အခန်း ၁ — မိစ္ဆာတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားသည် သေအံ့ဆဲဆဲမှာပင် နောင်တမရ

“ဖန်းယွမ်… နွေဦးဆောင်းဦး ပုစဉ်းကောင်ကို တိတ်တဆိတ် လွှဲပေးလိုက်စမ်း။ အဲ့ဒါဆို မင်းကို နာကျင်မှုမခံစားရခင် သတ်ပေးမယ်။”

“လူယုတ်မာ ဖန်းယွမ်၊ ဆက်ပြီး ခုခံဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ဒီနေ့ တရားမျှတမှုဂိုဏ်းကြီးအားလုံး ပူးပေါင်းလာကြပြီ။ မင်းရဲ့နတ်ဆိုးတွင်းက ဒီနေ့ပဲ မီးလောင်ပြာကျမယ်။ ဒီတောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို သေမင်းရဲ့ပိုက်ကွန်နဲ့ ပိတ်ဆို့ထားပြီးပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းခေါင်းဟာ မြေကြီးပေါ် လှိမ့်ကျရမှာ သေချာတယ်!”

“ဖန်းယွမ်၊ နတ်ဆိုးကြီး! နွေဦးဆောင်းဦး ပုစဉ်းကောင်ကို မွေးမြူဖို့အတွက် လူပေါင်းထောင်ချီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ မင်းလိုအကောင်ဟာ ကောင်းကင်အောက်မှာ အသက်ရှင်ခွင့်မရှိဘူး။ မင်းရဲ့အပြစ်တွေက သွေးနဲ့တောင် ဆေးကြောလို့ မပြောင်နိုင်တော့ဘူး!”

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးရာက မင်းငါ့ကို စော်ကားခဲ့တယ်။ ငါ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ခဲ့တယ်။ မျိုးဆက်ကိုးဆက်အထိ သွေးချောင်းစီးအောင် ကွပ်မျက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ မင်းအတွက် မီးတောက်တစ်ခု လောင်နေခဲ့တာ။ ဒီနေ့တော့ အဲဒီမီးနဲ့ မင်းကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေမယ်!”

အသံများသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရိုက်ခတ်လာကြသည်။ ဒေါသ၊ မုန်းတီးမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်—အရာအားလုံးသည် သွေးနံ့နှင့် ရောနှောကာ လေထဲတွင် ပုပ်သိုးသော အနံ့တစ်ခုလို ပြန့်နှံ့နေသည်။

ဖန်းယွမ်သည် စုတ်ပြတ်နေသော အစိမ်းဖျော့ရောင်ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဆံပင်များသည် ဖရိုဖရဲကျနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ လေတစ်ချက်တိုက်တိုင်း သူ့ဝတ်ရုံစုတ်စများသည် သွေးစွန်းနေသော စစ်အလံတစ်ခုလို တောင်လေထဲတွင် လှုပ်ခါနေသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ မပြတ်စီးကျနေသည်။ ထိုသွေးများသည် ကျောက်တောင်ပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ နီရဲသော အိုင်ငယ်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီ။ သူ့ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မီးခိုးရောင်ကျောက်တုံးများသည် ယခုအခါ သွေးနီနက်ဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

ရန်သူများက သူ့ကို ဝိုင်းထားကြသည်။

ရှေ့တွင် ဓားများ။ နောက်တွင် ချောက်ကမ်းပါး။ အပေါ်တွင် သေမင်း၏အရိပ်။

ထွက်ပေါက်မရှိ။ လွတ်မြောက်ရာလမ်းမရှိ။

ဤနေရာသည် သူ့အတွက် သင်္ချိုင်းဖြစ်လာမည်။ ထိုအရာကို ဖန်းယွမ် သိသည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသည်။

သို့သော် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိ။ တုန်လှုပ်မှုမရှိ။ နောင်တမရှိ။

သေခြင်းသည် သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပါးစပ်ဟပြီး ရပ်နေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရေတွင်းနက်ထဲက ရေကန်တစ်ကန်လို ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုငြိမ်သက်မှုသည် သာမန်ငြိမ်သက်မှုမဟုတ်။ လူသားစိတ်မရှိတော့သော အအေးဓာတ်တစ်ခု၊ အသက်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အနက်ရောင်တိတ်ဆိတ်မှုဖြစ်သည်။

တရားမျှတမှုဘက်မှ ဂိုဏ်းကြီးများ၏ လူအုပ်ထဲတွင် အကြီးအကဲများ ရှိသည်။ ငယ်ရွယ်သော သူရဲကောင်းများလည်း ရှိသည်။ တချို့က ဒေါသတကြီး ဟောက်နေကြသည်။ တချို့က သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေကြသည်။ တချို့က ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း မျက်လုံးမလွှဲရဲကြ။

သူတို့အားလုံး သိကြသည်။

ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ဖန်းယွမ်သည် ဖန်းယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သေခါနီးနတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ နောက်ဆုံးလက်သီးချက်သည် အသက်ရာချီကို သင်္ချိုင်းထဲ ဆွဲခေါ်နိုင်သည်။

ညနေခြောက်နာရီခန့်တွင် နေဝင်ချိန်၏ အနီရောင်အလင်းသည် တောင်စောင်းပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် သွေးနံ့နှင့် ရောနှောသွားသောအခါ တောင်တစ်လုံးလုံးသည် မီးလောင်နေသော နတ်သင်္ချိုင်းတစ်ခုလို ထင်ရသည်။

ထိုအခိုက်၌ ရုပ်တုတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဖန်းယွမ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် ဝိုင်းရံထားသော သူရဲကောင်းများ၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသလို ဖြစ်သည်။ လူအများက မသိမသာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ဖန်းယွမ်၏မျက်နှာမှာ သွေးဆုံးရှုံးမှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည်။ သေခြင်း၏အရိပ်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီ။ သို့သော် နေဝင်ချိန်၏ နီရဲသောအလင်းထဲတွင် သူ့မျက်လုံးများက တစ်ခဏမျှ ထူးဆန်းစွာ တောက်ပလာသည်။

သူသည် နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုပြုံးခြင်းသည် လူသားတစ်ယောက်၏ ပြုံးခြင်းမဟုတ်။ ဘဝတစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပစ်ပြီးနောက် ပြာပုံပေါ်တွင် ထိုင်ရယ်နေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ပြုံးခြင်းဖြစ်သည်။

“နေသည် ပြာလဲ့သောတောင်တန်းနောက်သို့ ဝင်သွားသည်။ နွေဦးလေ၊ ဆောင်းဦးလ၊ ဆံနွယ်များကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားသည်။ ညအချိန်တွင် နှင်းများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းသည်။

နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ… အောင်မြင်ခြင်းလည်း ပြာဖြစ်သွားသည်။ ကျရှုံးခြင်းလည်း လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှ မကျန်တော့ပါ။”

ထိုစကားများနှင့်အတူ သူ၏ယခင်ဘဝမှ အမှတ်တရများသည် မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ခုချင်း ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူသည် မူလက ကမ္ဘာမြေမှ တရုတ်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းသုံးရာသည် သွေးနှင့်မီးကြားတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကို လှည့်စားမှု၊ သစ္စာဖောက်မှု၊ သတ်ဖြတ်မှု၊ အာဏာနှင့် မရဏအနားစွန်းတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

နှစ်ပေါင်းငါးရာကျော်သော ဘဝတစ်ခုသည် ယခုအခါ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ သတ်ခဲ့သူများ၊ သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သူများ၊ သူ လိမ်ညာခဲ့သူများ၊ သူ ချိုးဖောက်ခဲ့သည့် ကတိများ—အရာအားလုံးသည် သွေးနီရောင်အိပ်မက်တစ်ခုလို ပြန်လည်နိုးထလာသည်။

“နောက်ဆုံးတော့… ငါကျရှုံးခဲ့တာပဲ။”

ဖန်းယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသက်ပြင်းထဲတွင် နောင်တမပါ။ ဝမ်းနည်းမှုမပါ။ လူသားဆန်သော နူးညံ့မှုတစ်စက်ပင် မပါ။

ဤရလဒ်ကို သူ အစကတည်းက ကြိုမြင်ထားခဲ့သည်။ ဤလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည့်နေ့ကတည်းက သေခြင်းသည် တစ်နေ့သူ့ထံ ပြန်လာမည်ကို သိထားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးဖြစ်ခြင်းသည် သနားခြင်းကို စွန့်ပစ်ခြင်းဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဖြစ်ခြင်းသည် သွေးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဖြစ်ခြင်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပင် မလက်ခံသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖန်းယွမ် နောင်တမရ။

တစ်စက်မျှ မရ။

“ငါမွေးမြူထားတဲ့ နွေဦးဆောင်းဦး ပုစဉ်းကောင်သာ အောင်မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်…”

သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်။

“နောက်ဘဝမှာလည်း ငါ နတ်ဆိုးအဖြစ်ပဲ ဆက်လျှောက်မယ်။”

ထိုအတွေးပေါ်လာသည့်အခါ ဖန်းယွမ်သည် ရယ်မောလိုက်သည်။

ပထမတွင် အေးစက်သော ရယ်သံတစ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ထိုရယ်သံသည် တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါစေသော နတ်ဆိုးရယ်သံအဖြစ် ကြီးထွားလာသည်။

“နတ်ဆိုးကြီး! မင်းဘာကို ရယ်နေတာလဲ!”

“အားလုံး သတိထားကြ! သူ နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှု လုပ်တော့မယ်!”

“မြန်မြန်! နွေဦးဆောင်းဦး ပုစဉ်းကောင်ကို လွှဲပေးခိုင်းကြ!”

လူအုပ်သည် တပြိုင်နက် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ ဓားအလင်းများ တောက်ပလာသည်။ သတ်ဖြတ်စိတ်သည် လေထဲတွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းလို ပေါက်ကွဲလာသည်။

ထိုအခိုက်—

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ချက်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ခွဲဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်စိကွယ်လောက်အောင် တောက်ပသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခုသည် ဖန်းယွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တဟုန်ထိုး ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

တောင်ထိပ်၊ သွေးအိုင်များ၊ ဓားများ၊ အော်ဟစ်သံများ—အရာအားလုံးသည် ထိုအဖြူရောင်ပေါက်ကွဲမှုထဲတွင် မျိုချခံလိုက်ရသည်။

……

နွေဦးမိုးသည် ချင်မော်တောင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။

ညနက်နေပြီ။ မိုးဖွဲဖွဲလေးနှင့်အတူ အေးစက်သောလေညင်းတစ်စင်း တောင်တန်းများကြား ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် ချင်မော်တောင်သည် အမှောင်ထုထဲတွင် လုံးဝမမြုပ်သွားခဲ့။ တောင်ခြေမှ တောင်စောင်းအထိ မီးအလင်းတန်းများစွာသည် နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုလို တောင်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်တောက်ပနေသည်။

ထိုမီးများသည် အင်ပါယာမြို့ကြီးများ၏ မီးတစ်သောင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လောက်အောင် မကြီးကျယ်လှပေ။ သို့သော် ထောင်ဂဏန်းမျှသော မီးလင်းလက်မှုက ဤအထီးကျန်တောင်တန်းကြီးအပေါ် လူသားယဉ်ကျေးမှု၏ အသက်ရှူသံတစ်ခုကို ပေးထားသည်။

တောင်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေသော ရွာကား Gu Yue ရွာဖြစ်သည်။

ရွာအလယ်ပိုင်းတွင် ခမ်းနားသော မဏ္ဍပ်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုညတွင် မဏ္ဍပ်ကြီးအတွင်း အခမ်းအနားတစ်ခု ကျင်းပနေသည်။ အတွင်းရှိ မီးရောင်များသည် မိုးညအမှောင်ကို ခွဲခြမ်းထွက်လာသကဲ့သို့ ပိုမိုတောက်ပနေပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံးကို အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

“ဘိုးဘေးများ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ။ မနက်ဖြန်အခမ်းအနားတွင် ထူးချွန်သော လူငယ်များ ပေါ်ထွက်လာပါစေ။ သူတို့သည် မျိုးနွယ်စု၏သွေးနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို သယ်ဆောင်နိုင်သူများ ဖြစ်လာပါစေ။”

Gu Yue မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် အခမ်းအနားဝတ်စုံအဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် နီညိုရောင်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်ထားကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသည်။ သူ့နံဘေးဆံပင်များတွင် ဖြူဖျော့သော အရောင်များ ပေါ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏အမူအရာမှာ တည်ကြည်ခိုင်မာနေသည်။

သူ့ရှေ့တွင် အနက်ရောင်အခင်းကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ အခင်းပေါ်တွင် အလွှာသုံးလွှာရှိပြီး ဘိုးဘွားများ၏ အထိမ်းအမှတ်ပြားများကို တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ စီထားသည်။ ထိုပြားများ၏ နှစ်ဖက်တွင် ကြေးနံ့သာအိုးများ တည်ရှိပြီး မီးခိုးဖျော့ဖျော့များက အလိပ်လိုက် အပေါ်သို့ တက်နေသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နောက်တွင် လူတစ်ရာကျော် ဒူးထောက်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ထားကြပြီး မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲများ၊ အရေးပါသူများနှင့် အခွင့်အာဏာရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆုတောင်းစကားများ ပြီးဆုံးသည့်အခါ Gu Yue မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ သူ့နဖူးသည် နီညိုရောင်ကြမ်းပြင်နှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ အသံဖျော့ဖျော့တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ့နောက်မှ အကြီးအကဲများနှင့် မျိုးနွယ်စုဝင်များလည်း တစ်ပြိုင်နက် လိုက်၍ ဦးညွတ်ကြသည်။

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် နဖူးများ ကြမ်းပြင်နှင့် ထိတွေ့သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထိုအသံများသည် တိတ်ဆိတ်သောညအတွင်း အရိုးအေးစရာ ကောင်းလှသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှေးဟောင်းဘိုးဘွားများ၏ စောင့်ကြည့်မှု၊ မျိုးနွယ်စု၏ကံကြမ္မာနှင့် မနက်ဖြန်၏မျှော်လင့်ချက်တို့သည် မီးခိုးနံ့ထဲတွင် ရောနှောနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် မြေပြင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထကြသည်။ ထို့နောက် မြင့်မြတ်သော ဘိုးဘွားဗိမာန်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

စင်္ကြံထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ တင်းကျပ်နေသည့်လေထုသည် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ သက်ပြင်းချသံများ ပျံ့နှံ့လာပြီး ဆွေးနွေးသံများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုများလာသည်။

“အချိန်က တကယ် မြန်တယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ တစ်နှစ်ကုန်သွားပြန်ပြီ။”

“အရင်နှစ် အခမ်းအနားကို မနေ့ကလိုပဲ မှတ်မိနေသေးတယ်။”

“မနက်ဖြန်က နှစ်ပတ်လည် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကြီးပဲ။ ဒီနှစ်မှာ ဘယ်လိုမျိုးနွယ်စုသွေးသစ်တွေ ပေါ်လာမလဲ မသိဘူး။”

“အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တချို့ ပေါ်လာရင် ကောင်းမှာပဲ။ Gu Yue မျိုးနွယ်စုမှာ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက် မပေါ်လာတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။”

“ဟုတ်တယ်။ Bai ရွာနဲ့ Xiong ရွာတို့မှာ ဒီနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပါရမီရှင်တွေ ဆက်တိုက်ပေါ်လာကြတယ်။ အထူးသဖြင့် Bai မျိုးနွယ်ထဲက Bai Ning Bing… အဲဒီကောင်လေးရဲ့သဘာဝစွမ်းရည်က ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။”

Bai Ning Bing ဟူသောအမည် ပေါ်လာသည်နှင့် အကြီးအကဲများ၏မျက်နှာများ ချက်ချင်း လေးနက်သွားကြသည်။

ထိုကောင်လေး၏ အရည်အချင်းမှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း Gu Master အဆင့်သုံးဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များထဲတွင် အထူးချွန်ဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူ့ထံမှ ထွက်လာသော ဖိအားကို သက်ကြီးမျိုးဆက်များပင် ခံစားနေရသည်။

အချိန်တန်လျှင် သူသည် Bai မျိုးနွယ်စု၏ အဓိကတိုင်တစ်တိုင် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။ အနည်းဆုံးပင်လျှင် သူသည် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးနိုင်သော အင်အားကြီးသူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်။ ဤအချက်ကို မည်သူမျှ သံသယမရှိခဲ့ကြ။

“ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်အခမ်းအနားမှာ ပါဝင်မယ့် လူငယ်တွေအတွက် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။”

“ဟုတ်တယ်။ Fang Zhi ဘက်က ဉာဏ်ကြီးရှင်ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သုံးလအရွယ်မှာ စကားစပြောနိုင်တယ်။ လေးနှစ်အရွယ်မှာ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်။ ငါးနှစ်အရွယ်မှာ ကဗျာရွတ်နိုင်တယ်။ ဉာဏ်ရည်က အလွန်ထက်မြက်တယ်။ သူ့မိဘတွေ စောစောကွယ်လွန်သွားတာသာ သနားစရာပဲ။ အခုတော့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်က ကြီးပြင်းပေးနေရတယ်။”

“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီကလေးက အသက်ငယ်ပေမယ့် ဉာဏ်ရင့်တယ်။ ရည်မှန်းချက်လည်း ကြီးတယ်။ မကြာသေးခင်နှစ်တွေမှာ သူရေးခဲ့တဲ့ ‘Jiang Jing Jiu’၊ ‘Yong Mei’ နဲ့ ‘Jiang Cheng Zi’ တို့က ဉာဏ်ကြီးရှင်လက်ရာတွေလို့ ဆိုရလောက်တယ်။”

Gu Yue မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ဘိုးဘွားဗိမာန်မှ နောက်ဆုံးထွက်လာသူဖြစ်သည်။ တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် စင်္ကြံထဲမှ အကြီးအကဲများ၏ ဆွေးနွေးသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ပြောနေသော လူငယ်သည် Gu Yue Fang Yuan ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထူးချွန်သော လူငယ်များကို အာရုံစိုက်ခြင်းသည် သဘာဝပါပင်။ Gu Yue Fang Yuan သည် ဂျူနီယာများကြားတွင် အထင်အရှားဆုံး လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ်ရှိသူများ၊ လူကြီးများနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် အင်အားရှိသူများ၊ သို့မဟုတ် မွေးရာပါ ထူးခြားသောစွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်သူများ—ထိုကဲ့သို့သောသူများသည် အများအားဖြင့် စိုက်ပျိုးမှုအရည်အချင်းတွင်လည်း ထူးချွန်တတ်ကြသည်။

“ဒီကလေးက A အဆင့်အလားအလာကို ပြသနိုင်မယ်ဆိုရင် သေချာစွာ လေ့ကျင့်ပေးရုံနဲ့ Bai Ning Bing ကိုပင် ယှဉ်နိုင်လိမ့်မယ်။ B အဆင့်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် နောင်တစ်ချိန်မှာ Gu Yue မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရေးပါတဲ့ နဖူးစည်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒီလို အစောပိုင်းဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနဲ့ဆိုရင် B အဆင့်ဖြစ်နိုင်ခြေက မနည်းပေမယ့် A အဆင့်ဖြစ်နိုင်ခြေလည်း အလွန်ကြီးတယ်…”

ထိုအတွေးများကို တွေးမိသောအခါ Gu Yue မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် ချောင်းဆိုးသံတစ်ချက် ထုတ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံး နောက်ကျနေပြီ။ မနက်ဖြန် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားအတွက် ဒီည ကောင်းကောင်းအနားယူကြပါ။ ကိုယ့်စွမ်းအင်ကို သေချာ ထိန်းထားကြပါ။”

သူ့စကားကို ကြားသည်နှင့် အကြီးအကဲများ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သတိထားစွာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ စကားများသည် သာမန်အားဖြင့် ကောင်းမွန်သော အကြံပြုချက်လို ထင်ရသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်အတွင်းပိုင်းကို လူတိုင်း နားလည်ကြသည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်များကို မိမိတို့ဘက်သို့ ဆွဲဆောင်ရန် အကြီးအကဲများသည် ပြိုင်ဆိုင်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နားနီပြီး ခေါင်းသွေးထွက်လုနီးပါးအထိ အချင်းချင်း အငြင်းပွားကြသည်။

ယခုနှစ်တွင်မူ Gu Yue Fang Yuan ရှိနေသည်။ A အဆင့်ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားသော လူငယ်တစ်ဦး။ သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားပြီး Fang Zhi အိမ်ထောင်စုမှ ကျန်ခဲ့သော သားစဉ်မြေးဆက် နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူငယ်ကို မိမိတို့မိသားစုစည်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းနိုင်ပါက နောင်အနှစ်တရာအတွက် စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် အာဏာကို အာမခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ အကြီးအကဲများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် လိုချင်စိတ်များ တိတ်တဆိတ် လောင်ကျွမ်းလာကြသည်။

သို့သော် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ အသံသည် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါပေမယ့် ငါ အရင်ပြောထားရမယ့်အရာ ရှိတယ်။ မနက်ဖြန် ယှဉ်ပြိုင်ကြတဲ့အခါ တရားမျှတစွာ ပြုမူကြပါ။ လှည့်ကွက်တွေ၊ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတွေ၊ မျိုးနွယ်စုစည်းလုံးမှုကို ထိခိုက်စေမယ့် အပြုအမူတွေကို ခွင့်မပြုဘူး။ ဒါကို မင်းတို့အားလုံး သတိထားကြပါ။”

သူ့အသံသည် တည်ငြိမ်သော်လည်း သံတင်းကျပ်သော အမိန့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ မဝံ့ရဲပါဘူး။”

“ကျွန်တော်တို့ မှတ်ထားပါမယ်။”

“ဒါဆို ကောင်းသောညပါ။ အားလုံး ဂရုစိုက်ကြပါ။”

အကြီးအကဲများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဦးညွတ်ကာ ကွဲကွာသွားကြသည်။ သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် လေးနက်သောအတွေးများ ပြည့်နေသည်။

မကြာမီ စင်္ကြံရှည်ကြီးသည် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နွေဦးမိုး၏ အေးစက်သောလေသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်။ Gu Yue မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။ မိုးနံ့ရောနှောနေသော တောင်လေကို ရှူရှိုက်လိုက်သောအခါ သူ့စိတ်သည် အနည်းငယ် လန်းဆန်းသွားသည်။

ဤနေရာသည် မဏ္ဍပ်ကြီး၏ တတိယထပ်ဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လျှင် Gu Yue ရွာတစ်ခုလုံး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို မြင်နိုင်သည်။ ညနက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ရွာအတွင်းရှိ အိမ်အများစုတွင် မီးများ လင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန်သည် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားနေ့ဖြစ်သည်။ ထိုအခမ်းအနားသည် လူတိုင်း၏ အကျိုးစီးပွား၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အနာဂတ်ကို ထိခိုက်စေမည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တင်းမာမှုသည် မိုးတိမ်လို မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးအပေါ် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် လူများစွာသည် ညအိပ်မပျော်ကြသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်။

“ဒါတွေဟာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်တွေပဲ…”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် မီးအလင်းများကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တည်းမှာပင် အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ကြည်လင်သောမျက်လုံးတစ်စုံသည်လည်း ညအမှောင်ထဲမှ ထိုမီးအလင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ခံစားချက်များ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

“Gu Yue ရွာ…”

အသံတစ်သံသည် အလွန်တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းငါးရာက Gu Yue ရွာပဲ…”

ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသူမှာ ဖန်းယွမ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သွေးစိုနေသော နတ်ဆိုးကြီး မဟုတ်တော့။ ယခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ငယ်ရွယ်နေသည်။ လက်များမှာ နူးညံ့ဖြူဖျော့နေပြီး အရွယ်မရောက်သေးသော လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုမျက်လုံးများ—

ထိုမျက်လုံးများသည် လူငယ်တစ်ယောက်၏မျက်လုံးများ မဟုတ်ပေ။ ထိုအတွင်းတွင် သွေးနံ့၊ သေခြင်း၊ လှည့်စားမှု၊ အချိန်၏အလေးချိန်နှင့် နှစ်ပေါင်းငါးရာကြာ ဘဝအတွေ့အကြုံများ တိတ်ဆိတ်စွာ မြုပ်နှံနေသည်။

“နွေဦးဆောင်းဦး ပုစဉ်းကောင်ကို အသုံးပြုခြင်းက အချိန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်စေတယ်…”

ဖန်းယွမ်သည် သူ့လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ ငယ်ရွယ်နူးညံ့သော လက်ဖဝါးကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

နွေဦးဆောင်းဦး ပုစဉ်းကောင်သည် Ten Big Mystical Gu များထဲတွင် အဆင့်ခုနစ်နေရာ၌ ရပ်တည်နိုင်သော ထူးခြားသော Gu ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သာမန်သတ္တဝါတစ်ကောင် မဟုတ်။ ၎င်း၏စွမ်းရည်မှာ အချိန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း၊ အသက်ကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဲ့ဒါကို အသုံးပြုပြီး ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းငါးရာဆီ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာပဲ…”

သူ့လက်ဖဝါးကို ကြည့်နေသော ဖန်းယွမ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လက်ကို ဆုပ်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းများသည် တစ်ခုချင်း ပိတ်သွားပြီး အဖြစ်မှန်ကို ကိုင်ဆုပ်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပြတင်းပေါက်ပြင်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျနေသည်။ မိုးစက်များသည် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တိုးညှင်းစွာ ကျဆင်းနေပြီး တောင်ည၏ အေးစက်သောအသံကို ဖန်တီးနေသည်။

ဖန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

“နှစ်ပေါင်းငါးရာအတွေ့အကြုံ… အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ ခံစားရတယ်။”

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသည်။

ဒါဟာ အိပ်မက်မဟုတ်။

လုံးဝ မဟုတ်။

သူ ပြန်လာခဲ့ပြီ။

သေခြင်း၏ပါးစပ်ထဲမှ ပြန်လည်ဖွားမြင်လာခဲ့ပြီ။

ကံကြမ္မာသည် တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရေးသားခံရတော့မည်။

ပြီးတော့ ဤတစ်ကြိမ်တွင်—

ဖန်းယွမ်သည် ထပ်မံ နောင်တရမည်မဟုတ်။