Reverend Insanity
Chapter 108 - Reverend Insanity_myanmar_translation
အခန်း ၁၀၈ — ထိုမျက်လုံးတစ်စုံ!
ကျန်းယာ သည် ဖန်းယွမ် အပြင်ထွက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။
“သခင် ဖန်းယွမ်၊ အခြေအနေမကောင်းတဲ့အခါ ပညာရှိက ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ပါဘူး။ ဒီ မန်ရှီ က အရမ်းအားကောင်းတယ်။ ဘိုင်နင်းပင်း ရဲ့ လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ လူအနည်းငယ်ထဲက တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူး!”
“ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာကိုတောင် ဂုဏ်ယူစရာနာမည်တစ်ခုလို အသုံးချနေတဲ့ လူမျိုးကို ဘာကြောက်စရာရှိလဲ?”
ဖန်းယွမ် သည် ဖျော့ဖျော့ရယ်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းယာ ၏ ပခုံးကို ဖိလိုက်သည်။
“ဒီမှာပဲထိုင်ပြီး သေရည်သောက်နေလိုက်။”
“သခင်…”
ကျန်းယာ က ထပ်မံဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဖန်းယွမ် ၏ အေးစက်သောအကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။ ထိုမျက်လုံးများအတွင်းမှ အအေးဓာတ်ကြောင့် သူ၏နှလုံးသားပင် တစ်ချက်ရပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
စကားမထွက်တော့ဘဲ ထိုင်ခုံပေါ်သို့သာ ပြန်ထိုင်လိုက်ရသည်။ ဖန်းယွမ် ကတော့ သစ်သားကာပြားအခန်းမှ ထွက်ကာ ဆိုင်မကြီးအတွင်းသို့ လျှောက်သွားသည်။
ဆိုင်အလယ်ရှိ စတုရန်းစားပွဲတစ်လုံးပေါ်တွင် အဆင့် ၂ ဂူမာစတာတစ်ဦးက ခြေတစ်ဖက်ကို ခုံတန်းပေါ်တင်ပြီး ကျန်ခြေတစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ် နင်းထားသည်။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းငယ်ပုသော်လည်း လက်မောင်းနှင့် ခါးပိုင်းက တုတ်ခိုင်လှသည်။ ပါးနှစ်ဖက်မှ မေးစေ့အထိ ဆက်နေသော အနက်ရောင်မုတ်ဆိတ်ထူကြီးနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းရက်စက်သည့် အရှိန်အဝါတစ်မျိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။
သူ့အနီးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် သေရည်အိုးကွဲအပိုင်းအစများ ပြန့်ကျဲနေပြီး သေရည်အများစုသည် ကျောက်ပြားကြားရှိ အက်ကြောင်းများအတွင်း စိမ့်ဝင်သွားပြီ။ အနည်းငယ်သာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိုင်ငယ်များအဖြစ် ကျန်ရှိနေပြီး အချို့မှာ ကွဲနေသောအိုးများအတွင်း စုနေသည်။
ဆိုင်တာဝန်ခံအဖိုးကြီးက ခေါင်းကိုနိမ့်ချထားပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ တောင်းပန်နေသည်။
“သခင်၊ စိတ်လျှော့ပေးပါ။ ဒီသေရည်ကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ဆိုင်က တခြားသေရည်တစ်အိုး အခမဲ့ ပြောင်းပေးပါ့မယ်။”
“ဟွန့်! ငါ သေရည်မလိုချင်ဘူး! မင်းတို့သေရည်က ချေးလိုအရသာနဲ့ ဒီလိုဆိုင်မျိုးကိုတောင် ဖွင့်ရဲသေးတယ်။ လျော်ကြေးပေးရမယ်! မင်းတို့ကြောင့် ငါ့စိတ်ကောင်းပျက်သွားပြီ။ အနည်းဆုံး မူလကျောက်ငါးရာတော့ ပေးရမယ်!”
မန်ရှီ သည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ကြီးမားသည့် ပမာဏကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက တိုးတိုးပြောဆိုလာကြသည်။
“ဒီတစ်ခါနဲ့ဆို သုံးကြိမ်ရှိပြီ။ ဒီသေရည်ဆိုင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို သေချာပေါက် ရန်ငြိုးထားမိတာဖြစ်မယ်။”
“ဟင်း… ဒီမှာ မသောက်တော့တာ ကောင်းတယ်။”
“မြန်မြန်သွားကြ။ ဂူမာစတာတွေ တိုက်ခိုက်ရင် ငါတို့လို သာမန်လူတွေပဲ ဒုက္ခရောက်မှာ!”
သာမန်သေရည်သောက်သူများသည် ထိတ်လန့်စွာ ထိုင်ခုံများမှ ထကာ ထွက်ခွာလာကြသော်လည်း ဂူမာစတာအနည်းငယ်ကတော့ နေရာတွင် ဆက်လက်ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြသည်။
“ဒီဆိုင်က ဖန်းယွမ် ဖွင့်ထားတာလို့ ကြားတယ်။ သူ့ကို ပြဿနာလာရှာနေတာ ဘယ်သူလဲ?”
“မိဘတွေသေပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အမွေဆက်ခံရလို့ တစ်ညအတွင်း သူဌေးဖြစ်သွားတဲ့ လူငယ်ကို ပြောတာလား?”
“လူတွေ ဒီလိုလုပ်တာ မထူးဆန်းဘူး။ ငါတောင် မနာလိုဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ငါတို့က အပြင်မှာ အသက်စွန့်ပြီး အရင်းအမြစ်ရှာရတယ်။ တည်ငြိမ်တဲ့ဘဝရဖို့ တိုက်ခိုက်ရတယ်။ သူကတော့ အသစ်စက်စက်ဂူမာစတာတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ ရသင့်တာလဲ?”
“ဟုတ်တယ်။ ဘိုးဘေးတွေက နောက်မျိုးဆက်အတွက် ချန်ထားခဲ့တာဖြစ်ပေမယ့် အချိန်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ လူတိုင်းက အနည်းငယ်စီပဲ ရနိုင်တာ။ C အဆင့်ပါရမီတစ်ယောက်က ဒီအသက်အရွယ်မှာ ဒီလောက်စည်းစိမ်ခံစားနေရတာ မတရားဘူး!”
“မန်ရှီ က သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ပြီး ဂူတိုက်ပွဲထဲ ဆွဲခေါ်ချင်နေတာလား? တကယ်တိုက်ဖြစ်ရင် သူလည်း ပိုင်ဆိုင်မှုထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ရနိုင်တယ်။”
လူတစ်ဦးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဟဲ… မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲတွေကို အရူးတွေလို့ ထင်နေတာလား?”
အခြားတစ်ဦးကတော့ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ မျိုးနွယ်စုမူဝါဒတွေကို ဒီလောက်နှစ်တွေကြာတာတောင် နားမလည်သေးဘူးလား? အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အချင်းချင်းယှဉ်ပြိုင်တာကို မျိုးနွယ်စုက ခွင့်ပြုထားတယ်။ အင်အားကြီးသူက အရင်းအမြစ်ပိုရသင့်တယ် မဟုတ်လား? အားနည်းသူက မိမိပိုင်ဆိုင်မှုကို မကာကွယ်နိုင်ရင် လက်လွှတ်ရမှာပဲ။ မျိုးနွယ်စုကြီးပွားဖို့အတွက်ပေါ့!”
“အင်း… ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။ အရင်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒီနောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်။ မန်ရှီ ရဲ့နောက်မှာ အနားယူထားတဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်…”
ထိုအချိန်တွင် စားပွဲပေါ်ရှိ မန်ရှီ က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ မထွက်ရဘူး! အားလုံး ဒီမှာ ရပ်နေကြ!”
တံခါးအနီးသို့ ရောက်နေသော သာမန်လူများသည် သူ့စကားကို မဆန့်ကျင်ဝံ့ဘဲ နေရာမှာပင် ထိတ်လန့်စွာ ရပ်လိုက်ကြသည်။ အပြင်လမ်းပေါ်ရှိ လူအချို့ကလည်း ပွဲတစ်ခုဖြစ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။
“ပြဿနာရှာဖို့ သက်သက်လာတာပဲ…”
ဖန်းယွမ် သည် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း မျက်လုံးများအတွင်း အေးစက်သည့်အလင်း တောက်ပလာသည်။
မန်ရှီ သည် သူ့ကို မြင်လိုက်သည်။
“အိုး? မင်းက အဲဒီ ဖန်းယွမ် လား? လူငယ်၊ မင်းရဲ့သေရည်ဆိုင်က ဒီလိုရွံစရာသေရည်နဲ့ ငါ့မူလကျောက်တွေကို လိမ်ယူနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက လူသစ်ဆိုတော့ နောင်တရပြီး တောင်းပန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခါ ပေးမယ်။”
“လူအများရှေ့မှာ ငါ့ကို ဦးညွှတ်ပြီး တောင်းပန်လိုက်။ မဟုတ်ရင် ငါ မန်ရှီ က အဆင့်အတန်းကို အသုံးချပြီး လူငယ်တစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ သူများတွေ ပြောနေကြလိမ့်မယ်။ ဟားဟားဟား!”
မန်ရှီ သည် အသံကျယ်ကျယ် ရယ်လိုက်သည်။
“ငါ့ကို ဦးညွှတ်တောင်းပန်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီကိစ္စပြီးပြီ။ ငါက ပြောပြီးသားစကားကို ပြန်မဖျက်ဘူး!”
သူသည် ရင်ဘတ်ကို တဖောင်းဖောင်းပုတ်ကာ သဘောထားကြီးမြတ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသော်လည်း သူ၏အကြံကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂူမာစတာများက အလွယ်တကူ ရိပ်မိကြသည်။
“တကယ်ယုတ်မာတဲ့နည်းပဲ…”
“ဟုတ်တယ်။ ဖန်းယွမ် က တောင်းပန်လိုက်ရင် နောက်ပိုင်း ခေါင်းမဖော်နိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူမဆို သူ့ကို လာနင်းပြီး အားနည်းချက်ကို အနိုင်ကျင့်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မတောင်းပန်ရင် အကြီးအကဲကို မလေးမစားလုပ်တယ်ဆိုပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို ပိုပြီး ဖယ်ကြဉ်ကြလိမ့်မယ်။”
“ခက်ခဲတဲ့ ရွေးချယ်မှုနှစ်ခုကြား ပိတ်မိနေပြီ… အိုး! ဘာလဲဟ!”
တီးတိုးပြောနေသည့် ဂူမာစတာတစ်ဦး၏ ပါးစပ်သည် ဘဲဥတစ်လုံးပင် ဝင်ဆံ့လောက်အောင် ဟောင်းလောင်းပွင့်သွားသည်။
ကျန်ဂူမာစတာများလည်း အလားတူပင်။ အချို့က မျက်လုံးများ ပြုတ်ကျတော့မတတ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အချို့က ပါးစပ်အတွင်းရှိ သေရည်ကို သီးကာ ပြန်မှုတ်ထုတ်မိသည်။ အချို့ကတော့ မယုံနိုင်သည့်မျက်နှာဖြင့် ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားကြသည်။
သူတို့သည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ပွဲတစ်ခုကို ကြည့်ရန် ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖန်းယွမ် က သူတို့၏ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံမက မျှော်လင့်မထားသည့် အံ့အားသင့်စရာကြီးတစ်ခုကိုပါ ပေးလိုက်သည်။
လူငယ်သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် လှုပ်ခါကာ လမင်းဓားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ရှူး!”
လမင်းတောက်ပဂူ (Moonglow Gu) ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အပြာရောင်လမင်းဓားသည် လူမျက်နှာအရွယ်ခန့် ကြီးမားပြီး လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားသည်။ ၎င်း၏လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ စတုရန်းစားပွဲတစ်လုံးသည် တို့ဖူးတုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ အလွယ်တကူ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။
“ဟင်?!”
မန်ရှီ ၏ ရယ်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာသည်။ လမင်းဓားသည် မျက်လုံးထဲတွင် ပိုမိုကြီးမားလာသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အပြာရောင်လမင်းဓားက သူ့မျက်နှာအနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အလင်းအောက်တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးတစ်ချောင်းချင်းကိုပင် ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ရသည်။
သေခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသော နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် မန်ရှီ သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဧရာမကျောက်တိုင်ဂူ (Monolith Gu)!”
သူ၏ကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ မီးခိုးရင့်ရောင်အလင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး အရေပြားသည် ကျောက်သားအဖြစ် စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။
သို့သော် ကျောက်အရေပြား အပြည့်အဝ မဖွဲ့စည်းရသေးမီ လမင်းဓားသည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားပြီ။
“ဖျစ်!”
ကျောက်အရေပြား ကွဲပေါက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် စောင်းလျားကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သွေးများသည် ဒဏ်ရာအတွင်းမှ အလျင်အမြန် စီးထွက်လာ၏။
“အား—!”
ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုသည် အာရုံကြောများအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားသဖြင့် မန်ရှီ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏အသံထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဖန်းယွမ် က စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောဘဲ ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ဒီလူက တကယ်တိုက်ခိုက်ရဲတယ်!
ရွာအတွင်းမှာ ဂူပိုးကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်ကို ဝင်တိုက်ရဲတယ်!
မန်ရှီ သာမက ကြည့်ရှုနေသူအားလုံးလည်း မယုံနိုင်ဖြစ်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
“ဘာအခြေအနေလဲ? ဒီကောင် ရူးသွားပြီလား?”
“စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောဘဲ သေစေနိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်းလုပ်လိုက်တာ! မန်ရှီ ကို သတ်မိရင် အပြစ်ဒဏ်ခန်းက ဖမ်းမယ်ဆိုတာ မကြောက်ဘူးလား?”
“လူငယ်တွေက တကယ်ကို စိတ်မြန်လက်မြန်လွန်းတယ်!”
“အဲဒီလမင်းဓားကို မြင်လား? လမင်းအလင်းဂူ (Moonlight Gu) မဟုတ်ဘူး။ လမင်းတောက်ပဂူ (Moonglow Gu) ပဲ! ဖန်းယွမ် က ပေါင်းစပ်သန့်စင်မှု အောင်မြင်ပြီးသားဖြစ်နေတာ မထင်ထားဘူး!”
“ဖန်းယွမ်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ!”
မန်ရှီ သည် စတုရန်းစားပွဲပေါ် မတ်တတ်ရပ်ကာ လည်ချောင်းကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကိုယ်ခန္ဓာရှိ ကြွက်သားများ ဖောင်းတက်လာပြီး မီးခိုးရင့်ရောင် ကျောက်အရေပြားသည် ပိုမိုထူထပ်လာသည်။ ဒဏ်ရာကိုလည်း ကျောက်သားက ဖုံးအုပ်လာသော်လည်း သွေးများ ဆက်လက်စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဖန်းယွမ် ၏ မျက်နှာမှာတော့ တည်ငြိမ်နေပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာသည်။ စကားမပြောပေ။ အမှန်အားဖြင့် သူ့တွင် စကားပြောရန် အစီအစဉ်ပင် မရှိချေ။
သူသည် လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြင့် မန်ရှီ ကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
နောက်ထပ်လမင်းဓားတစ်စင်း!
“ရှူး!”
“မင်း!”
မန်ရှီ သည် စကားပင်ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ဘဲ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ခေါင်းနှင့် ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
သူ၏လက်မောင်းများကို မီးခိုးရင့်ရောင်ကျောက်သားထူများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်၏ လက်များကဲ့သို့ ခိုင်မာတုတ်ခိုင်လာသည်။
လမင်းဓားသည် လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ထိမှန်ကာ နက်ရှိုင်းသောဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျောက်စအနည်းငယ် လွင့်ထွက်လာသည်။
လမင်းဓား၏ ပြင်းထန်သောအင်အားကြောင့် မန်ရှီ ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ကိုယ်တစ်ခုလုံး ကျောက်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသဖြင့် အလေးချိန်လည်း အလွန်တိုးလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ နင်းထားသော စားပွဲသည် အလေးချိန်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ “ကျိုး” ခနဲ အသံဖြင့် လုံးဝပြိုကျသွားသည်။
မန်ရှီ သည် ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ကာကွယ်မှုအတွင်း အားနည်းချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဖန်းယွမ် သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့တိုးလာသည်။ မျက်လုံးများအတွင်း အေးစက်သောအလင်း တောက်ပနေပြီး အားနည်းချက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ တတိယမြောက်လမင်းဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
လမင်းဓားသည် လေကိုဖြတ်သန်းကာ လေခွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
မန်ရှီ သည် လက်မောင်းများကို အလျင်အမြန် မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း ဖန်းယွမ် ၏ နက်ရှိုင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံကို လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။
လမင်းဓားသည် ရှေ့တည့်တည့် ပျံသန်းနေသော်လည်း မြေပြင်နှင့် အပြိုင်မဟုတ်ဘဲ စောင်းလျားသော ထောင့်တစ်ခုဖြင့် ဝင်လာသည်။ မန်ရှီ ၏ လက်မောင်းက လမင်းဓား၏ တစ်ဝက်ကိုသာ တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်တစ်ဝက်သည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ထပ်မံထိမှန်သွားသည်။
ဒဏ်ရာပေါ် ဒဏ်ရာထပ်သွားသဖြင့် ရင်ဘတ်မှ သွေးများ ပိုမိုများပြားစွာ စီးကျလာသည်။
“သူ… သူ မန်ရှီ ကို တကယ်သတ်တော့မှာလား?”
မူလက ထိုင်နေသော ဂူမာစတာများသည် ဆက်လက်ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်လာကြသည်။
သာမန်လူများကတော့ အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ဝံ့ကြချေ။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောနှောနေသော မျက်လုံးများဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ဂူမာစတာအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်မည့်မြင်ကွင်းသည် သူတို့စိတ်နှလုံးအတွင်း အမြဲဖိနှိပ်ထားခဲ့သော တစ်စုံတစ်ခုကို နိုးထစေခဲ့သည်။
မန်ရှီ သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ မြေပြင်မှ ပြန်ထရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့်နာကျင်မှုကြောင့် အားထုတ်မှု မအောင်မြင်ဘဲ “ဝုန်း” ခနဲ ပြန်လဲကျသွားသည်။
ဖန်းယွမ် သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။
သွေးအလွန်အကျွံ ဆုံးရှုံးထားသော မန်ရှီ ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖပ်နေသည်။ နီးကပ်လာသော ဖန်းယွမ် ကို ကြောက်လန့်စွာ ကြည့်နေပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နီးလာတိုင်း ဖိအား ပိုမိုကြီးမားလာသည်။
“ဖန်းယွမ်၊ မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး! ငါ့ကိုသတ်ရင် အပြစ်ဒဏ်ခန်းက မင်းကို ဖမ်းလိမ့်မယ်!”
မန်ရှီ သည် လက်များဖြင့် မြေပြင်ကို တွန်းကာ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူ၏ကိုယ်မှ သွေးများ ဆက်လက်စီးကျနေပြီး ကျောက်ပြားပေါ်တွင် နီရဲသောသွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဆိုင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
လူအားလုံးသည် ဖန်းယွမ် ၏ အေးစက်သော အရှိန်အဝါကြောင့် ထိတ်လန့်နေပြီး အသက်ရှူသံပင် ဖိနှိပ်ထားကြသည်။ မန်ရှီ ကို အားနည်းအသုံးမကျသူဟု မည်သူမျှ မထင်ကြပေ။ ထိုနေရာတွင် မိမိတို့သာ ရှိနေခဲ့ပါကလည်း မန်ရှီ ထက် ပိုကောင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။
ဖန်းယွမ် သည် မန်ရှီ အနားသို့ ရောက်လာပြီး ခြေတစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ရက်ရက်စက်စက် နင်းချလိုက်သည်။
နာကျင်မှုကြောင့် မန်ရှီ သည် အသက်ကို ရှူးခနဲ ရှူသွင်းလိုက်ရသည်။
ဖန်းယွမ် သည် ခြေထောက်ဖြင့် ထပ်မံဖိနင်းနေပြီး မန်ရှီ မှာ ရိုင်းစိုင်းသော တောဝက်တစ်ကောင်က ကိုယ်ပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြေးဝင်နင်းချနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကျောက်အရေပြားထူ၏ ကာကွယ်မှုရှိနေသော်လည်း ရင်ဘတ်သည် ဖန်းယွမ် ၏ ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံနေရဆဲဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာအတွင်းမှလည်း သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။
ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဖန်းယွမ် ၏ ညာလက်ပေါ်တွင် အပြာရောင်လမင်းအလင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လမင်းဓားကို မပစ်လွှတ်သေးဘဲ လက်ဖဝါးအတွင်း စုစည်းထားသည်။
ဤသည်မှာ လမင်းဓား ပစ်လွှတ်မည့် ရှေ့ပြေးလက္ခဏာဖြစ်သည်။
မန်ရှီ သည် ထိုအရာကို ကြောက်လန့်စွာ ကြည့်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို အနည်းငယ်ပင် မလှုပ်ဝံ့တော့ပေ။
“မင်း… မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး!”
သူသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကာ ခက်ခက်ခဲခဲ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို မသတ်ဘူး။”
ဖန်းယွမ် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောလိုက်သည်။
သူ၏အသံသည် တည်ငြိမ်ပြန့်ပြူးလှပြီး သေသပ်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသော သေရည်ဆိုင်အတွင်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကိုယ်လက်အင်္ဂါချို့တဲ့သွားအောင် လုပ်လို့ရတယ်။ လက်တစ်ဖက် ဒါမှမဟုတ် ခြေတစ်ဖက်ကို ချိုးပစ်နိုင်တယ်။ မျိုးနွယ်စုစည်းမျဉ်းအရ ငါက မူလကျောက်အနည်းငယ် လျော်ကြေးပေးပြီး အချိန်အတော်ကြာ ထောင်ကျရုံပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ကျန်တဲ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အိပ်ရာပေါ်မှာ နေရလိမ့်မယ်။ ဒဏ်ရာကြောင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကျဆင်းသွားပြီး နောက်ထပ်တာဝန်တွေ မထမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူး။”
ဖန်းယွမ် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မန်ရှီ ကို အပေါ်မှငုံ့ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်ပြောသည်။
“ဒီလိုအဆုံးသတ်မျိုးကို မင်း လက်ခံနိုင်သလား?”
ခံစားချက်မပါသည့် အသံသည် မန်ရှီ ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ နှလုံးသားပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာသည်။
သူသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေသော်လည်း ဦးနှောက်အတွင်း အတွေးများ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်။ ဖန်းယွမ် ၏ ခြေထောက်က အင်အားပိုထည့်လာသဖြင့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ အသက်ရှူရန်ပင် ပိုခက်လာသည်။
“ကျိန်စာပဲ! အစကတည်းက သတိထားခဲ့ရင်… အလစ်အငိုက်မိပြီး ဒဏ်ရာမရခဲ့ရင် ဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ်… အွတ်!”
မန်ရှီ ၏ အသံ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသည်။
သူ၏အကြည့်သည် ဖန်းယွမ် ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေသော သူသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေသည်။
ဖန်းယွမ် ၏ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းထားသော မျက်လုံးများသည် ညအမှောင်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
ထိုမျက်လုံးများသည် မည်သို့သော မျက်လုံးမျိုး ဖြစ်သနည်း။
သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါက မန်ရှီ ကြောက်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ထိုမျက်လုံးများအတွင်း ရှိနေသည်မှာ—
လျစ်လျူရှုမှုသာ ဖြစ်သည်။
ထိုလျစ်လျူရှုမှုသည် လက်တွေ့လောကအပေါ် မောက်မာမှု၊ လောကရှိလူအားလုံးအပေါ် အထင်သေးမှု၊ အသက်တာကို ခြေဖြင့်နင်းချခြင်းနှင့် စည်းမျဉ်းများကို စွန့်ပစ်ထားခြင်းတို့နှင့် တူသည်။
“ဒီမျက်လုံး… ဒီမျက်လုံးတစ်စုံ…”
မန်ရှီ ၏ သူငယ်အိမ်များသည် အပ်ဖျားအရွယ်အထိ ကျုံ့သွားပြီး နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် မြှုပ်နှံထားသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူ၏ဘဝတစ်လျှောက် အဆိုးရွားဆုံးအိပ်မက်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က၊ ညအချိန် ဝါးတောအတွင်း။
အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည်လည်း ယခုကဲ့သို့ပင် သူ့ကို ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းထားခဲ့သည်။
“ကျိန်စာပဲ! ဧရာမကျောက်တိုင်ဂူ (Monolith Gu) ကို ငါ သန့်စင်ထားပြီးသားဆိုရင် မင်း ငါ့ကာကွယ်မှုကို ဘယ်လိုချိုးဖောက်နိုင်မှာလဲ!”
သေခြင်းက နီးကပ်လာသည့်အခါ မန်ရှီ သည် မကျေမနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် အသံကုန် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။
“အိုး… ဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းကို မသတ်တော့ပါဘူး။”
အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် ကွေးတက်သွားပြီး စိတ်ဝင်စားမှုအပြည့်ရှိသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ရွာကို ပြန်သွားပြီး ပိုပြီးကြိုးစားကျင့်ကြံလိုက်။ ဧရာမကျောက်တိုင်ဂူကို သန့်စင်ပြီးရင် ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့။ ဟဲဟဲဟဲ… အနာဂတ်မှာ မင်းက ငါ့ဘဝအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာအနည်းငယ် ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီး လူငယ်သည် ခြေထောက်ကို ဖယ်ကာ မန်ရှီ ၏အသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့သည်။
မန်ရှီ သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။ ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေပြောင်းလဲသွားမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံရှိ လူငယ်ကို အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
လူငယ်ကတော့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့ မပြေးသေးတာလဲ?”
မန်ရှီ ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်သွားပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ အသက်လုထွက်ပြေးခဲ့သည်။
အဖြူရောင်ဝတ်စုံရှိ ထိုလူငယ်မှာ ဘိုင်ရွာ ၏ နံပါတ်တစ်ပါရမီရှင်—
ဘိုင်နင်းပင်း ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်က သူသည် အဆင့် ၂ သာ ရှိသေးသော်လည်း အဆင့် ၃ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲများကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်နေပြီ။
မန်ရှီ သည် သူ့လက်ထဲမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။
နှစ်နှစ်ကြာလာသောအခါ ဘိုင်နင်းပင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် ထိုမျက်လုံးတစ်စုံကိုတော့ မမေ့နိုင်ခဲ့ပေ။
သာမန်သက်ရှိများနှင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို လျစ်လျူရှုစွာ ကြည့်နေသောမျက်လုံးများ။
မြင့်မားသော သူငယ်အိမ်များအတွင်း သေမျိုးများ နားမလည်နိုင်သည့် အဆုံးမဲ့မောက်မာမှု ဖုံးကွယ်ထားသောမျက်လုံးများ။
မထင်ထားမိခဲ့ပေ…
မထင်ထားမိခဲ့ပေ!
မိမိ၏ရွာအတွင်းမှာပင် ထိုမျက်လုံးတစ်စုံကို ထပ်မံမြင်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ!
ဤအခိုက်အတန့်တွင် မန်ရှီ ၏ နှလုံးသားသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ရင်ထဲရှိ မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ် တစ်စက်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။
ဖန်းယွမ် သည် မန်ရှီ ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အနီးကပ် လေ့လာနေသည်။
ဤလူသည် ဤမျှသူရဲဘောကြောင်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် လူငယ်သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
သို့သော် အရေးမကြီးပေ။
သူရဲဘောကြောင်သော ကြွက်တစ်ကောင်မျှသာ။
မိမိ၏ပန်းတိုင် ပြည့်မြောက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် ဖန်းယွမ် သည် ခြေထောက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
“အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ။”
မန်ရှီ သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ အမိန့်တော်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဖြူဖပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ လူးလဲထကာ သေရည်ဆိုင်အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။
ကြည့်ရှုနေသူအားလုံး ကြောင်အမ်းနေကြသည်။
ဖန်းယွမ် သည် နေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြည့်ဖြင့် ဖြတ်သန်းကြည့်လိုက်သည်။
အနီးရှိ အဆင့် ၁ နှင့် အဆင့် ၂ ဂူမာစတာများသည် သူ့အကြည့်ကို မသိမသာ ရှောင်လွှဲလိုက်ကြသည်။
ဆိုင်တာဝန်ခံနှင့် အလုပ်သမားများကတော့ ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း ရင်ထဲတွင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဖန်းယွမ် ကို လေးစားအားကိုးစွာ ကြည့်လာကြသည်။
မည်သူက အားကောင်းသော နောက်ခံတစ်ခုကို မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။
သူ့နောက်တွင် ကျန်းယာ သည် ကြောင်အမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
အပြင်မှ ဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် ပြေးထွက်လာခဲ့သော်လည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဖန်းယွမ် က မန်ရှီ ကို သေရည်ဆိုင်မှ မောင်းထုတ်လိုက်သည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသူက ဂူယွဲ့ မန်ရှီ ဖြစ်သည်…
ကျန်းယာ ၏ ရင်ထဲရှိ ထိတ်လန့်မှုသည် အကန့်အသတ်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖန်းယွမ် ကို ကြည့်သောအကြည့်လည်း လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။
အရင်ကရှိခဲ့သော မနာလိုမှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖန်းယွမ် ဘာကြောင့် ဤမျှအောင်မြင်နိုင်ခဲ့သည်ကို ကျန်းယာ နားလည်သွားသည်။
“သူက အစကတည်းက ငါနဲ့ လူတစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ခဲ့တာပဲ…”