အခန်း ၁၃၁ — အထီးကျန်မှုသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး အမှောင်ထုဖြစ်သည်

မိုးရေသည် ကောင်းကင်ထက်မှ သည်းထန်စွာ ရွာကျနေပြီး မြွေများကဲ့သို့သော လျှပ်စီးတန်းများက ကောင်းကင်တစ်ခွင် လွတ်လပ်စွာ ကခုန်နေကြသည်။

ဤအခြေအနေသည် တစ်ညလုံး ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့၏။

ဖန်းယွမ် သည် အိပ်ရာပေါ် လဲလျောင်းနေကာ အိမ်အပြင်ဘက်မှ ဂူမာစတာများ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် မိုးရေကြားတွင် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားနေသော ခြေလှမ်းသံများကို နားထောင်နေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်ရာ ယခင်ဘဝ၏ ပုံရိပ်များသည် စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံပေါ်လာကြသည်။

ယခင်ဘဝတွင် ဝံပုလွေလှိုင်း တိုက်ခိုက်လာစဉ် သူသည် အဆင့် ၁ ဂူမာစတာတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသည်။

ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအဖြစ် ရွာအတွင်း ပုန်းခိုနေခဲ့သောကြောင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အဆင့် ၂ အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အရသာလေးမျိုးအရက်ပိုးဂူ (Four Flavors Liquor Worm) ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အဆင့် ၂ အထက်ပိုင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းနေသည်။

ထို့ကြောင့် အခြားဂူမာစတာများကဲ့သို့ပင် ဤမှောင်မိုက်သောညအတွင်း ဝံပုလွေလှိုင်းကို ခုခံရမည် ဖြစ်သည်။

“အပြင်မှာ မိုးက ဒီလောက်သည်းနေတာတောင် လျှပ်စီးဝံပုလွေအုပ်ကြီးတွေနဲ့ မမြင်မကောင်းတဲ့အခြေအနေထဲမှာ တိုက်ခိုက်နေရတယ်။ တကယ်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်မျိုးပဲ…”

ဖန်းယွမ် သည် စိတ်ထဲတွင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူသည် ငှားထားသောအိမ်တွင် အိပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ တည်းခိုခန်းတစ်ခုအတွင်း ရှိနေသည်။

ငှားထားသောအိမ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ပါက ဝံပုလွေလှိုင်းကို ခုခံရန် မဖြစ်မနေ ခေါ်ထုတ်ခံရမည်။

“မျိုးနွယ်စုအထက်ပိုင်းတွေက ဒီဝံပုလွေလှိုင်းရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို သေချာပေါက် လျှော့တွက်ထားကြတယ်။ အမှန်က ရွာထဲမှာပဲ ပုန်းပြီး အဆုံးအထိ ကာကွယ်တာက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ။”

“ကံမကောင်းတာက အတိတ်အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် သူတို့မျက်စိကန်းနေကြတာ…”

ဖန်းယွမ် သည် ထိုအကြောင်းကို တွေးရင်း အိပ်ရာပေါ်တွင် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မိုးရေများ အပြင်းအထန် ပက်ဖျန်းနေသည်။

မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ သေချာ၏။

မိုးကြိုးသံများသည် သူ၏နားထဲသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် ဂူမာစတာများ အလျင်အမြန် သွားလာနေကြပြီး ခြေလှမ်းသံများနှင့် ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံများသည် တစ်ခဏမျှပင် မရပ်တန့်ကြပေ။

မကြာမီ ဝံပုလွေအော်သံများသည် ရွာအတွင်းအထိ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤညသည် မည်သူမျှ အိပ်မပျော်နိုင်သောည ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

အသက်စွန့်ကာ တိုက်ခိုက်နေသော ဂူမာစတာများဖြစ်စေ—

ရွာအတွင်း ပုန်းခိုကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော သာမန်လူများဖြစ်စေ—

သို့မဟုတ် ဖန်းယွမ် ကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ—

သန်းခေါင်ကျော်လာသောအခါ အားလုံး သဘာဝအတိုင်း နိုးလာကြသည်။

ဖန်းယွမ် သည် အိပ်ရာမှ မထပေ။

အမှောင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေရင်း မျက်လုံးများကိုသာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ အသံများသည် သူ၏နားထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်နေသည်။

လူတို့၏ အသက်ရှင်ရေးနှင့် သေခြင်းတရားကို ခွဲခြားမည့် တိုက်ပွဲများကို စိတ်ကူးထဲတွင် မြင်နိုင်သည်။

ရွာအပြင်ဘက်တွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်း အပြင်းအထန် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဂူမာစတာများနှင့် ဝံပုလွေအုပ်များသည် အလွန်စည်ကားသက်ဝင်သော ဇာတ်ခုံကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြသည်။

မည်သည့်ဇာတ်ကောင်ပင် ဖြစ်ပါစေ—

သူတို့အားလုံးသည် အသက်၏ အနှစ်သာရကို ပြသနေကြသည်။

ဘဝသည် ပြဇာတ်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။

ယခု ပြသနေသော ဇာတ်လမ်းမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော ပြဇာတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖန်းယွမ် သည် ထိုပြဇာတ်အတွင်း ဝင်ရောက်ပါဝင်လိုစိတ် လုံးဝမရှိပေ။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် ရှင်းမပြနိုင်သော အထီးကျန်မှုတစ်ခုကို သူခံစားလာရသည်။

အဆုံးအစမဲ့သော အထီးကျန်မှု။

ထိုအထီးကျန်မှုသည် သူက ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူ ဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သောကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။

အခြားသူများကို မပြောနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ—

လူတိုင်းသည် မွေးဖွားလာကတည်းက အထီးကျန်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူသားများသည် ကံကြမ္မာပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသော သီးခြားကျွန်းငယ်များနှင့် ဆင်တူကြသည်။

လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တွေ့ဆုံခြင်းဆိုသည်မှာ ထိုအထီးကျန်ကျွန်းများ အချင်းချင်း တိုက်မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိတွေ့မိသည့်အခါ အချင်းချင်း သက်ရောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်မည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်းများသည် အတူတကွ ကပ်ငြိသွားကြသည်။

“အကျိုးစီးပွား” အမည်ဖြင့်—

“သွေးသားဆက်နွယ်မှု” အမည်ဖြင့်—

“မိတ်ဆွေမှု”၊ “အချစ်” နှင့် “အမုန်းတရား” အမည်တို့ဖြင့်—

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အချင်းချင်း ခွဲခွာသွားရမည်။

တစ်ဦးချင်းစီ ပျက်စီးဆုံးရှုံးခြင်းလမ်းပေါ်သို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းကြရမည်။

ဤသည်မှာ ဘဝ၏နောက်ကွယ်မှ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူများသည် အထီးကျန်မှုကို အမြဲကြောက်ရွံ့ကြသည်။

လူအုပ်၏ စည်ကားမှုကို တောင့်တကြပြီး အချိန်အနည်းငယ်မျှပင် အလုပ်မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကို ငြင်းပယ်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထီးကျန်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသည်နှင့် နာကျင်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ထိုနာကျင်မှုကို အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်နိုင်သည့်အခါ—

လူတစ်ဦးသည် ပါရမီနှင့် သတ္တိကို ရရှိလာမည်။

ထို့ကြောင့်—

“အောင်မြင်မှုအမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်သူများသည် သေချာပေါက် အထီးကျန်ကြသည်”

ဟူသော စကားတစ်ခွန်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက အထီးကျန်မှုရဲ့ ခံစားချက်ပဲ။ ဒီခံစားချက်ကို အရသာခံလိုက်တိုင်း မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကို လျှောက်မယ့် ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက် ပိုမိုခိုင်မာလာတယ်!”

ဖန်းယွမ် ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး လူသားဘိုးဘေး ၏ ဇာတ်လမ်းကို တွေးမိလိုက်သည်။

ဒဏ္ဍာရီအရ လူသားဘိုးဘေး သည် အပြုအမူဂူ (Attitude Gu) ကို ရရှိခဲ့သည်။

အပြုအမူဂူသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။

နှလုံးသားမရှိပါက လူသားဘိုးဘေး က ၎င်းကို ဝတ်ဆင်၍မရပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က လူသားဘိုးဘေးသည် သူ၏နှလုံးသားကို မျှော်လင့်ချက်ဂူ (Hope Gu) ထံ ပေးအပ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အခက်အခဲများကို မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။

သို့သော် အပြုအမူဂူကို အသုံးပြုလိုပါက နှလုံးသားတစ်ခု မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်။

လူသားဘိုးဘေးသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အပြုအမူဂူထံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အို ဂူရေ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အပြုအမူက အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အခု ငါပြဿနာတစ်ခု ကြုံနေရတာ မင်းလည်းသိတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းဆီ အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ လာခဲ့တာပဲ။”

အပြုအမူဂူက ပြန်ပြောသည်။

“ဒါက မခက်ခဲပါဘူး၊ လူသားဘိုးဘေး။ မင်းမှာ နှလုံးသားမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ အသစ်တစ်လုံး ရှာလိုက်ရုံပဲ။”

လူသားဘိုးဘေးသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို နှလုံးသားအသစ်ကို ဘယ်လိုရှာရမှာလဲ?”

အပြုအမူဂူသည် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“နှလုံးသားဟာ နေရာတိုင်းမှာရှိသလို ဘယ်နေရာမှာမှလည်း မရှိဘူး။ နှလုံးသားရှာရတာ လွယ်သလို ခက်ခဲတယ်။ လက်ရှိမင်းရဲ့အခြေအနေအရ အခုချက်ချင်း နှလုံးသားတစ်လုံး ရနိုင်တယ်။”

လူသားဘိုးဘေးသည် ဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“မြန်မြန်ပြောပါ၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?”

အပြုအမူဂူက သတိပေးလိုက်သည်။

“ဒီနှလုံးသားကို ‘အထီးကျန်မှု’ လို့ ခေါ်တယ်။ လူသားရေ၊ မင်း တကယ်လိုချင်တာ သေချာရဲ့လား?”

“အဲဒီနှလုံးသားကို ရလိုက်တာနဲ့ အဆုံးမဲ့နာကျင်မှု၊ အထီးကျန်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်!”

သို့သော် လူသားဘိုးဘေးသည် ထိုသတိပေးမှုကို နားမထောင်ဘဲ ဆက်လက်မေးမြန်းနေသည်။

အပြုအမူဂူသည် လူသားဘိုးဘေး၏ အမိန့်ကို မငြင်းဆန်နိုင်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကြယ်များပြည့်နေတဲ့ညတစ်ညမှာ ကောင်းကင်ကို တစ်ညလုံး စိုက်ကြည့်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ နေလိုက်ပါ။”

“မိုးလင်းသွားတဲ့အခါ အထီးကျန်မှုနှလုံးသားကို မင်းရရှိလိမ့်မယ်။”

ထိုညတွင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အပြုအမူဂူ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လူသားဘိုးဘေး သည် တောင်ထိပ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ ညကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ယခင်က သူ၏ဘဝသည် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။

အသက်ရှင်နိုင်ရန် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသဖြင့် လှပပြီး နက်နဲသောကောင်းကင်ကို ကြည့်ရှုခံစားရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု ကြယ်ပြည့်ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏အတွေးများသည် တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောလာသည်။

မိမိကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် စဉ်းစားမိလာသည်။

မိမိသည် အလွန်သေးငယ်အားနည်းသော သက်ရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မလုံခြုံမှုတို့ကြားတွင် အဆက်မပြတ် ရှင်သန်နေရသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ဟင်း… ငါ့မှာ မျှော်လင့်ချက်ဂူ (Hope Gu)၊ အင်အားဂူ (Strength Gu)၊ စည်းမျဉ်းနှင့် ထိန်းချုပ်မှုဂူ (Rules and Regulation Gu)၊ အပြုအမူဂူတို့ ရှိနေတောင် ဒီမြေပြင်ပေါ် အသက်ရှင်ရတာ ခက်ခဲနေဆဲပဲ…”

“မနက်ဖြန် ငါသေသွားရင်တောင် အံ့ဩစရာ မရှိဘူး။”

“ငါသေသွားရင် လောကကြီးက ငါ့ကို မှတ်မိပါ့မလား?”

“ငါရှိနေခဲ့တာကို ဝမ်းသာမယ့်သူ ရှိပါ့မလား?”

“ငါသေဆုံးတာကို ဝမ်းနည်းပေးမယ့်သူ ရှိပါ့မလား?”

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လူသားဘိုးဘေးသည် ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် လူသားဆို၍ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

အခြားသူများ ဘယ်လိုရှိနိုင်မည်နည်း။

ဂူပိုးများက သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသော်လည်း—

သူသည် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အထီးကျန်မှု!

အထီးကျန်မှုနှလုံးသား!

ထိုအခိုက်တွင် လူသားဘိုးဘေးသည် အထီးကျန်မှုကို ခံစားမိသည်နှင့် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း နှလုံးသားအသစ်တစ်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

နေမင်းသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ တက်လာပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ် အလင်းဖြာကျလာသည်။

သို့သော် လူသားဘိုးဘေးသည် ပျော်ရွှင်မှု မခံစားရပေ။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် အဆုံးမဲ့နာကျင်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအထီးကျန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို သူ မခံနိုင်တော့ပေ။

အမှောင်ထုနှင့် ကမ္ဘာပျက်ဆုံးခြင်း နီးကပ်လာသကဲ့သို့သာ ခံစားရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် နာကျင်စွာ ငိုကြွေးကာ လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ပြီး မိမိ၏မျက်လုံးများကို ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဘယ်ဘက်မျက်လုံးသည် မြေပြင်ပေါ် ကျရောက်ပြီး လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့တွင် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကြံ့ခိုင်သန်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာ ရှိသည်။

ပေါ်လာသည်နှင့် လူသားဘိုးဘေး၏ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အို လူသားဘိုးဘေး၊ ကျွန်တော့်ဖခင်၊ ကျွန်တော်က ဖခင်ရဲ့ သားအကြီးဆုံး စိမ်းလန်းနေမင်းကြီး ပါ။”

တစ်ချိန်တည်းတွင် ညာဘက်မျက်လုံးသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် လူသားဘိုးဘေး၏လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အို လူသားဘိုးဘေး၊ ကျွန်မရဲ့ဖခင်၊ ကျွန်မက ဖခင်ရဲ့ ဒုတိယသမီး ရှေးဟောင်းအထီးကျန်လမင်း ပါ။”

လူသားဘိုးဘေးသည် မျက်လုံးအပေါက်လွတ်များမှ မျက်ရည်များ စီးကျနေစဉ် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်” ဟူသောစကားကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ပြောလိုက်သည်။

“အခု ငါ့မှာ ကလေးတွေ ရှိလာပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ အထီးကျန်မှုနှလုံးသားရဲ့ နာကျင်မှုကို တောင့်ခံနိုင်ပြီ!”

“အခုကစပြီး ငါရှိနေတာကို ဝမ်းသာပေးမယ့်သူတွေ ရှိလာပြီ။ ငါသေသွားရင် ဝမ်းနည်းပေးမယ့်သူတွေ ရှိလာပြီ။”

“အခုချက်ချင်း သေသွားရင်တောင် မင်းတို့က ငါ့ကို မှတ်မိနေကြလိမ့်မယ်!”

“ဒါပေမဲ့…”

နောက်ဆုံးတွင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါ့မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ အလင်းကိုလည်း ထပ်မမြင်နိုင်တော့ဘူး။ အခုကစပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့အစား ဒီလောကကို ကြည့်ရှုပေးကြပါ။”

တစ်ညလုံး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာခဲ့ပြီး မိုးလင်းချိန်ရောက်မှသာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဖန်းယွမ် သည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လမ်းများပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးလံမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ဤညတစ်ညတည်းတွင် မျိုးနွယ်စုသည် ကြီးမားသောဆုံးရှုံးမှုများ ခံစားခဲ့ရသည်။

အမှန်တွင် ချင်းမောင်တောင် ပေါ်ရှိ မျိုးနွယ်စုသုံးစုလုံးသည် ထိုကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။

အားလုံး ကြီးမားသောဆုံးရှုံးမှုများ ခံခဲ့ကြသည်။

တိုက်ပွဲအကျိုးဆောင်စာရင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ဖန်းယွမ် သိနိုင်သည်။

တစ်ညအတွင်း တိုက်ပွဲအကျိုးဆောင်စာရင်းမှ အဖွဲ့ငယ်နှစ်ဆယ့်ငါးဖွဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

အားလုံး ဝံပုလွေလှိုင်းအတွင်း အသက်စွန့်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်သူ တစ်ဦးနှစ်ဦးရှိခဲ့ပါကလည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါချို့ယွင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂူယွဲ့ဖန်း ပါဝင်ခဲ့သောအဖွဲ့သည်လည်း ထိုအဖွဲ့များထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ကျော်အတွင်း အခြေအနေသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။

ပထမဦးစွာ သားရဲတစ်ရာဘုရင်အဆင့်ရှိ ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေ ပေါ်လာခဲ့သည်။

မကြာမီ သားရဲတစ်ထောင်ဘုရင်အဆင့်ရှိ ရူးသွပ်လျှပ်စီးဝံပုလွေ ပေါ်လာကြောင်း သတင်းများလည်း ရောက်ရှိလာသည်။

ဤကဲ့သို့သော သတင်းများကြောင့် တိုက်ပွဲဝင်နေသော အဆင့် ၂ ဂူမာစတာများ ကြောက်ရွံ့လာကြသည်။

ရူးသွပ်လျှပ်စီးဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ရပါက အနည်းဆုံး အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ပူးပေါင်းမှသာ ရင်ဆိုင်နိုင်မည်။

၎င်းနှင့်အတူ ပါလာမည့် သာမန်ဝံပုလွေအုပ်များကိုပင် ထည့်မတွက်ရသေးပေ။

ထို့ကြောင့် မျိုးနွယ်စုသုံးစုသည် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆင့် ၃ အကြီးအကဲများကို စေလွှတ်ရသည်။

ဤအခြေအနေအောက်တွင် ဂူမာစတာများ၏ နေ့စဉ်ဘဝသည် ပိုမိုအန္တရာယ်များပြီး ခက်ခဲရှည်လျားလာသည်။

ဖုံးကွယ်အကြေးခွံဂူ (Stealth Scales Gu) ရှိနေသော်လည်း ဖန်းယွမ် သည် အလွန်သတိထားကာ လှုပ်ရှားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှပ်စီးမျက်လုံးဂူ (Lightning Eye Gu) ပိုင်ဆိုင်သော သားရဲဘုရင်အဆင့် လျှပ်စီးဝံပုလွေနှင့် တွေ့နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောင်းသည့်အချက်မှာ ယခင်က တန်ဖိုးပေးဆပ်ပြီး မြေကြီးအသံကြားနားမြက်ဂူ (Earth Communication Ear Grass) ကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဂူ၏ အကွာအဝေးသည် အလွန်ကျယ်သဖြင့် ဝံပုလွေအုပ်ကြီးများကို ကြိုတင်ရှောင်ရှားနိုင်စေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဇူလိုင်လကုန်နီးလာသည်နှင့် ရာသီဥတု ပိုမိုပူနွေးလာသည်။

အခြေအနေမှာ အကောင်းဘက် မရောက်သေးသော်လည်း မျိုးနွယ်စုသုံးစု၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအောက်တွင် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

တောင်စောင်းအနီး တစ်နေရာတွင်—

ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးသော ဂူမာစတာသုံးဦးသည် အသစ်ရောက်လာသော ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေ တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေကြသည်။

သေခြင်းတရား၏ အရှိန်အဝါသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

“ကျစ်! မူလအနှစ်သာရ မလုံလောက်တော့ဘူး။ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း မလိုပါဘူး၊ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်သာ ကျန်ရင်တောင် ဒီလိုအမဲလိုက်ခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူး!”

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရှုန်းကျန့် သည် ကြောင်တစ်ကောင်က ကြွက်ကို ကစားနေသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း သွေးရည်တစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

“ရှေ့မှာ တောင်ကမ်းပါးပဲ ရှိတော့တယ်။ လမ်းဆုံးသွားပြီ။ ဘာလုပ်ကြမလဲ?”

အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ဖြူဖပ်သောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? ကယ်တင်ရေးအဖွဲ့ကိုပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်။ ငါတို့ဘိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင် ဘိုင်နင်းပင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုကနေ ထွက်လာပြီး တိုက်ပွဲဘက်ကို လာနေပြီလို့ ကြားတယ်။”

မူလက ရှုန်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ဘိုင်မျိုးနွယ်စုမှ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် ဝံပုလွေလှိုင်းကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လူသုံးဦးသာ ကျန်တော့သည်။

“ဘယ်နေရာမှာရှိမှန်းတောင် မသိရတဲ့ ဘိုင်နင်းပင်းကို အားကိုးနေမယ့်အစား အသက်ရှင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခုအတွက် ငါကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲဝင်တာ ပိုကောင်းတယ်!”

ရှုန်းကျန့် သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သားရဲဘုရင်တစ်ကောင် အန္တရာယ်များရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့ကိုယ်ထဲက ဂူပိုးကြောင့်ပဲ။ ငါ့မှာ လုယူဂူ (Plunder Gu) ရှိတယ်။ ရန်သူ့ကိုယ်ထဲက ဂူပိုးတစ်ကောင်ကို အတင်းလုယူနိုင်တယ်။”

“ဒါပေမဲ့ အသက်သွင်းထားတဲ့အချိန်မှာ အဆက်မပြတ် ထိန်းထားရမယ်။ ငါ လှုပ်ရှားလို့မရဘူး။ အဲဒီအချိန်အတွင်း မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ်!”

“ကောင်းပြီ!”

ကျန်လူနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ရှုန်းကျန့် ၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေကို တားဆီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

မျှော်လင့်ချက် အလွန်နည်းပါးကြောင်း သိနေသော်လည်း မည်သူမျှ ထိုင်စောင့်ပြီး သေဆုံးလိုခြင်း မရှိကြပေ။

“လုယူမှု အောင်မြင်သွားရင် ငါတို့အသက်ရှင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိတယ်! ကောင်းကင်က ငါတို့ကို ကူညီပါစေ!”

ရှုန်းကျန့် ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားမှု ပေါ်လာပြီး ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်မလား၊ သေမလား—

ဤတစ်ကြိမ်ပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။

သို့သော် လူသုံးဦးနှင့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်တို့ မသိခဲ့ကြသည်မှာ—

အမြင့်ကမ်းပါးထိပ်တွင် အဖြူရောင်အဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော ဆံပင်ဖြူလူငယ်တစ်ဦးက ဤမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘဝက တကယ်ပျင်းစရာကောင်းတယ်…”

သူသည် မြေပြင်ပေါ် ထိုင်နေသည်။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုယ်ကို ထောက်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သေရည်ဘူးထဲမှ အရည်ကို လောင်းချနေသည်။

သို့သော် သူ လောင်းချနေသည့်အရာမှာ သေရည်မဟုတ်ပေ။

ချိုမြိန်သော တောင်စမ်းရေ ဖြစ်သည်။

သူသည် သေရည်မသောက်ဘဲ ရေကိုသာ နှစ်သက်သည်။

ထိုလူငယ်သည် ရေကို သောက်ရင်း အောက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ဆက်လက်ကြည့်နေသည်။

“တိုက်ခိုက်ကြ၊ ပြီးရင် သေကြ…”

“ဒီလို သာမန်ဘဝက အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ်။ ဒီလိုပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲမျိုးရှိမှသာ မင်းတို့ရဲ့ဘဝထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ အရောင်အသွေး အနည်းငယ် ပေါ်လာမယ်။”

“ဒီလိုမှသာ မင်းတို့ရဲ့ဘဝမှာ အဓိပ္ပာယ်တစ်စ ရှိလာမယ်…”

သူသည် စိတ်ထဲတွင် ပေါ့ပါးစွာ ရယ်လိုက်ပြီး ကူညီရန် ရည်ရွယ်ချက်တစ်စုံတစ်ရာ မပြခဲ့ပေ။

သူ့တွင် ကူညီနိုင်သောအင်အား ရှိနေလျှင်ပင်—

ဘိုင်မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရှိနေလျှင်ပင်—

ဒါနဲ့ဘာဖြစ်သနည်း။

သူ့အတွက် အထီးကျန်မှုသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး အမှောင်ထုဖြစ်ပြီး သွေးသားဆက်နွယ်မှု၏ အလင်းရောင်သည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူ ဘိုင်နင်းပင်း သည် တခြားသူကို ကယ်တင်ခြင်းကဲ့သို့ ပျင်းစရာကောင်းသောအရာကို လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။