အခန်း ၁၃၃ — မင်းကို သတ်ခွင့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်

အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးလွှားနေသည်!

ဖန်းယွမ် ၏ရှေ့ရှိ သစ်ပင်များသည် သူ့ဆီ တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်လာသကဲ့သို့ မြင်နေရပြီး သူသည် ခြေထောက်အားကို အသုံးပြုကာ လျင်မြန်သွက်လက်စွာ ရှောင်တိမ်းနေသည်။

ညာဘက်နားမှ အမြစ်များသည် လှုပ်ခါနေကြသည်။

သူ၏နောက်တွင်တော့ တမင်ဒေါသထွက်အောင် လှုံ့ဆော်ထားသော ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေ တစ်ကောင်နှင့် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော သာမန်လျှပ်စီးဝံပုလွေ ရာပေါင်းများစွာ လိုက်လာနေကြသည်။

လျှပ်စီးဝံပုလွေများ၏ အမြန်နှုန်းသည် သူ့ထက် ပိုမြန်သည်။

အထူးသဖြင့် ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေ၏ ချောမွေ့သောကိုယ်ခန္ဓာသည် ရှုပ်ထွေးသော တောင်တန်းမြေမျက်နှာသွင်ပြင်အတွင်း လျှပ်စီးတန်းကဲ့သို့ ရွေ့လျားနိုင်ပြီး အလွန်မြန်ဆန်သည်။

ဖန်းယွမ် ကို မီတော့မည့်အချိန်တွင် သူ၏ကိုယ်ပတ်လည်၌ အလင်းလှိုင်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး နေရာမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေသည် အရှိန်ကို အတင်းရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အဝေးတစ်နေရာသို့ ပြေးထွက်သွားပြီးမှ ဖန်းယွမ် သည် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေ၏ မျက်စိသည် အလွန်ထက်မြက်သဖြင့် သူ့ကို ချက်ချင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ဖန်းယွမ် နောက်သို့ ထပ်မံလိုက်လာသည်။

သာမန်လျှပ်စီးဝံပုလွေများလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်လာကြသည်။

ဖန်းယွမ် သည် စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောကာ ဆက်လက်ပြေးနေသည်။

ဤနည်းအတိုင်း ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မိမိသွားလိုသောနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဖုံးကွယ်မှုကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သူ ပျောက်ကွယ်သွားသောနေရာတစ်ဝိုက်တွင် ဝံပုလွေအုပ်က အနံ့ခံရှာဖွေနေကြသည်။

မကြာမီ ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေသည် ပစ်မှတ်အသစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။

မဝေးလှသော တောင်ကြားအတွင်းတွင် ဂူမာစတာငါးဦးသည် ဝံပုလွေအုပ်တစ်အုပ်နှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

“အူး——!”

ဉာဏ်ရည်အကန့်အသတ်ရှိသော ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေသည် ဖန်းယွမ် ကို ချက်ချင်း မေ့သွားသည်။

ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး နောက်မှလိုက်လာသော လျှပ်စီးဝံပုလွေများသည် ရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ တောင်ကြားအတွင်းရှိ တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ?!”

တိုက်ခိုက်နေသော ဂူမာစတာများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကြသည်။

“ဝံပုလွေအုပ်တစ်အုပ်စီမှာ ကိုယ်ပိုင်လှုပ်ရှားနယ်မြေရှိတယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား?”

“ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့ ဒီလောက်အားထုတ်ထားရတာ၊ အခု နောက်တစ်ကောင် ထပ်ရောက်လာပြီ! ငါတို့သွားပြီ!”

“မျိုးနွယ်စုဆီ အရေးပေါ်အချက်ပြ မြန်မြန်ပို့!”

ဝံပုလွေအုပ်အသစ် ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ဂူမာစတာများအပေါ် ဖိအားသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

သူတို့၏အသံများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် အလျင်စလိုဖြစ်မှုတို့ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဂူမာစတာသည် လက်ထဲမှ ဂူပိုးတစ်ကောင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုဂူပိုးသည် ရွှေရောင်လုံးဝိုင်းတစ်လုံးနှင့် ဆင်တူပြီး ရောင်စုံအမွေးတောင်ပံတစ်စုံ ရှိသည်။

လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲကာ သက်တံရောင်မီးတောက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကီလိုမီတာငါးဆယ်အကွာမှပင် မြင်နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ အဆင့် ၁ တစ်ကြိမ်သုံး အချက်ပြဂူ (Signal Gu) ဖြစ်ပြီး အချက်အလက်ပေးပို့ရန် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

“အချက်ပြ ပို့ပြီးပြီ! အားလုံး တောင့်ခံထားကြ! ကယ်တင်ရေးအဖွဲ့လာတဲ့အထိ စောင့်ကြ!”

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အချိန်ကိုက် အော်ဟစ်လိုက်ကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အဖွဲ့ဝင်များကို အနည်းငယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေသည်။

“အသုံးမဝင်ဘူး…”

ဖန်းယွမ် သည် ကမ်းပါးမြင့်တစ်နေရာတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာကာ အောက်သို့ ကြည့်နေသည်။

စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

ဤဂူမာစတာအဖွဲ့၏ အခြေအနေကို သူက အစောကြီးကတည်းက စုံစမ်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အနီးဆုံးရှိ အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည်လည်း ဝံပုလွေအုပ်၏ ဝိုင်းရံမှုအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ ပိတ်မိနေသည်။

ထိုဝံပုလွေအုပ်ကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် ဆွဲခေါ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကယ်တင်ရေးအဖွဲ့ မလာနိုင်အောင် တားဆီးရန် ဖြစ်သည်။

“လျှပ်စီးဝံပုလွေတစ်ကောင် သတ်ရင် မျက်လုံးတစ်လုံးကို အကျိုးဆောင်မှတ်ဆယ်မှတ်ပဲ ရတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲမြေပြင်က ပိုင်ရှင်မဲ့ဂူပိုးတွေကို ပြန်ယူပြီး မျိုးနွယ်စုအထက်ပိုင်းဆီ အပ်လိုက်ရင် အနည်းဆုံး အကျိုးဆောင်မှတ်တစ်ထောင် ရနိုင်တယ်!”

“ဒီလိုအလုပ်ကို နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်လောက် လုပ်လိုက်ရင် ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းမွှေးမြက်ဂူ (Three Step Fragrant Grass Gu) ကို လဲလှယ်နိုင်ပြီ…”

ဖန်းယွမ် သည် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူ၏အကြံအစည်အောက်တွင် ဤဂူမာစတာအဖွဲ့၏ ကံကြမ္မာသည် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

“အခု သူတို့အားလုံး သေဆုံးသွားတဲ့အထိ စောင့်မယ်။ ပြီးရင် လျှပ်စီးဝံပုလွေအုပ်ကို ဒီနေရာကနေ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ပြန်လာကာ ဂူပိုးတွေကို စုဆောင်းမယ်…”

ဖန်းယွမ် သည် အနီးရှိသစ်ပင်တစ်ပင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး အေးဆေးစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

မည်သူမျှ သေချင်ကြသည်မဟုတ်သဖြင့် ဂူမာစတာများသည် အားကုန် ခုခံတိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဖန်းယွမ် သည် သားရဲတစ်ထောင်ဘုရင်အဆင့်ရှိ ရူးသွပ်လျှပ်စီးဝံပုလွေကို ဆွဲခေါ်လာရန် အန္တရာယ်မယူခဲ့ပေ။

၎င်းအစား ကြံ့ခိုင်လျှပ်စီးဝံပုလွေကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အောက်ရှိလူများသည် အချိန်ပိုကြာစွာ ရုန်းကန်နိုင်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုအဖွဲ့အတွင်း ဖန်းယွမ် ၏ ရှုံးနိမ့်ဖူးသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ပါဝင်နေသည်။

ဂူယွဲ့ မန်ရှီ။

သူ့တွင် ကျောက်တိုင်ဂူ (Monolith Gu) ရှိပြီး ကာကွယ်ရေးအင်အား အလွန်ကောင်းသည်။

တစ်ယောက်တည်းဖြင့်ပင် လျှပ်စီးဝံပုလွေအများအပြား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်သည်။

သို့သော် ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖန်းယွမ် က သူတို့အဖွဲ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂူပိုးတန်ဖိုး ပိုမြင့်လေလေ မျိုးနွယ်စုထံ ပြန်အပ်သည့်အခါ အကျိုးဆောင်မှတ် ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။

ကျောက်တိုင်ဂူကို ပြန်လည်ယူဆောင်နိုင်ပါက အကျိုးဆောင်မှတ် သုံးထောင်ကိုးရာခန့် ရရှိမည်။

ထိုအမှတ်များဖြင့် တိုက်ပွဲအကျိုးဆောင်စာရင်း၌ အနည်းဆုံး အဆင့်နှစ်ဆယ်ခန့် တက်နိုင်သည်။

သေချာပေါက် ချီရှန်း၊ မိုယန် နှင့် ချင်းရှု တို့၏ ဂူပိုးများက ကျောက်တိုင်ဂူထက် ပိုတန်ဖိုးရှိသည်။

သို့သော် ချီရှန်း၏အဖွဲ့တွင် ဂူယွဲ့ ချီရှဲ ရှိသည်။

သူ၏ မြွေဆက်သွယ်ရေးဂူ (Snake Communication Gu) သည် အပူချိန်ကို အားကိုးကာ သက်ရှိများကို ရှာဖွေနိုင်သည်။

ဖန်းယွမ် ၏ဖုံးကွယ်မှုသည် သူ့ရှေ့တွင် အသုံးမဝင်ပေ။

မိုယန် ၏အဖွဲ့တွင်တော့ ချီရှဲထက် ပိုမိုအားကောင်းသော စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဂူမာစတာ ရှိသည်။

နည်းလမ်းများလည်း ပိုများပြီး မျိုးနွယ်စုက ပေးအပ်သော ဝံပုလွေအုံစုံစမ်းရေးတာဝန်များကို တစ်ယောက်တည်း အကြိမ်များစွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ဖူးသည်။

ချင်းရှုအဖွဲ့ တွင် အားကောင်းသော စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဂူမာစတာ မရှိပေ။

သို့သော် ဂူယွဲ့ ဖန်းကျန်း ရှိနေခြင်းကြောင့် မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲတစ်ဦးသည် လျှို့ဝှက်စွာ လိုက်ပါကာကွယ်နေမည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့ကို ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ကိုယ့်သေခြင်းကို ကိုယ်ရှာခြင်းနှင့် မခြားပေ။

အခြားမျိုးနွယ်စုနှစ်စုမှ ဂူမာစတာများကိုတော့ ဖန်းယွမ် မသိကျွမ်းလှပေ။

အခြားသူများကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် လွယ်ကူသည်မဟုတ်။

အဖွဲ့များစွာထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် စိစစ်ရွေးချယ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အဖွဲ့အနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နောက်ကွယ်မှ စောင့်ကြည့်ပြီးမှ သင့်တော်သော အခွင့်အရေးကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲသံများ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ဘိုင်နင်းပင်း သည် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပွင့်လာပြီး ကျဉ်းမြောင်းသောမျက်ဝန်းကြားမှ အေးစက်သောအလင်းတစ်စ တောက်ပလာသည်။

“နောက်ထပ် ပျင်းစရာမြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ…”

သူသည် ကမ်းပါးစွန်းတွင် အိပ်နေပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် အောက်ရှိတောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။

ပြန်လည်အိပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လူတစ်ဦး၏ပုံရိပ်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်သည်။

“အိုး?”

သူ၏မျက်လုံးများအတွင်း အံ့အားသင့်သောအလင်း တောက်ပသွားသည်။

ဖန်းယွမ် ကို တွေ့လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖန်းယွမ် သည် သစ်ပင်ကို မှီထားကာ အနီးမှခူးယူထားသော တောသီးတစ်လုံးကို စားနေသည်။

တောင်ကြားအတွင်းရှိ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေပြီး ကူညီလိုသည့်အမူအရာ လုံးဝမရှိပေ။

ဘိုင်နင်းပင်း သည် ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားလာသည်။

ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများသည် မျိုးနွယ်စုအပေါ် သစ္စာရှိကြပြီး သွေးသားဆက်နွယ်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။

သို့သော် ဖန်းယွမ် ထံမှတော့ ရင်းနှီးမှုတစ်မျိုး၊ အထီးကျန်မှုနှင့် လူအများထံမှ ကင်းကွာနေမှုတို့ကို ခံစားရသည်။

“သူက ဘယ်သူလဲ?”

ဘိုင်နင်းပင်း ၏စိတ်ထဲတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် စိတ်ဝင်စားမှု ပေါ်လာသည်။

တောသီးကို အနီးမှ တိုက်ရိုက်ခူးယူထားသော်လည်း ဖန်းယွမ် ၏အတွေ့အကြုံဖြင့် အန္တရာယ်မရှိကြောင်း ခွဲခြားနိုင်သည်။

အသီးမှာ အရည်ရွှမ်းပြီး ချဉ်ချိုအရသာရှိသည်။

စားနေစဉ် သူ၏ညာဘက်နား ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

အနီးတွင် တစ်စုံတစ်ခုရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်။

အစောပိုင်းတွင် ဘိုင်နင်းပင်း သည် ပိုမြင့်သော ကမ်းပါးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်နေသဖြင့် မြေကြီးအသံကြားနားမြက်ဂူက သူ့ကို မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

ဖန်းယွမ် ၏မျက်လုံးများတွင် လျှပ်စီးအလင်းတစ်စ တောက်ပလာသည်။

ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ရာ ဆံပင်ဖြူ၊ အဝတ်ဖြူဝတ် လူငယ်တစ်ဦးသည် ရေခဲဓားကို ကမ်းပါးအတွင်း ထိုးစိုက်ကာ အောက်သို့ လျှောဆင်းလာပြီး မဝေးလှသောနေရာတွင် ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း!

ဖန်းယွမ် ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပြီး ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

ချင်းမောင်တောင် ၏ နံပါတ်တစ်ပါရမီရှင်။

ဘိုင်မျိုးနွယ်စု တက်လာမှု၏ သင်္ကေတ။

အဆင့် ၂ ရှိစဉ် အဆင့် ၃ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲတစ်ဦးကို သတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ယခုအသက်အရွယ်ငယ်ငယ်တွင်ပင် အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

ချင်းမောင်တောင်တစ်ခုလုံး၏ အင်အားခွဲဝေမှုကို ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အရေးပါသောပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။

အခြားဂူမာစတာတစ်ဦးသာ ဘိုင်နင်းပင်းနှင့် တစ်ယောက်တည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပါက မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားမည်။

စိုးရိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် သတိကြီးစွာ ထားခြင်းတို့ ဖြစ်လာမည်။

သို့သော် ဖန်းယွမ် ၏အကြည့်သည် သူ့ပေါ်တွင် တစ်စက္ကန့်မျှသာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် တောင်ကြားဘက်သို့ ပြန်လည်ရွေ့သွားသည်။

မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဘိုင်နင်းပင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘိုင်နင်းပင်း၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်များနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖန်းယွမ် က အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အိုး…”

ဘိုင်နင်းပင်း သည် ဖန်းယွမ် ဘက်သို့ လျှောက်လာရင်း စကားလုံးကို တမင်ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ စိတ်ဝင်စားစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုနီးကပ်လာ၏။

ဖန်းယွမ် ကို ကြည့်လေလေ မျက်လုံးများ ပိုတောက်ပလာပြီး စိတ်ဝင်စားမှု ပိုကြီးမားလာသည်။

“ဒီလူဆီက ဘာကြောင့် ရင်းနှီးတဲ့အနံ့တစ်မျိုး ခံစားရတာလဲ?”

“အရင်က တွေ့ဖူးသလိုပဲ။ အလွန်ရှေးကတည်းက ငါတို့က မိတ်ဆွေဖြစ်နေပြီးသားလို ခံစားရတယ်…”

ဘိုင်နင်းပင်း ၏စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းများ ထကြွလာသည်။

မိတ်ဆွေ—

ဤစကားလုံးအပေါ် သူသည် အမြဲသံသယရှိခဲ့သည်။

အထင်အမြင်သေးခဲ့ပြီး ရွံရှာခဲ့သည်။

မိမိ၏ဘဝတွင် မိတ်ဆွေတစ်ဦး ရှိလာမည်ဟု တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားဖူးပေ။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သာမန်လူများတွင် သူ့ကို လေးစားအားကျခွင့်သာ ရှိသည်။

သူ၏မိတ်ဆွေဖြစ်ရန် အရည်အချင်း မရှိကြပေ။

ဘိုင်နင်းပင်း သည် မိမိဘဝတွင် ဘယ်တော့မှ မိတ်ဆွေရှိမည်မဟုတ်ဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု—

ဤခံစားချက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခံစားချက်တစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူ အလွန်သေချာနေသည်။

ဖန်းယွမ် ကို ကြည့်နေစဉ် မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း သည် အနည်းငယ် နီးကပ်လွန်းလာသည်။

ဖန်းယွမ် က ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ နက်ရှိုင်းမှောင်မိုက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မှ မလိုဘဲ ဘိုင်နင်းပင်း သည် ထိုအကြည့်၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။

သတိပေးချက်ပင်။

သူသည် ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် ယဉ်ကျေးမှုမရှိစွာ ဖန်းယွမ် ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟေး၊ မင်းက တကယ်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ…”

ဘိုင်မျိုးနွယ်စုအတွင်း သူနှင့်ရင်းနှီးသော ဂူမာစတာများသာ ဤစကားကို ကြားပါက ရူးသွပ်သွားကြမည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မွေးဖွားလာကတည်းက ဘိုင်နင်းပင်း သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဤကဲ့သို့ မချီးကျူးဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖန်းယွမ် သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

တောသီးကို ကိုက်စားရင်း တောင်ကြားရှိ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲကိုသာ ကြည့်နေသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း သည် ဖန်းယွမ် ၏ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကာ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အထူးဆန်းဆုံးအစားအစာတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ထောင့်တိုင်းမှ ကြည့်နေ၏။

မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ အောက်မှ မော့ကြည့်ခြင်းပင် ပြုလုပ်သည်။

ကျောက်မျက်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းချောမွေ့သော ဆံပင်ဖြူများသည် ရွံ့မြေပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသော်လည်း သူ လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံသည် မြေပြင်ပေါ် ဆွဲတိုက်နေသော်လည်း အာရုံပင် မထားချေ။

ဤအခိုက်တွင် သူသည် ကစားဖော်အသစ်ကို တွေ့ရှိလိုက်သော ဖြူစင်သည့်ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တောင့်တသောအမူအရာဖြင့် ဖန်းယွမ် ကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေပြီး အကြိမ်ကြိမ် စကားပြောချင်သော်လည်း မပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း သည် ဖန်းယွမ် ကို ပြောစရာများစွာ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သို့သော် စကားပြောတော့မည့်အချိန်တိုင်း ပြောရန်မလိုအပ်တော့ဟု ခံစားမိပြန်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖန်းယွမ် က မိမိပြောလိုသည်များကို နားလည်ပြီးသားဟု ထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူ မေးလိုက်သည်။

“တောင်ကြားထဲက တိုက်ပွဲက လုံးဝစိတ်မဝင်စားဖို့ကောင်းဘူး။ ဘာများကြည့်စရာရှိလို့လဲ?”

စကားတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားပြီး နားလည်သွားသည့်အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“အိုး… သိပြီ!”

“ဒီဝံပုလွေအုပ်ကို မင်းဆွဲခေါ်လာတာပဲ။ ဒီဂူမာစတာတွေကို သတ်ချင်တာမဟုတ်လား?”

“ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် ကိုယ်တိုင်မသတ်တာလဲ? အိုး၊ သက်သေကျန်ခဲ့မှာ ကြောက်လို့ပဲ။”

“မင်းက အရမ်းသတိကြီးတယ်။ မင်းရဲ့အရှိန်အဝါအရ အဆင့် ၂ ကျင့်ကြံမှု ရှိနေပြီ။ ငါသာ မင်းဆိုရင်တော့ ကိုယ်တိုင်ဆင်းပြီး သတ်လိုက်မှာပဲ!”

ရုတ်တရက် သူသည် ကလေးဘဝတွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အပျော်ဆုံးကစားစရာကို တွေ့လိုက်သကဲ့သို့ တခစ်ခစ် ရယ်မောလာသည်။

မျက်ခုံးများ လှုပ်ရှားနေပြီး—

“မင်းက တကယ်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ မင်းလုပ်တဲ့အရာတွေကတောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။”

“ဟဲဟဲဟဲ… ငါ မင်းကို စကြိုက်လာပြီ!”

ဖန်းယွမ် သည် တောင်ကြားမှ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပြီး ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ဘိုင်နင်းပင်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလူကို သူ နားလည်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူသည်လည်း မွေးရာပါ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

မကောင်းဆိုးဝါးဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။

လောက၏ ဓလေ့ထုံးစံများကို စွန့်ပစ်ထားသူ။

လောကရှိလူသားများကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသူ။

အထီးကျန်မှုအတွင်း နစ်မြုပ်နေပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးများကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူ။

ဤလူသည် ဖန်းယွမ် ၏အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ကွာခြားချက်မှာ ဖန်းယွမ် သည် မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထားပြီး ဘိုင်နင်းပင်း ကတော့ ပိုမိုဖြူစင်ရိုးရှင်းသည်။

ရိုးရိုးပြောရလျှင်—

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်တူများ ဖြစ်ကြသည်။

ယခင်ဘဝမှတ်ဉာဏ်အရ မျိုးနွယ်စုသုံးစုသည် ဝံပုလွေလှိုင်းမှ ခက်ခဲစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီးနောက် ဤလူသည် မျိုးနွယ်စုသုံးစုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။

စိမ်းလန်းတောက်ပနေသော ချင်းမောင်တောင် ကို ငရဲကဲ့သို့ အေးခဲနေသော ရေခဲတောင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

“ဘိုင်နင်းပင်း… ဘိုင်နင်းပင်း…”

ဖန်းယွမ် သည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အရမ်းအထီးကျန်နေတယ်မဟုတ်လား?”

ဘိုင်နင်းပင်း ၏မျက်လုံးများ ကျယ်လာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေစဉ် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ကာ နားလည်ခံစားမှုအပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်! ဒီရက်ပိုင်း ဘဝက အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ်။”

“မကြာသေးခင်က ရှုန်းမျိုးနွယ်စုက ဂူမာစတာတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာ နည်းနည်းတော့ ပျော်စရာကောင်းခဲ့တယ်။ ဒီဂူကိုလည်း ရခဲ့တယ်၊ ကြည့်ဦး…”

ဖန်းယွမ် သည် သူ၏လက်ထဲရှိ လုယူဂူ (Plunder Gu) ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလာသည်။

“ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား?”

ဘိုင်နင်းပင်း ၏မျက်ဝန်းများသည် အနက်ရောင်မှ ကြည်လင်သောအပြာရောင်ကျောက်မျက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ခုန်ထကာ ကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်လိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား!”

ခေါင်းကိုမော့ကာ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ရယ်မောပြီးနောက် ဖန်းယွမ် ကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသောအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း သိသားပဲ!”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ မင်းကို သတ်ချင်တယ်။ မင်းလည်း ငါ့ကို သတ်ဖို့ လာစမ်း!”

“အသက်နဲ့သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေက အပျော်ဆုံးပဲ။ မင်းလို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့လူနဲ့ တွေ့ရတာ၊ ငါ တစ်ခါမျှ ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့အရာ မလုပ်ဖူးဘူးလို့ ကျိန်ဆိုရဲတယ်!”

သူသည် ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

ရုတ်တရက် လက်နှစ်ဖက်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့မော့ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အား——!”

“ငါ့ဘဝက ဒီလောက်အရောင်အသွေးစုံခဲ့ဖူးတာ မရှိဘူးလို့ ခံစားရတယ်!”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”

“မင်းနာမည်ကိုတောင် ငါ မသိသေးပေမယ့်—”

“မင်းကို သတ်ခွင့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”

“ဟဲဟဲဟဲဟဲ…”