Reverend Insanity
Chapter 93 - Reverend Insanity_myanmar_translation
အခန်း ၉၃ — သားရဲလှိုင်း
“မြန်မြန်ပြေးကြ၊ နောက်မကျန်ခဲ့နဲ့!”
“ရှေ့ဘက်က မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲဝင်နေကြတယ်။ ငါတို့ အကူအညီကို စောင့်နေကြတာ!”
“နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်ကြ။ ညအချိန် တိုက်ပွဲအလယ်ထဲမှာ လမ်းလွဲသွားရင် အလွယ်တကူ ဦးတည်ချက် ပျောက်သွားနိုင်တယ်။ အသစ်ဝင်လာတဲ့သူတွေ အထူးသတိထားကြ!”
ရွာသို့ ပြန်ရာလမ်းတစ်လျှောက်—
လူငါးယောက်ပါသော အဖွဲ့များသည် အချိန်မရွေး ဖန်းယွမ် ဘေးမှ အလျင်အမြန် ပြေးဖြတ်သွားကြသည်။
“တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီလား?”
သူ မီတာငါးရာကျော်ပင် မလျှောက်ရသေးခင်—
ဆယ့်သုံးဖွဲ့မြောက် အဖွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖန်းယွမ် သည် မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့။
သို့သော် အမှန်တကယ် ပြောရလျှင်—
နှစ်ငါးရာတန် မှတ်ဉာဏ်များသည် အလွန်များပြားလွန်းပြီး ရှုပ်ထွေးလွန်းသည်။
သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း—
ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုမျှ မစွန့်ပစ်ခဲ့ပေ။
သို့ရာတွင် မှတ်ဉာဏ်အများစုသည် ထူထပ်သော မြူအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားပါက—
သူသည် ထိုမြူထဲတွင်သာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး—
အကျိုးထက် အရှုံးပိုများလိမ့်မည်။
ကြည်လင်တောက်ပသော ပုလဲများကဲ့သို့—
နက်ရှိုင်းပြီး အင်အားကြီးသော မှတ်ဉာဏ်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
ထိုမှတ်ဉာဏ်များသည် သူ၏ ယခင်ဘဝ နှစ်ငါးရာတစ်လျှောက်—
ချည်မျှင်တစ်ကြောင်းကဲ့သို့ ဆက်စပ်ဖြတ်သန်းနေကြသည်။
ယခု ဖြစ်ပျက်နေသောအရာသည်—
ထိုပုလဲများအနက် တစ်ခုထဲတွင်မှ မပါဝင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ဂူယွဲ့ရွာ အတွင်း သူ၏ဘဝသည် —
ယခင်ဘဝအစပိုင်း၏ အစပြုကာလသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
အလွန်ဝေးလွန်းခဲ့ပြီ။
ထို့အပြင်…
“ဖြစ်နိုင်တာက ဒီအဖြစ်အပျက်ဟာ ယခင်ဘဝမှာ မဖြစ်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်…”
“ငါ့ပြောင်းလဲမှုကြောင့် လိပ်ပြာအကျိုးဆက် ("Butterfly Effect) ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်…”
ဤသို့ တွေးတောရင်း—
သူ ဆက်လက်လျှောက်သွားသည်။
မသိလိုက်မသိဘာသာ—
ဖန်းယွမ် သည် ရွာ၏ မြောက်ဘက်တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
တိုက်ဆိုင်စွာပင်—
ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသော နောက်ထပ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေသည်။
“အဲ?”
ဖန်းယွမ် ကို မြင်လိုက်သောအခါ—
ထိုအဖွဲ့ထဲမှ တစ်ယောက်သာ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။
“ဖန်းယွမ်၊ မင်း ဘာလို့ အခုထိ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ?”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
ဖန်းယွမ် သည် မျက်လုံးမြှောက်ကာ ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုလူမှာ သူ၏ ကျောင်းဖော်ဟောင်း—
ဂူယွဲ့ ချီချန် မဟုတ်လား။
ချီချန် သည် ချက်ချင်း မျက်ခုံးကျုံ့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အို ဘုရား…”
“မင်း အခုထိ မသိသေးဘူးလား?”
“ရွာအနီးမှာ သားရဲလှိုင်းငယ်တစ်ခု စုပုံလာနေပြီ…”
“ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ရင် အဲဒါ တဖြည်းဖြည်း သားရဲလှိုင်းကြီး ဖြစ်လာမယ်…”
“အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် တောင်ခြေက ရွာငယ်တွေ အကုန် ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်…”
“အဲဒီ နိမ့်ကျတဲ့ သာမန်လူတွေနဲ့ ကျွန်တွေ မရှိတော့ရင်—”
“တစ်ခါတစ်ရံ ငါတို့လည်း အခက်တွေ့ရမှာပဲ…”
“အိုး၊ ဒီလိုလား?”
ဖန်းယွမ် ၏ အကြည့် တစ်ချက်တောက်ပသွားသည်။
ထိုသတိပေးချက်ကြောင့်—
သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြန်လည်သတိရလာသည်။
တကယ်ပင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ဤကမ္ဘာတွင်—
လူသားတို့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
နှစ်အနည်းငယ်တိုင်းတွင် သားရဲလှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။
လူသားများသည် အရင်းအမြစ်နှင့် နေထိုင်ရာနေရာ လိုအပ်ကြသည်။
တောရိုင်းသားရဲများနှင့် ပိုးမွှားများလည်း ထိုအရာများကို လိုအပ်ကြသည်။
သားရဲလှိုင်းကို တောရိုင်းသားရဲများနှင့် လူသားတို့ကြားရှိ စစ်ပွဲအဖြစ် ရှင်းပြပါက—
နားလည်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူပေမည်။
ချင်းမော်တောင် ကို ဥပမာယူကြည့်ပါ။
သုံးနှစ်တစ်ကြိမ်—
အကြီးစား ဝံပုလွေလှိုင်းတစ်ခုသည် တောင်ပေါ်ရှိ ရွာကြီးတစ်ရွာစီကို တိုက်ခိုက်လာတတ်သည်။
“ငါ့တွက်ချက်မှုအရဆိုရင်—”
“ဝံပုလွေလှိုင်းရဲ့ အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲထွက်လာမယ့်အချိန်က နောက်နှစ် ဖြစ်မယ်…”
“ဒါပေမယ့် ဒီသားရဲလှိုင်းငယ်ကတော့ အဲဒီရဲ့ အခွဲအကျိုးဆက်ပဲ…”
“ဝံပုလွေအုပ်က ဆက်လက် အားကောင်းလာပြီး ပိုမိုကြီးထွားလာမယ်…”
“အဲဒါကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က အခြားသားရဲလှိုင်းတွေဟာ နေထိုင်ရာနေရာ ဆုံးရှုံးလာမယ်…”
“ဒီသက်ရောက်မှုတွေ စုပုံလာပြီး အမြင့်ဆုံးအကန့်အသတ်ကို ရောက်တဲ့အခါ—”
“သားရဲလှိုင်းတွေ ရွှေ့ပြောင်းလာစေမယ်…”
“ရွှေ့ပြောင်းလာတဲ့ သားရဲလှိုင်းတွေဟာ သဘာဝအတိုင်း အခြားသားရဲလှိုင်းတွေကို ထပ်မံသက်ရောက်စေမယ်…”
“ဒီလို အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်သက်ရောက်မှုအောက်မှာ—”
“အကျိုးသက်ရောက်မှု ကျယ်ပြန့်လာနိုင်ပြီး သားရဲလှိုင်းအမျိုးမျိုးကို ရွှေ့ပြောင်းစေနိုင်တယ်…”
“အဲဒီအရာကြောင့် သားရဲလှိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ…”
“ဒီပြဿနာကို အချိန်မီ မထိန်းချုပ်နိုင်ရင်—”
“သားရဲလှိုင်းက ပိုမိုကြီးမားလာလိမ့်မယ်…”
“အခုအခြေအနေမှာ ဂူယွဲ့ရွာ ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်သေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး…”
“ဒါပေမယ့် ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ရင်—”
“ရွာရဲ့ အင်အားက အကြီးအကျယ် လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်…”
“ခဏ…”
“ဒီလိုဆိုရင်…”
“ဟဲဟဲဟဲဟဲ…”
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် အလင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သို့သော် ဖန်းယွမ် သည် ချက်ချင်း မျက်လွှာချလိုက်ပြီး—
မျက်လုံးထဲရှိ ပြောင်းလဲမှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
ဖန်းယွမ် ဘာမျှ မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ—
ချီချန် က ဆက်ပြောသည်။
“အခု ပြည်တွင်းရေးခန်းမ နဲ့ ပြင်ပရေးခန်းမ နှစ်ခုလုံးက စုရုံးအမိန့် ထုတ်ထားပြီးသား…”
“ဒီကိစ္စကို အရေးပေါ်တာဝန်အဖြစ် ကြေညာထားတယ်…”
“ဖန်းယွမ်၊ မင်း ပျင်းရိပြီး ရှောင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့…”
“မင်းအဖွဲ့က မနက်ကတည်းက ထွက်သွားပြီးပြီ…”
“မင်းလည်း သွားရမယ်…”
“ဒါပေမယ့်…”
ဤနေရာအထိ ပြောပြီးနောက်—
ချီချန် သည် တမင်တကာ အသံကို ဆွဲရှည်လိုက်သည်။
“သားရဲလှိုင်းအတွင်းမှာ အန္တရာယ်က နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ်…”
“တောရိုင်းသားရဲအမျိုးမျိုး လှည့်လည်နေကြတယ်…”
“အထူးသဖြင့် ညအချိန် တိုက်ပွဲဆိုတာ နေ့ခင်းထက် အများကြီး ပိုအန္တရာယ်ကြီးတယ်…”
“မင်းက အဆင့် ၁ ဂူမာစတာငယ်လေးပဲ…”
“ငါလို အဆင့် ၂ မဟုတ်ဘူး…”
“သတိထားသင့်တယ်နော်…”
“ဟဲဟဲဟဲ!”
ထိုသို့ပြောရင်း—
သူသည် တမင်တကာ ခေါင်းကို မြင့်မြင့်မော့ကာ ရင်ဘတ်ကို ဖောင်းထုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မိမိခါးပတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာများ ပြည့်နေသည်။
သူ၏ ခါးပတ်သည် ယခင်ကဲ့သို့ အဆင့် ၁ ၏ အစိမ်းရောင် မဟုတ်တော့။
အဆင့် ၂ ဂူမာစတာ၏ အနီရောင်ခါးပတ် ဖြစ်နေပြီ။
ခါးပတ်ပေါ်ရှိ သတ္တုပြားပေါ်တွင်လည်း—
“၂” ဟူသော အက္ခရာတစ်လုံး ထင်ရှားစွာ ရေးထိုးထားသည်။
သူသည် မကြာသေးမီက သူ့အဘိုး ဂူယွဲ့ ချီလျန် ၏ အကူအညီကြောင့်—
အဆင့် ၂ သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီသတင်းကို အခုမှ ကြားရတာ…”
ဖန်းယွမ် သည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့—”
“ငါ မင်းတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး အတူထွက်မယ်…”
“ရှေ့တန်းရောက်တဲ့အခါ ငါ့အဖွဲ့ဆီ ပြန်သွားမယ်…”
“ဘာ?”
“အင်း…”
“မင်းကို ဘယ်သူက ခေါ်ချင်လို့လဲ?”
ချီချန် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ခေါက်ထားကာ—
နှုတ်ခမ်းထောင့် မကျေနပ်စွာ လှုပ်သွားသည်။
ဖန်းယွမ် ၏ လေသံမှာ ဝေးကွာအေးစက်နေသည်။
“မျိုးနွယ်စုစည်းမျဉ်းအရ—”
“နောက်ကျကျန်ခဲ့တဲ့ ဂူမာစတာတွေဟာ မိမိတည်နေရာနဲ့ အနီးဆုံးအဖွဲ့ထဲ ပူးပေါင်းရမယ်…”
“ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ဖို့ တာဝန်ရှိတယ်…”
“ချီချန်၊ မင်း ဒီအချက်ကိုတောင် မသိဘူးလား?”
“မင်း!”
ချီချန် သည် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး—
ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်တော့မည့်ပုံ ဖြစ်လာသည်။
“အမှန်ပဲ၊ ဒီစည်းမျဉ်း ရှိတယ်…”
တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သော ချီရှန်း သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။
သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် နှစ်မီတာနီးပါး မြင့်မားပြီး—
ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ အားကြီးခိုင်ခံ့သည်။
အပေါ်ပိုင်းကိုယ်ခန္ဓာမှာ အဝတ်မဝတ်ထားဘဲ—
ကြွက်သားများသည် သတ္တုကဲ့သို့ ခိုင်မာတင်းမာနေသည်။
သူ၏ ကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မီးနီရောင်အရေပြားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး—
အပူငွေ့ပါးပါး ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
သံသယမရှိ—
သူသည် ဤအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။
သူ စကားပြောလာသည်နှင့်—
ချီအုပ်စု ၏ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်သော ချီချန် ပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားရသည်။
ချီရှန်း သည် မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ဖန်းယွမ် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ထွက်ကြမယ်…”
“မင်း လိုက်နိုင်အောင် ကြိုးစား…”
သူ၏ အသံသည် နိမ့်ကျနက်ရှိုင်းပြီး—
စကားများသည် တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြစ်သည်။
သူ့ထံမှ လူများ မေးခွန်းထုတ်ရန် ခက်ခဲစေသော အရှိန်အဝါတစ်မျိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။
ဖန်းယွမ် သည် မထူးခြားသကဲ့သို့ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး—
သဘောတူသည့်အဖြစ် ယူလိုက်သည်။
ချီချန် သည် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
သူ၏ အကြည့်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ဖုံးကွယ်နေသည်။
ထို့နောက် အလေးပေးထားသော ထူးဆန်းသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်း လိုက်နိုင်အောင်တော့ လုပ်နော်…”
ဖန်းယွမ် သည် သူ့ကို ပြန်မဖြေခဲ့။
“ဟွန့်…”
“ဘာလို့ သူ့ကိုပါ ဆွဲခေါ်သွားရတာလဲ…”
“အဆင့် ၁ ဂူမာစတာတစ်ယောက်ပဲဟာ…”
ချီချန် သည် မကျေနပ်စွာ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ချီရှန်း ၏ အာဏာကြောင့်—
သူ လွန်လွန်ကျူးကျူး မလုပ်ရဲပေ။
ချက်ချင်းပင်—
လူခြောက်ယောက်ပါသော အဖွဲ့သည် ဝင်ပေါက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
တောင်လမ်းကို လိုက်ကာ—
တောင်စောင်းအောက်သို့ ပြေးဆင်းလာကြသည်။
ဂူယွဲ့ ချီရှန်း သည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်သည်။
သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသော်လည်း—
အရှိန်မှာ မနှေးပေ။
သူနှင့် ချီချန် အပြင်—
အမျိုးသားနှစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း ပါဝင်သည်။
သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တည်ငြိမ်အေးစက်နေကြသည်။
ပြေးလွှားနေစဉ်—
ချီရှန်းအဖွဲ့ သည် အင်အားအကောင်းဆုံး အဖွဲ့သုံးဖွဲ့အနက် တစ်ဖွဲ့ဖြစ်ထိုက်သော ရှိန်ဝါကို စတင်ပြသလာသည်။
သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အသက်ရှူသံသည် စည်းချက်ညီညီ ဖြစ်နေသည်။
ခြေလှမ်းများသည် မြန်ဆန်ပေါ့ပါးသည်။
ချီချန် တစ်ယောက်သာ အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
သို့သော် သူသည် အခါအားလျော်စွာ အနီဆေးလုံးပုရစ်ဂူ (Scarlet Pill Cricket Gu) ကို အသုံးပြုကာ—
မဖြစ်မနေ အမီလိုက်နေသည်။
သို့ရာတွင် သူ ကောင်းကောင်းသင်ကြားခံထားရသည်မှာလည်း မြင်နိုင်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက် မကြာခဏ တုန်လှုပ်ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း—
အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်မျှ မလဲကျခဲ့ပေ။
တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ—
ချီရှန်း သည် လက်အချက်ပြတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။
အဖွဲ့သည် ချက်ချင်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။
“ဟူး… ဟူး…”
ချီချန် သည် မီတာသုံးရာခန့် နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီး—
နောက်ဆုံးမှ အမီလိုက်လာသည်။
သူ့မျက်နှာသည် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး—
အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။
ဖန်းယွမ် ကို ကြည့်သော သူ့အကြည့်တွင် မယုံနိုင်မှုများ ပြည့်နေသည်။
လမ်းတစ်လျှောက် ဖန်းယွမ် သည် အမြဲ နီးကပ်စွာ လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
ယခုအချိန်အထိ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် အနည်းငယ်သာ လေးနေသည်။
ကျောင်းတော်မှ အခုမှ ဘွဲ့ရလာသော အသစ်ဝင်သူတစ်ယောက်ပုံစံ လုံးဝ မဟုတ်။
“ချီချန်…”
“မင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအင်အားကို ထိန်းချုပ်တတ်ဖို့ မှတ်ထား…”
ချီရှန်း သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ချီချန် ကို သတိပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်သည် ဖန်းယွမ် ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးမှုအရိပ်တစ်ချက် ပေါ်လာသည်။
အခြားအဖွဲ့ဝင်အနည်းငယ်၏ ဖန်းယွမ် အပေါ် အကြည့်များလည်း—
အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းလာသည်။
“အောက်ဘက်မှာ သားရဲလှိုင်းနားကို ရောက်တော့မယ်…”
“ချီချန် နဲ့ ဖန်းယွမ်၊ အဖွဲ့အလယ်ပိုင်းကို ဝင်နေကြ…”
ချီရှန်း သည် သူ့ရှေ့ရှိ မှောင်မိုက်နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ဖန်းယွမ် သည် ချီရှန်း ကို ပြန်လည်အကဲဖြတ်မိသွားသည်။
ဤကျောက်တုံးကြီးကဲ့သို့သော လူတွင် သည်းခံစိတ် ရှိသည်။
အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့၏ အလယ်ပိုင်းသည် အများအားဖြင့် အလုံခြုံဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။
ဖန်းယွမ် သည် မိုသွေးလိုင်း မှ မဟုတ်သော်လည်း—
ချီရှန်း သည် အသစ်ဝင်လာသူကို ကာကွယ်ရမည့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ လက္ခဏာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။
သူ့ကို အဆိပ်မြွေ ကျောင်းစန် နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက—
နောက်လူသည် ချက်ချင်းပင် ဖျော့တော့သွားမည်။
ကောင်းကင်သည် လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားပြီ။
အနက်ရောင် တိမ်အလွှာများသည် တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် စုပုံနေကြပြီး—
မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းစုပုံများကိုပင် မှောင်မိုက်မဲညစ်စေသည်။
ချီရှန်းအဖွဲ့ သည် အဖွဲ့အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ အရှိန်သည် အလွန်လျော့ကျသွားပြီး—
တောင်တော၏ ရှုပ်ထွေးသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်အတွင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေးနေကြသည်။
ဖန်းယွမ် နှင့် ချီချန် တို့သည် အဖွဲ့၏ အလယ်ပိုင်းတွင် ရှိနေကြသည်။
ဘယ်ဘက်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသော ချီရှန်း ရှိသည်။
ညာဘက်တွင် လူအိုတစ်ယောက် ရှိသည်။
သူတို့၏ နောက်ဘက်တွင်တော့—
ရေပြာရောင် ဆံပင်ရှည်များရှိသော မိန်းမငယ်တစ်ယောက် ရှိသည်။
ရှေ့ဆုံးတွင် ချီရှဲ ဟုခေါ်သော အမျိုးသားဂူမာစတာတစ်ယောက် ရှိသည်။
သူသည် ဤအဖွဲ့၏ စူးစမ်းရေးဂူမာစတာ ဖြစ်သည်။
သူသည် “ရှူးရှူး” ဟူသော အသံများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး—
အခါအားလျော်စွာ လျှာကို လေထဲသို့ ထုတ်လိုက်သည်။
ယခု သူ၏ လျှာအလယ်တွင် ခွဲကြောင်းငယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး—
တောက်ပသော အနီရောင် မြွေလျှာခွဲကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူတို့သည် တောင်တောအတွင်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ—
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောရိုင်းသားရဲများ အကြမ်းဖက်စွာ ပြေးလွှားနေကြသည်ကို စတင်မြင်လာကြသည်။
ရုတ်တရက်—
ချီရှဲ သည် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ရှေ့ဘက်မှာ အရွယ်အလတ်စား သတ္တဝါ သုံးကောင် ပေါ်လာတယ်…”
“တောသမင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်…”
“မောင်းထုတ်လိုက်…”
ချီရှန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မပြောင်းလဲဘဲ—
ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
လူခြောက်ယောက်ပါသော အဖွဲ့သည် ဦးတည်ချက် မပြောင်းလဲခဲ့။
ရှေ့သို့ ဆက်လက် လိုက်လံချီတက်သွားသည်။
တောသမင်သုံးကောင်သည် သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး—
ချက်ချင်း ဦးတည်ချက်ပြောင်းကာ ပြေးပျောက်သွားကြသည်။
မကြာမီ—
ချီရှဲ ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အရွယ်အလတ်စား သတ္တဝါအုပ်တစ်အုပ်…”
“လိပ်ကျောမျောက်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်…”
“လမ်းပြောင်း…”
ချီရှန်း က ပြောလိုက်သည်။
အဖွဲ့ငယ်သည် ချက်ချင်း ဘယ်ဘက်သို့ ခွဲထွက်သွားပြီး—
ထိုပြဿနာများသော မျောက်အုပ်ကို ရှောင်ကွင်းလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ စူးစမ်းရေးဂူမာစတာ ရှိခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်သည်။
သူသည် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းကာ အသိပေးနိုင်သဖြင့်—
အဖွဲ့အား တိကျသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်စေနိုင်သည်။
“ချီရှဲ သုံးနေတာက မြွေလျှာဂူ (Snake Tongue Gu) ဖြစ်နိုင်တယ်…”
“ဒီအဆင့် ၂ ဂူပိုးက အပူချိန်ကို ခံစားသိရှိနိုင်တယ်…”
“ဒါပေမယ့် အားနည်းချက် သုံးခုက အလွန်ထင်ရှားတယ်…”
“ပထမ— သိရှိနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးက ကျဉ်းတယ်…”
“ဒုတိယ— အနှောင့်အယှက်ခံရလွယ်တယ်…”
“တတိယ— သွေးအေးသတ္တဝါတွေကို မသိရှိနိုင်ဘူး…”
“မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ စူးစမ်းမှုလုံးဝမရှိတာထက်တော့ ကောင်းတယ်…”
“ငါ အခု အဆင့် ၂ ရောက်ပြီ…”
“အနာဂတ်မှာ တောရိုင်းထဲမှာ ရှင်သန်ဖို့ဆိုရင်—”
“စူးစမ်းရေးအမျိုးအစား ဂူတစ်ကောင်လည်း လိုအပ်လာမယ်…”
ဖန်းယွမ် သည် စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်။
ရုတ်တရက်—
ရှေ့မှ ချီရှဲ သည် အရေးကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အရွယ်အလတ်စား သတ္တဝါတစ်ကောင်…”
“ကျားဖြူ ဖြစ်နိုင်တယ်…”
“ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီ…”
“အလျင်အမြန် ဒီဘက်ကို ချဉ်းကပ်လာနေတယ်!”
“တိုက်ခိုက်…”
ချီရှန်း ၏ လေသံသည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသည်။
“ဂရား!”
ကြမ်းတမ်းသော ကျားတစ်ကောင်သည် သူတို့ရှေ့ရှိ ချုံပုတ်အတွင်းမှ ခုန်ထွက်လာသည်။
အဖွဲ့သည် ၎င်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်မိသွားသည်။
အကယ်၍ ချီရှဲ ၏ ကြိုတင်သတိပေးချက် မရှိခဲ့ပါက—
သူတို့သည် မပြင်ဆင်မိဘဲ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ—
အဖွဲ့သည် အစကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး—
ညာဘက်ရှိ လူအိုဂူမာစတာသည် ပါးနှစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ဖောင်းထုတ်လိုက်ပြီး—
အဖြူရောင် စေးကပ်သော အရာတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
ထိုအရာသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး—
ကြီးမားသော ပင့်ကူအိမ်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
၎င်းသည် ပြင်းထန်သော စေးကပ်မှုဖြင့် ကျားဖြူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။
ကျားဖြူသည် ပင့်ကူအိမ်ထဲတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ချီရှန်း သည် ချက်ချင်း ရှေ့တက်လာပြီး—
လက်သီးကို လှုပ်ရှားကာ ကျား၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ထိုးချလိုက်သည်။
သူ၏ လက်သီးပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။
“ဗုန်း!”
တစ်ချက်တည်းဖြင့်—
ကျား၏ ခေါင်းသည် အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားသည်။
ကျားဖြူသည် အသက်တစ်ရှူအတွင်း သေဆုံးသွားသည်။
အဖွဲ့သည် နောက်ကျန်မနေခဲ့။
ကျား၏ အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ—
ရှေ့သို့ ဆက်လက် ချီတက်သွားသည်။
ချီရှဲ သည် ထပ်မံ၍ ချီရှန်း ၏ နေရာကို ယူကာ—
ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ပြေးလာသည်။
ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည်—
ရွေ့လျားနေသော တိမ်တိုက်နှင့် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် အလွန်ညီညွတ်သော နားလည်မှုကို ပြသခဲ့ကြသည်။
“ဒီဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံး သုံးစက္ကန့်တောင် မကြာဘူး…”
“အကယ်၍ အခု ငါတစ်ယောက်တည်း ဒီကျားကို ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင်—”
“အနည်းဆုံး ငါးမိနစ်လောက် ကြံ့ကြံ့ခံတိုက်ရမယ်…”
ဖန်းယွမ် ၏ အကြည့် တောက်ပနေသည်။
ဤဂူမာစတာများသည်လည်း သူကဲ့သို့ အဆင့် ၂ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် အဓိကကွာခြားချက်မှာ ဂူပိုးများပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့အားလုံး အသုံးပြုနေကြသည်မှာ အဆင့် ၂ ဂူပိုးများ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အချင်းချင်း အားသာချက်များကို အမြင့်ဆုံးအထိ ထုတ်ဖော်နိုင်ကြသည်။
သို့သော် ဖန်းယွမ် ၏ လက်ထဲရှိ ဂူပိုးများအားလုံးသည် အဆင့် ၁ ပဲ ရှိသေးသည်။
ဂူမာစတာ၊ ဂူမာစတာ—
“ဂူ” ဟူသော စကားလုံးသည် “မာစတာ” ဟူသော စကားလုံး၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။
ထိုအရာက ဂူပိုးများသည် ဂူမာစတာတစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်စွမ်းအားအပေါ် မည်မျှကြီးမားစွာ သက်ရောက်မှုရှိကြောင်း ပြသနေသည်။
“ငါ အဆင့် ၂ သို့ တက်ရောက်ထားပြီးဖြစ်ပေမယ့်—”
“အဆင့် ၂ ဂူမာစတာတစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်စွမ်းအားကို ပြသနိုင်ဖို့—”
“အဆင့် ၂ ဂူပိုးတွေ လိုအပ်နေသေးတယ်…”
“ဒါပေမယ့် အခု ငါ့လက်ထဲမှာ မူလကျောက်တွေ မများတော့ဘူး…”
“အဆင့် ၂ ကို ထိုးဖောက်တက်ရောက်ရာမှာ ပမာဏကြီးမားစွာ သုံးစွဲခဲ့ပြီးပြီ…”
“ဂူပိုးနှစ်ကောင်ကို ပေါင်းစပ်သန့်စင်ရင်လည်း မူလကျောက်အတော်များများ ထပ်သုံးရလိမ့်မယ်…”
ဖန်းယွမ် စဉ်းစားနေစဉ်—
ရှေ့မှ ချီရှဲ က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“အဆိပ်မြွေအဖွဲ့ကို တွေ့ပြီ…”