Tab 1

အခန်း (၇) ကျွန်သုံးယောက်နှင့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်

'လိမ့်စမ်း၊ အသံမြည်နေတဲ့ သောက်ကျိုးနည်း လှည်းစုတ်ကြီး!'

ဆန်နီ [SUNNY] ဟာ လှည်းကြီးကို ဖိကပ်ပြီး၊ သူ့မှာရှိသမျှ အားအင်အကုန်နဲ့

တွန်းနေတယ်။ အရင်က လှည်းကို ဆွဲခဲ့တဲ့ သန်မာတဲ့ နွားသိုးလေးကောင်က အခုတော့

သေကုန်ကြပြီဖြစ်ပြီး၊ သူတို့နေရာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ကျွန်သုံးယောက်က

အဲဒီအလုပ်ကို လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေရတယ်။ လမ်းရဲ့ ဆင်ခြေလျှောက သူတို့ကို

ကူညီပေးနေတာတောင်မှ၊ လှည်းရဲ့ အမြန်နှုန်းက စိတ်ဆင်းရဲစရာကောင်းလောက်အောင်

နှေးကွေးနေတယ်။ အဲဒါနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် အာဏာရှင် [TYRANT] က အများကြီး ပိုမြန်မြန်a

လှုပ်ရှားနေတယ်။

အောက်လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူရဲကောင်း [HERO] ကို သေစေလောက်သည့် အရှိန်ပြင်းသော လက်သီးချက်တစ်ချက်ဖြင့်

နောက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန်တဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို သူ့လည်ပင်းဆီ

မြှောက်လိုက်ပြီး ကြိုးကွင်းလို ရစ်ပတ်နေတဲ့ သံကြိုးကို ဖမ်းကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။

ဒါပေမဲ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ တောင်တန်းဘုရင် [MOUNTAIN KING] ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့

ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက အားနည်းချက် တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်: သူ့ရဲ့ ရှည်လျားပြီး

ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရိုးလက်သည်းတွေက အသားတွေကို ဆွဲဖြဲဖို့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံး

ဖြစ်ပေမဲ့၊ တိကျတဲ့ ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားမှုတွေအတွက်တော့ အကောင်းဆုံး ကိရိယာ

မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့လည်ပင်းကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်မလှီးမိဘဲ သံကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်မိဖို့

အာဏာရှင် [TYRANT] အတွက် အချိန်အတော်လေး ယူလိုက်ရတယ်။

အဲဒီအချိန်ရောက်တော့၊ လှည်းကြီးက ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းကို နီးပါးရောက်နေပြီ။

'လုပ်စမ်းပါ! နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာကို!'

အဲဒီနောက် ဖြစ်ပျက်သွားတာတွေက အရမ်းကို မြန်ဆန်ပါတယ်။ လှည်းရဲ့ နောက်ဘီးတွေက

လမ်းပေါ်ကနေ နောက်ဆုံးတော့ ချော်ထွက်သွားပြီး၊ အောက်ဘက်က အောက်ခြေမရှိဘူးလို့

ထင်ရတဲ့ အမည်းရောင် တွင်းနက်ကြီးပေါ်မှာ တွဲလောင်းဖြစ်သွားတယ်။ သတ္တဝါကြီးက

လှည့်လာပြီး၊ သူ့ရဲ့ နို့နှစ်ရောင် သေဆုံးနေတဲ့ မျက်လုံးငါးလုံးနဲ့

ကျွန်သုံးယောက်ကို ခံစားချက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ လှည်းကြီးက

ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ကောက်ကျစ်သူ [SHIFTY] နဲ့ ပညာတတ် [SCHOLAR] တို့ကို

လဲကျသွားစေကာ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အလယ်ဝင်ရိုးပေါ်မှာ အန္တရာယ်များစွာနဲ့ ဟန်ချက်ညီညီ

ရပ်တန့်သွားတယ်။

ဆန်နီ [SUNNY] တစ်ယောက်တည်းပဲ မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျန်နေခဲ့တယ်။ သူက မားမားမတ်မတ်

ရပ်နေတဲ့ သတ္တဝါကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လှည်းရဲ့

အရှေ့ပိုင်းကို သူ့ပခုံးနဲ့ ဝင်တိုက်လိုက်ကာ၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်

အားလုံးကို အဲဒီနောက်မှာ ထည့်လိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ လှည်းကြီးဟာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး အစွန်းကနေ လိမ့်ကျသွားကာ၊ သူ့ရဲ့

အောက်ခြေပိုင်းက ချွန်ထက်တဲ့ ကျောက်ဆောင်တွေနဲ့ ပွတ်တိုက်မိပြီး နားကွဲမတတ် အသံတွေ

ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဆန်နီ [SUNNY] ဟာ ရှေ့ကို လဲကျသွားပြီး ဒူးထောက်ရက် ကျသွားကာ၊

လှည်းကြီးနဲ့အတူ ချောက်ကမ်းပါးထဲ လိမ့်ကျသွားမယ့် အန္တရာယ်ကနေ သီသီလေး

လွတ်မြောက်သွားတယ်။ အာဏာရှင် [TYRANT] ဘက်ကို ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး၊ သူက

ကောက်ကျစ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်တယ်။

တောင်တန်းဘုရင် [MOUNTAIN KING] ဟာ ပိန်လှီနေတဲ့ ကျွန်လေးဆီကို ခုန်အုပ်ဖို့

ဟန်ပြင်လိုက်ပေမဲ့၊ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ခဏအကြာမှာ၊ သူ့လည်ပင်းက သံကြိုး

တင်းကျပ်သွားပြီး၊ အင်မတန် ပြင်းထန်တဲ့ အင်အားနဲ့ နောက်ကို ဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရကာ၊

ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းပေါ်ကနေ အဝတ်စုတ်အရုပ်လေး တစ်ရုပ်လို လွင့်ထွက်သွားတယ်။

သတ္တဝါကြီးဟာ သေးငယ်တဲ့ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အနိုင်ယူမှုကို ခံလိုက်ရတယ်ဆိုတာကို

လက်မခံနိုင်တဲ့အလား၊ အမှောင်ထုထဲကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုတ်ကျသွားတော့တယ်။

'သွားသေလိုက်တော့၊ ခွေးကောင်' ဆန်နီ [SUNNY] တွေးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူ မောပန်းစွာနဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး၊ မြေကြီးပေါ်ကို

အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျသွားတယ်။

'ဒါပဲလား? ငါ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီလား?'

သူက အေးစက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ အနားယူရင်း၊ ညကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်ကာ၊

သဲ့သဲ့လေး ရင်းနှီးနေပေမဲ့ ဖမ်းဆုပ်လို့မရတဲ့ အဲဒီအသံက သူ့ရဲ့ အောင်ပွဲကို

ကြေညာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား၊ စောစောက သူ လျစ်လျူရှုဖို့

ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုလှိုင်းတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု သူ့ရဲ့ နှိပ်စက်ခံထားရတဲ့

ခန္ဓာကိုယ်ဆီကို နောက်ဆုံးတော့ အမီလိုက်လာတော့တယ်။

ဆန်နီ [SUNNY] ညည်းတွားလိုက်ပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ကျွန်ပိုင်ရှင်ရဲ့ ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်နှက်ခံထားရပြီး မွေးခါစ သားလောင်းတစ်ကောင်ရဲ့

အရိုးဆူးတွေ စူးဝင်ခံထားရတဲ့ သူ့ကျောပြင်က အရေပြားကတော့ အထူးသဖြင့်

နာကျင်လွန်းလှတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အအေးဒဏ်ရဲ့

လွှမ်းမိုးမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံရပြန်ပြီး တဆတ်ဆတ် တုန်လာပြန်တယ်။

'ထင်တဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘူးနဲ့တူတယ်။'

သူ့အတွေးတွေက နှေးကွေးပြီး ရှုပ်ထွေးနေတယ်။

'ငါ ဘာဆက်လုပ်ရဦးမှာလဲ?'

အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့အပေါ်မှာ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒါက သူရဲကောင်း [HERO] ဖြစ်ပြီး၊

အမြဲတမ်းလိုလို တည်ငြိမ်ပြီး ချောမောနေတယ်။ သူ့သံချပ်ကာပေါ်မှာ အညစ်အကြေးတွေနဲ့

ခြစ်ရာတွေ ရှိနေပေမဲ့၊ တခြားပိုင်းတွေမှာတော့ လူငယ်စစ်သည်တော်က အဆင်ပြေမယ့်ပုံ

ပေါက်နေတယ်။ သူက ဆန်နီ [SUNNY] ဆီကို လက်တစ်ဖက် ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

"မတ်တပ်ရပ်။ မင်း အအေးဒဏ်ကြောင့် သေသွားလိမ့်မယ်။"

သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အိပ်မက်ဆိုး [FIRST NIGHTMARE] က မပြီးဆုံးသေးဘူး ဆိုတာကို

လက်ခံလိုက်ရင်း ဆန်နီ [SUNNY] သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သွားကြိတ်လိုက်ပြီး

သူရဲကောင်း [HERO] ရဲ့ ကူညီမယ့်လက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း

မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။

သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ သွေးထွက်သံယို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှု

မြင်ကွင်းကြီး ရှိနေတယ်။ ကျွန်သုံးယောက်နဲ့ သူရဲကောင်း [HERO] ကလွဲရင်၊

ကျွန်လှည်းတန်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တိုင်း သေကုန်ကြပြီ။ သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေက မြေကြီးပေါ်

ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ပြတ်တောက်နေတာ

ဒါမှမဟုတ် အပိုင်းပိုင်း အဆွဲဖြဲခံထားရတယ်။ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စနဲ့၊

သားလောင်းတစ်ကောင်ရဲ့ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ အလောင်းကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်တယ်။

မီးပုံကြီးကနေ ကျလာတဲ့ အရိပ်တွေက ကျောက်တုံးစင်မြင့်ပေါ်မှာ ပျော်ရွှင်စွာ

ကခုန်နေကြပြီး၊ ဒီ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံပါပဲ။

ဆန်နီ [SUNNY] ကလည်း ဂရုစိုက်ဖို့ အရမ်း ပင်ပန်းလွန်းနေပြီ။

ကောက်ကျစ်သူ [SHIFTY] နဲ့ ပညာတတ် [SCHOLAR] တို့က မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီဖြစ်ပြီး၊

သူရဲကောင်း [HERO] ကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့

ကြည့်နေကြတယ်။ လက်ထိတ် ပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ သူတို့က ကျွန်တွေဖြစ်နေတုန်းပဲ၊

ပြီးတော့ သူကလည်း ကျွန်ခေါင်း ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ။ သူတို့ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ အကြည့်တွေကို

သတိပြုမိတော့၊ စစ်သားက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"မီးနားကို လာကြ၊ အားလုံးပဲ။ ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ နွေးအောင်လုပ်ပြီး

နောက်ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ လိုတယ်။"

သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ၊ သူရဲကောင်း [HERO] က လှည့်ပြီး ထွက်သွားတယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်၊ ကျွန်တွေလည်း နောက်ကနေ

လိုက်သွားကြတယ်။

အချိန်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့၊ သူတို့လေးယောက်ဟာ မီးပုံကြီး ပတ်လည်မှာ ထိုင်နေကြပြီး

သာယာတဲ့ အပူငွေ့ကို စုပ်ယူနေကြတယ်။ ကောက်ကျစ်သူ [SHIFTY] နဲ့ ပညာတတ် [SCHOLAR]

တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နီးနီးကပ်ကပ် ထိုင်နေကြပြီး၊ သူရဲကောင်း [HERO] နဲ့တော့

လုံခြုံတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိကြတယ်။ ဆန်နီ [SUNNY] ကတော့ အားလုံးနဲ့

ခပ်ခွာခွာမှာ ထိုင်နေတယ် — တခြားသူတွေထက် တစ်ယောက်ကို ပိုပြီး မယုံကြည်ဖို့ သီးသန့်

အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ယေဘုယျအားဖြင့် သူက လူတွေကို သဘောမကျလို့ပါပဲ။

ကြီးပြင်းလာတဲ့ တစ်လျှောက်လုံး၊ ဆန်နီ [SUNNY] ဟာ အမြဲတမ်း အံမဝင်တဲ့သူ တစ်ယောက်

ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် တစ်ခါမှ မကြိုးစားခဲ့ဘူး

ဆိုတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် မရှိသလို ဖြစ်နေတာပါ။

သူနဲ့ တခြားလူတွေကြားမှာ မမြင်ရတဲ့ နံရံကြီးတစ်ခု ရှိနေသလိုမျိုးပေါ့။

တခြားသူတွေမှာ ရှိကြတဲ့ အဲဒီအရေးပါတဲ့ အသိစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခု သူ့မှာ မပါခဲ့တာလို့ပဲ ဆန်နီ တွေးမိမှာပါ။"

ရလဒ်အနေနဲ့၊ လူတွေရဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် သူ မကြာခဏ အံ့ဩမှင်သက်ပြီး တွေဝေသွားတတ်ကာ၊

အဲဒါတွေကို အတုခိုးဖို့ သူဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အမြဲတမ်း အရာမထင်

ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒီ ထူးဆန်းမှုက တခြားသူတွေကို သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေဘူး။

အတိုချုပ်ပြောရရင် သူက နည်းနည်း ကွဲပြားနေတယ် — ပြီးတော့ လူတွေ မုန်းတဲ့ အရာတစ်ခု

ရှိတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက သူတို့နဲ့ ကွဲပြားနေတဲ့ သူတွေပဲ ဖြစ်တယ်။

အချိန်တွေကြာလာတော့၊ ဆန်နီ [SUNNY] ဟာ ဘယ်သူနဲ့မှ အရမ်းမရင်းနှီးအောင်

ရှောင်ရှားတတ်ဖို့ သင်ယူသွားပြီး၊ သူ့ရဲ့ အပယ်ခံ အခန်းကဏ္ဍမှာ သက်တောင့်သက်သာ

နေထိုင်တတ်လာတယ်။ ဒီအကျင့်က သူ့အတွက် အတော်လေး အသုံးဝင်ခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့

အဲဒါက သူ့ကိုယ်သူ အားကိုးတတ်လာစေရုံသာမက၊ မသင်္ကာစရာကောင်းတဲ့ လူတွေဆီကနေ

အကြိမ်ကြိမ် ကျောချမ်းစရာ အလုပ်ခံရမယ့် အန္တရာယ်ကနေလည်း သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့ပါ။

အဲဒါကြောင့်ပဲ သူက ဒီ အိပ်မက်ဆိုး [NIGHTMARE] ရဲ့ ကျန်တဲ့အပိုင်းကို

သူစိမ်းသုံးယောက်နဲ့ မျှဝေခံစားရမှာကို သိပ်ပြီး သဘောမကျပါဘူး။ စကားစမြည် ပြောဖို့

ကြိုးစားမယ့်အစား၊ ဆန်နီ [SUNNY] က သူ့ဘာသာသူ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်ရင်း အတွေးတွေထဲ

နစ်မျောနေခဲ့တယ်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ သူရဲကောင်း [HERO] ရဲ့ အသံက နောက်ဆုံးမှာတော့

တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွဲထုတ်လိုက်တယ်:

"နေထွက်တာနဲ့၊ ငါတို့ ရှာတွေ့သမျှ အစားအစာနဲ့ ရေတွေကို စုဆောင်းပြီး တောင်အောက်ကို

ပြန်ဆင်းကြမယ်။"

ကောက်ကျစ်သူ [SHIFTY] က သူ့ကို စိန်ခေါ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

"ငါတို့က ဘာလို့ ပြန်သွားရမှာလဲ? သံကြိုးတွေ ပြန်ခတ်ခံရအောင်လို့လား?"

လူငယ်စစ်သည်တော်က သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"ငါတို့ တောင်တန်းတွေကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ မင်းတို့လမ်း မင်းတို့ သွားလို့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင်အထိတော့၊ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေအတွက် ငါ တာဝန်ရှိတုန်းပဲ။

တောင်ကြားလမ်းကို ဖြတ်သွားရမယ့် လမ်းက ရှည်လျားပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့အတွက် ငါတို့

ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး။ လှည်းပေါ်မှာ သိမ်းထားတဲ့ ရိက္ခာတွေ မရှိဘဲနဲ့၊

မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက မများဘူး။ အဲဒါကြောင့် ပြန်ဆင်းတာက ငါတို့ရဲ့

အကောင်းဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပဲ။"

ပညာတတ် [SCHOLAR] က တစ်ခုခု ပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့၊ နောက်တော့

သေချာစဉ်းစားပြီး တိတ်တိတ်ပဲ နေလိုက်တယ်။ သူရဲကောင်း [HERO] ရဲ့

ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ စကားတွေကြောင့် ယုံကြည်သွားတဲ့ပုံနဲ့ ကောက်ကျစ်သူ [SHIFTY] က

ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။

"ငါတို့ အောက်ကို ဆင်းလို့မရဘူး။"

သူတို့သုံးယောက်စလုံး ဆန်နီ [SUNNY] ဘက်ကို လှည့်လာပြီး သူ့အသံကို ကြားရတာ

အံ့ဩသွားကြတယ်။

ကောက်ကျစ်သူ [SHIFTY] က ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်ပြီး စစ်သားကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"သူ့စကားကို နားမထောင်ပါနဲ့ သခင်။ ဒီကောင်လေးက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အထိအတွေ့ကို

ခံထားရတာ။ သူ ရူးနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာပါ။"

သူရဲကောင်း [HERO] က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျွန်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ဒီကလေးရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကြောင့်သာ အသက်ရှင်နေတာ။ သူ့ကို ဒီလို

အတင်းအဖျင်းပြောရတာ မင်းတို့ မရှက်ဘူးလား?"

ကောက်ကျစ်သူ [SHIFTY] က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူ လုံးဝ မရှက်ကြောင်း ပြသလိုက်တယ်။

လူငယ်စစ်သည်တော်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"ငါကတော့ သူ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ကြားချင်တယ်။ ပြောပါဦး၊ ဘာလို့ ငါတို့ အောက်ကို

ဆင်းလို့မရတာလဲ?"

လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုဗဟိုချက် ဖြစ်နေရတာကို မသက်မသာနဲ့ ဆန်နီ [SUNNY] က

ကိုယ်နေဟန်ထား ပြင်လိုက်တယ်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သတ္တဝါကြီးက မသေသေးလို့ပဲ။"