Shadow Slave Chapter 96 Myanmar Translation

Tab 1

**အခန်း (၉၆) ပြည်နှင်ဒဏ်**

"<span style="color: blue;">[နိုးထလော့၊ SUNNY! သင့်အိပ်မက်ဆိုးသည်...]</span>"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါကွာ!"

ချိုမြိန်လှတဲ့ အိပ်စက်ခြင်းရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုထဲမှာ ဆက်နေချင်တဲ့အတွက်၊ **SUNNY** ဟာ သွားကြိတ်ပြီး အသံထွက်အောင် ညည်းတွားလိုက်ကာ မျက်လုံးတွေကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ လောကကြီးရဲ့ ပြဿနာတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရတဲ့ သူကိုယ်ပိုင် အိပ်ရာပေါ်မှာ၊ စောင်လေးခြုံပြီး သူက နွေးထွေးသက်သာစွာ လဲလျောင်းနေတယ်။

ခဏလောက်တော့ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

'အင်း... တော်သေးတာပေါ့။'

"<span style="color: blue;">[နိုးထလော့၊ SUNNY! သင့်...]</span>"

'သောက်ကျိုးနည်း!'

စောင်အောက်ကနေ လက်တစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ **SUNNY** က သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ် (Memories) တွေထဲက တစ်ခုကို ခေါ်ယူလိုက်တယ်။ ချက်ချင်းပဲ၊ သစ်ရွက်ပုံစံရှိတဲ့ တြိဂံပုံ ပစ်ဓားလေး (kunai) တစ်လက် သူ့လက်ထဲမှာ ပေါ်လာပြီး၊ အဲဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အသံရဲ့ အရင်းအမြစ်ဆီကို သူ မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။ ပစ်မှတ်ကို လွဲသွားပြီး၊ ဓားလေးက ကျောက်နံရံနဲ့ ရိုက်မိကာ အသံထွက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။

ဒါပေမဲ့၊ အသံကတော့ တိတ်သွားတယ်။

**SUNNY** သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ နောက်ကျသွားပြီ။ သူ နိုးသွားပြီလေ။

ဟိုးအဝေးကနေ မြို့ရိုးကို လှိုင်းတွေ ရိုက်ခတ်နေတဲ့ အသံကို စတင် ကြားနေရပြီ။ ညအချိန် ရောက်လာတော့မယ် ဆိုတော့၊ အိပ်ရာထရမယ့် အချိန်ပါပဲ။

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး၊ **SUNNY** ထိုင်လိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့အခန်းက လှပပြီး ကျယ်ဝန်းတယ်။ ကျောက်နံရံတွေမှာ အနုစိတ် လက်ရာမြောက်တဲ့ ပုံစံတွေ ထွင်းထုထားပြီး၊ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုနဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ လေထုကို ဖန်တီးပေးနေတယ်။ ပရိဘောဂတွေကို အရောင်ဖျော့ပြီး ပြောင်လက်နေအောင် ပွတ်တိုက်ထားတဲ့ သစ်သားတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားပေမဲ့၊ တချို့ဟာတွေကတော့ **SUNNY** ကိုယ်တိုင် နေရာအနှံ့ကနေ လိုက်ရှာပြီး ယူလာခဲ့တဲ့ အချိုးမကျတဲ့ အပိုင်းအစတွေနဲ့ ရောထွေးနေတယ်။

အခန်းမှာ ပြတင်းပေါက် မရှိပေမဲ့၊ ဟိုတစ်နေရာ ဒီတစ်နေရာမှာ ပါးနပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အလင်းရောင်ပေါက် (light wells) တွေ ရှိတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာက၊ ဒီလျှို့ဝှက်အခန်းကို နေရောင်ခြည်နဲ့ ပြည့်လွှမ်းနေစေမယ့် အဲဒီ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တဲ့ မှန်စနစ်ကြီးက ပျက်စီးသွားတာ ကြာလှပြီ ဖြစ်လို့၊ အထဲမှာ အမှောင်ထုပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။

ဒါကို **SUNNY** သဘောကျပါတယ်။ တကယ်တော့၊ ဒါက သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက် ခိုအောင်းရာ နေရာလေးမှာ သူအကြိုက်ဆုံး အချက်တွေထဲက တစ်ခုပါ။

အမှောင်ထုက သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းပဲလေ။

သမ်းဝေရင်း၊ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေတာတွေ လုံးဝ ပျောက်သွားအောင် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရှည်လျားပြီး ညစ်ပတ်နေတဲ့ ဆံပင်တွေက ရှေ့ကို ကျနေလို့၊ နောက်ကို သပ်တင်လိုက်တယ်။

'မနက်စာ တစ်ခုခု လုပ်ရအောင်။'

ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး လုပ်ရမယ့် အလုပ်က...

**SUNNY** လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ သူ့လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ ဓားလေးရဲ့ ကွင်းပုံစံ ဓားရိုးအဆုံး (pommel) ကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ မျက်စိနဲ့ မမြင်ရတဲ့ ကြိုးလေးကို ဆွဲလိုက်တယ်။ ပစ်ဓားလေးက လေထဲကို ခုန်တက်လာပြီး သူ့လက်ဖဝါးပေါ် တိတိကျကျ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဒါက **SUNNY** အတော်လေး အချိန်ယူပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့ရတဲ့ လှည့်ကွက် တစ်ခုပါ: အစပိုင်းတုန်းကဆို၊ လေထဲ ပျံသန်းနေတဲ့ ဓားသွားကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို သင်ယူဖို့ ကြိုးစားရင်း သူ လက်ချောင်း အနည်းငယ် ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။

ပန်းပုထွင်းမထားတဲ့ ပြောင်နေတဲ့ နံရံတစ်ခုဆီ လျှောက်သွားပြီး၊ ဓားလေးကို သုံးကာ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ မျဉ်းတိုလေး တစ်ကြောင်း သူ ခြစ်ဆွဲလိုက်တယ်။ အဲဒီနံရံ တစ်ဝိုက်မှာ အလားတူ မျဉ်းကြောင်းလေးတွေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး၊ ငါးကြောင်း တစ်စုစီ သေသပ်စွာ စုဖွဲ့ထားတယ်။

**SUNNY** ဒီ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ဘုရားသခင် စွန့်ပစ်ထားတဲ့ မြို့ကြီးကို ရောက်လာတာ လေးလံလတောင် ရှိသွားပြီ။

ဒီအချိန်တောအတွင်းမှာ ကိစ္စရပ်တွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်။

***

**CASSIE** ရဲ့ ရူပါရုံက တကယ်ပဲ အမှန် ဖြစ်လာတယ်။ အနောက်ဘက် ဟိုးအဝေးကြီးမှာ၊ မြင့်မားတဲ့ တံတိုင်းကြီးတွေ ဝန်းရံထားပြီး လမ်းကျဉ်းလေးတွေမှာ သတ္တဝါဆိုးတွေ လှည့်လည် သွားလာနေတဲ့ ကျယ်ပြန့်ပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ မြို့ကြီး တစ်မြို့ကို သူတို့ တကယ်ပဲ တွေ့ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မြို့ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ တောင်ကုန်းတစ်ခု ရှိပြီး၊ အဲဒီ တောင်ကုန်းထိပ်မှာ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ရဲတိုက်ကြီး တစ်ခု ရှိနေတယ်။

အံ့ဩစရာကောင်းတာက၊ ရဲတိုက်ထဲမှာ လူတွေ အပြည့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့၊ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလို သူတို့တွေက နိုးထသူ [AWAKENED] တွေ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား၊ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက အိပ်ပျော်နေသူ (Sleepers) သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေကြတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရဲတိုက်ထဲမှာ တံခါးပေါက် (Gateway) လုံးဝ မရှိလို့ပါပဲ။

လူသား ရာပေါင်းများစွာ — သူတို့ရဲ့ ခွန်အား ဒါမှမဟုတ် ကံတရားကြောင့် မေ့လျော့ခံ ကမ်းခြေ (Forgotten Shore) ရဲ့ သေစေလောက်တဲ့ ငရဲပတ်ဝန်းကျင်ကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့သူတွေ — ဟာ လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီ ပြန်သွားဖို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ အဲဒီမှာ ပိတ်မိနေကြတယ်။ အဲဒါက မျှော်လင့်ချက်တွေရဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်း တစ်ခုကလွဲပြီး တခြား ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။

ရဲတိုက်မှာ သူစရောက်တဲ့ ပထမဆုံး နေ့ရက်တွေကို ပြန်တွေးမိပြီး၊ **SUNNY** ဟာ အသံထွက်အောင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ အို၊ သူ ဘယ်လောက်တောင် ရိုးအခဲ့သလဲ။ လူသားတွေ အပေါ် မျှော်လင့်ချက် အသစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှု အသစ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာလေ... အခုတော့ အဲဒီ ယုံကြည်မှုတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ၊ ဟင်?

ရူးသွပ်စွာ အော်ရယ်ရင်း၊ သူက ခါးကို ကိုင်းပြီး သူ့ဒူးကိုသူ ပြန်ရိုက်လိုက်တယ်။

"အို၊ ဒါ ရယ်ရတယ်! မိုက်တယ် **SUNNY**။ အဲဒီအကြောင်းကို မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ၊ ဟေး သူငယ်ချင်း?"

အရိပ်က ပြန်မဖြေဘဲ၊ သူ့ကို အပြစ်တင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။ အရိပ်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက **SUNNY** ကို ပိုပြီး ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်မောလာစေတယ်။ သူ ရယ်တာကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ဘူး။

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တချို့ ကတည်းက နည်းနည်း ရူးသွပ်နေခဲ့တာပါ။ မြို့ထဲမှာ သူ တစ်ယောက်တည်း နေလာခဲ့တာ သုံးပတ်မြောက်လောက် အချိန်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ရဲတိုက်ကနေ ထွက်လာပြီး နောက်ပိုင်းမှာ သူ အနည်းနဲ့အများတော့ အဆင်ပြေနေသေးတယ်၊ အဲဒီ ကံဆိုးတဲ့ ပဋိပက္ခကြောင့်... အင်း၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။

အဓိက အချက်က သူ့ရဲ့ သုံးပတ်မြောက် အချိန်မှာ၊ အဲဒီ သူရဲကောင်း (knight) ခွေးကောင်က သူ့ဗိုက်ကို နီးပါး ဖောက်ထုတ်ပစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ့အူတွေ ထွက်မကျလာအောင် သူ့လက် နှစ်ဖက်နဲ့ အတင်း ဖိထားရင်း လေးဘက်ထောက်ကာ ထွက်ပြေးရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ အကာအကွယ်မဲ့နေတဲ့ မြောင်းလေး တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး အဲဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် လှဲနေခဲ့ရတယ်၊ လှုပ်ရှားဖို့တောင် အရမ်း အားနည်းနေပြီး ဒီတိုင်း သေရမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေရတာ၊ သူ့ကို ကူညီဖို့ ဘယ်သူ တစ်ယောက်မှတောင် အနီးအနားမှာ မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန် ကတည်းကစပြီး **SUNNY** ဟာ အရင်ကလို လုံးဝ မဟုတ်တော့ပါဘူး။

'ကောင်းတဲ့ အချိန်တွေပဲ...'

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။

ပစ်ဓားလေးကို ဖျောက်လိုက်ပြီး၊ စာကြည့်တိုက် တစ်ခုရဲ့ အပျက်အစီးတွေထဲကနေ သူ ရှာတွေ့လာတဲ့ စားပွဲတစ်ခုဆီ **SUNNY** လျှောက်သွားကာ အဲဒီ အလယ်မှာ တင်ထားတဲ့ မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။

ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ အဲဒါက သာမန် ကျောက်တုံးလေး တစ်တုံးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့၊ **SUNNY** ရဲ့ အကြည့် အဲဒီအပေါ် ကျရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ ကျောက်တုံးက စကားပြောလာတယ်:

"<span style="color: blue;">[နိုးထလော့၊ SUNNY! သင့်အိပ်မက်ဆိုးသည် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ!]</span>"

ဒီကျောက်တုံးက တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ အတန်ဖိုးဆုံး မှတ်ဉာဏ် (Memories) တွေထဲက တစ်ခုပါ။ အချက် တစ်ချက် ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အချက်အားလုံးမှာ၊ အဲဒါက တကယ့် ကျောက်တုံးလေး တစ်တုံး ပါပဲ... အဲဒီလို ဖြစ်နေတာကတင် လုံလောက်အောင် အသုံးဝင်နေပါပြီ။ **SUNNY** လို ဉာဏ်များတဲ့ သူတစ်ယောက် အတွက် ကျောက်တုံးလေး တစ်တုံး အကူအညီနဲ့ လုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့၊ ဒီ ကျောက်တုံးလေးက အသံမျိုးစုံကို အတုခိုးပြီး ကြက်တူရွေးလို လိုက်ပြောနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိနေတာကြောင့်၊ အဲဒါက တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။

အခုလောလောဆယ်၊ အဲဒါက **SUNNY** ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အသံကို အတုခိုးပြီး ပြောနေတာပါ။

"နိုးထလော့..."

'ဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ ကောင်!'

ကြက်တူရွေး ကျောက်တုံး (Parrot Rock) ကို ဖုန်မှုန့် အဖြစ် ထုချေပစ်ချင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်မဲ့ ဆန္ဒကို တွန်းလှန်ရင်း၊ **SUNNY** က အဲဒါကို ဖျောက်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က အဝတ်စ တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။ အဲဒီ အောက်မှာ၊ ငွေလင်ဗန်း တစ်ခုပေါ်မှာ သတ္တဝါဆိုး အသားပြား အနည်းငယ် ရှိနေတယ်။

ဒီသတ္တဝါဆိုးကို သူကိုယ်တိုင် အမဲလိုက်ခဲ့တာပါ၊ ဒီနေရာတွေမှာ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့ အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တမ်းကျတော့၊ **SUNNY** သိထားသလောက်ဆိုရင်၊ မြို့ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အမဲလိုက်နိုင်တဲ့ သူဆိုလို့ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ရေတွက်လို့ ရလောက်အောင် ရှားပါးပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြို့ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အိပ်မက်ဆိုး သတ္တဝါ [Nightmare Creatures] အများစုက ကျဆင်းသွားသော (Fallen) အဆင့်တွေ ဖြစ်ပြီး၊ ပိုအားနည်းတဲ့ အကောင်တွေ ဆိုလို့ ဟိုတစ်နေရာ ဒီတစ်နေရာမှာ ပုန်းနေတဲ့ အကောင် နည်းနည်းလေးပဲ ရှိလို့ပါ။

ဘယ်သူကမှ Fallen အဆင့် ဘီလူးတွေကို တစ်ယောက်တည်း သွားအမဲလိုက်ဖို့ အရူးလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒီအစား၊ အမဲလိုက် အဖွဲ့ကြီးတွေက ပိုလွယ်တဲ့ သားကောင်တွေကို ရှာဖွေရင်း အဲဒီလို အားကောင်းတဲ့ သတ္တဝါဆိုးတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လမ်းပြတွေကို ငှားရမ်းလေ့ ရှိကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ **SUNNY** အတွက်ကတော့၊ သီးခြားကွဲထွက်နေတဲ့ နိုးထသူ (Awakened) အဆင့် သတ္တဝါဆိုးတွေကို ရှာဖွေဖို့က နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ လွယ်ကူပါတယ်။ သူက ညဘက်မှာ အမဲလိုက်တယ်၊ နက်ရှိုင်းတဲ့ အရိပ်တွေကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝ မမြင်ရအောင် ဖန်တီးတယ်။ အကယ်၍ သူသာ Fallen အဆင့် အကောင်တွေကို မတိုက်ချင်ဘူးဆိုရင်၊ တိုက်စရာ မလိုပါဘူး။

အချိန်အများစုမှာပေါ့လေ...

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ ဘယ်တော့မှ ငတ်မနေခဲ့ပါဘူး။

**SUNNY** ပြုံးလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ကျေနပ်နေတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်:

"အာ... ဘဝကြီးက ကောင်းလိုက်တာ..."