Chaper 13 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၁၃) - လူသတ်ခြင်း

လီယဲ့ချန် ၏ ဖခင်သည် ပြီးခဲ့သောနှစ်ကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးသား ဖြစ်သူပီပီ သူသည် မိသားစု၏ လယ်ယာမြေများနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို အမွေဆက်ခံခွင့်ရခဲ့သည်။ အသစ်စက်စက် ရရှိလာသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကြောင့် မြူးထူးပျော်ရွှင်နေသော သူသည် လယ်ကွက်တစ်ကွက်ကို ငွေပေါ်အောင် အလျင်အမြန် ရောင်းချလိုက်ပြီး၊ ထိုငွေများကို ရွာရှိ စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုတွင် ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လီယဲ့ချန် သည် ရွာနှင့် တောင်တန်းများပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လှည့်လည်သွားလာရင်း အချိန်ဖြုန်းနေလေ့ရှိကာ အနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ ခိုးဝှက်ခြင်း စသည့် ဆိုးသွမ်းသော အပြုအမူများကို မကြာခဏ ကျူးလွန်လေ့ရှိသည်။ လီကျင်းရွာ တစ်ရွာလုံးတွင် သူ၏ ဦးလေးကြီးဖြစ်သူ လီမူထျန် မှလွဲ၍ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သူ ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်း မရှိချေ။

သူ၏ ညီအငယ်ဆုံးဖြစ်သူ လီယဲ့ရှန်း မှာ လီရှန်းဖျင် နှင့် အသက်အရွယ်တူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီရှန်းဖျင် က ရွာလူကြီးထံတွင် ပညာသင်ကြားခွင့်ရနေချိန်၌၊ လီယဲ့ရှန်း မှာမူ အထီးကျန်ခြင်း၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းနှင့် အအေးဒဏ်တို့ဖြင့် ခြံရံနေသော ဘဝကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေရရှာသည်။

ဖခင်ကို ဆုံးရှုံးထားခါစ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် အခြားသူများအတွက် ဘဲကျောင်းခြင်း၊ နွားကျောင်းခြင်းစသည့် အလုပ်များကို မဖြစ်မနေ လုပ်ကိုင်နေရသည်။ လီမူထျန် ၏ မိသားစုထံမှ ရံဖန်ရံခါ ကူညီထောက်ပံ့မှုများသာ မရရှိခဲ့ပါက၊ သူသည် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာထဲတွင်ပင် ငတ်မွတ်သေဆုံးနေနိုင်ချေ ရှိသည်။

လီယဲ့ချန် သည် ညီဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် သက်သာချောင်ချိရေးကို မည်သည့်အခါကမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အတွေးများအားလုံးမှာ လီချန်ဟူ တို့ မိသားစုအပေါ် မနာလိုဝန်တိုမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူတို့မိသားစု လှပခမ်းနားသော ခြံဝင်းအိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူမှာ မနာလိုလွန်းသဖြင့် ရူးမတတ် ဖြစ်နေရသည်။

'ငါတို့အားလုံး လီမိသားစုဝင်တွေပဲ၊ ဒါကို ဘာလို့များ ငါတို့ရဲ့ ဘဝတွေက ဒီလောက်တောင် ကွာခြားနေရတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့မှာ အသီးအနှံဖြစ်ထွန်းတဲ့ လယ်မြေတွေ၊ မြင့်မားတဲ့ တံတိုင်းတွေနဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ခြံဝင်းကြီး ရှိနေပြီး ငါ့မှာကျတော့ ဘာတစ်ခုမှ မရှိရတာလဲ။ သူတို့က ရွာထဲက တခြားသူတွေထက် နည်းနည်းလေး ပိုချမ်းသာတာပါ။ ဒီလို အဖိုးတန်ခမ်းနားတဲ့ ခြံဝင်းကြီးတစ်ခု တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား။ ဒါဟာ အထဲမှာ အဖိုးတန် ရတနာတွေ အများကြီးကို လုံခြုံအောင် စောင့်ရှောက်ထားသလိုပဲ!' ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

ထို့နောက် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ညတစ်ညကို သူ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ လူအချို့၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားများနှင့် လီမူထျန် ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကြီးတို့ပင် ဖြစ်သည်။

' လီမူထျန် ဆီမှာ ရတနာတစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရှိရမယ်...'

လီယဲ့ချန် သည် မြက်ရိုးတစ်ချောင်းကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်လျက်၊ လယ်ကွင်းထဲတွင် သူ၏ အငှားလယ်သမားများနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေသော လီချန်ဟူ ကို လှမ်းကြည့်ရင်း၊ 'တချို့လူတွေကတော့ မွေးကတည်းကကို ကံကောင်းလာကြတာပဲ' ဟု ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်မိသည်။

သစ်ပင်အောက်တွင် မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ညဉ့်မိုးချုပ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည့်အခါ၊ လီယဲ့ချန် သည် မြက်ရိုးကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီခေါက်တင်ကာ လီမိသားစု၏ ခြံဝင်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

ခြံဝင်းကို တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်နိုင်မည့် အက်ကြောင်းတစ်ခုမျှပင် မတွေ့ရချေ။ ချောမွေ့သပ်ရပ်ပြီး ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ တည်ဆောက်ထားသော တံတိုင်းကြီးမှာ တွယ်တက်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

"သေစမ်းကွာ!" သူသည် ညည်းညူဆဲရေးလျက် တံတိုင်းပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်စွာဖြင့် တံတိုင်းကို ဆောင့်ကန်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ နောက်ဖေးတောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားလေသည်။

"အပေါ်စီးကနေ ချောင်းကြည့်တာကိုတော့ သူတို့ ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ အသေအချာ လောင်းရဲတယ်" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒါလီတောင်တန်းသည် ကွေ့ကောက်ရှည်လျားပြီး အလွန်ကျယ်ပြန့်လှသည်။ ၎င်း၏ တောင်ထွတ်များထဲမှ တစ်ခုမှာ လီကျင်းရွာ၏ အနောက်ဘက်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိနေသည်။ ရွာသားများသည် ထိုတောင်ထွတ်ကို မည်သည့်အမည်မျှ ပေးမထားကြဘဲ "နောက်ဖေးတောင်" ဟုသာ ရိုးရှင်းစွာ ခေါ်ဆိုလေ့ရှိကြသည်။

နောက်ဖေးတောင်ကို ကျော်လွန်သွားလျှင် တောင်ဘက်အရပ်၌ မိုင်ချယ်တောင်ထွတ် တည်ရှိပြီး၊ ယင်းမှတစ်ဆင့် တောင်ဘက်သို့ ဆက်သွားလျှင် ကျင်းယန်ရွာသို့ ရောက်ရှိသည်။ ထိုရွာနှစ်ရွာကို တောင်ပေါ်လမ်းကျဉ်းလေး တစ်ခုဖြင့် ဆက်သွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယဲ့ချန် သည် ချုံပုတ်များကို တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းကာ တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် တက်သွားခဲ့သည်။ မြင်ကွင်းကောင်းသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူသည် ဝပ်ဆင်းလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးကို စူးစမ်းအကဲခတ်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်စိကို ကျဉ်းကာ အာရုံစူးစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားနေကြသော လူရိပ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အချို့က တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေကြပြီး အချို့မှာ ကျောက်ပြာတုံး ဧရာမကြီးတစ်တုံးကို သယ်ဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ သူတို့ ဘာတွေများ လုပ်နေကြသလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

'ခြံဝင်းထဲမှာ ကျောက်တုံး တံခါးခလောက်တွေ ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ လီမူထျန် က အခြေခံ သိုင်းပညာတွေ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေး ကျင့်စဉ် တစ်ခုခုကို ရလာပြီး သူတို့ကို လျှို့ဝှက် သင်ပေးနေတာများလား' ဟု လီယဲ့ချန် ခန့်မှန်းတွေးတောနေမိသည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံရှိ တောင်တန်းများမှာ မှေးမှိန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လမင်းကြီးမှာ တိမ်မည်းများ၏ ဖုံးကွယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ မကြာမီမှာပင် လီယဲ့ချန် သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူရိပ်များကိုပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မမြင်နိုင်တော့ချေ။

ညဉ့်အမှောင်ထု ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ မျောက်လွှဲကျော်များ၊ မြေခွေးများနှင့် ဝံပုလွေများ၏ အူသံများက အေးစိမ့်သော လေပြေများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ရာ၊ လီယဲ့ချန် မှာ ကျောက်ဆောင်တစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ခြေနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စုပိုက်ထားလိုက်မိသည်။

'ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ' ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

အအေးဒဏ်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်လာကာ နှာရည်များ ယိုကျလာပြီးနောက် နောက်ထပ် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ၊ လီယဲ့ချန် သည် ရွာထဲတွင် သူဖြန့်ဝေမည့် ကောလာဟလများကို စတင် ဖန်တီးကြံစည်နေလေတော့သည်။

တကယ်လို့ အဲ့ဒါက ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာဆိုရင်တော့၊ သူဟာလည်း လီမိသားစုဝင် တစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် ဒါကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါက သိုင်းပညာ ကျင့်စဉ် တစ်ခုခုဆိုရင်တောင်မှ၊ သူကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါကို ရောင်းစားလိုက်ရင် ငွေအများကြီး ရနိုင်သေးသည်။

ယခုအခါ လူသူကင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်နေပြီဖြစ်သော ခြံဝင်းငယ်လေးကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် လီယဲ့ချန် သည် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ သူသည် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပိုက်ထားလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန်အတွက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"သေစမ်း!"

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တောင်ပေါ်လမ်းလေးထက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်။ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူသည် ကျောက်ဆောင်ကြီး၏ အနောက်သို့ လဲကျလုမတတ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချောင်းကြည့်လိုက်ရာတွင်၊ ထိုသူမှာ သူ့ကို မနှစ်မြို့ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ ဝမ်းကွဲညီဖြစ်သူ လီရှန်းဖျင် မှန်း သူ မှတ်မိသွားသည်။

လီယဲ့ချန် သည် သူ့ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း၊ ရုတ်တရက် လီရှန်းဖျင် သည် သူ၏ လက်များဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုသော လက်ကွက်အမူအရာကို ပြုလုပ်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီးနောက်၊ သူ၏ လည်ချောင်းတွင် စူးရှပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ လင်းလက်နေသော လမင်းကြီးနှင့် အောက်ဘက်ရှိ လရောင်ဖြာကျနေသော ခြံဝင်းလေးကြားတွင် သူ၏ အမြင်အာရုံများမှာ ရစ်ခွေလည်ပတ်သွားတော့သည်။

လီယဲ့ချန် ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားကာ တောင်ပေါ်လမ်းပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။ သူ နောက်ဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အရာမှာ လီရှန်းဖျင် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အလွန်တရာ အေးစက်လှသော အပြုံးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအပြုံးမှာ ယခင်က သူသိခဲ့သော ဝမ်းကွဲညီငယ်၏ သဘာဝနှင့် လုံးဝကို ကွဲလွဲနေသဖြင့် တစ်စိမ်းတစ်ရံသကဲ့သို့ပင် မှတ်မိနိုင်စရာ မရှိအောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဦးခေါင်းပြတ်ထွက်နေသော လီယဲ့ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခု၏ အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လည်ပင်းပြတ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ကျောက်ဆောင်၊ မြေနီလမ်းနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို စွန်းထင်းသွားစေပြီး လီရှန်းဖျင် ၏ ခြေရင်းဆီသို့ သွေးချောင်းလေးတစ်ခုအဖြစ် စီးကျလာလေသည်။

ရွံရှာဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကြောင့် လီရှန်းဖျင် သည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသော အလောင်းကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက်၊ သူသည် ရွှေရောင်အလင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်ယူရန်အတွက် လက်ကွက်များကို ဖော်လိုက်သည်။

သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အပိုင်းအစ ကြီးကြီးများဖြစ်အောင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက သွေးနံ့ကြောင့် ရောက်ရှိလာမည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအတွက် ထိုအသားစများကို ကိုက်ချီသယ်ဆောင်ရန်နှင့် တောင်တန်းဒေသတစ်ဝိုက်တွင် ပြန့်ကျဲသွားစေရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စများကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ လီရှန်းဖျင် သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ တောအုပ်အကြားရှိ အရိပ်မည်းများထဲတွင် တောက်ပနေသော အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

သူသည် လက်ကို ခါလိုက်ပြီးနောက် "စိတ်ကြိုက် အားရပါးရ စားသုံးကြပေတော့" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

————

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီနေအိမ်ထဲ၌…

လီချန်ဟူ သည် တရားထိုင်ရာမှ နိုးထလာသောအခါ၊ ညီငယ်နှစ်ဦးစလုံး ပျောက်ကွယ်နေပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော နောက်ဖေးခြံဝင်းကြီးမှာ လေထုထဲရှိ ပိုးကောင်ငယ်လေးများ၏ တိုးညှင်းသော မြည်သံများမှလွဲ၍ ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အံ့အားသင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော သူသည် အဓိကခြံဝင်းကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာတွင် လီတုန်းယား နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

သစ်သားစားပွဲတွင် စာဖတ်ခြင်း၌ နစ်မွန်းနေသော လီတုန်းယား ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ လီချန်ဟူ က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဟန်ဖြင့် " ရှန်းဖျင် ရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီတုန်းယား သည် သစ်သားပြားများကို ဖြည်းညှင်းစွာ လိပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လက်ဆေးနေတယ်" ဟု သူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်သို့ လက်ထောက်လိုက်ရင်း လီချန်ဟူ က မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် စွက်ယှက်နေသော လေသံဖြင့် "မင်းက နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင်ကို ဖန်တီးတည်ဆောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီလား၊ တုန်းယား " ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက်ဆိုရင်၊ လရောင်ချီ အမျှင် ရှစ်ဆယ့်တစ်မျှင်လုံးကို ကျွန်တော် ဖန်တီးနိုင်တော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ချဲ့ကျင်း လောက်တော့ ပါရမီ မပါကြဘူးလေ။ ပြင်ဆင်ဖို့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ပိုလိုလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

လီတုန်းယား သည် အဖြူရောင် အဝတ်စငယ်လေးတစ်ခုကို ယူကာ သစ်သားပြားများကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ရစ်လိုက်ပြီး ထုံးတစ်ခုချည်နှောင်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

" ချန်ဟူ ၊ ငါတို့ လေးယောက်ထဲမှာ ဘယ်သူက အဖေနဲ့ အတူဆုံးလို့ မင်း ထင်လဲ" ဟု လီတုန်းယား က ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းပေါ့" ဟု လီချန်ဟူ က တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက်၊ ခေတ္တရပ်ကာ ထိုင်ခုံတစ်လုံးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောသည်၊ "ငါက အရမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလွန်းတယ်၊ ရှန်းဖျင် က အရမ်း တက်ကြွလွန်းတယ်၊ ချဲ့ကျင်း က အရမ်း ကြောက်တတ်တယ်။ မင်း၊ တုန်းယား ကတော့ အတည်ငြိမ်ဆုံးနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် အပြတ်သားဆုံးပဲ။ မင်းက အဖေနဲ့ အတူဆုံးပဲပေါ့။"

"ဟားဟားဟား" လီတုန်းယား က ခပ်ခြောက်ခြောက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လွှဲဖယ်သည့်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ "ကျွန်တော့်ကို မြှောက်မနေပါနဲ့ အစ်ကိုကြီးရာ။ ကျွန်တော့်အမြင်တော့၊ ရှန်းဖျင် က အဖေနဲ့ အတူဆုံးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ပြောရတာလဲ" ဟု လီချန်ဟူ သည် သူ၏ ညီငယ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ခြံဝင်းထဲမှာ ဆော့ကစားနေချိန်၊ အဖေက ငါတို့ကို တစ်ခါ ပြောဖူးတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် အသက်တစ်ချောင်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရတဲ့အခါ၊ နားထဲမှာ အသံတွေ အူနေတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းထဲမှာ ပူလောင်နေတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားရတတ်တယ်တဲ့။ ခန္ဓာကိုယ်တွေ သေလုမတတ် တောင့်တင်းသွားတာ၊ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာတာ၊ ရပ်မရအောင် အော်ဟစ်နေမိတာ ဒါမှမဟုတ် တကယ့် လက်တွေ့ဘဝကြီးနဲ့ ကင်းကွာသွားသလိုမျိုးတွေ ဖြစ်သွားတတ်တယ်တဲ့။"

"ဒါပေမဲ့၊ အဖေ ကိုယ်တိုင် ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်တုန်းကတော့၊ အဖေက သူ့ရဲ့ဓားကို အိမ်ထဲပြန်သွင်းပြီး၊ အရက်တစ်ခွက် ငှဲ့သောက်ကာ စကားတွေပြောရင်း ရယ်မောနေခဲ့တာတဲ့။ အဖေက သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်အပေါ်မှာ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူနေခဲ့တာ။ အဲ့ဒါကြောင့်မို့လို့၊ ရှန်းဖျင် က ငါတို့ အဖေနဲ့ အတူဆုံးပဲလို့ ပြောတာပေါ့။"

လီတုန်းယား သည် အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး လီချန်ဟူ အနီးသို့ ကိုင်းညွတ်ကာ "ဘာလို့လဲဆိုတော့၊ သူက ရက်စက်လောက်အောင် ရဲရင့်လွန်းလို့ပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်တော့သည်။