Chaper 48 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၄၈) - ရှောင်ယုံလင်

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် မန်နေဂျာ၏ စိတ်အာရုံများ ဗလာနယ်ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် ဤဆိုင်ငယ်လေးထဲတွင် သားမွေးအင်္ကျီများကို ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူနှစ်ဦး သေရည်အတူသောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ပို၍အံ့ဩသွားရသည်မှာ အမြဲတမ်း မာနထောင်လွှားပြီး ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးတတ်သည့် သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုသည် ထိုလူနှစ်ဦးအနီးတွင် ရိုသေကျိုးနွံစွာ ရပ်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းက တကယ့်ကို ထက်မြက်တာပဲ!" ဝမ်ယွမ်ကိုင် က နွေးထွေးစွာ ပြုံးရွှင်လျက် အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ သေရည်လာသောက်ပါလား" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ!" ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး၊ ယိုင်နဲ့နေသော သစ်သားခုံငယ်လေးပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် ထိုင်ခုံလေးမှာ ပြိုကျတော့မည့်အလား ကျွီကျွီမြည်သွားသဖြင့် လူလတ်ပိုင်းမန်နေဂျာမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်ကာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားရသည်။

"မင်္ဂလာပါ တာအိုမိတ်ဆွေတို့။ ကျွန်တော်က အဇူရာရေကန်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာရှိတဲ့ ရှာခရိုင်၊ ရှောင်မိသားစုက ရှောင်ယုံလင် ပါ" ထိုလူငယ်က ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် ကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် လီတုန်းယား ကမ်းပေးသော သေရည်ခွက်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး "မိတ်ဆွေတို့ကကော ဘယ်ကပါလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဇူရာရေကန် အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ဝမ်ဟွာကွမ်တောင်မှ ဝမ်မိသားစုဝင် ဝမ်ယွမ်ကိုင် ပါ။"

"အဇူရာရေကန် အုပ်ချုပ်မှုအောက်က လီကျင်းရွာမှ လီမိသားစုဝင် လီတုန်းယား ပါ။"

ရှောင်ယုံလင် ၏ ဖော်ရွေမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ရင်း မိမိတို့ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ယွမ်ကိုင် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ချိန်တွင် ဝမ်ဟွာကွမ်တောင်ရှိ ဝမ်မိသားစုအကြောင်းကို ကြားဖူးထားသဖြင့် ရှောင်ယုံလင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် လီကျင်းရွာမှ လီမိသားစုအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူသည် တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားဟန် ရှိသည်။

"မွန်းဂေ့စ်ရေကန်နားမှာ တည်ရှိတဲ့ လီကျင်းရွာက လီမိသားစုကို ပြောတာလား" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို မကြာသေးခင်ကမှ စတင်လျှောက်လှမ်းခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့လို သာမန်မျိုးနွယ်လေးအကြောင်းကို သခင်တို့လို နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ မိသားစုက ကြားသိနေရတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူမိပါတယ်" ဟု လီတုန်းယား က သူ၏ အံ့အားသင့်မှုကို တည်ငြိမ်သောအသွင်အပြင်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ဤမျှော်လင့်မထားသော သိရှိရမှုကြောင့်၊ သူသည် ရှောင်ယွမ်စီ အကြောင်းကို စိတ်ထဲမှ ပြန်လည်တွေးတောနေမိတော့သည်။

ဝမ်ယွမ်ကိုင် မှာမူ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားပြီး၊ 'အင်အားကြီးမားတဲ့ ရှောင်မိသားစုက ငါတို့ ဝမ်မိသားစုကို သတိမထားမိတာ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို အခုမှ စတင်ခဲ့တဲ့ လီမိသားစုက ရှောင်မိသားစုရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေတာကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ!' ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ယုံလင် က ဖွဖွရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် "ချင်းဆွေတောင်က ရှောင်ယွမ်စီ ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးလေးတော်စပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုနှစ်ခုစလုံးက ချင်းဆွေတောင်မှာ ရှိနေကြတော့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ကြားဖူးနေတာက သဘာဝပါပဲ" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး!" ဟု ဝမ်ယွမ်ကိုင် က ပြောလိုက်သည်။ လီမိသားစုမှ မိသားစုဝင်တစ်ဦး အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်းထဲတွင် ရှိနေကြောင်းကို သူ သတိရသွားချိန်၌ ရင်ထဲတွင် တစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောထွေးသွားသော်လည်း၊ ရှောင်ယုံလင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေတာက တကယ့်ကို မှတ်သားလောက်စရာပါပဲ၊ တာအိုမိတ်ဆွေ" ဟု ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခါ ရှောင်ယုံလင် က အနေရခက်စွာ စကားထစ်အပြီးတွင် "ကျွန်တော်က နက်နဲသောရှုခင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ရှောင်မိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာတဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်တာကြောင့် တခြားသူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေကို သုံးစွဲခွင့်ရထားတာပါ။ ဒါကြောင့် သခင်တို့နှစ်ဦးရဲ့ အဆင့်ကို သိလိုက်တာဟာ ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အူတိုင်ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"တလွဲထင်မြင်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်!" ဝမ်ယွမ်ကိုင် မှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး လေးစားစွာ လက်အုပ်ချီလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယုံလင် က တောင်းပန်မှုကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပယ်ချလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "သခင်တို့နှစ်ဦးက ပူဇော်ပစ္စည်းတွေ ပေးသွင်းဖို့ သွားနေကြတာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။"

"ဟုတ်ပါတယ်။" လီတုန်းယား နှင့် ဝမ်ယွမ်ကိုင် တို့သည် အပြန်အလှန် မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရှောင်ယုံလင် ၏ စကားပြောဆိုလိုသော သဘောသဘာဝကို သဘောကျမိကာ၊ သူ ပြောပြမည့် အကြောင်းအရာများကို နားထောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"မွန်းဂေ့စ်ရေကန်ကနေ လီရှာခရိုင်အထိ နယ်မြေတစ်ခုလုံးဟာ လရောင်ရေကန် တောင်ထိပ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိပါတယ်။ လက်ရှိမှာ လရောင်ရေကန် တောင်ထိပ်မှာ တပည့်လေးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ပူဇော်ပစ္စည်းတွေကို လာရောက်ကောက်ခံဖို့ ဘယ်သူ့ကို စေတမန်အဖြစ် တာဝန်ပေးထားလဲ သိကြလား။"

"ကျွန်တော်တို့ သေချာမသိပါဘူး..."

"ဆောင်းဦးရေကန် နတ်သမီးလေး နင်ဝမ် ပါဗျာ!" ရှောင်ယုံလင် က အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

လူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများပေါ်မှ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေမှုကို သတိပြုမိသွားသောအခါ သူက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။ "နင်ဝမ် က ထင်းရှူးတောလေကို ချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားပြီး ဝင်္ကပါ မှော်ပညာရပ်တွေမှာ အလွန် ထူးချွန်တယ်။ အသက် နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်လေးနဲ့တင် ချီစုစည်းမှုအဆင့်ရဲ့ အဆင့် ရှစ်ကို ရောက်ရှိနေပြီ။ သူမက အလွန်လှပတယ်လို့ နာမည်ကြီးပြီး၊ အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်းပဲ နေလေ့ရှိတာ။ တောင်ထိပ်က တခြားတပည့်တွေ အလုပ်မအားလို့သာ အခုလို တာဝန်မျိုးကို ယူရတာ၊ တကယ့်ကို ရှားရှားပါးပါးပါပဲ။"

ရှောင်ယုံလင် က အဆက်မပြတ် ရှင်းပြနေပြီးမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ဝမ်ယွမ်ကိုင် ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ "ဝင်္ကပါပညာရပ်အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ဝမ်မိသားစုမှာရော ဒီဘက်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမွေအနှစ် ရှိသလား။ ဝမ်ဟွာကွမ်တောင်က ဝမ်မိသားစုဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် ရင်းနှီးနေသလိုပဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။" အကြောင်းအရာကို မျှဝေရန် အခွင့်အရေး စောင့်နေသော ဝမ်ယွမ်ကိုင် မှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ ဝမ်မိသားစုမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ရာကျော်က ဝမ်ဟွာကွမ် ဆိုတဲ့ နာမည်ကြီး ဝင်္ကပါဆရာကြီးတစ်ဦး ရှိခဲ့ပါတယ်။ အမှန်တော့ ဝမ်ဟွာကွမ်တောင် ဆိုတာ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုပြီး ပေးထားတဲ့ နာမည်ပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အော်.. ဒီလိုကိုး" ရှောင်ယုံလင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ဝမ်ဟွာကွမ် အကြောင်း ဖတ်ဖူးသလို မှတ်မိတယ်။ မဟာစစ်ပွဲကြီး တစ်ခုအပြီးမှာ သူက ကျဆုံးသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီကနေ ပညာရပ်တွေကို အမွေဆက်ခံခဲ့တာလို့ ခန့်မှန်းပြောဆိုကြတယ်" ဟု ထပ်လောင်းပြောသည်။

စကားဝိုင်းကို လမ်းကြောင်းမလွဲစေရန်နှင့် နင်ဝမ် ၏ ဆွဲဆောင်မှုအကြောင်းသို့ ပြန်မရောက်သွားစေရန် ရည်ရွယ်၍ လီတုန်းယား က "ဒီမဟာစစ်ပွဲကြီးအကြောင်းကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး ပြောပြပေးနိုင်မလား" ဟု လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယုံလင် က ခေါင်းညိတ်ပြီး ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ကာ မျှဝေပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ မိသားစု မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ အဲ့ဒီစစ်ပွဲအကြောင်း အသေးစိတ် အချက်အလက် သိပ်အများကြီး မရှိပါဘူး။ ကြားရတာကတော့ လရောင် အိမ်တော်လို့ ခေါ်တဲ့ အထက်ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုရဲ့ အလံအောက်မှာရှိတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုနဲ့ တံခါးဆယ်ခုလုံးကို လက်အောက်ခံဖြစ်လာဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒါက ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ပဋိပက္ခတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာပေါ့။ အဲ့ဒီ အာဏာရှင်သစ်ဟာ မွန်းဂေ့စ်ရေကန်မှာပဲ အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။"

"တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတဲ့ သူပဲ" ဟု ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိအပေါ် သိသိသာသာ အထင်ကြီးသွားသော ဝမ်ယွမ်ကိုင် က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီစစ်ပွဲက တကယ့်ကို ဆိုးရွားပြင်းထန်ခဲ့တယ်။ မြစ်ကြောင်းတွေကိုပါ ပြောင်းလဲသွားစေပြီး မြေကြောစွမ်းအင်တွေကိုလည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဆယ့်ငါးဦးနဲ့ ချီစုစည်းမှုအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက် အများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ခရမ်းရောင်အိမ်တော် အဆင့်မှာရှိတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးလည်း ကျဆုံးခဲ့တယ်။ စစ်ပွဲပြီးဆုံးသွားချိန်မှာ တံခါးဆယ်ခုထဲက ခုနစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်" ဟု ရှောင်ယုံလင် က ရှင်းပြသည်။

လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်သုံးခုက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော စစ်ပွဲမြင်ကွင်းကြီးကို မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်ကြည့်ရင်း လီတုန်းယား မှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဝမ်ယွမ်ကိုင် ကလည်း သက်ပြင်းချရင်း "ခရမ်းရောင်အိမ်တော် အဆင့်မှာ ရှိတဲ့သူတွေဟာ အသက် ငါးရာစုလောက်အထိ နေနိုင်ကြတယ်။ အဲ့ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ဇွဲလုံ့လတွေ အများကြီး လိုအပ်ခဲ့မှာပဲ။ သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိထားတဲ့ သက်တမ်းရှည်ကြာမှုကို ခံစားမယ့်အစား ဘာလို့များ သေလုမတတ် တိုက်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဟားဟားဟားဟား၊ ကျွန်တော်တို့လို သာမန် ကျင့်ကြံသူငယ်လေးတွေက အဲ့ဒီလို ကြီးမြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ဘဝကို ဘယ်တော့မှ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တစ်သက်တာမှာ ချီစုစည်းမှုအဆင့်ကို ရောက်ဖို့လောက်ပဲ မျှော်လင့်နိုင်မှာပါပဲ။" ရှောင်ယုံလင် က ရယ်မောရင်း နှင်းပွင့်သေရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူသည် တူတစ်စုံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အမြည်းဟင်းလျာများကို မျက်စိကစားကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ အနေရခက်စွာဖြင့် တူကို ပြန်ချထားလိုက်သည်။

'ဒီဆိုင်မှာ သေရည်ကလွဲရင် တခြားဟာတွေက စားလို့အဆင်မပြေဘူးပဲ' ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

မိမိ မိသားစု၏ ဗဟုသုတ နည်းပါးမှုကို သိရှိထားသော လီတုန်းယား သည် ပိုမိုများပြားသော အသိပညာများကို ရယူရန် ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှောင်၊ ထင်းရှူးတောလေ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မလား" ဟု ရှောင်ယုံလင် ၏ ယခင်ပြောစကားများကို ဆက်စပ်၍ သူက မေးလိုက်သည်။

"အူတိုင်အသက်ရှူခြင်း အဆင့်ကနေ ချီစုစည်းမှုအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက်၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တစ်ရှိုက်စာ ရှူသွင်းရတယ်။ ထင်းရှူးတောလေ ဆိုတာက အဲ့ဒီစွမ်းအင်တွေထဲက ဥပမာတစ်ခုပါပဲ။ သူ့ကို နှင်းကျတဲ့ နေ့တွေမှာ ထင်းရှူးတောတွေကနေ ထူးခြားတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ စုဆောင်းရတယ်။ နှင်းဖုံးနေတဲ့ တောင်ထိပ်မှာဆိုရင် လုံလောက်တဲ့ ပမာဏရဖို့ ခြောက်လကနေ ငါးနှစ်လောက်အထိ အချိန်ယူပြီး စုဆောင်းရတယ်။ တကယ်လို့ နှစ်စဉ် ဆီးနှင်းကျဖို့ကို စောင့်ပြီး စုဆောင်းမယ်ဆိုရင်တော့၊ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်လောက်အထိ ကြာမြင့်နိုင်တယ်" ဟု ရှောင်ယုံလင် က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။

"ဪ နားလည်ပါပြီ!"

စကားဝိုင်း အနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက်၊ ရှောင်ယုံလင် သည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ပြုံးလျက် "အချိန်လည်း တော်တော်လင့်နေပြီ။ သခင်တို့နှစ်ဦး တိမ်ဦးထုပ် တောင်ထိပ်ဆီ သွားမယ့်ခရီးကို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး မနှောင့်နှေးစေတော့ပါဘူး။ ဒီမှာပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်။ တကယ်လို့ နောက်နောင်များ လီရှာခရိုင်ဘက်ကို ရောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် လာလည်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။ သေရည်သောက်ရင်း ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီး ထပ်ဝေမျှကြတာပေါ့!" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သေချာပေါက်ပေါ့!" လီတုန်းယား နှင့် ဝမ်ယွမ်ကိုင် တို့က နွေးထွေးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

ဖော်ရွေသော အပြုံးနှင့်အတူ၊ ရှောင်ယုံလင် သည် လူနှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ခွဲခွာခဲ့ပြီး သူ၏ အခြွေအရံများကို ဦးဆောင်ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာ၍ အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ရှောင်ယုံလင် မှာ အတွေးနက်နေဟန်ရှိသည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် မန်နေဂျာသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့၍ သူ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး၊ ကြားဖြတ်စကားပြောရန်ပင် မဝံ့ရဲချေ။

မန်နေဂျာသည် သူ၏အနောက်ဘက်မှ ရှောင်ယုံလင် ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော စကားသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒီသခင်က မာနကြီးတယ်လို့ နာမည်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီနေ့ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်အပေါ်ကို ဒီလောက် နှိမ့်ချပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံခဲ့ရတာလဲ။ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။"

လူလတ်ပိုင်းမန်နေဂျာသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောနေသူ၏ နောက်စေ့ကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ကာ နားနားကပ်၍ ရှူးရှူးရှားရှား လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါတို့လို သာမန်လူတွေကို သခင်က တန်းတူထား ဆက်ဆံလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ခွေးတစ်ကောင်အတွက်တော့ ဘယ်သူကမှ ယဉ်ကျေးတဲ့စကားတွေကို အချိန်ကုန်ခံပြီး ပြောနေမှာ မဟုတ်ဘူးကွ!"