Chaper 50 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၅၀) - ဆေးလုံး

"ဒါဆို မင်းတို့က မွန်းဂေ့စ်ရေကန်နားက လီကျင်းရွာက လီမိသားစုပေါ့?" နင်ဝမ် က မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူမ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသူများအကြား ချက်ချင်းပင် တီးတိုးရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မွန်းဂေ့စ်ရေကန်နားက လီမိသားစုတဲ့လား။ တစ်ခါမှတောင် မကြားဖူးပါဘူး။ ဂိုဏ်းက စေတမန်တော်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရလောက်အောင် သူတို့ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့လို့ပါလိမ့်။"

"ဘယ်သူသိမှာလဲကွာ..."

ရှောင်ချူတင် သည်လည်း သူတို့ဘက်သို့ ကြည့်နေပြီး၊ ပြုံးကာ လီတုန်းယား ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီတုန်းယား မှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေပြီး မျက်နှာကို မော့လိုက်သည်။ နင်ဝမ် ၏ မျက်နှာဖုံးပဝါအောက်မှ ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် နူးညံ့သော မေးရိုးအချိုးအစားကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်က လီမိသားစုက လီတုန်းယား ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေအိမ် လီဂျင်းတောင်က မွန်းဂေ့စ်ရေကန်နားမှာ အမှန်တကယ်ပဲ တည်ရှိပါတယ်" ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် လီချဲ့ကျင်း က မင်းနဲ့ ဘယ်လိုတော်စပ်သလဲ" ဟု နင်ဝမ် က ထပ်မေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အသိတရားတစ်ခုက လီတုန်းယား ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လင်းလက်သွားသည်။ ဂိုဏ်းထဲတွင် လီချဲ့ကျင်း က ဤသခင်မလေးကို တစ်ခုခု ပြောပြထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီငယ်ပါ" ဟု ရိုသေကျိုးနွံစွာ သူ ဖြေကြားလိုက်သည်။

နင်ဝမ် သည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ပိုးချည်ထိုး အိတ်ငယ်လေးတစ်ခုမှာ လီတုန်းယား ထံသို့ တင့်တယ်ကျော့ရှင်းစွာ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ "ဒါ မင်းညီလေး ပေးလိုက်တာပါ" ဟု သူမက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီတုန်းယား သည် အိတ်ငယ်လေးကို အလျင်စလို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသော စူးစမ်းလိုသည့် အကြည့်များ၏ ဖိအားကို သူမခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤသို့ အာရုံစိုက်ခံရခြင်းမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ မနှစ်သက်သော သူ့အတွက် ရုတ်တရက် ထင်ပေါ်လာမှုကြောင့် အလွန်ပင် အနေရခက်သွားမိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ်နတ်သမီး!" ဟု သူက အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

နင်ဝမ် က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှောင်ချူတင် နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း မိသားစုများအားလုံးလည်း ပူဇော်ပစ္စည်းများကို အသီးသီး ပေးအပ်ပြီးစီးသွားကြသည်။

"လီရှာခရိုင်က မိသားစု သုံးဆယ့်လေးစုလုံး ပူဇော်ပစ္စည်းတွေ ပေးအပ်ပြီးပါပြီ!" ဟု အစေခံတစ်ဦးက နင်ဝမ် ကို လေးစားစွာဖြင့် အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" နင်ဝမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ချူတင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကျွန်မ တခြား လုပ်စရာ တာဝန်တွေ ရှိသေးတယ်။ ပူဇော်ပစ္စည်းတွေလည်း ရပြီဆိုတော့ ကျွန်မ သွားခွင့်ပြုပါဦး" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခရီးလမ်း ချောမွေ့ပါစေ စေတမန်တော်" ရှောင်ချူတင် သည် မိုးကောင်းကင်သင်္ဘောဆီသို့ လျှောက်သွားသော နင်ဝမ် ကို ကြည့်ရင်း လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင် မိုးကောင်းကင်သင်္ဘော ကြီး အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ရှောင်ချူတင် ၏ အကြည့်များက လူအုပ်ကြီးထံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ "တောင်ခြေမှာ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ကျင့်ကြံသူတွေ စုဝေးနေကြပြီ။ အဲ့ဒီက စျေးကွက်ဖွင့်ထားတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိနေပါပြီ။ ကုန်သွယ်ချင်တဲ့သူတွေ အဲ့ဒီကို သွားရောက်နိုင်ပါတယ်" ဟု သူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

သူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ ပြတ်သားသော သတိပေးချက်တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ၊ ငါတို့အားလုံးက အခုဆို မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ တိမ်ဦးထုပ် စျေးကွက်ဟာ ရှောင်မိသားစုရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သတိပြုမိရမယ်။ လူတိုင်း ဒါကို လေးစားလိုက်နာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ စျေးကွက်အတွင်းမှာ လုယက်တာတွေ၊ အတင်းအဓမ္မ အရောင်းအဝယ် လုပ်တာတွေ ရှိလာရင် အဲ့ဒါဟာ ငါတို့မိသားစုရဲ့ အာဏာကို တိုက်ရိုက် စော်ကားတာလို့ပဲ သတ်မှတ်မှာဖြစ်တယ်။"

"နားလည်ပါပြီ" ဟု လူအုပ်ကြီးက လေးစားစွာ ဝန်ခံပြီးနောက် တောင်ခြေဘက်သို့ လူစုခွဲ၍ ဆင်းသွားကြသည်။ လူအချို့မှာ လီတုန်းယား နှင့် မိတ်ဆက်စကားပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြပြီး၊ ဝမ်ယွမ်ကိုင် မှာမူ သူ့ကို မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့်သာ ငေးကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

သူ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှောင်ချူတင် ၏ ရုတ်တရက် ချောင်းဟန့်သံက သူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ "လူငယ်လေး တုန်းယား၊ ငါနဲ့အတူ ခဏလောက် စကားလာပြောပေးနိုင်မလား" ဟု သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

လီတုန်းယား အား ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားနေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းတန့်သွားကြသည်။ ဝမ်ယွမ်ကိုင် သည်လည်း အလျင်အမြန်ပင် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ရသည်။

လီတုန်းယား က "စီနီယာက မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ။ စီနီယာလို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနဲ့ စကားပြောခွင့်ရတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ!" ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှောင်ချူတင် သည် လီတုန်းယား ကို အဓိက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ကျောက်စားပွဲ တစ်လုံးတွင် နေရာယူလိုက်ကြပြီး၊ အစေခံများက အလျင်အမြန် လက်ဖက်ရည် လာချပေးကြသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရသာရှိသည့် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ချူတင် က "ငါ တိမ်ဦးထုပ် တောင်ထိပ်ကို လာလည်တာ ရှားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ ဧည့်ဝတ်ပြုရတာ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေတယ်။ မင်း သဘောထားမသေးဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ် လူငယ်လေး" ဟု ဆိုလေသည်။

လီတုန်းယား သည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို လက်ခံယူပြီး တစ်ငုံ ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်လိုက်သည်။ ချိုမြိန်လတ်ဆတ်သော အရသာက သူ၏ လျှာဖျားပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ စိတ်ကို ကြည်လင်သွားစေသည်။ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း အကုန်မော့သောက်လိုက်ချင်သော ဆန္ဒကို မျိုသိပ်ထားရင်း၊ ရှောင်ချူတင် ၏ စကားကို နှိမ့်ချစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်း၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ညီလေးနဲ့ ငါ့မြေးက ချင်းဆွေတောင်မှာ အတူတူ ကျင့်ကြံလာတာ နှစ်အတော်ကြာပြီလေ။ ငါ့မြေးက သူ့အကြောင်းကို အရင်က ပြောပြဖူးတယ်။ မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ ညီလေးက ဓားပညာမှာ ကြီးမားတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိပြီး၊ ဆရာ စီယွမ်ပိုင် ရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံထားရတယ်။ စီယွမ်ပိုင် ကတောင် သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ချင်းဆွေတောင်ရဲ့ မကြာသေးမီ ရာစုနှစ်တွေအတွင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတာကွ။"

လယ်သမားမိသားစုတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော လီတုန်းယား သည် ယခုကဲ့သို့ သိမ်မွေ့သော လက်ဖက်ရည်ခွက်လေးများထက် သူတို့ရွာက လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံး ကြီးများနှင့်သာ ပိုမိုယဉ်ပါးခဲ့သည်။ ရှောင်ချူတင် ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ အံ့အားသင့်မှုမှာ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

ခေတ္တမျှ စကားရပ်သွားပြီးနောက် "ကျင်းအာက အဲ့ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးပါဘူး..." ဟု သူက ဝမ်းသာအံ့ဩစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်း ညီလေးက တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ ကလေးပဲ။ ခုနက ပိုးထည်အိတ်လေးထဲမှာ ဘာပါလဲဆိုတာ ကြည့်ပြီးပြီလား။"

ရှောင်ချူတင် သည် လွမ်းဆွတ်မှုများ ရောယှက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် လီတုန်းယား ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များက နူးညံ့သွားသည်။ အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းများထက်တွင် ကစားသွားပြီး "အဲ့ဒီထဲမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံး ရှိတယ်။ ဒါက သူ ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း ရရှိခဲ့တဲ့ ရိက္ခာတွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ သူက ဝိညာဉ်စပါးနဲ့ ဆေးလုံးတွေကိုတော့ သုံးလိုက်ပုံရပေမဲ့၊ ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကိုတော့ ချွေတာစုဆောင်းထားခဲ့တာပဲ" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လီတုန်းယား ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဝမ်းနည်းနင့်နဲဖွယ် သိမြင်သဘောပေါက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက သူ့အတွက် တကယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်ခဲ့ရတာပဲ" ဟု သူက ညည်းတွားလိုက်သည်။

ရှောင်ချူတင် က သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး "အာ... မင်း အဲ့ဒီလို မတွေးသင့်ပါဘူး။ မိသားစုတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုက အားလုံးရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေပဲ။ တစ်ယောက်ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကလည်း မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲလေ" ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိသော ဆီမှ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ "မင်း အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့်ရဲ့ အဇူရာအနှစ်သာရ အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ ငါမြင်တယ်။ ဒါက တောက်ပသော ဝိညာဉ်ဆေးမှုန့် ပဲ။ ဒါကိုသုံးပြီး ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အဆင့်ကို တက်လှမ်းပါ"

မျှော်လင့်မထားသော ရက်ရောမှုကြောင့် လီတုန်းယား အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ ကပျာကယာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ကိုခါကာ "စီနီယာ၊ ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်ကို ကျွန်တော် လုံးဝ လက်မခံရဲပါဘူး!" ဟု ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"မငြင်းပါနဲ့။ မသွားခင် ယူသွားလိုက်ပါ။ အိမ်မှာ ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မှ မရှိရင် မင်းတို့တွေ ချင်းဆွေတောင်ရဲ့ မျက်နှာကို အိုးမဲသုတ်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ကဲ၊ အခု သွားတော့။"

ထိုနောက်ဆုံးစကားနှင့်အတူ ရှောင်ချူတင် သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အိမ်နောက်ဖေးသို့ ပြန်ဝင်သွားလေရာ၊ အံ့ဩမှင်သက်နေသော လီတုန်းယား အား အစေခံများကသာ အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရသည်။

————

တိမ်ဦးထုပ် တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ၊ လီတုန်းယား သည် အဖိုးတန် ဆေးမှုန့်ပုလင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောထွေးနေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသော ဝမ်ယွမ်ကိုင် ကို ကြည့်ပြီး၊ "အစ်ကိုယွမ်ကိုင်၊ ဒီစျေးကွက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး..." ဟု သူ စကားစလိုက်သည်။

"ဟင်?" အတွေးထဲမှ လက်ရှိအခြေအနေသို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ဝမ်ယွမ်ကိုင် က ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဒီလမ်းအတိုင်းပဲ သွားလိုက်ပါ။ သေမျိုးတွေကို ဝေးဝေးမှာ နေစေဖို့ စျေးကွက်ပတ်လည်မှာ မျက်လှည့် ဝင်္ကပါတွေ ချထားတယ်။ ငါ့အနားကပ်နေ၊ နေရာအနှံ့ လျှောက်မသွားနဲ့" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

သူတို့ ရှေ့ဆက်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ယခင်က တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်ပေါ်လမ်းမှာ အသွင်ပြောင်းသွားသည်။ အရောင်းအဝယ် အလဲအလှယ်လုပ်သံများ၊ စကားပြောသံများဖြင့် အသက်ဝင်နေသော စည်ကားသည့် စျေးကွက်တစ်ခုအတွင်းသို့ သူတို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"အစ်ကိုတုန်းယား၊ ကျွန်တော့် မိသားစုက ကျွန်တော့်ကို တာဝန်တစ်ခု ပေးလိုက်လို့၊ ဒီနေရာမှာပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်။ တောင်ခြေမှာ ပြန်တွေ့ပြီးရင် လှည်းနဲ့ အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့" ဟု ဝမ်ယွမ်ကိုင် သည် လီတုန်းယား အား ပြုံးပြကာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အရှေ့ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဝမ်ယွမ်ကိုင် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်၊ လီတုန်းယား ၏ အာရုံက လမ်းဘေး ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အာရုံစိုက်ဖတ်ရှုနေသည်။ သူ၏ဆိုင်လေးတွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ အစုအဝေးတစ်ခု၊ အမည်မသိ ဝိညာဉ်ပစ္စည်း အနည်းငယ်နှင့် အလံငယ် အချို့တို့ကို ခင်းကျင်းပြသထားသည်။

"ဒါတွေက ဝင်္ကပါအလံတွေ မဟုတ်လား" မီးခိုးဖြူရောင် အလံငယ်လေးများကို ကြည့်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြင်းပြလာသော်လည်း ကိုင်တွယ်ကြည့်ခြင်းမပြုဘဲ လီတုန်းယား က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အဆင့် သားရဲမိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ သားရေနဲ့ ဖန်တီးထားပြီး အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းသစ်သား တိုင်တွေမှာ တပ်ဆင်ထားတာပါ။ သူတို့ရဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့ တစ်ချောင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံးစီပါပဲ။"

မိမိ၏ မိသားစုအား ရှောင်ယွမ်စီ ရောင်းချခဲ့သော အလံခြောက်ခုကို ပြန်သတိရသွားပြီး၊ လီတုန်းယား က ဆက်လက်စုံစမ်းလိုက်သည်။ "ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းကို ငါးသိုင်း ဖြူ အကြေးခွံနဲ့ လုပ်ထားပြီး တိုင်တွေကို အနီရောင် ဘာ့ချ်သစ်သား နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အလံတွေအကြောင်း ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်... အဲ့ဒီအလံတွေက ပုံမှန်ဆို ဘယ်လောက် ဈေးရှိလဲ သိပါသလား။"

ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ အံ့ဩသွားပုံရပြီး လီတုန်းယား အပေါ် သူ၏အကြည့်မှာ လေးစားမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ ရောယှက်သွားသည်။ "ဒါက တော်တော်လေး သီးသန့်ဆန်တယ်၊ စီနီယာ။ အနီရောင် ဘာ့ချ်သစ်သား က အဲ့ဒီလောက် ရှားပါးတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့၊ ငါးသိုင်း ဖြူ အကြေးခွံကတော့ များသောအားဖြင့် ချီစုစည်းမှုအဆင့် အသုံးအဆောင်တွေမှာပဲ သုံးကြတာများတယ်။ အဲ့ဒါတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ အရှေ့ဘက်က ဆိုင်တွေမှာ သွားစစ်ကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီဆိုင်တွေက အဓိကအားဖြင့် အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့် အတွက်ပဲ ရောင်းချတာပါ"

"ဪ.. နားလည်ပါပြီ" လီတုန်းယား သည် အမှန်တရားကို သိမြင်သွားသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'ငါတို့ မိသားစုဆီက ရှောင်ယွမ်စီ ယူသွားခဲ့တဲ့ စျေးနှုန်းက တော်တော်လေး သင့်တင့်မျှတတာပဲ။ အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့် ဝင်္ကပါအလံတွေတောင် တစ်ချောင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံး ပေးရတယ်ဆိုရင်၊ ချီစုစည်းမှုအဆင့် အလံတွေအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ့်နှစ်တုံးဆိုတာ တကယ့်ကို မျှတတဲ့ အရောင်းအဝယ်ပါပဲ။'