Chaper 65 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၆၅) - မြေခွေးနှစ်ကောင်

လီရွှမ်ဖုန်း သည် ကြို့ထိုးသည်အထိ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် ဦးလေးကြီး ရှု ၏ သက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် ကြို့ထိုးသံများ ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ အတန်ကြာအောင် ရှိနေခဲ့ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ဦးလေးကြီး ရှု ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခါးလောက်ရှိသည့် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တစ်ခုဆီသို့ အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲရွတ်သွားလေသည်။ အဘိုးအို၏ အသက်ကင်းမဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထင်းပုံတစ်ပုံကဲ့သို့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပေါ့ပါးနေသဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်အတွက်ပင် အလွယ်တကူ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

လီရွှမ်ဖုန်း သည် ဦးလေးကြီး ရှု ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းကို သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တွင် မှီထားလိုက်ပြီး၊ တွန့်လိမ်နေသော အဘိုးအို၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ ပြင်ဆင်ပေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်လေသည်။ သူ၏ နာကျင်နေသော အမူအရာကို သက်သာစေရန်နှင့် သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် ငြိမ်းချမ်းမှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရရှိစေရန် ရည်ရွယ်၍ ပြုလုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြုံးနှင့် မျက်ရည်များကြားတွင် ပိတ်မိနေဟန်ရှိသော ဦးလေးကြီး ရှု ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ တိုးညှင်းသော ရှိုက်သံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လီရွှမ်ဖုန်း သည် သူ၏ မျက်နှာကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး၊ ပါးပြင်ထက်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားလေတော့သည်။

နေရောင်ခြည် လွှမ်းခြုံနေသော ခြံဝင်းငယ်လေးအနီးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်၊ အထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ သူသည် မျက်ရည်များကို ခပ်သုတ်သုတ် သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ သားရေအင်္ကျီလေး ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် စားပွဲတွင် ထိုင်လျက် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နှင်းလိုဖြူဖွေးသော ကြောင်ကလေး တစ်ကောင်ကို တီးတိုး စကားပြောနေလေသည်။

ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ကွေးညွတ်နေသော သူမ၏ လှပသည့် မျက်ဝန်းလေးများပေါ်သို့ နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေပြီး၊ ထိုရောင်ခြည်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မည်သူ့ကိုမဆို စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ တက်ကြွလာစေရန် လုံလောက်သည့် အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

သူမမှာ လီရွှမ်ဖုန်း ၏ အမြွှာညီမလေး ဖြစ်သည့် လီကျင်းထျန်း ပင်ဖြစ်သည်။ လီမိသားစု၏ ဤမျိုးဆက်တွင် တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးလည်း ဖြစ်သည်။

လျိုရိုရွှမ် နှင့် လီတုန်းယား တို့တွင် လီရွှမ်လင် အမည်ရသည့် သားတစ်ယောက် ရှိသော်လည်း သူက လောလောဆယ် ကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားနေသဖြင့် ခြံဝင်းအတွင်း၌ လီကျင်းထျန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို ဖုန်း လေး" ဟု နှုတ်ဆက်ရင်း သူမက ဖြူဖွေးသော ကြောင်ကလေးကို စားပွဲပေါ် ချထားလိုက်ကာ၊ သူ့အား ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ဘယ်သူ အစ်ကို့ကို အနိုင်ကျင့်လိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရွှမ်ဖုန်း မဖြေရသေးခင်မှာပင် အသံတစ်သံက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ အကြီးဆုံး အနိုင်ကျင့်တဲ့ကောင် ဖြစ်နေတာကို ဘယ်သူကများ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲမှာလဲ"

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၌ အနည်းငယ် ရှည်လျားသော မျက်ခုံးများ ရှိသော်လည်း လီချန်ဟူ နှင့် ဆင်တူသည့် အလွန်နူးညံ့ကြင်နာသော မျက်လုံးများ ရှိလေသည်။

"အစ်ကို ရွှမ် ၊ သတင်းကောင်းလေးများ ရှိလား" ဟု လီကျင်းထျန်း ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး၊ လီရွှမ်ရွှမ် ထံသို့ တက်ကြွစွာ ခုန်ပေါက် သွားရောက်ကာ၊ သူ၏လက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် "အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့် ရဲ့ ကောင်းကင်စက်ဝန်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးတည်ဆောက်ဖို့ အောင်မြင်သွားပြီလား ဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရွှမ်ရွှမ် က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုလိုက်သော်လည်း၊ လီရွှမ်ဖုန်း တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် လီရွှမ်ဖုန်း ဆီသို့ ကိုင်းညွတ်သွားပြီး "ဘာတွေများ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာလဲ ဖုန်း လေး" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အဘိုး ရှု သေသွားပြီ" ဟု ညှိုးငယ်သော လေသံဖြင့် လီရွှမ်ဖုန်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာ!!"

ထိုသတင်းက လီရွှမ်ရွှမ် ကို သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ပုံမှန်ရှိနေကျ ကြင်နာသော အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ပြောရမည့် စကားလုံးများကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။

လီရွှမ်ရွှမ် သည် သူ မမွေးဖွားလာမီကပင် ဖခင်ဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ လီမူထျန် က သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော်ငြားလည်း အဘိုးအိုမှာ စကားနည်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့်သာ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လီရွှမ်ရွှမ် သည် အဘိုးအိုကို ပို၍ လေးစားသလား သို့မဟုတ် ပို၍ ချစ်ခင်သလား ဆိုသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မသေချာသလို ခံစားရတတ်သည်။

သူ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ လီရှန်းဖျင် ၏ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ကြောင်း သိမြင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ တတိယဦးလေး အနီးတွင် ရှိနေချိန်တိုင်း သူ အမြဲတမ်း တင်းမာနေလေ့ရှိပြီး တစ်ခဏမျှပင် သက်တောင့်သက်သာ မရှိခဲ့ဖူးချေ။

သူ၏ ကြီးပြင်းလာသော ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင်၊ သူ၏အတွက် မြက်ပုရစ်ရုပ်များ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သူ၊ သူ့အတွက် ပုံများ ရေးဆွဲပေးခဲ့သူနှင့် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ လီချန်ဟူ ၏ ဇာတ်လမ်းများကို ဝေမျှပေးခဲ့သူမှာ ဦးလေးကြီး ရှု သာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ရှိနေသော်ငြားလည်း၊ လီရွှမ်ရွှမ် သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလျင်အမြန် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် လီရွှမ်ဖုန်း ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး "ငါ့ကို သူ့ဆီ လိုက်ပို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

————

ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ခါးကုန်းနေပြီဖြစ်သော လီချန်ဖူ သည် ကြီးမားသော တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်၍ ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အထဲတွင် တင်းမာသော မျက်နှာထားများဖြင့် အကြီးအကဲ တစ်စုမှာ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်အချို့ကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေကြသည်။ သူတို့၏ အစည်းအဝေးကို ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်ရှိသည့် လေထုကို ထုတ်လွှတ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဦးဆောင်နေသည်။ မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေ သားမွေးအင်္ကျီကို ဆင်မြန်းထားသော ထိုအမျိုးသားသည် စကားပြောဆိုမှုများကို အာရုံစိုက် နားထောင်ရင်း လက်ဖက်ရည်ကို အမှတ်တမဲ့ သောက်သုံးနေခဲ့သည်။

လီချန်ဖူ သည် ဆံပင်များ ဖြူစပြုနေပြီဖြစ်သော အသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် အတော်လေး ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး "တာဝန်ခံကြီး၊ ဦးလေးကြီး ရှု ကွယ်လွန်သွားပါပြီ" ဟု တိုးတိုးလေး အသိပေးလိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီးနောက်၊ "အဓိကမိသားစု ဘက်က ဘာပြောလဲ" ဟု တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"လူငယ် မိသားစုခေါင်းဆောင် က သူ့ကို တောင်ပေါ်မှာပဲ သင်္ဂြိုဟ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ကာ၊ ပြတ်သားစွာဖြင့် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်သည်။

သူသည် စားပွဲဝိုင်းရှိ အခြားသူများ၏ အာရုံကို ရယူရန် လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီးနောက်၊ "ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ကြတာပေါ့။ ငါ့မှာ လီဂျင်းတောင် ပေါ်မှာ အရေးတကြီး ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့၊ မင်းတို့အားလုံးကို ဒီမှာ ဆက်ပြီး မခေါ်ထားတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယဲ့ရှန်း သည် သူ၏ တာဝန်ခံ နေရာတွင် အမှုထမ်းလာခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခု အသက် သုံးဆယ်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်၊ သူသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဂုဏ်သရေရှိမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေပြီ။

သက်တမ်းသည် အသက် ခြောက်ဆယ်ထက် ကျော်လွန်ရန် ရှားပါးလှသော ကမ္ဘာတစ်ခုတွင်၊ အသက် ဆယ့်သုံးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ်သည် တောင်ပေါ်ဒေသများ၌ အကောင်းဆုံး အရွယ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး အိမ်ထောင်ပြုရန် အသင့်တော်ဆုံး အရွယ်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ သူ၏ အကြီးဆုံးသား ဖြစ်သော လီရှဲ့ဝမ် ပင်လျှင် ယခုနှစ်တွင် အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ရန်းပင်းအန်း မှာ ယမန်နှစ်က ရောဂါဝေဒနာကြောင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ကျင်းယန်ရွာ ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို လျိုလင်ဖုန်း အား လွှဲအပ်ပေးခဲ့ရသည်။

လီယဲ့ရှန်း ၏ အစည်းအဝေး ရပ်နားလိုက်ကြောင်း ကြေညာချက်ကို ကြားသိရသောအခါ၊ စုဝေးနေကြသူများမှာ လူစုကွဲသွားကြပြီး ကျန်ရှိသော အခြားသူများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ အစောင့်အရှောက်များ၏ အပြည့်အဝ စောင့်ကြပ်မှုအောက်တွင် မိမိတို့၏ အိမ်အသီးသီးသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ချိန်တွင် လီယဲ့ရှန်း သည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို နောက်ထပ်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြီး၊ " ရှဲ့ဝမ် ကို ဒီကို ခေါ်ခဲ့။ မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ဒီသတင်း သွားပို့ဖို့ ငါတို့ မိုင်ချယ်တောင် ကို သွားကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် သည် မိသားစုကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲ စောင့်ရှောက်လာခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ကျော်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ့လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေသူများက သူ့အား မိသားစုခေါင်းဆောင်ဟု ရည်ညွှန်းခေါ်ဝေါ်ကြခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

လီရှဲ့ဝမ် အခန်းထဲသို့ အလျင်စလို ပြေးဝင်လာချိန်တွင်၊ လီချန်ဖူ သည် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လင်းလက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လီယဲ့ရှန်း ကို မော့ကြည့်ကာ "လူငယ် မိသားစုခေါင်းဆောင် က တရားထိုင်ရာကနေ ထွက်လာပြီ။ ကျွန်တော့်သား ချိုယန် က သူ့ကို တောင်ပေါ်သွားပြီး ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ခဲ့သေးတယ်။ ပြီးတော့ သူ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတာက၊ ရွှမ်ရွှမ် ဟာ အခုဆိုရင် သူနဲ့ အဆင့်တူလောက်အထိ အင်အားကြီးမားနေပြီ တဲ့ဗျ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းသင်ကြား လမ်းညွှန်မှုများက လီချန်ဟူ ၏ သားဖြစ်သူ လီရွှမ်ရွှမ် အား နောက်ထပ် အမွေဆက်ခံမည့်သူ ဖြစ်လာမည်ကို လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်လာစေခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်၊ ရွာထဲရှိ လူတိုင်းက လီရွှမ်ရွှမ် အား 'လူငယ် မိသားစုခေါင်းဆောင်' ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းကြလေသည်။

"ဂုဏ်ပြုပါတယ် ဦးလေး ဖူ " လီယဲ့ရှန်း က ပြုံးလျက် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီချန်ဖူ က နွေးထွေးစွာ ရယ်မော၍ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက်၊ လေးစားစွာ ခွင့်ပန်၍ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

လီချန်ဖူ ထွက်သွားပြီးသည်နှင့် လီယဲ့ရှန်း သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လီရှဲ့ဝမ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ငါ ဘာလို့ လီချန်ဖူ ကို ဂုဏ်ပြုစကား ပြောခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား"

"သား မသိဘူး အဖေ..." လီရှဲ့ဝမ် သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကုတ်ရင်း ဖခင်ကို မော့ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တကယ်တော့၊ ဦးလေး ချန်ဖူ က ကျွန်တော့်ကို အစ်ကို ရွှမ် ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုအကြောင်း လာမေးနေတာ နှစ်တွေတောင် ကြာနေပြီ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောပြသင့်လားလို့ မကြာခဏ တွေးနေမိတယ်..."

လီယဲ့ရှန်း က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ၏ သားကို ဆူပူလိုက်သည်။ "အချိန်ပြည့် အပြင်တွေထွက်ပြီး လျှောက်သွားနေမယ့်အစား ငါ့ဘေးနားမှာ ကောင်းကောင်း လေ့လာသင်ယူဖို့ မင်းကို ငါ အမြဲ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက တစ်ခါမှ နားမထောင်ဘူး!"

" လီရွှမ်ရွှမ် ဟာ အဓိကမိသားစုထဲမှာ ဝိညာဉ်အပေါက် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူပဲ။ လီရွှမ်ဖုန်း နဲ့ လီရွှမ်လင် တို့ရဲ့ ပါရမီ အလားအလာတွေကို ဘယ်သူမှ အသေအချာ မသိသေးဘူး။ တကယ်လို့ လီချိုယန် ဟာ သူ ကျင့်ကြံလာခဲ့တဲ့ အချိန်ကာလ ပိုကြာမြင့်ခဲ့တာတောင်မှ လီရွှမ်ရွှမ် ထက် ပိုမြန်မြန် တိုးတက်နေတယ်ဆိုရင်၊ အဓိကမိသားစု က စိုးရိမ်ပူပန်လာမယ်လို့ မင်း ထင်လား။"

ထိုအချိန်မှသာလျှင်၊ အခြေအနေ အမှန်ကို လီရှဲ့ဝမ် သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီး အသေအချာ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားပြီးနောက် သူက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ "အာ... နားလည်ပါပြီ! အဖေ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ ကွယ်လွန်သွားပြီး လီရွှမ်ရွှမ် နဲ့ လီချိုယန် ပဲ ကျန်ခဲ့ရင်၊ အဓိကမိသားစု ကို သူတို့ရဲ့ ဘေးခွဲမိသားစုက လွှမ်းမိုးသွားမှာကို အဖေက စိုးရိမ်နေတာပဲ..."

"အဲ့ဒီလောက် စိုးရိမ်ပူပန်ဖို့က အခုချိန်မှာ အရမ်း စောပါသေးတယ်" လီယဲ့ရှန်း က ခပ်ပြတ်ပြတ် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဓိကမိသားစု က အမြော်အမြင် ကြီးမားပါတယ်၊ လီချိုယန် ကို အခုအချိန်မှာ ကြောက်ရွံ့နေဖို့ မလိုအပ်သေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဓိကမိသားစုရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတွေ အနေနဲ့ကတော့ သတိကြီးကြီးထားဖို့ အရေးကြီးတယ်။ တကယ်လို့များ အကျပ်အတည်း တစ်ခုခု ပေါ်လာခဲ့ရင်၊ ငါတို့ အားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့၊ ရွှမ် လေးက ထူးကဲတဲ့ ပါရမီတွေကို ပြသနေတယ်။ ပြီးတော့ လီချိုယန် ရဲ့ တိုးတက်မှုကလည်း ငါတို့ကို မိသားစုတွင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုအောက်ကနေ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရစေတယ်" ဟု သူက ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက်၊ လီယဲ့ရှန်း က သူ၏ သားကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်။ တကယ်လို့ လီရွှမ်ရွှမ် ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုက နှေးကွေးနေမယ်ဆိုရင်၊ မင်း ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို သိလား"

လီရှဲ့ဝမ် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် မသေချာသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ " လီချိုယန် က သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို ပုံကြီးချဲ့ပြီး ပြောနေသလားဆိုတာကို စစ်ဆေးရမလား။"

"အမှန်ပဲ! မင်း သင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိလာပါပြီ။ ဒါကို စဉ်းစားမိတာ တကယ် အထင်ကြီးစရာပဲ။" လီယဲ့ရှန်း က ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "တကယ်လို့ လီချိုယန် က သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှုအကြောင်း ငါတို့ကို လိမ်ညာလှည့်ဖြားနေတယ်ဆိုရင်တောင် မိသားစုခေါင်းဆောင် က သတိထားမိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ မင်းထင်လား။ အဲ့ဒီ မြေခွေးအိုကြီး က လှည့်စားခံရဖို့ဆိုတာ အရမ်းကို ပါးနပ်လွန်းပါတယ်။ သူက လီချိုယန် ကို ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်း လျှော့ချဖို့ပဲ ညွှန်ကြားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက ပြောင်းလဲလာမယ့် ရေစီးကြောင်း အခြေအနေကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း တိုင်းတာနိုင်ဖို့ ခွင့်ပြုပေးတာလေ။ ဒါကြောင့် ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ အင်အားစုတွေကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး၊ အဓိကမိသားစုရဲ့ အမိန့်ကို နာခံလုပ်ဆောင်ဖို့ အသင့်အနေအထားမှာ ရှိနေရမယ်။"

"မှတ်ထားပါ လီရှဲ့ဝမ် ! ငါတို့ မိသားစုဟာ အဓိကမိသားစုအပေါ်မှာ အရာအားလုံး မြှုပ်နှံထားပြီးပြီ။ ငါတို့အထဲမှာ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မှ မရှိတဲ့အတွက်၊ အဓိကမိသားစုကို မှီခိုနေရုံကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိဘူး... ဒါမှမဟုတ်ရင်..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။" လီရွှမ်ရွှမ် နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ရင်းနှီးသော သံယောဇဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားနိုင်ခဲ့သော လီရှဲ့ဝမ် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အဖြေတစ်ခုကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လီယဲ့ရှန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် မှုိုင်းညို့သွားပြီး တုန်ရီသော အသံဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။ "အကယ်၍များ အဓိကမိသားစုက နောက်ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်းမှာ ဝိညာဉ်အပေါက် ပါတဲ့ အမွေဆက်ခံသူ တစ်ယောက်မှ ထွက်မလာခဲ့ရင်တော့..."