Reverend Insanity
Chapter 117 - Reverend Insanity_myanmar_translation
အခန်း ၁၁၇ — ခါးခွံသေရည်နှင့် မြစ်မျိုဖားဂူ
အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း လေးနက်တင်းမာသော အငွေ့အသက်တစ်ရပ် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အကြီးအကဲအုပ်စုတစ်စုသည် မိမိတို့၏ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး မျက်နှာအမူအရာများမှာ အေးစက်ခြင်း၊ မှောင်မိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် လေးနက်တည်ငြိမ်ခြင်းတို့ ဖြစ်နေကြသည်။
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဂူယွဲ့ ဘို သည် အဓိကထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏အကြည့်ထဲတွင်လည်း ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်က တောင်ခြေရွာနားမှာ မြစ်မျိုဖားဂူ (River Swallowing Toad) တစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒီဖားဂူက အဝါရောင်နဂါးမြစ် ရဲ့ ရေစီးနဲ့အတူ လိုက်ပါလာပြီး မတော်တဆ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ။ အခုတော့ မြစ်လက်တက်တစ်ခုကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး အဲဒီမှာ အိပ်နေတယ်။”
“ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားရင် ရွာက အမြဲအန္တရာယ်ထဲ ရှိနေမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဖားဂူကို မောင်းထုတ်ဖို့ အကြီးအကဲတို့မှာ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုခု ရှိသလားဆိုတာ မေးချင်တယ်။”
အကြီးအကဲများသည် အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ခဏတာ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
မြစ်မျိုဖားဂူ (River Swallowing Toad) သည် အဆင့် ၅ ဂူပိုးဖြစ်ပြီး အင်အားအလွန်ကြီးမားသည်။ ပါးစပ်မှ မြစ်ရေတစ်စင်းလုံးကိုပင် ထုတ်လွှတ်နိုင်၏။
အခြေအနေကို မမှန်ကန်စွာ ကိုင်တွယ်မိပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့ပါက ချင်းမောင်တောင် ၏ တစ်ဝက်ကျော်သည် ရေအောက်နစ်မြုပ်သွားနိုင်ပြီး ရွာတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမည်။
ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် ဂူယွဲ့ ချီလျန် က စတင်ပြောလာသည်။
“အခြေအနေက အလွန်ပြင်းထန်တယ်။ ဖြစ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ဖြေရှင်းရမယ်။ ဒီသတင်း အပြင်ကို ပျံ့သွားရင် မကောင်းကြံသူတွေက ဒီမြစ်မျိုဖားဂူကို တမင်သွားစော်ကားပြီး ငါတို့ ဂူယွဲ့မျိုးနွယ်စု ကို အန္တရာယ်ထဲ ဆွဲချဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်။”
“အကြီးအကဲ ချီလျန် ပြောတာ မှန်တယ်။”
ဂူယွဲ့ မိုချန် က ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။
သူနှင့် ဂူယွဲ့ ချီလျန် တို့သည် နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ရွာ၏အရေးပေါ်အခြေအနေရှေ့တွင် ယခင်အငြိုးများကို ယာယီဘေးဖယ်ထားခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူ ဆက်ပြောသည်။
“ဒီထက်ပိုဆိုးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ မြစ်မျိုဖားဂူက ချင်းမောင်တောင် ကို ရေလွှမ်းလိုက်ရင် ဝံပုလွေဂူတွေ ရေအောက်နစ်မြုပ်သွားမယ်။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဝံပုလွေအုပ်တွေက တောင်ပေါ်ကို ပြောင်းရွှေ့လာကြလိမ့်မယ်။”
“အဲဒီအချိန်မှာ ဝံပုလွေလှိုင်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်ထက် စောပြီး ပေါက်ကွဲလာမယ်။ ငါတို့လည်း တောင်ထိပ်က နေရာအတွက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တောရိုင်းသားရဲတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာများ ဖြူဖပ်သွားကြသည်။
ဂူယွဲ့ ဘို က လေးလံသောအသံဖြင့် ပြောလာသည်။
“အားလုံး ရွာရဲ့အခြေခံကို မမေ့ကြနဲ့။ ပထမမျိုးဆက်ဘိုးဘေးက ဒီနေရာမှာ ရွာတည်ခဲ့တာ မြေအောက်ဝိညာဉ်စမ်းရေ ရှိနေလို့ပဲ။ ချင်းမောင်တောင် ရေလွှမ်းသွားရင် အဲဒီဝိညာဉ်စမ်းရေပါ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။”
“ဒါဆို ဘာလုပ်ကြမလဲ?”
“ဟင်း… သားရဲလှိုင်းကို တားနိုင်ပြီး တောင်ထိပ်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ရင်တောင် ရေကျသွားချိန်မှာ ဝိညာဉ်စမ်းရေ မရှိတော့ဘူး။ သားရဲတွေလည်း အများကြီး သေဆုံးမယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မြေလွတ်မြေရိုင်း ဖြစ်သွားပြီး ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်တွေပါ ရှားပါးလာမယ်။”
“သေရမယ့်အခြေအနေဆိုရင် ရှုန်းရွာ နဲ့ ဘိုင်ရွာ ဆီ အကူအညီတောင်းလိုက်ပါလား? ငါတို့သုံးရွာက ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ ချည်ထားတဲ့ လှေသုံးစင်းလိုပဲ။ သူတို့ မကူညီဘဲ နေမယ်လို့ မယုံဘူး!”
အကြီးအကဲများသည် တီးတိုးဆွေးနွေးလာကြပြီး အသံများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ထိတ်လန့်မှု ပါဝင်နေသည်။ အချို့က အကူအညီတောင်းရန်ပင် စဉ်းစားနေကြပြီ။
“အခုက အကူအညီတောင်းဖို့ စောလွန်းသေးတယ်။”
ဂူယွဲ့ ဘို က ခေါင်းခါကာ ထိုအကြံကို ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“အခုအခြေအနေက အခက်ခဲဆုံးအဆင့် မဟုတ်သေးဘူး။ ပထမမျိုးဆက်ဘိုးဘေး ရွာတည်ခါစတုန်းက အဆင့် ၅ သွေးမြစ်မြွေကြီးဂူ (Blood River Python) က ရွာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပထမမျိုးဆက် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။”
“အဲဒီသွေးမြစ်မြွေကြီးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် မြစ်မျိုဖားဂူက ပိုပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။”
“သူ့သဘောသဘာဝက နွေးထွေးပြီး သာမန်လူတွေကို ထိခိုက်လေ့မရှိဘူး။ တခြားဂူပိုးတွေရဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိမှသာ သတိထားလာတတ်တယ်။ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရမှသာ ဒေါသထွက်ပြီး မြစ်ရေကို ထုတ်လွှတ်မယ်။”
“တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ယခင်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က မြစ်မျိုဖားဂူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတစ်ခု ပြောဖူးတာကို ငါကြားခဲ့တယ်…”
ဂူယွဲ့ ဘို ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသောအသံသည် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
အကြီးအကဲအုပ်စုသည် အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်လာကြပြီး အစောပိုင်းက တင်းမာထိတ်လန့်နေသော အမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်။
“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ။ စကားအနည်းငယ်နဲ့ လူအားလုံးရဲ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေလိုက်နိုင်တယ်…”
ဂူယွဲ့ ယောင်ကျီ သည် ခန်းမအတွင်း အငွေ့အသက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားမိပြီး ဂူယွဲ့ ဘို ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ချီးကျူးလိုက်သည်။
“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ပြောသလိုဆိုရင် မြစ်မျိုဖားဂူကို မောင်းထုတ်ရတာ သိပ်မခက်လောက်ပါဘူး။”
အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြောလာသည်။
“ဒီလိုသေချာမပြောနိုင်သေးဘူး။”
ဂူယွဲ့ ဘို က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒါတွေက ကောလာဟလတွေပဲ။ ငါကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသလို လက်တွေ့လည်း မစမ်းဖူးဘူး။ အရေးကြီးတာက ပေါ့ဆလို့ မရဘူး။ ပထမဆုံး ဂူမာစတာအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ အဆိုပြုတယ်။”
အကြီးအကဲအားလုံးက သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ဂူယွဲ့ ချီလျန် က ပြောလာသည်။
“ဒါဆို ငါ့ ချီမိသားစု က လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ရင် ဘယ်လိုလဲ? သူတောင် မလုပ်နိုင်ရင် မျိုးနွယ်စုထဲက တခြားသူတွေလည်း လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။”
ချီလျန် မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေကြောင်း လူတိုင်း သိကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သဘောတူလိုက်ကြသည်။
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဂူယွဲ့ ဘို က ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒီတာဝန်ကို ချီရှန်းအဖွဲ့ ကို အပ်လိုက်ကြစို့။”
ဆောင်းဦးအစဖြစ်၍ ရာသီဥတု တဖြည်းဖြည်း အေးမြလာသည်။
သေရည်ဆိုင်၏ ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ စားပွဲတစ်လုံးတွင် ဖန်းယွမ် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး သေရည်ကို တည်ငြိမ်စွာ မြည်းစမ်းနေသည်။
ဆိုင်တာဝန်ခံအဖိုးကြီးက သူ့ဘေးတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေ၏။
“ဆိုင်တာဝန်ခံ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ငါ ရှာခိုင်းထားတဲ့ ခါးခွံသေရည်အကြောင်း သတင်းတစ်ခုခု ရပြီလား?”
ဖန်းယွမ် က မေးလိုက်သည်။
အရသာလေးမျိုးအရက်ပိုးဂူ (Four Flavors Liquor Worm) ကို ပေါင်းစပ်သန့်စင်ရန် ခါးသောသေရည်တစ်မျိုး လိုအပ်နေသေးသည်။
သို့သော် ခါးသေရည်များသည် ရှာဖွေရခက်ခဲလှသည်။ ထို့အပြင် အနီသံမဏိအမွေအနှစ်ဂူ (Red Steel Relic Gu) အကြောင်းကြောင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရပြီး မည်သည့်နေရာသို့ သွားသွား လူများက လက်ညှိုးထိုးကာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။
ထို့ကြောင့် ခါးသေရည်အကြောင်း စုံစမ်းရန် မလွယ်ကူပေ။
မကြာသေးမီကမှ အာရုံစိုက်မှု လျော့ပါးသွားပြီး အလွန်ဆိုးရွားသောအခြေအနေပြီးနောက် ကံကောင်းမှုရောက်လာသကဲ့သို့ ခါးသေရည်နှင့်ပတ်သက်သော သဲလွန်စတစ်ခုကို မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ဆိုင်တာဝန်ခံအဖိုးကြီးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သခင်လေး၊ သခင်လေး ရှာခိုင်းထားတဲ့ ခါးခွံသေရည်ကို ဘိုင်ရွာ မှာ တစ်ယောက်ယောက် သောက်ဖူးတယ်လို့ ကြားရပါတယ်။ ဒီသေရည်ရဲ့ ကုန်ကြမ်းက ရေနက်ကန်တွေထဲမှာ ရှိတဲ့ ခရုတစ်မျိုးပါ။”
“အဲဒီခရုက အနက်ရောင်လုံးလုံးဖြစ်ပြီး ခွံပေါ်မှာ သစ်ပင်ရဲ့ နှစ်ကွင်းတွေလို အဖြူရောင်မျဉ်းဝိုင်းတွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို ခါးခွံလို့ ခေါ်ကြတယ်။”
“သာမန်ခရုတွေက ပုလဲဖြစ်စေနိုင်ပေမယ့် ခါးခွံကတော့ ရေထဲက သဲနဲ့ကျောက်စတွေကို မျိုချပြီး ချေဖျက်ကာ ခါးရေ ဖန်တီးတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ခွံကို ဖွင့်ပြီး အဲဒီခါးရေကို ရယူကာ သေရည်ချက်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီကနေ ခါးခွံသေရည် ဖြစ်လာတာ။ အရသာက အလွန်ထူးခြားပြီး ခါးသလို မွှေးလည်းမွှေးပါတယ်။”
ဖန်းယွမ် ၏ မျက်ခုံး အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။
“ဒါဆို ဘိုင်ရွာ မှာ ခါးခွံသေရည် ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?”
ဆိုင်တာဝန်ခံသည် ချက်ချင်း ကိုယ်ကို ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။
“သေချာပါတယ်လို့တော့ မပြောရဲပါဘူး။ လူတွေ ရံဖန်ရံခါ ပြောကြတာပဲ ကြားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘိုင်ရွာ က အဖြူစပါးသေရည်ကြောင့် နာမည်ကြီးတာတော့ အမှန်ပါပဲ။”
“အဲဒီသေရည်၊ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝါးစိမ်းသေရည် နဲ့ ရှုန်းရွာ ရဲ့ ဝက်ဝံသည်းခြေသေရည်တို့ကို ချင်းမောင်တောင် ရဲ့ နာမည်ကြီးသေရည်သုံးမျိုးလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ခါးခွံသေရည်ကတော့… ဘိုင်ရွာမှာ တကယ်ရှိရင်တောင် အများကြီး မရှိလောက်ပါဘူး။”
“နည်းနည်းပဲ ရှိရင်တောင် ရှာရမယ်…”
ဖန်းယွမ် သည် စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ဤကိစ္စမှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။
မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ဘိုင်ရွာ သည် အင်အားတဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည့် လက္ခဏာများ ပြသနေပြီး ဂူယွဲ့ရွာ ၏ ခေါင်းဆောင်နေရာကို စတင်လှုပ်ခတ်လာစေသည်။
ဖန်းယွမ် က ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘိုင်ရွာ အတွင်း ဝင်ရောက်လိုပါက ရွာတံခါးကိုပင် မမြင်ရသေးမီ ကင်းလှည့်နေသော ဘိုင်ရွာဂူမာစတာများ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေစေကာမူ စမ်းကြည့်ရန် သူ ဆန္ဒရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အနည်းဆုံး ခါးခွံသေရည်ကို ရှာဖွေခြင်းသည် အတိုင်းမသိဝေးကွာသော အိုင်ရွာ ၏ အစိမ်းရောင်သေရည်ကို ရှာဖွေခြင်းထက် ပိုမိုလက်တွေ့ကျသည်။
အတွေးထဲမှ ပြန်လည်သတိဝင်လာသောအခါ ဆိုင်တာဝန်ခံအဖိုးကြီးက ဘေးတွင် ဆက်လက်ရပ်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖန်းယွမ် က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ သွားလို့ရပြီ။ ဒီမှာ မင်းလုပ်စရာမရှိတော့ဘူး။”
သို့သော် အဖိုးကြီးက မထွက်သွားဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ဆုတ်မှု ပေါ်နေသည်။ ပြောလိုသောစကားကို မပြောရဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိကို စုစည်းပြီး မေးလာသည်။
“သခင်လေး၊ ဒီသေရည်ဆိုင်ကို ပြန်ယူလို့ မရဘူးလား? ကျွန်တော်နဲ့ အလုပ်သမားအားလုံးက သခင်လေးအတွက်ပဲ ဆက်အလုပ်လုပ်ချင်ကြပါတယ်။”
“အိမ်ရှင်ဟောင်း ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လစာအများစုကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။ လစဉ် မူလကျောက် ဒီလောက်နည်းနည်းနဲ့ မိသားစုတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ တကယ်ခက်ခဲပါတယ်။”
ဖန်းယွမ် သည် မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒီသေရည်ဆိုင်ကို ငါ သူ့ဆီ ရောင်းပြီးသား။ စာချုပ်အရ ပြန်ယူလို့မရဘူး။ ဒါ့အပြင် သေရည်ဆိုင်လုပ်ငန်းကိုလည်း ငါ ဆက်မလုပ်ချင်ဘူး။ အခု သွားလို့ရပြီ။”
“ဒါပေမဲ့ သခင်လေး…”
အဖိုးကြီးက မလှုပ်ရှားသေးပေ။
ဖန်းယွမ် ၏ မျက်ခုံးများ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ကျုံ့သွားသည်။
“မှတ်ထား။ ငါက မင်းတို့ရဲ့အိမ်ရှင် မဟုတ်တော့ဘူး!”
ယခင်က သူတို့၏လစာကို တိုးပေးခဲ့ခြင်းမှာ အလုပ်အပေါ် စိတ်အားထက်သန်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် မိမိအကျိုးအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤလူများက ထိုအရာကို သည်းခံကြင်နာမှုဟု မှားယွင်းထင်မြင်ကာ အခွင့်ကောင်းယူချင်လာကြသည်။
ယခုအချိန်တွင် အသက်ဓာတ်ရွက်များ ရောင်းချခြင်းဖြင့်ပင် မိမိ၏လိုအပ်ချက်ကိုသာ အလျဉ်မီ ဖြည့်ဆည်းနိုင်နေသည်။ ထို့အပြင် ခါးသေရည်အကြောင်းကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသေးသည်။
ဤလူများအတွက် သေရည်ဆိုင်ကို ဘာကြောင့် ပြန်ယူရမည်နည်း။
“ဒါပေမဲ့ သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်အသက်ရှင်လို့ မရတော့ပါဘူး! သနားကြင်နာပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးပါ!”
ဆိုင်တာဝန်ခံသည် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကာ အသနားခံလာသည်။
ထိုအသံကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များ၏ အာရုံ ချက်ချင်းရောက်လာသည်။
ဖန်းယွမ် သည် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
စားပွဲပေါ်ရှိ သေရည်အိုးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ အဖိုးကြီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ကွဲ!”
သေရည်အိုးသည် အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားပြီး သေရည်များ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ စင်ထွက်လာသည်။ အဖိုးကြီး၏ ခေါင်းမှလည်း သွေးများ စီးကျလာ၏။
“ငါ မင်းကို မသတ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား? အခြေအနေကို နားမလည်တဲ့ အရူး၊ ထွက်သွားစမ်း!”
ဖန်းယွမ် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တောက်ပလာသည်။
ဆိုင်တာဝန်ခံအဖိုးကြီး၏ ကိုယ်တစ်ခုလုံး ထိုသတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။ ထိတ်လန့်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။
မည်သည့်ကမ္ဘာတွင်မဆို အားနည်းသူအချို့သည် အားကြီးသူထံ အရှက်မရှိ၊ အကန့်အသတ်မရှိ ကြင်နာမှုတောင်းခံလေ့ရှိကြသည်။
သူတို့၏အမြင်တွင် အားကြီးသူက မိမိတို့ကို ကူညီခြင်းသည် တာဝန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မကူညီလျှင် မှားယွင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
အားနည်းသူတွင် အားနည်းသူ၏ အမူအကျင့် ရှိသင့်သည်။ မိမိ၏ကံကြမ္မာကို လက်ခံကာ ကျွန်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ နေထိုင်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ခေါင်းနိမ့်ထားပြီး အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားရမည်။
အားကြီးသူက အားနည်းသူကို ကူညီခြင်းသည် စိတ်ကောင်းဝင်နေချိန်တွင် ပြုလုပ်သော လှူဒါန်းမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အားနည်းသူက ကိုယ်တိုင်မကြိုးစားဘဲ အရှက်မရှိစွာ အသနားခံပြီး အားကြီးသူထံမှ တိကျသောရလဒ်ကိုပင် တောင်းဆိုကာ သွေးစုပ်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုမူနေပါက ငြင်းပယ်ခံရရန်သာ ထိုက်တန်သည်။
မိမိ၏အားနည်းမှုကို ကျေနပ်နေပြီး ကိုယ်တိုင်အားမထုတ်ဘဲ အားကြီးသူထံမှ တောင်းခံရန်သာ စဉ်းစားနေသူများသည် သနားကြင်နာမှုကို မထိုက်တန်ကြပေ။
“ဆိုင်တာဝန်ခံ!”
“မြန်မြန်၊ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေး!”
အလုပ်သမားများသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖုံးနေသော အဖိုးကြီးပတ်လည်သို့ အလျင်အမြန် စုဝေးလာကြသည်။
ဆိုင်တာဝန်ခံသည် သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် နေရာမှာပင် သတ်ပစ်ခဲ့လျှင်တောင် ပြဿနာမရှိပေ။
ထိုအဆုံးသတ်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့စကားဝိုင်းများဆီ ပြန်လှည့်သွားကြသည်။
“မကြာသေးခင်က အဖြစ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတာ သိလား?”
“မြစ်မျိုဖားဂူအကြောင်း ပြောတာလား? အခု ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ?”
“အဲဒါ အဆင့် ၅ ဂူပိုးနော်။ ကောင်းကောင်းမကိုင်တွယ်နိုင်ရင် ရွာက အန္တရာယ်ထဲ ကျနိုင်တယ်!”
“ဒီမြစ်မျိုဖားဂူရဲ့ အစာက ရေလို့ ပြောကြတယ်။ ဆာလောင်လာရင် ပါးစပ်ကြီးဖွင့်ပြီး မြစ်တစ်စင်းလုံးကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူနိုင်တယ်တဲ့!”
“ဒေါသထွက်သွားရင် မြစ်ရေကို ချင်းမောင်တောင် ပေါ် ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်။ အင်အားက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်။ ငါတို့တောင် သေသွားနိုင်တယ်!”
“ဒါဆို ဘာလုပ်ကြမလဲ?”
“ဟင်း… မျိုးနွယ်စုအထက်ပိုင်းက ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရုံပဲ။ ထွက်ပြေးလို့လည်း မရဘူး။ ဘယ်ကိုပြေးမှာလဲ?”
သေရည်ဆိုင်တစ်ခုလုံးတွင် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် မသေချာမှုများ ပျံ့နှံ့နေသည်။
“မြစ်မျိုဖားဂူလား…”
ဖန်းယွမ် သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်သည်။
ကြောက်ရွံ့မှုသည် ကူးစက်တတ်သည်။ ပျံ့နှံ့လေလေ ပိုမိုကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်သည်။
အမှန်တွင် မြစ်မျိုဖားဂူ (River Swallowing Toad) သည် အလွန်နူးညံ့ပြီး ကြောက်စရာမကောင်းပေ။
၎င်း၏သဘာဝအလေ့အထမှာ အိပ်စက်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူများက မြစ်ရေစီးနှင့်အတူ လိုက်ပါစီးဆင်းနေသည်ကို မကြာခဏ မြင်ရတတ်သည်။
ဖားဂူသည် ဝမ်းဗိုက်ဖြူကို အပေါ်သို့ လှန်ကာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး အိပ်မောကျနေတတ်သည်။
နိုးလာသောအခါ မြစ်ရေကို ဝမ်းပြည့်အောင် မျိုချပြီးနောက် ပြန်လည်အိပ်စက်သွားသည်။
တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ ရန်သူနှင့်တွေ့ပါက ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ထွက်ပြေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ထွက်ပြေးရာလမ်းမရှိတော့ဘဲ ထောင့်ပိတ်မိမှသာ ရက်စက်စွာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မည်။
၎င်းတို့၏အင်အားမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ပါးစပ်မှ အရှိန်ပြင်းသောမြစ်ရေကို ထုတ်လွှတ်ကာ မြေပြင်ကို တစ်ခဏအတွင်း လွှမ်းမိုးပြီး ရွှံ့နွံဒေသအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။
“ဒီမြစ်မျိုဖားဂူက အိပ်ပျော်နေတုန်း အဝါရောင်နဂါးမြစ် ရေစီးနဲ့အတူ မျောပါလာပြီး မတော်တဆ မြစ်လက်တက်တစ်ခုထဲ ဝင်သွားကာ ချင်းမောင်တောင် အောက်ခြေကို ရောက်လာတာ ဖြစ်လောက်တယ်…”
ဖန်းယွမ် သည် အဖြစ်မှန်ကို အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။