အခန်း (၁၃၆) — အားနှင့်ဉာဏ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်း

အေးစက်သောလေများ တောတစ်လျှောက် တဝှီးဝှီးတိုက်ခတ်နေပြီး ရေခဲဓားသွားများက ကောင်းကင်ကို ခွဲထွက်ပျံသန်းနေသည်။ သံမဏိလက်သီးများသည် လေထုကို ဆုတ်ဖြဲဟိန်းဟောက်လျက်၊ ချွန်ထက်သောအစွယ်များကလည်း ရန်လိုမှုကို ထုတ်ဖော်ဟိန်းသံပြုနေ၏။

ရှုံလီတို့အဖွဲ့နှင့် ဘိုင်နင်းပင်းတို့၏ တိုက်ပွဲသည် အပြင်းထန်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲစတင်ခဲ့သည်မှာ အချိန်သိပ်မကြာသေးသော်လည်း ဘိုင်နင်းပင်း ပေးစွမ်းနေသော ဖိအားမှာ ပိုမိုကြီးမားလာသဖြင့် ရှုံလီတို့အတွက် အချိန်သည် ပုံမှန်ထက် များစွာရှည်လျားနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ရှုံကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ရေအေးလောင်းခံထားရသကဲ့သို့ မှိုင်းညို့နေသည်။ ရှုံလင်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျနေပြီး၊ ရှုံလီကတော့ လေးနက်သောအကြည့်ဖြင့် ရန်သူကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

ဤအချိန်တွင် ရှုံလီသည် မိမိ၏ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ဘိုင်နင်းပင်း၏ အစွမ်းကို လက်ခံရတော့သည်။

ဘိုင်နင်းပင်းသည် အဆင့်သုံး ကျင့်ကြံမှုကို ဖိနှိပ်ထားပြီး အဆင့်နှစ်ဂူများကိုသာ အသုံးပြုနေသော်လည်း၊ သူပြသနေသော တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ရှုံလီတို့တစ်ဖွဲ့လုံးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

သို့သော် အမှန်တရားမှာ ဘိုင်နင်းပင်းသည် ယခုထိ အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်သေးခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုသို့လုပ်နေခြင်းမှာ မိမိ၏စွမ်းအားကို ပြချင်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဖန်းယွမ်ကို သတိထားနေရသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရှုံလီတို့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။

ဘိုင်နင်းပင်းကို ဖမ်းဆီးမည်၊ သို့မဟုတ် သတ်ပစ်မည်။

သို့သော် ဘိုင်နင်းပင်းအတွက်တော့ အခြေအနေက ပိုမိုရှုပ်ထွေးနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ရှုံလီတို့အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရပြီး၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဖန်းယွမ်၏ ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်မှုကို အမြဲသတိထားနေရသည်။

ဖန်းယွမ်၏ ကိုယ်ဖျောက်အကြေးခွံဂူကို သူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးထားသောကြောင့် တိုက်ပွဲအတွင်း အာရုံတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အမြဲခွဲထားရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်ထိ ဖန်းယွမ်က မလှုပ်ရှားသေး။

'ထွက်ပြေးသွားပြီလား... မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ ပထမဆုံးတွေ့တာပေမယ့် သူက နောက်ဆုတ်မယ့်လူ မဟုတ်ဘူး။ သူ သေချာပေါက် လှုပ်ရှားလိမ့်မယ်။ အခွင့်အရေးကိုပဲ စောင့်နေတာ...'

ထိုအတွေးဖြင့် ဘိုင်နင်းပင်းက ရေခဲဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှုံလီကို ဖိနှိပ်နေသလို၊ ဦးနှောက်ကလည်း မရပ်မနား တွက်ချက်နေသည်။

သူသည် ရှုံလီတို့ကို အင်အားဖြင့်သာ မတိုက်ခိုက်ရသေးဘဲ ဖန်းယွမ်နှင့်လည်း ဉာဏ်ချင်းပြိုင်နေရသည်။

ဖန်းယွမ် မတိုက်ခိုက်သေးခြင်းကသာ ဘိုင်နင်းပင်းကို ပို၍ ဖိအားပေးနေသည်။

ဓားအိမ်ထဲရှိ ဓားက အန္တရာယ်အရှိဆုံးဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဓားသည် မည်သည့်အချိန်၊ မည်သည့်နေရာမှ ထိုးလာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖန်းယွမ်သည် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ အမှောင်ထဲမှ တိုက်ပွဲကိုသာ ကြည့်ရှုနေသော်လည်း၊ ဘိုင်နင်းပင်း၏ အာရုံကို အမြဲခွဲထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအာရုံလွဲမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် ရှုံလီတို့အဖွဲ့သည် အစောကြီးကတည်းက ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အရိပ်အောက်တွင် ဖန်းယွမ်က လက်ပိုက်ရပ်ကာ တိုက်ပွဲကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် တွက်ချက်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေ၏။

တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် မရှိသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။

အခွင့်အရေး မရသေးသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူ လုံးဝ မလောနေ။

အချိန်ကြာလေလေ ဘိုင်နင်းပင်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လျော့နည်းလေလေ ဖြစ်မည်ကို သူသိထားသည်။

ဆယ်ပါးအထွတ်အထိပ်ခန္ဓာကိုယ်သည် မူလအနှစ်သာရ ပြန်လည်ရရှိနှုန်း အလွန်မြင့်မားသော်လည်း အဆုံးမရှိသော အရင်းအမြစ်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဖန်းယွမ် စောင့်နိုင်လေလေ ဘိုင်နင်းပင်း၏ မူလအပေါက်ထဲရှိ မူလအနှစ်သာရ ကုန်ဆုံးလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ အနိုင်ရနိုင်ခြေသည်လည်း သူ့ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လာလိမ့်မည်။

မူလအနှစ်သာရသာ ကုန်သွားလျှင်...

မြောက်ပိုင်းအမှောင် ရေခဲဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေ၍ကော ဘာထူးမည်နည်း။

လဓားတစ်ချက်နှင့် ခေါင်းပြတ်သွားမည်သာ။

ဤအချက်ကို ဖန်းယွမ် သိသလို ဘိုင်နင်းပင်းလည်း သိသည်။

ထို့ကြောင့် အသာစီးရနေသော်လည်း သူ၏စိတ်မှာ ပို၍ လေးလံလာသည်။

'ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။'

ဘိုင်နင်းပင်း၏ အပြာရောင်မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး သူက နောက်သို့ ခြေလှမ်းကြီးတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လည်ချောင်းက ရုတ်တရက် ဖောင်းတက်လာပြီး ဝမ်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ တက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ ခေါင်းကို နောက်သို့ မော့ကာ ပါးစပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။

ရေခဲပြာရောင် ငှက်ငယ်တစ်ကောင်သည် သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုငှက်ငယ်သည် ခေါင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို သော့ခတ်လိုက်သည်။

ရှုံလီ။

တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ပြီး ရှုံလီထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွား၏။

ငှက်ကလေးသည် ချိုးငှက်လေးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း၊ ရှုံလီတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း အရောင်ပျက်သွားသည်။

"အဆင့်သုံး... အပြာရောင်ငှက် ရေခဲခေါင်းတလားဂူ!"

"ရှောင်ကြ!"

လူတိုင်း အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းကြသော်လည်း ဤငှက်သည် လဓားကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။

တစ်ခါ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ပစ်မှတ်ကို မလွတ်တမ်း လိုက်ဖမ်းသည်။

ဝုန်း!!

ရေခဲငှက်သည် ရှုံလီအဖွဲ့၏ ကုသရေးဂူမာစတာကို ဝင်တိုက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။

အေးစက်သော လေထုများ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အပြာရောင်အလင်းသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

အလင်းပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ အပြာရောင်ရေခဲတုံးကြီးတစ်တုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဂူမာစတာသည် ထိုရေခဲတုံးထဲတွင် အေးခဲပိတ်မိနေပြီး မသေခင် ကြောက်ရွံ့မှုအမူအရာကိုပင် ထိန်းသိမ်းထားသေးသည်။

သို့သော်...

အသက်မရှိတော့။

...

ဘိုင်နင်းပင်းသည် အဆင့်သုံးဂူမာစတာဖြစ်သော်လည်း အဆင့်သုံးဂူကို အဆင့်နှစ် မူလအနှစ်သာရဖြင့် အတင်းအသက်သွင်းနေရသောကြောင့် မူလအနှစ်သာရမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ထို့အပြင် ဂူ၏ အစွမ်းအစအပြည့်ကိုလည်း မဖော်ဆောင်နိုင်ပေ။

အသုံးပြုပြီးနောက် အားနည်းသည့်ကာလတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

သို့သော် ရှုံလီတို့ သုံးဦးမှာ ရေခဲခေါင်းတလားဂူ၏ အစွမ်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ခဏမျှ မလှုပ်နိုင်ကြ။

ဘိုင်နင်းပင်းက ထပ်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် မှန်ကန်သည်။

ဆက်တိုက်ခိုက်လေလေ သူ့အတွက် ပိုမိုအန္တရာယ်များလာလေလေ ဖြစ်မည်။

"မဖြစ်ဘူး!"

"ဘိုင်နင်းပင်း! သတ္တိရှိရင် မပြေးနဲ့!"

"အစ်ကို ရှုံရှင်ရဲ့ သွေးကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရမယ်!"

ရှုံလီတို့ အော်ဟစ်လိုက်ကြသော်လည်း လိုက်မမီနိုင်ကြ။

မူလက လူလေးယောက်ဖြင့်သာ ဝိုင်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခု တစ်ယောက်လျော့သွားသောကြောင့် ဘိုင်နင်းပင်း အလွယ်တကူ ဖောက်ထွက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်—

ချုံပုတ်များအကြားမှ လဓားတစ်စင်း ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာသည်။

လူရိပ်တစ်ရိပ်လည်း ချုံထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး နောက်ကပ်လိုက်သွား၏။