Reverend Insanity
Chapter 151 - Reverend Insanity_myanmar_translation
အခန်း (၁၅၁) — နတ်ဆိုး၏ သဘာဝ
လရောင်မိသားစုမှ ဂူယွဲ့ယောင်လဲ့ သည် မျက်လုံးဖွင့်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"
သို့သော် ဖန်ယွမ် ကတော့ စကားတောင် မဆက်တော့ပေ။
လက်ကို ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းနောက်သို့ တစ်ချက်တည်း ခုတ်ချလိုက်သည်။
ဂူယွဲ့ယောင်လဲ့ ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း မှိတ်ကျသွားပြီး သတိလစ်သွားလေ၏။
သူမ၏ ကိုယ်လေးသည် အားလျော့စွာ ပြိုလဲကျလာရာ ဖန်ယွမ် က ခါးမှ ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကိုယ်ဖျောက်အကြေးခွံဂူ ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ဂူယွဲ့ယောင်လဲ့ သတိပြန်ရလာချိန်တွင် မိမိကိုယ်တိုင် အမှောင်ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ဂူတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အလိုလို ထရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း...
လက်နှစ်ဖက်မှာ နောက်ကျောတွင် ချည်နှောင်ထားပြီး ကြိုးများက လည်ပင်းကိုပင် ပတ်ထားသည်။
သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင် အထပ်ထပ် ပတ်ချည်ထားသဖြင့် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဂူပိုးများအားလုံးကို ဖန်ယွမ် က လုယူပြီးသားဖြစ်ကာ၊ သန့်စင်သိမ်းပိုက်၍ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီးဖြစ်သည်။
သူမသည် အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်သာရှိသေးသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။
ထိုအားနည်းသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ကျောက်တုံးကို အကြိမ်ကြိမ်ပတ်ချည်ထားသော ထူထဲသည့် ကြိုးများကို ဖြုတ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။
ဝေးလံ၍ မရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ...
သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုက တဖြည်းဖြည်း ပေါက်ဖွားလာတော့သည်။
သတိမေ့မသွားမီ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကို ပြန်သတိရလာပြီး...
ဘယ်လောက်ပင် အပြစ်ကင်းစင်သူဖြစ်စေ ဖန်ယွမ် က မကောင်းသော အကြံတစ်ခုခုရှိနေသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။
"သူ... ငါ့ကို ဘာလုပ်မလဲ?
အဘွားကို သွားတိုင်ခဲ့လို့ လက်စားချေတာလား?"
ထိုအတွေးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာလေလေ...
သူမ ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာလေလေ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စတင်ငိုကြွေးတော့၏။
"အဘွား... အဘွား ဘယ်မှာလဲ... မြန်မြန်လာကယ်ပါ..."
ငိုသံများသာ ဂူအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
"ဖန်ယွမ်က ငါ့ကို ဒီမှာ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်လောက် ပိတ်ထားပြီး အစာငတ်အောင် လုပ်မလား? ဒါမှ နောက်တစ်ခါ သူ့ကို မကောင်းမပြောရဲတော့ဘူးဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လား..."
ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ...
သူမသည် ဖန်ယွမ် ကို ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို မုန်းတီးလာတော့သည်။
အရမ်းယုတ်မာတဲ့လူ!
ဖန်ယွမ်... ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး!
သူမ ဘဝတွင် လူတစ်ယောက်ကို ယခုလောက် မုန်းဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်၌...
ခြေလှမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အရိပ်များကြားမှ ဖန်ယွမ် ၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာလေ၏။
"ဖန်ယွမ်! မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ! ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်!
မဟုတ်ရင် ငါ့အဘွားက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
သူမ ကြိုးများကို အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်...
ဖန်ယွမ် ၏ နောက်ဘက်မှ ဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင် တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဝ... ဝက်ဝံ..."
သူမ၏ မျက်လုံးများ အလွန်အမင်း ပြူးကျယ်သွား၏။
ဖန်ယွမ် က ဝက်ဝံ၏ အနက်ရောင်မွေးများကို အေးစက်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဝံလှိုင်းကြောင့် တောဝက်ဝံတစ်ကောင် ရှာရတာ သိပ်မလွယ်ဘူး။
ဒီတစ်ကောင်ကို ရဖို့ အချိန်နဲ့ အားစိုက်မှု တော်တော်ကုန်ခဲ့တယ်။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဂူယွဲ့ယောင်လဲ့ သည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
ဖန်ယွမ် သည် ယခင်က ရှုံကျောင်းမန် ထံမှ ဝက်ဝံထိန်းချုပ်ဂူ ကို ရယူခဲ့ဖူးကြောင်းကို သူမ သတိရသွားသည်။
"ဒီလိုကိုး..."
သူမ အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်စဉ်...
ဖန်ယွမ် က သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။
"မ... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ!"
သူမ နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း...
ဖန်ယွမ် ၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ မေးရိုးကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
"ရုပ်ရည်က တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ..."
သူက အေးအေးဆေးဆေး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ရွှပ်!
သူ၏ လက်က ချက်ချင်း သူမ၏ အဝတ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။
အပေါ်ဝတ် ချက်ချင်း စုတ်ပြဲသွားပြီး ပန်းရောင် အတွင်းဝတ် ပေါ်လာသည်။
"အား——!!"
သူမ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကြိုးများကြောင့် အသားများပင် ပွန်းပဲ့သွေးထွက်လာသည်အထိ အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်လည်း...
လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
ဖန်ယွမ် ကတော့ အေးစက်စွာ ရယ်ရင်း...
သူမ၏ အဝတ်များကို ဆက်တိုက် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။
မကြာမီ...
သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး...
နို့နှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနူးညံ့သော အသားအရေများ အများအပြား ပေါ်လွင်လာတော့သည်။
"မ... မလုပ်နဲ့..."
သူမ ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့် ငိုယိုတောင်းပန်နေသည်။
သို့သော်...
ဖန်ယွမ် သည် သူမ ထင်ထားသလို မလုပ်ဘဲ...
နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်သွားသည်။
သူမ၏ ငိုသံများက ရှိုက်သံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချိန်...
ဝက်ဝံနက်ကြီးက ခြေထောက်လှမ်း၍ နီးကပ်လာတော့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်၌...
သူမ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သေခြင်း၏ အနံ့ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရ၏။
ဝှစ်!
ဝက်ဝံလက်ဝါးကြီး တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ခတ်ခနဲ အက်ကွဲသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဝံနက်ကြီး၏
လက်သည်းသည် မိန်းကလေးငယ်၏ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားပြီး၊ ပြင်းထန်လွန်းသော အရှိန်ကြောင့်
သူမ၏ နုနယ်လှသော လည်ပင်းရိုးလေးမှာ တဖြန်းဖြန်းနှင့် ကျိုးကြေသွားတော့သည်။ လည်ပင်းရိုး
ကျိုးသွားသောကြောင့် သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အနေအထားဖြင့် တစ်ဖက်သို့
လည်ထွက်သွားပြီး အရေပြားတစ်စရုံမျှဖြင့်သာ တွဲလောင်းကျနေရှာသည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်စက္ကန့်က
ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှပိုင်ရှင်လေးသည် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ဝိညာဉ်မဲ့ အလောင်းကောင်တစ်ခုအဖြစ်သို့
ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ။ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ပျော့ခွေကျနေသည့် သူမ၏ နွေးထွေးဆဲ
ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြိုးပြတ်သွားသည့် ကလေးကစားစရာ ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ခုအလား အသက်မဲ့စွာ တည်ရှိနေသည်။
ဒီအချိန်မှာတော့ ဖန်ယွမ်က 'ဝံကျွန်ပြု ဂူ' ကို အသုံးပြု၍ ထိန်းချုပ်နေစရာပင်မလိုတော့ဘဲ
အစာငတ်မွတ်နေသော ဝံနက်ကြီးသည် သားကောင်ရှိရာသို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ၎င်း၏ အရသာရှိလှသော စားပွဲကြီးကို
လောဘတကြီး စတင်တော့သည်။
ဝံနက်ကြီးသည် မိန်းကလေး၏ လည်ချောင်းကို အရင်ဆုံး ကိုက်ဖဲ့ဝါးမြိုလိုက်ရာ သွေးနွေးနွေးများ
ချက်ချင်းပန်းထွက်လာပြီး ၎င်း၏ မည်းနက်သော အမွေးအမှင်များပေါ်သို့ စွန်းထင်သွားသည်။
နောက်တစ်ခုကတော့ မပွင့်ရသေးသော ပန်းငုံလေးအလား ဖြူစင်နူးညံ့လှသည့် မိန်းကလေး၏
ရင်သားများဖြစ်သည်။ ဝံနက်ကြီးက သူမ၏ ညာဘက်ရင်သား တစ်ခုလုံးကို အရေပြားနှင့်တကွ
ရက်ရက်စက်စက် ကိုက်ဖြတ်ဝါးမြိုလိုက်ရာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ရင်ညွန့်ရိုးတန်းများမှာ အတိုင်းသား
ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် သားရဲကြီးက ၎င်း၏ သန်မာလှသော ခြေသည်းများဖြင့် ထိုရင်ညွန့်ရိုးများကို
ဖိချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ မိန်းကလေးငယ်၏ အတွင်းအင်္ဂါစုများပါ ကြေမွသွားပြီး သွေးများမှာ ရေစီးသဖွယ်
အဆက်မပြတ် တိုးထွက်လာတော့သည်။ အရိုးစုများ၏ တားဆီးမှု မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ဝံနက်ကြီးသည်
မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းသို့ ပါးစပ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းကာ တဖျတ်ဖျတ်
ခုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော နှလုံးသားကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကုပ်ဆွဲကာ အားရပါးရ ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။
နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်၊ သားရဲတွင်းလှိုင်း
(ဝံပုလွေဒီရေ) ကြောင့် ပုန်းအောင်းနေရပြီး အစာမစားခဲ့ရသော ဤဝံနက်ကြီးသည် အလွန်အမင်း
ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အုန်းခနဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်ပြီးနောက် ခေါင်းကို
ထပ်မံနှိမ့်ချကာ သူမ၏ အတွင်းအင်္ဂါများကို မညှာမတာ စိတ်ကြိုက် ဆက်လက်ဝါးမြိုပြန်သည်။
ပြစ်... ပြစ်... ပြစ်...
ဝံနက်ကြီး၏ ပါးစပ်က အဆက်မပြတ် ဝါးစားနေပြီး၊ ပါးစပ်ဖျားမှ သွေးများစွာ ပန်းထွက်ကာ အရည်လူးသံများ
ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အတော်ကြာအောင် စားသောက်ပြီးမှ ဝံနက်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို
ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးငယ်၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးသည် ဗလာကျင်းသွားခဲ့ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်
ဒဏ်ရာကြီးက ဝမ်းဗိုက်အထိ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော်လည်း တောက်ပဖြူစင်နေသော အူသိမ်အူမများကိုမူ
ဝံနက်ကြီးက သိပ်စိတ်ဝင်စားပုံမရချေ။
၎င်းသည် မိန်းကလေး၏ ဖြူနုသွယ်လျသော ခြေထောက်များကိုသာ အာရုံပြောင်းလိုက်တော့သည်။
ဝံနက်ကြီးသည် ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ လှပသော သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို တစ်ချက်တည်းဖြင့်
ကိုက်ဖြတ်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ ဝါးကာ ဂျောက်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မျိုချပစ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေး၏
ပေါင်သားများသည်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော အစားအစာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နုနယ်လှသော ပေါင်သားနှင့်
အရေပြားတို့မှ အပျိုစင်ရနံ့လေးပင် သင်းပျံ့နေသယောင် ရှိသည်။ ဝံနက်ကြီး စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ
ဖြူဖွေးနေသော ပေါင်ရိုးများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ခန္ဓာကိုယ် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် သူမ၏ ဦးခေါင်းသည် နောက်ဆုံး၌ မြေပြင်ပေါ်သို့
လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။ တကယ်ပြောရလျှင် သူမသည် တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းသော ရုပ်ရည်ရှိသူ ဖြစ်သည်။
တောက်ပသော မျက်ဝန်းနက်ကြီးများ၊ အပေါ်သို့ အနည်းငယ် စွင့်နေသော နှာခေါင်းလုံးလုံးလေး၊
မက်မွန်ပွင့်အလား နီမြန်းနေသော အသားအရေနှင့် သွားဖြူဖြူလေးများ စီတန်းနေသည့် နှုတ်ခမ်းပါးလေးတို့
ပါဝင်သည်။
သို့သော် ယခုမူ သူမ၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင် အလျဉ်းမရှိတော့ဘဲ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဆုတ်နေခဲ့ပြီ။
သေးငယ်လှပသော ဆံပင်နက်များက မျက်နှာ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး၊ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကမူ
ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မမျှော်လင့်ထားသော ရက်စက်မှုတို့ကြောင့် ပြူးပြူးကြီး ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်လျက်ရှိနေသည်။
နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော သေခြင်းပင်!
မရှိတော့သဖြင့် ကျားကြီးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းသို့ ပါးစပ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး၊
ခုနတင် ခုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော နှလုံးသားကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဆွဲထုတ်ကာ ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။
ဖန်ယွမ် က လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့ ချိတ်ထားရင်း...
ဂူယွဲ့ယောင်လဲ့ ၏ သေဆုံးနေသော မျက်နှာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ ကမ္ဘာမြေမှ ဗုဒ္ဓဘာသာစကားတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
"ငါဟူသော စွဲလမ်းမှု မရှိ၊ လူဟူသော စွဲလမ်းမှု မရှိ၊ သက်ရှိဟူသော စွဲလမ်းမှု မရှိ၊ အချိန်ဟူသော စွဲလမ်းမှု မရှိ။ အရိုးဖြူ၊ အသားနီ၊ အရေပြားတို့သည် အားလုံး အနတ္တသာ ဖြစ်သည်။"
ဖန်ယွမ်၏ အမြင်အရ...
လူ၊ သားရဲ၊ သစ်ပင်၊ ကျောက်တုံး...
အားလုံးသည် သဘာဝ၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်သည်။
လူသားဟုဆိုပြီး အခြားသက်ရှိများထက် မြင့်မြတ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခြင်းသည်...
စိတ်စွဲလမ်းမှု တစ်မျိုးသာ ဖြစ်၏။
လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်စေ...
အသက်ကြီးအိုမင်းသူ ဖြစ်စေ...
လူသတ်သမား ဖြစ်စေ...
ဝက်ဝံတစ်ကောင် ဖြစ်စေ...
နောက်ဆုံးတွင် အားလုံးသည် သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။
သေခြင်းရှေ့တွင်...
မည်သူမျှ ထူးခြားခြင်း မရှိ။
သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင်...
ဝက်ဝံကို မုန်းတီးပြီး မိန်းကလေးကို သနားမည်။
ဗုဒ္ဓသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့လျှင်...
ဝက်ဝံကိုလည်း သနားမည်၊ မိန်းကလေးကိုလည်း သနားမည်။
သတ္တဝါအားလုံးကို တန်းတူမြင်မည်။
သို့သော်...
ယခု ဤနေရာတွင် ရပ်နေသူမှာ...
ဖန်ယွမ် ဖြစ်သည်။
သူသည် ဂူယွဲ့ယောင်လဲ့ ၏ ကြေကွဲဖွယ် သေဆုံးမှုကို ကြည့်နေသော်လည်း...
စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမှု တစ်စက်မျှ မရှိ။
ထိုသည် သေခြင်းနှင့် အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်သွား၍ မဟုတ်။
သူသည် အပေါ်ယံ ပုံသဏ္ဍာန်များကို ကျော်လွန်၍ ကြည့်တတ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
လူ၊ သားရဲ၊ သစ်ပင်...
အားလုံးသည် တန်းတူပင် ဖြစ်သည်။
သို့ဖြစ်၍...
မိန်းကလေးတစ်ယောက် သေဆုံးခြင်းနှင့်...
မြေခွေးတစ်ကောင် သေဆုံးခြင်း...
သစ်ပင်တစ်ပင် လဲကျခြင်းတို့ကြား...
သူ့အမြင်တွင် မည်သည့် ကွာခြားချက်မျှ မရှိ။
သဘာဝတရားသည် မေတ္တာလည်း မရှိ၊ မုန်းတီးခြင်းလည်း မရှိ။
မျက်နှာသာပေးခြင်းလည်း မရှိ။
အရာအားလုံးကို တူညီစွာ ဆက်ဆံသည်။
အားကြီးသူသာ ရှင်သန်မည်။
အနိုင်ရသူသာ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်မည်။
အသက်တစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည်...
အဆုံးမဲ့ စကြဝဠာကြီး၏ ရှေ့တွင်...
သမိုင်း၏ ရှည်လျားသော မြစ်ကြီးအတွင်း...
ဖုန်မှုန့်တစ်မှုန့်ထက်ပင် အရေးမပါပေ။
သေခြင်းသည်...
သေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
မည်သူမျှ ၎င်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်။
မိန်းကလေးဖြစ်စေ...
ဝက်ဝံဖြစ်စေ...
ပုရွက်ဆိတ်ဖြစ်စေ...
သစ်ပင်ဖြစ်စေ...
အိုမင်းသူဖြစ်စေ...
လူသတ်သမားဖြစ်စေ...
အားလုံးသည် တူညီစွာ နိမ့်ကျကြသည်။
တူညီစွာ သေးငယ်ကြသည်။
ထိုအမှန်တရားကို မြင်နိုင်ပြီး...
အပေါ်ယံအရာများကို ကျော်လွန်နိုင်သူသည်...
နတ်ဘုရားသဘာဝ ကို ရရှိမည်။
ထိုနတ်ဘုရားသဘာဝသည်...
အလင်းဘက်သို့ တစ်လှမ်းတိုးလျှင် ဗုဒ္ဓ ဖြစ်၏။
အမှောင်ဘက်သို့ တစ်လှမ်းတိုးလျှင်...
နတ်ဆိုး ဖြစ်သည်။
ဤသည်ပင်... နတ်ဆိုး၏ သဘာဝ။