Chapter 181 - Reverend Insanity_myanmar_translation

အခန်း ၁၈၁ - မျှော်လင့်မထားသော အလှည့်အပြောင်း (အခန်းရှည်)

"သခင်မလေး ထျယ်၊ ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဖန်းကျန်း မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ထျယ်ရို့နန် က နံရံကို လက်ညိုးထိုးကာ "သူ့ကို ကြည့်လိုက်၊ ဂူယွဲ့ ဖန်းယွမ်! သူက အရမ်း တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ ကိုယ့်မှာ အဆင့် C ပါရမီပဲ ရှိပြီး သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ညီဖြစ်သူက အဆင့် A ပါရမီ ရှိတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရချိန်မှာ သာမန်လူတွေဆိုရင် သေချာပေါက် တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုခု ရှိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့လေ။ ခံစားချက် အရိပ်အယောင်လေး နည်းနည်းတောင် မရှိဘူး! ပတ်ဝန်းကျင်က ချီးကျူးသံတွေ၊ လှောင်ပြောင်သံတွေက သူ့နှလုံးသားကို မလှုပ်ခတ်နိုင်ဘူး။ ဒါက ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးမှာ သူက အရမ်းကို တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထျယ်ရို့နန် ၏ စကားများက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ပြန်လည် ပြသနေစဉ် နံရံပေါ်ရှိ အကြည့်များ အားလုံးက ဖန်းယွမ် ၏ ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ ဖန်းယွမ် သည် လူအုပ်ကြားတွင် တစ်ယောက်တည်း မတ်မတ် ရပ်နေသည်။ မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ အခြားတစ်ဖက်နှင့် ကြီးမားသော ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ညီဖြစ်သူ ဂူယွဲ့ ဖန်းကျန်း မှာ မျှော်လင့်ချက်ဂူ ၏ ဖြူစင်သော အလင်းရောင်များ လွှမ်းခြုံထားလျက် ခြေတစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ တက်လှမ်းနေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အစ်ကိုနှင့် ညီ တို့၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ဂုဏ်ကျက်သရေများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ဘဝတွင် အနိမ့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိကာ အရိပ်များ၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံလိုက်ရသည်။ ညီဖြစ်သူမှာမူ ကံကြမ္မာ၏ ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံရပြီး တောက်ပစွာ လင်းလက်နေကာ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းနေသည်။

"အသက် ဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ် လူငယ်လေး တစ်ယောက်က သူ့ဘဝမှာ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အချိုးအကွေ့ကြီးကို ဖြတ်သန်းနေရတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု ဒါမှမဟုတ် မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်လေးတောင် မရှိဘူး။ တည်ငြိမ်မှု သက်သက်ပဲ၊ သူက လူအုပ်ကြားထဲမှာ ရပ်ပြီး ဘေးလူ တစ်ယောက်လို၊ ပွဲတစ်ပွဲကို ကြည့်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်လို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ" ထျယ်ရို့နန် ၏ အသံက အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ဖန်းယွမ် သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အရိပ်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို လွှမ်းခြုံထားစဉ် လူငယ် တစ်ဦး၏ ဖြူရော်သော အသားအရောင်မှလွဲ၍ သူ၏ မျက်နှာမှာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ ဂူယွဲ့ ဘို သည် တည်ကြည်စွာဖြင့် နံရံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖန်းကျန်း သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် နက်ရှိုင်းရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် အေးစက်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ 'အစ်ကိုကြီး၊ တကယ်တော့ အစ်ကိုက ဘယ်လို လူမျိုးလဲ...'

"နိုးထခြင်း အခမ်းအနား ရဲ့ ရလဒ်တွေကို သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားနိုင်ခဲ့ရင်တောင် သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲ တစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပဲ၊ ဒီလောက်အထိတော့ ဘယ်လိုမှ တည်ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ စောစောက ရှားစောင်း လက်ညိုးဂူ ကို သုံးခဲ့တုန်းက 'ပါရမီ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဂူယွဲ့ ချီချန် ကို ရည်ညွှန်းတယ်လို့ပဲ အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ အဲဒါက ချီချန် ကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်ဘဲ ဖန်းယွမ် ကို ရည်ညွှန်းတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်!" ဟု ထျယ်ရို့နန် က ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ထျယ်၊ ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်တော် လုံးဝ နားမလည်တော့ဘူး" ဖန်းကျန်း မှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ထျယ်ရို့နန် က လက်ညိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်ပြီး "အခြေအနေ တစ်မျိုးတည်းကသာ ဖန်းယွမ် ကို ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေစေနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒါက သူ့မှာ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ ဝှက်ဖဲ တစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ သူ့ကို မနာလို မဖြစ်စေနိုင်တဲ့ အခြေအနေ တစ်မျိုးတည်းပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါက သူ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ။ လူနှစ်ယောက် အတူတူ လမ်းလျှောက်နေချိန် တစ်ယောက်က မူလအနှစ်သာရ ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ကောက်ရသွားရင် အခြား တစ်ယောက်က ဆယ်တုံး ဒါမှမဟုတ် အတုံး တစ်ရာလောက် ကောက်ရထားမှသာ မနာလို မဖြစ်ဘဲ တည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်ခံစားမှု မျိုး ရှိနိုင်မှာပေါ့။ ဖန်းယွမ် က အဲဒီလိုမျိုးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြောချင်တာက ဖန်းယွမ် က လိမ်လည်ပြီး သူ့ရဲ့ တကယ့် ပါရမီကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်ပေါ့။ သူက အဆင့် C ပါရမီရှင် မဟုတ်ဘူးပေါ့" ဂူယွဲ့ ဘို က ထျယ်ရို့နန် ၏ စကားများကို နားလည်သွားပြီး "ဒါပေမဲ့ သူက အဆင့် A ဒါမှမဟုတ် အဆင့် B သာ ဆိုရင် ဘာလို့ အဲဒါကို ဗြောင်ကျကျ ထုတ်မပြရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဖန်းယွမ် မှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးမားတဲ့ ဉာဏ်ပညာ ရှိခဲ့တယ်!" ထျယ်ရို့နန် ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကွေးတက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ့ရဲ့ ကဗျာအချို့ကို ကျွန်မ ဖတ်ကြည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလို အမြင်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ ဆိုရင် အဖေ တောင် သူ့ကို အပြည့်အဝ ချီးကျူးခဲ့သေးတယ်။ ဒီလို ဉာဏ်ကြီးရှင် တစ်ယောက်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်တွေ ရှိနေတာ သဘာဝပါပဲ"

ဂူယွဲ့ ဘို က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး "ဒီတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ဘာကိုမှ အတည်မပြုနိုင်သေးပါဘူး။ ပါရမီကို ဖုံးကွယ်ထားတာနဲ့ ထုတ်ဖော်ပြသတာက လုံးဝ မတူညီတဲ့ ဆက်ဆံမှု နှစ်ခုကို ရရှိစေမှာပဲ။ ဖန်းယွမ် က ဒီအချက်ကို မသိခဲ့ဘူး ဆိုရင်တောင် အကယ်ဒမီမှာ တစ်နှစ်လောက် နေပြီးတဲ့နောက် သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသင့်ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့ သူ သိတယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ သူက အဲဒါကို ထုတ်မပြရဲခဲ့တာ" ထျယ်ရို့နန် က လှည့်ပတ် မပြောတော့ဘဲ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဂူယွဲ့ ဘို မှာလည်း ယခုအခါ လမ်းပျောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်" ထျယ်ရို့နန် က နောက်သို့ လှည့်ကာ ဂူယွဲ့ ဘို ကို တည်ကြည်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရန်ဇူ (Ren Zu) ရဲ့ ကလေး ဆယ်ယောက် အကြောင်းကို ခင်ဗျား သိပါသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဂူယွဲ့ ဘို မှာ အစပိုင်းတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ထျယ်ရို့နန် ၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။ သူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်! သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျယ်လာပြီး ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ သူ၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဟန်ပန်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ ဖန်းကျန်း အနေဖြင့် ဂူယွဲ့ ဘို ကို ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ဇူ ၏ ကလေး ဆယ်ယောက်၊ သားအကြီးဆုံး စိမ်းလန်းသော နေမင်းကြီး (Verdant Great Sun)၊ သမီးဒုတိယ အထီးကျန် ယင် ရှေးဟောင်းလမင်း (Desolate Ancient Moon)... ကလေး ဆယ်ယောက်၏ ပါရမီများမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံက သတိထားပြီး သူတို့ကို ရှည်လျားသော သက်တမ်း မပေးခဲ့ပေ။ ဂူ လောကတွင် ကလေး ဆယ်ယောက်သည် ထိပ်တန်း အစွန်းရောက်ဆုံး ပါရမီ ဆယ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်! ၎င်းတို့မှာ — ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ပင် ဖြစ်သည်!

"ရန်ဇူ ရဲ့ ကလေး ဆယ်ယောက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး ရန်ဇူ ကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ကြီးပြီး သေတော့မယ့် အခြေအနေ ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ရန်ဇူ က သူ့ရဲ့ ကလေး ဆယ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းတွေကို စုစည်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ စတေးကာ အားလုံးက ဆင်းသက်ခြင်းဂူ (Derivation Gu) ရဲ့ အစာအိမ်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ဆင်းသက်ခြင်းဂူ ရဲ့ အစာအိမ်က ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သက်ရှိတွေ ကမ္ဘာမြေပေါ်ကို ပြန့်ကျဲသွားကာ ပထမဆုံး သာမန်လူ မျိုးဆက်ကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ဒီသာမန်လူတွေမှာ ရန်ဇူ ဒါမှမဟုတ် ကလေး ဆယ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီတွေ မပါလာပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မူလအပေါက်ကို နိုးထပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျင့်ကြံနိုင်လာကြတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ လူသားမျိုးနွယ်က ကြီးထွား ဖွံ့ဖြိုးလာပြီး ဒီနေ့ခေတ် အရွယ်အစားကို ရောက်လာတာပဲ။ သေချာတာကတော့ အဲဒါတွေ အားလုံးက ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင် တစ်ခုပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ပုံပြင်အရဆိုရင် ငါတို့ အားလုံးထဲမှာ ရန်ဇူ နဲ့ သူ့ကလေး ဆယ်ယောက်ရဲ့ သွေးကြောတွေ ပါဝင်နေကြတယ်!" ထျယ်ရို့နန် က ဆက်ပြောလိုက်ပြီး "တစ်ခုတည်းသော အချက်က လူအများစုမှာ သွေးကြောတွေက ကျဲပါးနေတာ ဒါမှမဟုတ် သွေးနှောတာတွေကြောင့် တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ကန့်သတ်ထားပြီး ငုပ်လျှိုးနေစေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက မွေးလာကတည်းက ပိုမို အားကောင်းတဲ့ သွေးကြောတွေ ပါလာတတ်ပြီး သူတို့ အသက်ကြီးလာတာ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံလာတာနဲ့အမျှ သွေးကြော တစ်ခုတည်းက ကျန်တာတွေကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး အစွန်းရောက်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်ရောက်လာရင် အဲဒါက ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ပဲ!"

"ဒီ ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ဆိုတာ ဘာလဲ" ဖန်းကျန်း က မေးလိုက်သည်။

"မပြောနဲ့... ဖန်းယွမ် မှာ ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ထဲက တစ်ခု ရှိနေတယ်ပေါ့လေ!" ဂူယွဲ့ ဘို မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ အရမ်း များတယ်! ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု သာလျှင် ဖန်းယွမ် ကို ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေစေနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို သိပ်မလိုအပ်စေတာပဲ။ ပြီးတော့ အဆင့် A ပါရမီကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်တဲ့ ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ကသာ ဖန်းယွမ် ကို မနာလိုမှု ဒါမှမဟုတ် ငြူစူမှု အရိပ်အယောင်လေးတောင် မရှိစေနိုင်တာ။ ပြီးတော့ ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ကြောင့်သာ ဖန်းယွမ် က စောစောစီးစီး အသတ်ခံရမှာကို ကြောက်လို့ သူ့ရဲ့ ပါရမီကို ထုတ်မပြရဲဘဲ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ!" ထျယ်ရို့နန် က လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထျယ်ရွှယ်လန် ပင်လျှင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အကြောင်းကို စဉ်းစားမိမည် မဟုတ်ပေ။ လူငယ် မိန်းကလေးကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။ တိုက်ဆိုင်မှု မျိုးစုံအောက်တွင် သူမသည် အမှန်တရားနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ကောက်ချက် တစ်ခုကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ထျယ်ရို့နန် ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွင် သက်သေအထောက်အထားများ ပါဝင်နေသဖြင့် အခြားသူများကို ယုံကြည်သွားစေသည်။ ဤအကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပါက အခြား မည်သည့် ရှင်းပြချက် ရှိနိုင်မည်နည်း။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု၊ ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု... အဲဒါ အထီးကျန် ယင် ရှေးဟောင်းလမင်း ခန္ဓာကိုယ် (Ancient Moon Desolate Yin physique) သေချာပေါက် ဖြစ်ရမယ်!" ဂူယွဲ့ ဘို ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီလာသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

အခြားသူများက ဤအချက်ကို မသိနိုင်သော်လည်း သူသည် မျိုးနွယ်စု၏ လျှို့ဝှက် သမိုင်းမှတ်တမ်းများကို သိရှိထားပြီး ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိထားသည်။ နှစ်ရာပေါင်းများစွာက ပထမမျိုးဆက် ဘိုးဘေး သည် ဤနေရာတွင် ရွာကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ဂူယွဲ့ ရွာဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ပထမမျိုးဆက် ၏ နာမည်မှာ ဂူယွဲ့ (ရှေးဟောင်းလမင်း) ဟု အမည်မရခဲ့ပေ! သူ ဘာကြောင့် 'ဂူယွဲ့' ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။ ၎င်းမှာ ပဟေဋ္ဌိတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ပထမမျိုးဆက် မသေဆုံးခင်မှာ သူက "သွေးကြောတွေ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားမယ်၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမယ့် ကြီးမားတဲ့ အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်၊ အထီးကျန် ယင် ရှေးဟောင်းလမင်း ပေါ်လာတဲ့အခါ လောကကြီး တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မယ်!" ဟု သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် ထိုနောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်စကားများကို ချန်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ သေတမ်းစာတွင် အနာဂတ် တစ်နေ့နေ့၌ ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုမှ ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော အထီးကျန် ယင် ရှေးဟောင်းလမင်း ခန္ဓာကိုယ် ပါရှိသည့် ဂူမာစတာ တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည်! ထိုသူသည် လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည်ဖြစ်ပြီး ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုကို ရွှေခေတ်သစ် တစ်ခုဆီသို့ ယူဆောင်သွားပေးမည် ဖြစ်သည်! အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ပေါ်ထွက်လာပါက သူ့ကို သွေးကန် သင်္ချိုင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာရမည်ဟုလည်း သူ၏ မျိုးဆက်များကို မှာကြားခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တစ်ဦး အနေဖြင့် ဂူယွဲ့ ဘို သည် ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ၏ အားနည်းချက်ကို သိထားသော်လည်း သူသည် ဤသေတမ်းစာကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာခဲ့ပြီး ပထမမျိုးဆက် ဘိုးဘေး တွင် ဤအားနည်းချက်ကို တားဆီးနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခု သိထားပုံရကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းကို သင်္ချိုင်းထဲရှိ သူ၏ ခေါင်းတလားထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး သူနှင့်အတူ ထာဝရ အိပ်မောကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အထီးကျန် ယင် ရှေးဟောင်းလမင်း ခန္ဓာကိုယ် သာ တကယ် ပေါ်လာရင် သူ့ကို ခေါင်းတလားဆီ ခေါ်သွားပါ...

"ဂူယွဲ့ ဖန်းယွမ် က အဲဒီ ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်ထားတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင် — အထီးကျန် ယင် ရှေးဟောင်းလမင်း ခန္ဓာကိုယ် — ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး!" ဂူယွဲ့ ဘို သည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ လူတိုင်း စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အောက်မှာ အစ်ကိုကြီးက လူတိုင်းရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် လိမ်နိုင်မှာလဲ" ဖန်းကျန်း မှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းခါကာ ဤသီအိုရီကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

ထျယ်ရို့နန် က သူ့ကို သနားစရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "ချီချန် တောင် လိမ်နိုင်သေးတာပဲ၊ ဖန်းယွမ် က ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။ ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု မှာ အဆုံးအစမရှိတဲ့ အလားအလာတွေ၊ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ ရှိတယ်။ ဖန်းယွမ် က စောစောစီးစီး နိုးထလာတာ ဖြစ်နိုင်သလို ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ကြောင့် ဝါးလူကြီးဂူ ကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကျားကျင်းရှန်း ကို ဖန်းယွမ် က သတ်ခဲ့တာက ဖန်းယွမ် ရဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ သိသွားလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ထျယ် မိသားစု သခင်မလေး၊ စကားပြောတာ သတိထားပါ" ဂူယွဲ့ ဘို ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မပျော်ရွှင်ပုံရပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် "စကားတွေကို ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့စွာ မပြောသင့်ပါဘူး။ ကျားကျင်းရှန်း ကို ဖန်းယွမ် က သတ်ခဲ့သလား ဆိုတာက အခုထိ အတည်မပြုနိုင်သေးပါဘူး။ ဖန်းယွမ် က ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ရင်တောင် ကျား မိသားစုကို ငါတို့ ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ဆိုတာကလည်း ငါတို့ရဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ မင်း က ဒီအမှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ပဲ လာတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ သဘောထားမှာ ၁၈၀ ဒီဂရီ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်က သူသည် ဖန်းယွမ် ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိသော အဆင့် C ပါရမီရှင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဖန်းယွမ် က အထီးကျန် ယင် ရှေးဟောင်းလမင်း ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေသည်ပေါ့လေ?! ၎င်းသည် ပထမမျိုးဆက် ၏ ကြိုတင် ဟောကိန်းနှင့် သေတမ်းစာနှင့် ပတ်သက်လာသည်နှင့် သူ၏ တန်ဖိုးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကျား မိသားစုကို စော်ကားမိလျှင်တောင် နောင်တရမည် မဟုတ်ပေ!

'ဒုက္ခပါပဲ။ ဒီဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် က စကားကို ချက်ချင်း ပြောင်းသွားတာပဲ။ သူ့ရဲ့ သဘောထားကို ဒီလောက် မြန်မြန် ပြောင်းလဲရလောက်အောင် ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိလိုက်သလဲ! ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ရဲ့ အမှန်တရားကို ဒီလောက်စောစော ငါ မဖွင့်ဟခဲ့သင့်ဘူး။ ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု က အဆင့် A ပါရမီထက် သာလွန်တယ်ဆိုတော့ ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် က ဖန်းယွမ် ကို အခု ကာကွယ်ပေးချင်နေပုံရတယ်။ ဒါက အမှုကို ဖြေရှင်းရာမှာ ကြီးမားတဲ့ အဟန့်အတား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ အဖေ' ထျယ်ရို့နန် ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး သွားကြိတ်ကာ သူမ၏ ဖခင်၏ ပုံရိပ်ကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေလိုက်မိသည်။

"ဟင်၊ အဖေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" လူငယ် မိန်းကလေးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ မြင့်မြတ်သော စုံထောက်ကြီး ထျယ် သည် အစောပိုင်းက အနီးအနားတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အတွင်းမှာပင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာကို တွေ့ရှိလိုက်မှုက ဂူယွဲ့ ဘို ကို တင်းမာသွားစေသည်။ ဤအချိန်တွင် ထျယ်ရွှယ်လန် ဘယ်ကို သွားနိုင်မည်နည်း။ ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် သဘာဝအားဖြင့် ၎င်းကို ဖန်းယွမ် နှင့် ဆက်စပ်တွေးတောလိုက်သည်။

"ဖန်းကျန်း၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ငါ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။ တခြား မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေကို သွားအကြောင်းကြားပြီး ငါ့ကို ရှာဖို့ အမြန် စုဝေးကြဖို့ ပြောလိုက်!" သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ဂူယွဲ့ ဘို သည် သူ၏ ဂူကောင်ကို အသက်သွင်းကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ထျယ်ရို့နန် က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ကာ ဖန်းယွမ် ၏ နေအိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။ ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ဖန်းကျန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!" ဖန်းကျန်း ၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ မကောင်းလှပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ သူ၏ ကျောရိုးတွင် မည်သည့် ခွန်အားမျှ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်! ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။

'အစ်ကို့ရဲ့ ပါရမီက ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု လား။ ငါ့ရဲ့ အဆင့် A ပါရမီက သူ့ကို ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူးပဲ၊ သူ့ကို ယှဉ်ရင် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်မှုကြီးပဲ!' ထိုသို့ တွေးလိုက်၊ တွေးလိုက်ဖြင့် ဖန်းကျန်း ၏ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ အားလုံး ကျဆင်းသွားတော့သည်။ ဤအချိန် တစ်လျှောက်လုံး သူ၏ အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှုမှာ ပါရမီတွင် ဖန်းယွမ် ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယုံကြည်မှု အားလုံးကို ဤအရာပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဤရက်စက်သော အမှန်တရားကို သူ့အား ပြောပြခြင်း ခံလိုက်ရသည် — သူ၏ ပါရမီက သူ၏ အစ်ကိုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်ပေ!

သူ အဂုဏ်ယူဆုံးနှင့် အယုံကြည်ရဆုံး အပိုင်းမှာ ဖန်းယွမ် ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အချိန်အကြာကြီး တည်ဆောက်ခဲ့သော သူ၏ ယုံကြည်မှုများမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အတွင်း ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး!" သူ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ရည်များ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးကျလာသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည် "အစကနေ အဆုံးထိ၊ အစ်ကိုက ပွဲတစ်ခုကို ကြည့်နေခဲ့တာပဲ! ကျွန်တော် အပေါ်အောက် ခုန်ပေါက်နေတာကို ကြည့်ပြီး လူရွှင်တော် တစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်နေတာကို ကြည့်နေခဲ့တာလား" သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ နံရံကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံရိပ်များက ပြောင်းလဲ လှုပ်ရှားနေပြီး လူများ နေရာအနှံ့ လှုပ်ရှားနေကာ ဖန်းကျန်း ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ချီးကျူးနေသော အသံများစွာ ရှိနေသည်။ သို့သော် ဖန်းယွမ် တစ်ယောက်တည်းကသာ လူများကြားတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေကာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်...

မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံနေရသော ဤပုံရိပ်ထဲရှိ သူ့ကိုယ်သူ အလွန် ကလေးဆန်ပြီး အလွန် မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းသည်ဟု ဖန်းကျန်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖန်းယွမ် ၏ တည်ငြိမ်ပြီး မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများက နတ်ဘုရားဆန်သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး တက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပိုပိုပြီး မြင့်မားလာကာ တိမ်များအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မြင့်မားလာသည်။ ထိုတည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုတောင်ကြီးပေါ်မှနေ၍ သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေပြီး တောင်ခြေတွင် ရှိနေသော ဖန်းကျန်း ၏ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများက ပြောနေသကဲ့သို့ပင် — ဖန်းကျန်း၊ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ငါ့ညီလေး၊ မင်း မလုပ်နိုင်ပါဘူး၊ မင်း မလုပ်နိုင်ပါဘူး၊ မလုပ်နိုင်ပါဘူး... တောင်ကြားတစ်ခုထဲရှိ ပဲ့တင်သံများကဲ့သို့ ဖန်းကျန်း ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူသည် ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်ဓာတ်ကျမှုက ကောင်းစွာ အသက်မရှူနိုင်တော့သည်အထိ သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားသည်။ သူသည် ဤခံစားချက်ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် ဤခံစားချက်က သူ၏ နှလုံးသားကို တစ်ဖန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းမှာ ယခင်ကထက် အဆတစ်ရာ ပိုမို ပြင်းထန်နေပါသည်!

"အား... သေရတော့မယ်၊ သေရတော့မယ်!" ဖန်းကျန်း ၏ မျက်နှာမှာ တွန့်လိမ်နေပြီး နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာသည်။ သူသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လည်ချောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဘုတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် လဲကျသွားသည်။ အောက်ဆီဂျင် မလုံလောက်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာပြီး လျှာထွက်လာကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးထွက်လာသည်။ "မဟုတ်ဘူး! ငါ မသေချင်ဘူး၊ ငါ တကယ် မသေချင်ဘူး!!" သူ၏ အခြား လက်တစ်ဖက်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြွေပြားကို ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်သော်လည်း အားအရမ်းသုံးမိသဖြင့် သူ၏ လက်သည်းများပင် ကျိုးပဲ့သွားပြီး သွေးများ ထွက်လာသည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက ဖန်းကျန်း ၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်ကို မြင့်တက်လာစေသည်!

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများ မရှိသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ မထနိုင်တော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးထားသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများမှာ ကျိုးကြေပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာပြစရာ မရှိတော့ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အမှန်တရားကို၊ သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို ရင်မဆိုင်ရဲတော့ပေ။ သူသည် ကြီးမားသော ဟာသတစ်ခု၊ သရော်စရာကောင်းသော လူရွှင်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ သေဆုံးနေသော ပြာများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ဤပြာများထဲတွင် မီးခဲလေးများ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

'သူက ပကတိပါရမီ ဆယ်ခု ဖြစ်နေတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ အစ်ကို၊ အစ်ကို တစ်ခုခု မှားယွင်းစွာ လုပ်ခဲ့တယ်။ အစ်ကို လူသတ်ခဲ့တယ်၊ အစ်ကို အဲဒီလို မလုပ်သင့်ဘူး! ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်! အစ်ကို လူသတ်ခဲ့တဲ့ ပြစ်မှုတွေအတွက် ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမယ် အစ်ကိုကြီး၊ ကျားကျင်းရှန်း ကို အစ်ကို သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အစ်ကို လမ်းမှားကို လျှောက်ခဲ့တယ်၊ အစ်ကို အမှားလုပ်ခဲ့တယ်၊ အစ်ကို့ရဲ့ ပါရမီက ငါ့ထက် ပိုကောင်းနေတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။' ဒေါင်... သူ၏ နားအနီးတွင် တစ်ခုခု မြည်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဖန်းကျန်း ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခု စတင် တောက်လောင်လာသည်။ သေလုဆဲဆဲ မီးခဲလေးက ပြန်လည် ရှင်သန်လာပြီ! သူ၏ လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လျော့ကျသွားသည်။

ဖန်းကျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ထောက်ပံ့ထားပြီး ထိုလက်မှာ ကြွေပြားကို ဖမ်းဆုပ်ထားသဖြင့် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ချွေးပေါက်များက သူ၏ မျက်နှာနှင့် နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ စီးကျလာပြီး ကြွေပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ တွန့်လိမ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လေပြင်းတစ်ချက်က တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များ တစ်လျှောက် တိုက်ခတ်လာပြီး ဤခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ညကောင်းကင်ယံ၏ အေးစက်သော လေက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်ရာ သူ တုန်ရီသွားသည်။

"ဟီးဟီးဟီးဟီးဟီးဟီးဟီး..." ဖန်းကျန်း သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် လဲလျောင်းနေရင်း ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ စူးရှပြီး ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မီးရောင်များက လေနှင့်အတူ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကခုန်နေသည်။ လူငယ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အလင်းရောင်များ ဖြာကျလာသောအခါ ၎င်းမှာ နွေးထွေးမှုနှင့် တောက်ပမှု မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးများ၏ အကနှင့်ပင် တူလှတော့သည်။