Tab 1

အခန်း (၂) ကျွန်လှည်းတန်း (Slave Caravan)

SUNNY ဟာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကို အိပ်မက်မက်နေခဲ့တယ်။

ချွန်ထက်ကြမ်းတမ်းပြီး အထီးကျန်ဆန်လှတဲ့ အဲဒီတောင်ကြီးဟာ တောင်တန်းပေါ်က

တခြားတောင်ထွတ်တွေကို သေးငယ်သွားစေပြီး၊ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်လှတဲ့ အစွန်းအဖျားတွေနဲ့

ညကောင်းကင်ယံကို ခွဲခြမ်းထားသယောင် ရှိတယ်။ လင်းလက်နေတဲ့ လမင်းကြီးက သူ့ရဲ့

တောင်စောင်းတွေကို တစ္ဆေဆန်ဆန် ဖြူရော်ရော် အလင်းရောင်နဲ့ ဆေးခြယ်ပေးထားတယ်။

တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်မှာတော့ လမ်းဟောင်းကြီးတစ်ခုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက

ကျောက်ဆောင်တွေပေါ်မှာ ခေါင်းမာမာနဲ့ တွယ်ကပ်နေကြတယ်။ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စနဲ့

နှင်းတွေကြားထဲကနေ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရတဲ့ လမ်းခင်းကျောက်တုံးတွေကို မြင်တွေ့နိုင်တယ်။

လမ်းရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းမှာတော့ မတ်စောက်တဲ့ ကျောက်ကမ်းပါးယံကြီးက

ဖြတ်ကျော်လို့မရနိုင်တဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုလို မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေတယ်။

ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာတော့ အဆုံးမဲ့ပြုတ်ကျသွားနိုင်ချေရှိတဲ့ အသံတိတ်

အမည်းရောင်ဟင်းလင်းပြင် ပင်လယ်ကြီးက ရှိနေတယ်။ ပြင်းထန်တဲ့ လေဆင်နှာမောင်းတွေက

တောင်ကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် ဝင်တိုက်နေကြပြီး၊ ဘာမှမတတ်နိုင်တဲ့ ဒေါသတွေနဲ့

အော်ဟစ်နေကြတယ်။

ရုတ်တရက် လမင်းကြီးက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်ကို ကျဆင်းသွားတယ်။ နေမင်းက

အနောက်ဘက်ကနေ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ အရှေ့ဘက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

နှင်းပွင့်တွေက မြေကြီးပေါ်ကနေ ခုန်တက်သွားပြီး တိမ်တိုက်တွေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို

ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြတယ်။ သူဟာ အချိန်စီးဆင်းမှု ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတာကို

မြင်တွေ့နေရတာပဲလို့ SUNNY နားလည်လိုက်တယ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ နှစ်ပေါင်းရာချီ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ နှင်းတွေ

ဆုတ်ခွာသွားပြီး လမ်းဟောင်းကြီး ပေါ်လာတယ်။ မြေကြီးပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့

လူ့အရိုးတွေကို သတိထားမိလိုက်တဲ့အခါ SUNNY ရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ

ချမ်းစိမ့်သွားတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ အရိုးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့နေရာမှာ

ကျွန်လှည်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာကာ သံကြိုးတွေရဲ့ ဆူညံသံတွေနဲ့အတူ တောင်အောက်ကို

နောက်ပြန် ရွေ့လျားသွားကြတယ်။

အချိန်တွေ နှေးကွေးသွားတယ်၊ ရပ်တန့်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့

ပုံမှန်အမြန်နှုန်းအတိုင်း ပြန်လည်စတင်သွားတယ်။

【Aspirant (လောင်းလျာ)! အိပ်မက်ဆိုး ဂါထာ [NIGHTMARE SPELL] မှ ကြိုဆိုပါတယ်။ သင်၏

ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှု (First Trial) အတွက် ပြင်ဆင်ပါ...】

'ဘာ... ဒါက ဘာသောက်ကျိုးနည်းကြီးလဲ?'

ခြေတစ်လှမ်း။ နောက်တစ်လှမ်း။ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း။

အအေးဒဏ်ကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေရတဲ့ SUNNY ရဲ့ သွေးထွက်နေတဲ့

ခြေထောက်တွေဆီကနေ ထုံကျဉ်ကျဉ် နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြာထွက်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့

အင်္ကျီပါးလေးက အရိုးကွဲမတတ် တိုက်ခတ်နေတဲ့ လေပြင်းဒဏ်ကို ကာကွယ်ဖို့

ဘာမှအသုံးမဝင်သလောက်ပါပဲ။ သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေကတော့ နာကျင်မှုရဲ့ အဓိက

အရင်းအမြစ်ဖြစ်နေတယ်: သံမဏိ လက်ထိတ်တွေကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရနေပြီး၊

ရေခဲလို အေးစက်နေတဲ့ သတ္တုက သူ့ရဲ့ ပေါက်ပြဲနေတဲ့ အရေပြားကို ထိမိတိုင်း စူးရှတဲ့

နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတယ်။

'ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ?!'

SUNNY ဟာ အထက်အောက် ဝေ့ကြည့်လိုက်တော့ လမ်းတစ်လျှောက် ရှည်လျားလှတဲ့

သံကြိုးတန်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ မျက်လုံးတွေ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့

လူပေါင်းများစွာ — သူလိုပဲ ကျွန်တွေ — ဟာ သံကြိုးမှာ အကွာအဝေးတူ ချိတ်ဆက်ခံထားရတယ်။

သူ့ရှေ့မှာတော့ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး သွေးတွေပေကျံနေတဲ့ ပခုံးကျယ်ကျယ်နဲ့ လူတစ်ယောက်က

မှန်မှန် ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လျှောက်နေတယ်။ သူ့နောက်မှာတော့

ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမယ့်ပုံစံရှိပြီး မျက်လုံးတွေက ကတောက်ကဆတ်နဲ့

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က SUNNY မသိတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်

နားလည်နေမှန်းမသိတဲ့ ဘာသာစကားတစ်ခုနဲ့ တီးတိုး ကျိန်ဆဲနေတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ

ရှေးဟောင်းစတိုင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လက်နက်ကိုင် မြင်းစီးသူရဲတွေက ကျွန်တွေကို

ခြိမ်းခြောက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ရင်း ဖြတ်သန်းသွားတတ်ကြတယ်။

ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး၊ အခြေအနေတွေက တကယ်ကို ဆိုးရွားနေတယ်။

SUNNY က ကြောက်လန့်နေတာထက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေတာပါ။ မှန်ပါတယ်။

ဒီအခြေအနေတွေက ပထမဆုံး အိပ်မက်ဆိုး (First Nightmare) တွေ ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံမျိုး

မဟုတ်ဘူးလေ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ရွေးချယ်ခံရခါစ လောင်းလျာတွေဟာ သူတို့ကို

လွတ်လပ်ခွင့် အတော်အသင့် ပေးထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်နေရာမျိုးမှာ ရောက်သွားတတ်ကြတယ်။

သူတို့ဟာ အထူးအခွင့်အရေးရထားတဲ့ လူတန်းစား ဒါမှမဟုတ် စစ်သည်တော် အဆင့်အတန်းဝင်တွေ

ဖြစ်လာပြီး၊ ပဋိပက္ခတစ်ခုခုကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အနည်းဆုံးတော့ လိုအပ်တဲ့ လက်နက်တွေကို

အလွယ်တကူ ရယူသုံးစွဲခွင့် ရှိတတ်ကြတယ်။

ဘာစွမ်းအားမှမရှိတဲ့ ကျွန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စတင်ရတာ၊ သံကြိုးတွေ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး

သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတာကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လို့ရတဲ့ အကောင်းဆုံး အခြေအနေနဲ့

အဝေးဆုံးမှာ ရှိနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ [NIGHTMARE SPELL] ဆိုတာ စိန်ခေါ်မှုတွေ ရှိသလို မျှတမှုလည်း ရှိပါတယ်။

ရဲအရာရှိကြီး ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ သူက စမ်းသပ်မှုတွေကို ဖန်တီးတာ၊ သေဒဏ်ပေးတာ

မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီလောက် ဆိုးရွားလွန်းတဲ့ စတင်မှုကြီးကို ပြန်လည်ကာမိစေဖို့၊

အဲဒါက သူ့ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ပြန်လည်ဆုချလိမ့်မယ်လို့ SUNNY

အတော်လေး သေချာနေတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အားကောင်းတဲ့ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် [ASPECT]

တစ်ခုပေါ့။

'ကြည့်ကြသေးတာပေါ့... ငါ ဒါကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။'

ကလေးဘဝတုန်းက ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ နာမည်ကြီး webtoon တွေကို သတိရသွားပြီး SUNNY က

အာရုံစိုက်ကာ "status (အခြေအနေ)", "myself (ငါ့ကိုယ်ငါ)" နဲ့ "information

(အချက်အလက်)" လို စကားလုံးတွေကို စိတ်ထဲက တွေးလိုက်တယ်။ တကယ်ပဲ၊ သူ

အာရုံစိုက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ့ရှေ့က လေထုထဲမှာ တောက်ပနေတဲ့ rune (ရူးန်း)

စာလုံးတွေ ပေါ်လာတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် သူ ဒီရှေးဟောင်းအက္ခရာတွေကို မသိပေမဲ့၊

အဲဒီနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးမှန်းမသိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း

နားလည်နေပြန်တယ်။

သူ့ရဲ့ [ASPECT] ကို ဖော်ပြထားတဲ့ rune စာလုံးကို သူ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ

ရှာတွေ့သွားတယ်... ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူ တည်ငြိမ်မှုတွေ ဆုံးရှုံးသွားတော့တယ်။

'ဘာ?! ဘာသောက်ရူးယုတ်မာမှုကြီးလဲ?!'

【နာမည်: SUNNY (Sunless). စစ်မှန်သော နာမည်: — အဆင့်: လောင်းလျာ

(Aspirant). ဝိညာဉ်အူတိုင်: ငုပ်လျှိုးနေသော (Dormant). မှတ်ဉာဏ်များ [MEMORIES]: —

ပဲ့တင်သံများ [ECHOES]: — စွမ်းရည်များ [ATTRIBUTES]: [Fated (ကံကြမ္မာစီမံသူ)],

[Mark of Divinity (နတ်ဘုရား၏ အမှတ်အသား)], [Child of Shadows (အရိပ်များ၏

ကလေးငယ်)]. ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် [ASPECT]: [Temple Slave (ဘုရားကျောင်း ကျွန်)].

ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် ဖော်ပြချက်: [ကျွန်ဟူသည် ပြောပလောက်သည့် စွမ်းရည်

သို့မဟုတ် အရည်အချင်း ဘာတစ်ခုမျှ မရှိသော အသုံးမကျသည့် ကံဆိုးသူဖြစ်သည်။

ဘုရားကျောင်း ကျွန်ဟူသည်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် များစွာ ပို၍

ရှားပါးပေသည်။] 】

ဆွံ့အသွားလျက် SUNNY ဟာ rune စာလုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး၊ သူ

မျက်စိများ မှားနေတာလားလို့ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေမိတယ်။ သေချာတာပေါ့၊

သူ အဲဒီလောက်ကြီး ကံမဆိုးနိုင်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား?

'အသုံးမကျတဲ့ Aspect မရှိဘူးတဲ့ သောက်ကားပဲ!'

ဒီအတွေး သူ့ခေါင်းထဲ ပေါ်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ့ခြေလှမ်း ရစ်သမ် ပျက်သွားပြီး

ခလုတ်တိုက်ကာ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်နဲ့ သံကြိုးကို အောက်ကို ဆွဲချလိုက်သလို

ဖြစ်သွားတယ်။ ချက်ချင်းပဲ သူ့နောက်က ကောက်ကျစ်မယ့်ပုံစံနဲ့ လူက အော်ဆဲတော့တယ်:

"ဖာသည်မသား! သွားတာလာတာ သေချာကြည့်သွားလေ!"

SUNNY လည်း သူ့အတွက်သာ မြင်ရတဲ့ rune စာလုံးတွေကို အလျင်စလို

ဖျောက်လိုက်ပြီး ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ သူ

ပုံမှန်ပြန်လျှောက်နိုင်သွားတယ် — ဒါပေမဲ့ မရည်ရွယ်ဘဲ သံကြိုးကို နောက်တစ်ကြိမ်

ထပ်ဆွဲလိုက်မိပြီးမှပေါ့။

"ဒီခွေးသူတောင်းစားလေး! မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်!"

SUNNY ရဲ့ ရှေ့က ပခုံးကျယ်ကျယ်နဲ့ လူက ခေါင်းလှည့်မလာဘဲ တခစ်ခစ်

ရယ်လိုက်တယ်။

"ဘာလို့ အာရုံနောက်ခံနေမှာလဲ။ ဒီကောင်ပျော့လေးက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နေထွက်ရင်

သေတော့မှာပဲလေ။ တောင်ကြီးက သူ့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။"

စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာမှာ သူက ထပ်ပြောတယ်:

"ဒါက မင်းနဲ့ ငါ့ကိုလည်း သတ်ပစ်မှာပဲ။ နည်းနည်းလေး နောက်ကျမှပေါ့။ အင်ပါယာစစ်သားတွေ

ငါတို့ကို ဒီအအေးဒဏ်ထဲ အတင်းလွှတ်ရအောင် ဘာတွေများ တွေးနေကြလဲ ငါ တကယ်

နားမလည်တော့ဘူး။"

ကောက်ကျစ်မယ့်ပုံစံနဲ့ လူက အသက်ရှူမှားသွားတယ်။

"မင်းအကြောင်းပဲ မင်းပြောစမ်း၊ အရူးကောင်! ငါကတော့ အသက်ရှင်အောင် နေမှာ!"

SUNNY က တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထပ်မချော်လဲအောင် အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။

'ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အတွဲလေးပဲ။'

ရုတ်တရက် အနောက်ဘက် တစ်နေရာဆီကနေ တတိယမြောက် အသံတစ်သံက စကားဝိုင်းထဲ ဝင်လာတယ်။

ဒီအသံကတော့ နူးညံ့ပြီး ဉာဏ်ရည်မြင့်မယ့်ပုံ ပေါက်တယ်။

"ဒီတောင်ကြားလမ်းက တစ်နှစ်တာရဲ့ ဒီလိုအချိန်ဆိုရင် ပုံမှန်အားဖြင့် အများကြီး

ပိုနွေးတယ်။ ငါတို့က တကယ်ကို ကံဆိုးလွန်းနေတာ။ ပြီးတော့၊ ဒီကောင်လေးကို မင်းတို့

အန္တရာယ်မပေးဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

SUNNY လည်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ နားထောင်လိုက်တယ်။

"သူ့အရေပြားပေါ်က အမှတ်အသားတွေကို မင်းတို့ မမြင်ဘူးလား။ သူက အကြွေးတွေ၊

ရာဇဝတ်မှုတွေ ဒါမှမဟုတ် ကံဆိုးမှုတွေကြောင့် ကျွန်ဖြစ်လာရတဲ့ ငါတို့လိုလူမျိုး

မဟုတ်ဘူး။ သူက မွေးကတည်းက ကျွန်ပဲ။ တိတိကျကျ ပြောရရင် ဘုရားကျောင်း ကျွန် (Temple

Slave) ပေါ့။ မကြာသေးခင်ကမှ၊ အင်ပါယာစစ်တပ်က အရိပ်နတ်ဘုရား (Shadow God) ရဲ့

နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဘုရားကျောင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီကောင်လေး

ဒီကိုရောက်လာတာ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။"

ပခုံးကျယ်ကျယ်နဲ့ လူက နောက်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ အားနည်းတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ငါတို့က

ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။ သူက ကိုယ့်ဘုရားကျောင်းကိုယ်တောင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ

မဟုတ်ဘူး။"

"အင်ပါယာက အင်အားကြီးမားတဲ့ စစ်နတ်ဘုရား (War God) ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ရထားတာလေ။

သေချာတာပေါ့၊ သူတို့က ဘုရားကျောင်း နည်းနည်းပါးပါး မီးရှို့ဖို့ မကြောက်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ငါတို့ကို ဘယ်အရာကမှ၊ ဘယ်သူကမှ ကာကွယ်ပေးမထားဘူး။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဒေါသထွက်အောင် မင်း တကယ်ပဲ စွန့်စားချင်လို့လား။"

ပခုံးကျယ်ကျယ်နဲ့ လူက ပြန်မဖြေချင်တဲ့ဟန်နဲ့ နှာမှုတ်သံတစ်ခုသာ ပြုလိုက်တယ်။

သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းကို လှပတဲ့ မြင်းဖြူတစ်ကောင် စီးလာတဲ့ စစ်သားငယ်လေး တစ်ယောက်က

တားဆီးလိုက်တယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ သားရေရင်အုပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံတစ်ချောင်းနဲ့

ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ သူဟာ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိပြီး မွန်မြတ်တဲ့ပုံ

ပေါက်နေတယ်။ SUNNY စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာက၊ အဲဒီခွေးကောင်က တကယ်ကို

ချောမောနေတာပဲ။ ဒါသာ သမိုင်းဝင် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဆိုရင် ဒီစစ်သားက သေချာပေါက်

အမျိုးသား ဇာတ်ဆောင် ဖြစ်နေမှာပဲ။

"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

သူ့အသံမှာ ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မပါသလို၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။

အားလုံး တုံ့ဆိုင်းနေကြချိန်မှာ နူးညံ့တဲ့အသံနဲ့ ကျွန်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်:

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သခင်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ပင်ပန်းပြီး ချမ်းနေကြလို့ပါ။

အထူးသဖြင့် ဟိုဘက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိတ်ဆွေလေးပေါ့။ ဒီခရီးက အဲဒီလောက်

ငယ်ရွယ်တဲ့သူ တစ်ယောက်အတွက် တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းလွန်းပါတယ်။"

စစ်သားက SUNNY ကို သနားကြင်နာစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

'ဘာကြည့်နေတာလဲ။ မင်းလည်း ငါ့ထက် အများကြီး ကြီးတာမှ မဟုတ်ဘဲ!' SUNNY

'ဘာကြည့်နေတာလဲ။ မင်းလည်း ငါ့ထက် အများကြီး ကြီးတာမှ မဟုတ်ဘဲ!' SUNNY

စိတ်ထဲက တွေးလိုက်တယ်။

သေချာတာပေါ့၊ သူ အသံထွက်ပြီး ဘာမှမပြောရဲပါဘူး။

စစ်သားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခါးပတ်ဆီကနေ ရေဘူးတစ်ဘူးကို ယူကာ SUNNY ဆီ

ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

"နည်းနည်းလောက် သည်းခံလိုက်ပါဦး၊ ကလေး။ မကြာခင် ငါတို့ ညအိပ်ရပ်နားကြတော့မှာပါ။

လောလောဆယ်တော့ ရော့၊ ရေနည်းနည်း သောက်လိုက်။"

'ကလေး? ကလေးတဲ့လား?!'

အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သူ့ရဲ့ ပိန်လှီတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သေးငယ်တဲ့

အရပ်အမောင်းတွေကြောင့်၊ SUNNY ဟာ အသက်ပိုငယ်တဲ့သူ တစ်ယောက်အဖြစ် မကြာခဏ

အထင်ခံရလေ့ရှိတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အဲဒါကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ သူ

ဝန်လေးလေ့မရှိပေမဲ့၊ အခုတော့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ကလေးလို့ အခေါ်ခံရတာ သူ့ကို တကယ်ပဲ

ဒေါသထွက်စေတယ်။

ဒါတောင်မှ၊ သူ တကယ် ရေဆာနေတုန်းပဲလေ။

သူ ရေဘူးကို လှမ်းယူဖို့ လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ၊ လေထဲမှာ ကြာပွတ်ရိုက်သံ တစ်ချက်

ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရုတ်တရက် SUNNY ဟာ နာကျင်မှု ကမ္ဘာကြီးထဲကို

ရောက်သွားတော့တယ်။ သူ ခလုတ်တိုက်သွားပြီး၊ သံကြိုးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ဆွဲမိသွားလို့

နောက်က ကောက်ကျစ်တဲ့ ကျွန်က ထပ်ဆဲပြန်တယ်။

နောက်ထပ် စစ်သားတစ်ယောက်၊ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ပိုအသက်ကြီးပြီး ပိုဒေါသထွက်နေတဲ့သူက

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာမှာ သူ့မြင်းကို ရပ်လိုက်တယ်။ SUNNY ရဲ့

အင်္ကျီပါးလေးကို ဖြတ်ခွဲပြီး သွေးထွက်သွားစေတဲ့ ကြာပွတ်က သူ့ဆီကနေ လာတာပါ။

ကျွန်တွေကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ၊ အသက်ကြီးတဲ့ စစ်သားက သူ့ရဲ့

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အငယ်ကို အထင်သေးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

စစ်သားငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားတယ်။

"ကျွန်တော် ဒီကောင်လေးကို ရေနည်းနည်း တိုက်နေတာပါ။"

"ငါတို့ စခန်းချတဲ့အခါ ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့အတူ သူ ရေရလိမ့်မယ်!"

"ဒါပေမဲ့…"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား! ဒီကျွန်တွေက မင်းသူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကြားလား? သူတို့က

လူတွေတောင် မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို လူတွေလို ဆက်ဆံလိုက်ရင် သူတို့တွေ တွေးချင်ရာ

တွေးကုန်လိမ့်မယ်။"

စစ်သားငယ်လေးက SUNNY ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ရေဘူးကို

ခါးပတ်မှာ ပြန်ချိတ်လိုက်တယ်။

"နောက်တစ်ခါ မင်း ကျွန်တွေနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့နေတာကို ငါ မမိစေနဲ့၊ လူသစ်။ မဟုတ်ရင်

နောက်တစ်ခါ ငါ့ကြာပွတ်အရသာကို မြည်းရမှာ မင်းရဲ့ ကျောပြင် ဖြစ်သွားမယ်!"

သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သရုပ်ပြသလိုပဲ၊ အသက်ကြီးတဲ့ စစ်သားက သူ့ကြာပွတ်ကို လေထဲမှာ

တစ်ချက် ရိုက်ပြလိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုနဲ့ ဒေါသတွေကို ထုတ်လွှင့်ကာ သူတို့ကို

ဖြတ်ကျော် သွားလိုက်တယ်။ SUNNY ကတော့ ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားတဲ့

မလိုမုန်းထားမှုတွေနဲ့ ထွက်သွားတဲ့သူ့ကို လိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

'ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အရင်ဆုံး သေတာကို ငါ

စောင့်ကြည့်နေမယ်။'

ပြီးတော့ သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စစ်သားငယ်လေးဆီ

အကြည့်ရောက်သွားတယ်။

'ပြီးရင်၊ မင်းက ဒုတိယပဲ။'