Tab 1

အခန်း (၅) ပြတ်တောက်သွားသော သံကြိုးများ

【သင်သည် ငုပ်လျှိုးနေသော သားရဲ (Dormant Beast)၊ တောင်တန်းဘုရင်၏ သားလောင်း

(Mountain King's Larva) အား သုတ်သင်လိုက်ပါသည်။】

ဆန်နီ [SUNNY] ဟာ အသက်ရှူမဝဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက

အသားကြိတ်စက်ထဲကို ဖြတ်သန်းလာရသလို ခံစားနေရတယ်: အဒရီနယ်လင် (Adrenalin) ဟော်မုန်းတွေ အများအပြား ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း နာကျင်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို လုံးဝ မဖျောက်ဖျက်နိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့လည်း သူက ပီတိဖြစ်နေဆဲပါ။ သားလောင်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ရရှိတဲ့ ကျေနပ်မှုက အလွန်ကြီးမားလွန်းလို့ 'မှတ်ဉာဏ်' (Memory) — အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ အောင်ပွဲခံတဲ့ နိုးထသူတွေကို ဂါထာက တစ်ခါတရံ ဆုချလေ့ရှိတဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်း — ကို မရလိုက်တဲ့အတွက် စိတ်ပျက်ဖို့တောင် မေ့လျော့နေမိပါတယ်။

မှော်ဓားတစ်လက် ဒါမှမဟုတ် သံချပ်ကာဝတ်စုံ တစ်စုံလောက်သာ ရရင် အခုချိန်မှာ

အသုံးတည့်မှာပဲ။ ကျစ်! နွေးထွေးတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်ဆိုရင်တောင် သူ ကျေနပ်မှာပါ။

'သုံးစက္ကန့်။ မင်း နောက်ထပ် သုံးစက္ကန့် အနားယူလို့ရတယ်'SUNNY

တွေးလိုက်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အိပ်မက်ဆိုး [NIGHTMARE] က ပြီးဖို့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။

ခဏအကြာမှာတော့၊ သူ အတင်းအကျပ် သတိပြန်ဝင်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး၊ အခြေအနေကို

အကဲခတ်ဖို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။

သားလောင်းက သေသွားပြီ၊ အဲဒါက တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့၊ သူက သံကြိုးဖြင့် အဲဒီအကောင်ဆီ ချိတ်ဆက်ခံထားရဆဲပါ။

— သေမင်းလို ဖြူဖျော့နေတဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့

ကျွန်နဲ့ ပရော်ဖက်ဆာတို့ နှစ်ယောက်က သူတို့သုံးယောက် အနည်းဆုံး လှုပ်ရှားခွင့်

နည်းနည်းရဖို့အတွက် သံကြိုးကို ဖြည်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာတော့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေနဲ့ အသားစတွေ မြေကြီးပေါ်

ပြန့်ကျဲနေတယ်။ ကျွန်တွေ အများကြီး အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ အနည်းငယ်ကတော့

ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှန်းမသိ လွတ်မြောက်သွားပြီး အခုဆို ထွက်ပြေးနေကြတယ်။

'အရူးတွေ။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ သေလမ်းရှာနေကြတာပဲ။'

ကြည့်ရတာ သံကြိုးက တစ်ချိန်ချိန်မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့တယ် —

အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေတဲ့ ကျွန်တွေရဲ့ ဆွဲခေါ်မှုကို ဆန်နီ

[SUNNY] ခံနေရချိန်မှာ ရုတ်တရက် သံကြိုး လျော့သွားခဲ့တာပဲ။ သူတို့ရဲ့ လက်ထိတ်တွေက

သိပ်မရှုပ်ထွေးတဲ့ သော့ခတ်စနစ်မျိုး ဆိုရင်တော့ သူ့ကိုယ်သူ လွတ်မြောက်အောင် အခု

ကြိုးစားလို့ ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့၊ လက်ထိတ်တစ်စုံစီတိုင်းက သီးခြား ကွင်းဆက်တစ်ခုမှာ

ခိုင်ခိုင်မာမာ တပ်ဆင်ထားတာ: သော့မဖွင့်ဘဲနဲ့ ဘယ်သူမှ ဘယ်မှ သွားလို့မရဘူး။

အာဏာရှင် [TYRANT] — တောင်တန်းဘုရင် [MOUNTAIN KING] ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ် — ကိုတော့

မီးပုံကြီးရဲ့ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်ကြောင့် မြင်ကွင်းကနေ ဖုံးကွယ်ခံထားရတယ်။

ဒါပေမဲ့၊ ကျောက်တုံးတွေကနေတဆင့် ပျံ့နှံ့လာတဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ တုန်ခါမှုတွေနဲ့အတူ

မသေဆုံးသေးတဲ့ ကျွန်တွေရဲ့ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံတွေကြောင့် အဲဒီအကောင်ရဲ့

လှုပ်ရှားမှုတွေကိုSUNNY ခံစားသိရှိနိုင်တယ်။ စစ်သားတချို့

အသက်ရှင်နေသေးပြီး၊ သတ္တဝါဆိုးကြီးကို အသည်းအသန် ခုခံတိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်

ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ တစ်ခု နှစ်ခုကိုလည်း ကြားနေရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့အာရုံကို အများဆုံး ဆွဲဆောင်သွားတာကတော့၊ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ပြတ်တောက်နေတဲ့

အလောင်းတချို့ စတင်လှုပ်ရှားလာတဲ့ အချက်ပါပဲ။

'သားလောင်းတွေ ထပ်လာပြန်ပြီလား?'

သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။

တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်၊ နောက်ထပ် အလောင်းလေးလောင်းက ခြေထောက်ပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း

မတ်တပ်ရပ်လာတယ်။ သားရဲကောင်တိုင်းက ပထမတစ်ကောင်လိုပဲ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး၊

အသေအပျောက်ဖြစ်စေနိုင်စွမ်းကလည်း နည်းနည်းလေးမှ မလျော့ပါဘူး။ အနီးဆုံး တစ်ကောင်က

ဆန်နီ [SUNNY] နဲ့ မီတာအနည်းငယ်ပဲ ကွာတော့တယ်။

'သောက်ကျိုးနည်း!' သူ တွေးလိုက်တယ်။

ထူးဆန်းတဲ့ တဂျောက်ဂျောက် မြည်သံတွေ လေထုထဲ ပြည့်နှက်သွားချိန်မှာ၊ သားရဲတွေထဲက

တစ်ကောင်က ကျွန်သုံးယောက်ဆီ ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ့အစွယ်တွေကို သွေးလိုက်တယ်။

ကက်စတာက ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားပြီး ဆုတောင်းစာတွေကို တီးတိုးရွတ်ဆိုနေကာ၊

ပရော်ဖက်ဆာကတော့ နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်လို ငြိမ်သက်သွားတယ်။SUNNY ရဲ့

မျက်လုံးတွေက လက်နက်အဖြစ် သုံးစရာတစ်ခုခု ရမလားဆိုပြီး မြေကြီးပေါ်ကို အလျင်အမြန်

ရှာဖွေနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူသုံးလို့ရမယ့် အရာ တစ်ခုမှ မရှိဘူး: ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့

သူက၊ ရိုးရိုးလေးပဲ သံကြိုးခပ်တိုတိုကို သူ့လက်သီးဆစ်တွေမှာ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး

လက်သီးတွေကို မြှောက်လိုက်တယ်။

'လာခဲ့စမ်း၊ ခွေးကောင်!'

သားလောင်းက လက်သည်းတွေ၊ အစွယ်တွေနဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အဟုန်နဲ့

မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ရှေ့ကို ပြေးဝင်လာတယ်။ ဆန်နီ

[SUNNY] တုံ့ပြန်ဖို့ စက္ကန့်ဝက်တောင် အချိန်မရလိုက်ပါဘူး; ဒါပေမဲ့၊ သူ

ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ၊ လျင်မြန်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ဘေးကနေ ဖြတ်သွားပြီး လေထဲမှာ

ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်လက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရတဲ့

သတ္တဝါကြီးဟာ အကျည်းတန်စွာနဲ့ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားတယ်။

ဆန်နီ [SUNNY] မျက်တောင်ခတ်လိုက်တယ်။

'အဲဒါ ဘာလဲ?'

ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ သူ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပြီး သူ့ဘယ်ဘက်ကို

ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ရပ်နေတာကတော့၊ တစ်ချိန်က

သူ့ကို ရေပေးခဲ့တဲ့ ချောမောတဲ့ စစ်သားငယ်လေးပါပဲ။ သူက နည်းနည်း တင်းမာနေပေမဲ့၊

တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ သားရေသံချပ်ကာပေါ်မှာ အညစ်အကြေး

ဒါမှမဟုတ် သွေးတစ်စက်တောင် မရှိဘူး။

'သူက. မိုက်လှချည်လား'SUNNY တွေးလိုက်ပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာတယ်။

'ဟန်လုပ်နေတာ! သူက ဟန်လုပ်နေတဲ့ကောင်လို့ ပြောတာ!'

ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြပြီးနောက်၊ စစ်သားက ကျန်နေတဲ့ သားလောင်း သုံးကောင်ကို

ရင်ဆိုင်ဖို့ ရှေ့ကို တိုးသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက်မှာ၊ သူ

ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီးSUNNY ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့

လျင်မြန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနဲ့အတူ လူငယ်စစ်သည်တော်က သူ့ခါးပတ်ဆီက တစ်ခုခုကို

ယူပြီးSUNNY ဆီ ပစ်ပေးလိုက်တယ်။

'မင်းကိုယ်မင်း ကယ်လိုက်!'

အဲဒီလိုပြောပြီးနောက်မှာတော့၊ သတ္တဝါတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သူ ထွက်သွားတော့တယ်။

ဆန်နီ [SUNNY] အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုနဲ့ ပစ္စည်းကို ဖမ်းလိုက်ပြီး စစ်သား

ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ အကြည့်ကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှာ

တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အရာကို လေ့လာလိုက်တယ်။

အဲဒါက အဆုံးမှာ ဖြောင့်တန်းတဲ့ အကောက်တစ်ခု ပါတဲ့ တိုတောင်းပြီး ကျဉ်းမြောင်းတဲ့

သံတုတ်လေး တစ်ချောင်းပါ။

'သော့။ အဲဒါ သော့ပဲ။'

သူ့နှလုံးခုန်သံတွေ ပိုမြန်လာတယ်။

'လက်ထိတ်တွေရဲ့ သော့ပဲ!'

လူငယ်စစ်သည်တော်နဲ့ သားလောင်းတွေကြား စတင်နေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲကို

နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊SUNNY ဟာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်

ချလိုက်ပြီး လက်ထိတ်တွေကို အနေအထား ပြင်ကာ သော့ထည့်ဖို့ သင့်တော်မယ့် အနေအထား

ရအောင် ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ရင်းနှီးမှုမရှိတဲ့ သော့ခတ်စနစ် ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်လဲ

ဆိုတာကို နားလည်ဖို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားလိုက်ရပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးမှာတော့

ကျေနပ်စရာ ကလစ်ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်လာပြီး သူ ရုတ်တရက် လွတ်မြောက်သွားတယ်။

အေးစက်တဲ့ လေပြင်းက သူ့ရဲ့ သွေးထွက်နေတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေကို ပွတ်သပ်သွားတယ်။ ဆန်နီ

[SUNNY] က အဲဒါတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မှိုင်းညို့တဲ့

အရောင်အဝါတွေနဲ့အတူ ပြုံးလိုက်တယ်။

'မင်းတို့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်တော့။'

ခဏတာလောက်၊ သူ့ခေါင်းထဲမှာ အကြမ်းဖက်မှုတွေနဲ့ လက်စားချေမှု ပုံရိပ်တွေ

ပြည့်နှက်သွားတယ်။

"ကောင်လေး! ဒီဘက်မှာ!"

ကက်စတာက လေထဲမှာ လက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး၊ သူ့အာရုံရဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။

သူ့ကို ဒီအတိုင်း သေအောင် ထားခဲ့လိုက်ဖို့SUNNY ခဏလောက်

စဉ်းစားလိုက်ပေမဲ့၊ နောက်တော့ မလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ လူအင်အားများရင်

ခွန်အားရှိတယ်လေ။

ဒါ့အပြင်၊ ကောက်ကျစ်သူက အရင်က သူ့ကို သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပြီး

ယေဘုယျအားဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းပေမဲ့လည်း၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်

ကျွန်တစ်ယောက်ကို သံကြိုးတွေနဲ့ ထားခဲ့ရတာSUNNY အတွက် စိတ်မကောင်းစရာ

ဖြစ်နေလိမ့်မယ် — အထူးသဖြင့် သူ့ကို လွှတ်ပေးတာက ဘာမှ ပေးဆပ်စရာ

မလိုတဲ့အတွက်ကြောင့်ပါ။

သူ တခြား ကျွန်နှစ်ယောက်ဆီကို အမြန်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ လက်ထိတ်တွေကို

တစ်ပြိုင်နက်၊ သူSUNNY ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို

ရယ်မောကာ အကလေး ကလိုက်သေးတယ်။

"အား! နောက်ဆုံးတော့ လွတ်လပ်သွားပြီ! နတ်ဘုရားတွေ ငါတို့ကို ပြုံးပြနေတာ ဖြစ်မယ်!"

ပရော်ဖက်ဆာကတော့ ပိုပြီး ထိန်းသိမ်းတတ်တယ်။ သူက ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့SUNNY ရဲ့

ပရော်ဖက်ဆာကတော့ ပိုပြီး ထိန်းသိမ်းတတ်တယ်။ သူက ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့SUNNY ရဲ့

ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အားနည်းစွာ ပြုံးပြကာ၊ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ တိုက်ပွဲဘက်ကို

တင်းမာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

သားလောင်း သုံးကောင်ထဲက နှစ်ကောင်က သေသွားပြီ; တတိယတစ်ကောင်ကတော့ လက်တစ်ဖက်

ပြတ်နေပေမဲ့ သူ့ပြိုင်ဘက်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ။

လူငယ်စစ်သည်တော်က မွေးရာပါ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့

ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်မှုနဲ့ လှုပ်ရှားကာ အဲဒီအကောင်ကို လှည့်ပတ် တိုက်ခိုက်နေတယ်။

"ဘာစောင့်နေတာလဲ?! ပြေးလေ!"

ကက်စတာက ထွက်ပြေးဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ပရော်ဖက်ဆာက တားလိုက်တယ်။

"ငါ့မိတ်ဆွေ၊ ငါကတော့..."

"မင်း "အကြံပေးမယ်" လို့ ထပ်ပြောရင် နတ်ဘုရားတွေကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ရဲတယ်၊

မင်းခေါင်းကို ရိုက်ခွဲပစ်မယ်!"

ကျွန်နှစ်ယောက်ဟာ ပွင့်လင်းတဲ့ ရန်လိုမှုတွေနဲ့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်

ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ခဏအကြာမှာ၊ ပညာတတ်က မျက်လွှာချပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"ငါတို့ အခု ထွက်ပြေးရင်၊ သေချာပေါက် သေမှာပဲ။"

"ဘာလို့လဲ?!"

အသက်ကြီးတဲ့ ကျွန်က မြင့်မားတဲ့ မီးပုံကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမီး မရှိရင်၊ ငါတို့က ညမကုန်ခင် အအေးဒဏ်ကြောင့်

သေသွားမှာမို့လို့ပဲ။ နေမထွက်မချင်း၊ ထွက်ပြေးတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့

အတူတူပဲ။"

ပရော်ဖက်ဆာ ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာ သိလို့SUNNY ဘာမှ ဝင်မပြောဘူး။ တကယ်တော့၊

သားလောင်းကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ပြီးကတည်းက အဲဒါကို သူ နားလည်ပြီးသားပါ။ တောင်တန်းဘုရင်

[MOUNTAIN KING] ဘယ်လောက်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းပါစေ၊ ဒီအေးခဲနေတဲ့ ငရဲမှာ သူတို့ရဲ့

တစ်ခုတည်းသော အသက်ကယ်ကြိုးက မီးပုံကြီးပဲ ဖြစ်တယ်။

အဲဒါက ပခုံးကျယ်ကျယ်နဲ့ ကျွန်ကြီး (သူ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပါစေ)

ပြောခဲ့သလိုပါပဲ။ သူတို့ကို သတ်ဖို့ ဘယ်သူမှ မလိုပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့

အခွင့်အရေးရရင် တောင်ကြီးကိုယ်တိုင်က အဲဒီအလုပ်ကို လုပ်သွားမှာမို့လို့ပါ။

"ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ?! အဲဒီ သတ္တဝါကြီး အစားခံရတာထက် အအေးဒဏ်ကြောင့် သေရတာကိုပဲ

ပိုသဘောကျသေးတယ်! အဲဒီအကောင်တွေထဲက တစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတာကို

ထည့်မပြောနဲ့ဦး... ရွံစရာ။"

ကက်စတာက ရဲရင့်ချင်ယောင် ဆောင်နေပေမဲ့ သူ့အသံမှာ ဘာယုံကြည်မှုမှ မရှိဘူး။ သူ

ကျောက်တုံးစင်မြင့်ကို ဝန်းရံထားတဲ့ အမှောင်ထုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ နောက်ကို

ခြေတစ်လှမ်းမဆုတ်ခင် တုန်ယင်သွားတယ်။

ဒီအချိန်မှာတော့၊ တတိယမြောက် သားလောင်းက သေသွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊

လူငယ်စစ်သည်တော်ကိုလည်း ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရတော့ဘူး။ သူက မီးပုံကြီးရဲ့

အခြားတစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ တိုက်ပွဲဆီ သွားပူးပေါင်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ် — ကျွန်သုံးယောက်ကို

ကျောက်တုံးစင်မြင့်ရဲ့ တောင်စောင်းဘက် အခြမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီးပေါ့။

ပညာတတ်က လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်တယ်။

"သတ္တဝါကြီးက သူ သတ်ထားပြီးသား သူတွေနဲ့တင် ဗိုက်ဝသွားနိုင်တယ်။ အင်ပါယာစစ်တပ်က

သူ့ကို အနိုင်ယူလိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် မောင်းထုတ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ ဒီမှာနေရင် အခွင့်အလမ်း သေးငယ်ပေမဲ့ ရှင်သန်နိုင်ဖို့

အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ထွက်ပြေးရင်တော့၊ သေချာပေါက် ငါတို့ သေရမှာပဲ။"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

ပရော်ဖက်ဆာနဲ့ မတူတာက၊ တောင်တန်းဘုရင် [MOUNTAIN KING] ဟာ ကျွန်အများစုကို

သတ်လိုက်ရုံနဲ့ ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာSUNNY သေချာနေတယ်။ သာမန်လူတစ်စုက

အဲဒီကောင်ကြီးကို တကယ် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့လည်း သူ မယုံကြည်ပါဘူး။

သူတို့က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘဲ နိုးထသူ [AWAKENED] တွေ ဖြစ်နေရင်တောင်၊ အာဏာရှင်

[TYRANT] တစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ပွဲဆိုတာ အနိုင်ရဖို့ နေနေသာသာ အလွယ်တကူ

အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ဖို့တောင် မလွယ်တဲ့ ကိစ္စပါ။

ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီအကောင်ကြီးကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ်

ရှင်းထုတ်ပစ်ရမယ်။

"သွားကြည့်ရအောင်။"

ကက်စတာက ရူးသွပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ရသလိုမျိုး သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်း ရူးနေလား? မင်းက အဲဒီသားရဲကြီးနဲ့ ပိုနီးအောင် သွားချင်တယ်ပေါ့?!"

ဆန်နီ [SUNNY] က သူ့ကို ခံစားချက်မရှိတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊

ပခုံးတွန့်ကာ သောင်းကျန်းနေတဲ့ သတ္တဝါကြီး ရှိရာဘက်ကို ဦးတည်သွားလိုက်တယ်။