Shadow Slave Chapter 79 Myanmar Translation

Tab 1

အခန်း (၇၉) ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်း

SUNNY ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ အတော်လေး မှောင်နေပါပြီ။ CASSIE က သူမရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီအောက်မှာ နွေးနွေးထွေးထွေး ဝင်ခွေပြီး အိပ်ပျော်နေတယ်။ သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အပြုံးလေး တစ်ခု ရှိနေတယ်။

'အိပ်မက်လှလှ မက်ပါစေ။'

သူမရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ရူပါရုံတွေက သူမကို မနှောင့်ယှက်တာ အတော်ကြာနေပြီ။ သူတို့က ဒီအေးချမ်းတဲ့ ကျွန်းလေးပေါ်မှာ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက အရာအားလုံး ပိုကောင်းလာခဲ့တာပဲ။

... NEPH ရဲ့ စိတ်အခြေအနေ ကလွဲရင်ပေါ့လေ။ ဒီနေ့ဆို သူမက စခန်းကိုတောင် ပြန်မလာဘဲ သင်္ချိုင်းကုန်းရဲ့ အနောက်ဘက် အစွန်းမှာပဲ နေနေတယ်။ သူမက အမည်းရောင် ရေပြင်နဲ့ အရမ်း နီးကပ်နေတာကို SUNNY သဘောမကျဘူး။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

'သူမအတွက် အရသာရှိတဲ့ အသီးတချို့ ငါ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် သွားခူးရမယ်။'

မှော်သစ်သီးတွေကို စားပြီးရင် သူမ သေချာပေါက် ဆက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒါတွေက အရမ်းကို ချိုမြိန်ပြီး အရသာရှိတာကိုး! အဲဒီအကြောင်း တွေးမိရုံနဲ့တင် SUNNY ရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ သွားရည်တွေ ကျလာတယ်။

'... ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ့အတွက်လည်း တစ်လုံးလောက် ရှာရမယ်။'

အစပိုင်းတုန်းကတော့ သူတို့က သစ်သီးတွေ ခူးဖို့ ဝိညာဉ်သစ်ပင် (Soul Tree) ရဲ့ အောက်ဘက် အကိုင်းအခက်တွေဆီကို အလှည့်ကျ တက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ NEPHIS က သူမရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လွမ်းဆွေးမှုတွေကြောင့် အာရုံလွင့်နေပုံ ရတယ်။ အဲဒီရဲ့ ရလဒ်အနေနဲ့၊ အားလုံးအတွက် သစ်သီးခူးပေးဖို့ အဖွဲ့က သူ့ကိုပဲ အားကိုးလာရတော့တယ်။

သူက အမှည့်ဆုံး အသီးတွေကို အရင်ရွေးခူးပြီး၊ အောက်ဘက် အကိုင်းအခက်တွေ အားလုံးကို ပြောင်စင်အောင် ခူးပြီးသွားပြီ။ နောက်ပိုင်း ခူးတဲ့ အသီးတွေက ပိုသေးပြီး နတ်ပြည်ရောက်သလို အရသာမျိုး မရှိတော့ပေမဲ့၊ အရမ်း ကောင်းနေတုန်းပါပဲ။ အသီး တစ်လုံးစီက လူတစ်ယောက်ကို အချိန်အတော်ကြာ ဗိုက်ပြည့်စေဖို့ လုံလောက်တဲ့ အရွယ်အစား ရှိတဲ့အတွက်၊ သူတို့က တစ်ရက်ကို တစ်လုံးထက် ပိုစားခဲပါတယ်။ အမှည့်ဆုံး အသီးတွေက SUNNY ကို အရိပ် အပိုင်းအစ တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခု ပေးပြီး၊ ပိုသေးတဲ့ အသီးတွေကတော့ တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် လုံးဝကို မပေးပါဘူး။

'ငါ အရိပ် အပိုင်းအစ ဘယ်လောက်တောင် စုဆောင်းမိပြီလဲ မသိဘူး။ တစ်ရာကျော်လောက်တော့ ရှိရမယ် မလား? တစ်ရာ့ဆယ်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အလွန်ဆုံးမှ တစ်ပတ်ပေါ့။'

သူက rune စာလုံးတွေကို ခေါ်ယူပြီး စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရပေမဲ့၊ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှန်းမသိ အဲဒီအတွေးက သူ့ခေါင်းထဲကိုတောင် မဝင်လာခဲ့ဘူး။

... အကယ်၍ ဝင်လာခဲ့ရင်၊ သူ အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားမှာပါ။

အရိပ် အပိုင်းအစတွေ အကြောင်း လုံးဝ မေ့သွားပြီး၊ SUNNY က အပေါ်ကို မော့ကြည့်ကာ သူ့နောက်စေ့ကို သူ ကုတ်လိုက်တယ်။ အစကတော့ သူက မနက်ဖြန် မနက်ကျမှ သစ်ပင်ပေါ် တက်ပြီး၊ အရင်က ရောက်ခဲ့တဲ့ နေရာထက် ပိုမြင့်တဲ့ နေရာကို စူးစမ်းရှာဖွေကာ၊ NEPH ကို ပေးဖို့ အကောင်းဆုံး၊ အရသာ အရှိဆုံး အသီးကို ရှာဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ညမကုန်ခင် အထိ မစောင့်တော့ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အမှောင်ထဲမှာ ကောင်းကောင်း မြင်နိုင်တာပဲလေ။ ပြီးတော့ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ပြောင်းလဲနေသော ကြယ် [CHANGING STAR] ကို စိတ်ပျော်ရွှင်စေမယ့် လက်ဆောင်လေး တစ်ခု သူ ပိုပြီး စောစော ပေးနိုင်မှာပါ။

အံ့ဖွယ် သစ်ပင်ကြီးရဲ့ ပင်စည်နား ချဉ်းကပ်သွားပြီး SUNNY တက်ဖို့ စတင်လိုက်တယ်။ အမည်းရောင် (obsidian) လို ချောမွေ့တဲ့ အခေါက်ပေါ်က အက်ကွဲကြောင်း အသေးလေးတွေနဲ့ အဖုလေးတွေ ကလွဲပြီး ကိုင်စရာ ဘာမှမရှိတဲ့အတွက် ပထမဆုံး အပိုင်းက အခက်ဆုံးပါပဲ။ အကိုင်းအခက်တွေဆီ ရောက်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေး အားစိုက်ထုတ်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒါနဲ့ အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်နေပြီလေ။ သူ့လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို အလိုအလျောက် နီးပါး လှုပ်ရှားရင်း၊ SUNNY က ပိုပိုပြီး မြင့်တဲ့နေရာကို တက်သွားတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ၊ သူက ဧရာမ အကိုင်းအခက် ကျယ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ကို သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲတင်လိုက်နိုင်တယ်။

ဒီ ပထမဆုံး အကိုင်းအခက်တွေက လမ်းမကြီးတွေလို ကျယ်ဝန်းတယ်။ သူ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အချိန်အနည်းငယ်လောက် အနားယူကာ ညလေရဲ့ အေးမြမှုကို ခံစားလိုက်တယ်။

SUNNY ဟာ အမှောင်ထဲမှာ ဝိညာဉ်သစ်ပင် (Soul Tree) ပေါ်ကို တစ်ခါမှ မတက်ဖူးဘူး။ သစ်ရွက်တွေ ကြားကနေ ကျဆင်းလာတဲ့ တောက်ပတဲ့ နေရောင်ခြည်တန်းတွေ မရှိတော့တဲ့အခါ၊ အဲဒါက ထူးဆန်းစွာ ကွဲပြားနေပုံ ရတယ်။ တက်ကြွတဲ့ ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ငြိမ်သက်မှုနဲ့ အစားထိုးခံလိုက်ရတယ်။

သွေးနီရောင် သစ်ရွက်တွေရဲ့ တီးတိုးမြည်သံက ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ပုံ မပေါက်တော့ဘူး။ တကယ်တော့၊ အဲဒါက SUNNY ကို ကြက်သီးထသွားစေတယ်။ အဲဒီအသံက... ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ် ထောင်ပေါင်းများစွာက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသလိုမျိုးပဲ။

'ဒီနေ့ ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို အရာတွေ တွေးနေရတာလဲ? တကယ့် အရူးပဲ! ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးက ငါ့အသံကို မကြားနိုင်တာ တော်သေးတယ် — မဟုတ်ရင်၊ ငါ အရမ်း ရှက်မိမှာပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ဝိညာဉ်သစ်ပင်ရယ်...'

ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး SUNNY မတ်တပ်ရပ်ကာ ဆက်တက်ခဲ့တယ်။ သူ့ကိုယ်သူ သူ အရမ်း စိတ်ပျက်နေမိတယ်။ သစ်ပင်ကြီးက သူတို့ကို ပေးထားတဲ့ ကောင်းတဲ့ အရာတွေ အားလုံး အပြီးမှာ၊ အဲဒီရဲ့ ကြင်နာမှုကို သူက ရူးရူးမိုက်မိုက် သံသယ ဝင်နေတာ... အဲဒီရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို... ဝါးမျိုချင်တဲ့ အဲဒီရဲ့ ဆန္ဒကို... အမြဲတမ်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတာ၊ အမြဲတမ်း ကြီးထွားလာနေတာ... ငတ်မွတ်နေတာ၊ ဆာလောင်နေတာ... ထာဝရ...

ကျေးဇူးကန်းလိုက်တာ။

သူက ဘာလို့ အဲဒီအကြောင်းတွေ စပြီး တွေးနေရတာလဲ... ဟွန်း... တိတိကျကျ သူ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ?

သူ့ရဲ့ အတွေးလမ်းကြောင်းကို ပြန်မှတ်မိဖို့ ကြိုးစားရင်း SUNNY မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့၊ မရခဲ့ဘူး။

'အာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ ငါ ဒီကို လာတာ NEPH အတွက် အရသာရှိတဲ့ အသီးတစ်လုံး ရှာဖို့လေ၊ ငါ့ရဲ့ တွေးခေါ်ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကို လေ့ကျင့်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။'

အပေါ်ကို ပိုမြင့်မြင့် တက်သွားရင်း၊ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ အရင်က စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့တဲ့ ဧရိယာကို သူ ကျော်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးရဲ့ သစ်ရွက်သရဖူက သူ့ကိုယ်ပိုင် ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်တယ်။ ကြီးမားတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေက အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို ဖရိုဖရဲ ကြီးထွားနေပြီး၊ တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု လိမ်ယှက် ဖြတ်သန်းနေကာ၊ ထူထပ်တဲ့ သစ်ရွက်တွေက မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့အတွက် အသီးတွေကို ရှာဖွေရတာက ခက်ခဲပြီး အချိန်ပိုယူရတယ်။

ဒါတောင်မှ၊ SUNNY က ဆက်သွားဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတယ်။ နေရောင်ခြည် ပိုရတဲ့ အမြင့်ပိုင်းကို သူ ရောက်သွားရင်၊ အသီးတွေက အများကြီး ပိုပြီး ရင့်မှည့်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ တွက်ဆထားတယ်။

အပေါ်ပိုင်း အကိုင်းအခက်တွေဆီက အသီးတွေကို သူတို့ တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူးလေ။ အကယ်၍ တကယ်ကို အံ့မခန်းကောင်းတဲ့ အသီးတစ်လုံးကိုသာ သူ ရှာတွေ့နိုင်ရင်၊ NEPHIS က သူမရဲ့ စိတ်ကို ပြောင်းလဲပြီး ကျွန်းပေါ်ကနေ ထွက်သွားမယ်ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အတွေးတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီအသီးတွေက မှော်ဆန်တယ်လေ။ ဖြစ်နိုင်တာက သူမ ပြုံးတောင် ပြုံးလာနိုင်တယ်!

အားတက်သွားတဲ့ SUNNY ဟာ ဆက်ပြီး တက်သွားတယ်။

အချိန်တွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်လွန်သွားတယ်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ SUNNY က နောက်ဆုံးတော့ သူ လုံလောက်အောင် မြင့်မြင့် ရောက်လာပြီလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ တက်လာတာ နာရီဘယ်လောက် ကြာသွားပြီလဲ ဆိုတာကို သူ သေချာ မသိပေမဲ့၊ သူ့ကြွက်သားတွေ နာကျင်နေတာနဲ့ အကိုင်းအခက်တွေရဲ့ အကျယ်အဝန်း သိသိသာသာ သေးငယ်သွားတာကို ကြည့်ရင်၊ သူက သစ်ပင်ရဲ့ အပေါ်ပိုင်း တစ်နေရာရာကို ရောက်နေပြီ။

အကိုင်းအခက် တစ်ခုပေါ်ကို ခြေချလိုက်ပြီး သူက ရှေ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကာ ဘယ်ညာ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အသီးတွေကို ရှာရတာ လွယ်ကူတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းနဲ့ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု လိုအပ်တယ်။

... ပြီးတော့ ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းရည်လည်း လိုတာပေါ့! ဒီအမြင့်ကနေ ပြုတ်ကျတာက သာယာတဲ့ အတွေ့အကြုံ တစ်ခုတော့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တမ်းကျတော့၊ အဲဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သွားမှာပါ။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် လေ့လာရင်း SUNNY ဟာ ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးရဲ့ ပင်စည်နဲ့ ပိုပိုပြီး ဝေးတဲ့ နေရာကို ရွေ့သွားတယ်။ အကိုင်းအခက်တွေက သူ့ခြေအောက်မှာ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ သူက အကိုင်းတစ်ခုကနေ နောက်တစ်ခုကို ခုန်ကူးလိုက်တဲ့အတွက် သစ်ရွက်တွေ တီးတိုးမြည်သံရဲ့ သံစဉ်လေးကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစေတယ်။

လမ်းမှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ အသီး အနည်းငယ်ကို သူ သတိထားမိတယ်။ အဲဒါတွေက ရင့်မှည့်ပြီး အရသာရှိပုံ ပေါက်ပေမဲ့၊ ဘယ်တစ်ခုကမှ တကယ် ထူးခြားတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူက ဖြစ်နိုင်သမျှ အံ့ဩစရာ အကောင်းဆုံး အသီးကို ရှာချင်နေတာလေ။

နောက်ဆုံးမှာတော့၊ အကိုင်းအခက်တွေ တကယ်ကို ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပါးလွှာသွားတဲ့ အထိ SUNNY ရောက်သွားတယ်။ အခုဆို အဲဒါတွေက သာမန် သစ်ပင် တစ်ပင်ရဲ့ အကိုင်းအခက် အရွယ်အစားလောက် နီးပါးပဲ ရှိတော့ပြီး၊ သူ့အလေးချိန်ကို မနည်း ထိန်းထားရတယ်။

ဒါပေမဲ့ NEPHIS အတွက် သင့်တော်တဲ့ လက်ဆောင်ကို သူ ရှာမတွေ့သေးဘူး။

SUNNY ဟာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း၊ စိတ်ဓာတ်ကျသွားတယ်။ သူ တကယ် ရှာတွေ့မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။

အဲဒီအချိန်မှာ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။

သူနဲ့ အတန်ငယ် ဝေးတဲ့ နေရာမှာ၊ သူရပ်နေတဲ့ အကိုင်းရဲ့ အပေါ်တည့်တည့်က အကိုင်းအခက်တွေက တစ်ခုခု အလေးချိန်ကြောင့် ဖိကျနေသလို အောက်ကို ညွှတ်ကျနေတယ်။ ဒါပေမဲ့၊ လုံးဝနီးပါး ဖောက်ထွင်းမရတဲ့ သစ်ရွက် နံရံကြီး အနောက်မှာ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာကို သူ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရဘူး။

တကယ်တော့၊ အမှောင်ကျနေလို့သာ အဲဒီ ထူးခြားချက်ကို သူ သတိထားမိတာပါ။ နေ့ခင်းဘက် အလင်းရောင် အောက်မှာဆိုရင်၊ ဝိညာဉ်သစ်ပင် (Soul Tree) ရဲ့ တောက်ပတဲ့ သစ်ရွက်အရောင်တွေက အကိုင်းအခက်တွေရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မမြင်ရအောင် ဖုံးကွယ်ထားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ SUNNY ရဲ့ ညကြည့် အမြင်အာရုံ (night vision) မှာတော့၊ အရောင်တွေ အားလုံးက မှေးမှိန်သွားပြီး မီးခိုးရောင် အရိပ်အယောင် အမျိုးမျိုး အဖြစ် နီးပါး ပြောင်းလဲသွားတယ်။

'စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။'

ခုန်လိုက်ပြီး ပိုမြင့်တဲ့ အကိုင်းအခက် တစ်ခုကို သူ လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ အပေါ်ကို ဆွဲတင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့၊ မပြုတ်ကျအောင် ဂရုစိုက်ရင်း SUNNY က သစ်ရွက် နံရံဆီ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အတင်း တိုးဝင်သွားတယ်။ အဲဒီလို လုပ်တဲ့အခါ၊ အရိပ်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူ့ခွန်အားနဲ့ သွက်လက်မှုကို သူ မြှင့်တင်ခဲ့ရတယ် — မဟုတ်ရင် သူ နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်ရမှာ ဒါမှမဟုတ် အောက်ကို ပြုတ်ကျပြီး သေသွားမှာပါ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ နောက်ဆုံး သစ်ရွက် အလွှာကနေ သူ လွတ်မြောက်သွားပြီး ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် SUNNY ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အံ့ဩမှင်သက်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတယ်။

သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ၊ လိမ်ယှက်နေတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေ ဖန်တီးထားတဲ့ လျှို့ဝှက် အိတ်ကပ်လေးထဲမှာ လောကကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသလို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့၊ ကြီးမားပြီး အနုစိတ် ဖန်တီးထားတဲ့ ငှက်သိုက်ကြီး တစ်ခုက သွေးနီရောင် သစ်ရွက်တွေ ကြားထဲမှာ တည်ရှိနေတယ်။