Chaper 10 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၁၀) - လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုခြင်း

လီမူထျန် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ထျန်း မိသားစု၏ ခြံဝင်းဝင်ပေါက်သို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကုန်း၍ ရွေးချယ်နေရင်း သီချင်းကို တိုးတိုးညည်းနေသော ထျန်းယွမ် သည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေးလီ!" သူမသည် ဟင်းရွက်များကို ဘေးချထားလိုက်ပြီး အမြန်ထရပ်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အဖေ! ဦးလေးမူထျန် လာတယ်" ဟု သူမက အိမ်ထဲသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးမလေး" လီမူထျန် က ထျန်းယွမ် ကို ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်တာ ကာလအတွင်း ထိုမိန်းကလေးမှာ လှပစွာ အရွယ်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားမှာ ကျော့ရှင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ ထင်ပေါ်လွန်းလောက်အောင် မလှပသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ ကြည့်ကောင်းပြီး၊ သူမ၏ အပြုံးက ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"မဆိုးပါဘူး" လီမူထျန် က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ရင်း နောက်ကျောတွင် ကွယ်ထားသော ဆူဖြိုးနေသည့် ငန်းဖြူကြီးတစ်ကောင်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"အို... ဦးလေးလီ! ဒီလောက်ထိ လုပ်စရာမလိုပါဘူး" ဟု ထျန်းယွမ် က ခဏတာ အံ့ဩမှင်သက်သွားလျက် ပြောလိုက်သည်။ ထိုလက်ဆောင်ကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ အထိတ်တလန့် အံ့ဩသွားပြီး "ဒါ... ငန်းဖြူကြီး မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျင့်ဝတ်နှင့် အခမ်းအနားများဆိုင်ရာ ကျမ်းစာ - မင်္ဂလာထုံးတမ်းစဉ်လာများ" အရ၊ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုရာတွင် ငန်းဖြူဖြင့် ပူဇော်ကမ်းလှမ်းရမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ယွဲ့နိုင်ငံတွင် သတို့သားဘက်မှ မိသားစုဝင်တစ်ဦးက လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဆိုသည့် ဓလေ့တစ်ခုအနေဖြင့် သတို့သမီး၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ငန်းဖြူကို ကမ်းလှမ်းပူဇော်ရသည့် ထုံးစံရှိသည်။ လီကျင်းရွာကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ဤမျှ ခမ်းနားသော ထုံးစံများကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် ရှားပါးလှပြီး လက်ဆောင်မပါဘဲ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းလေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထျန်းယွမ် အတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော ရိုးရာ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်း ထုံးစံကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရသည်မှာ ဆန်းသစ်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့သား လီရှန်းဖျင် ကို သဘောကျရဲ့လား" ဟု လီမူထျန် က သူမကို စနောက်လိုက်သည်။

ထျန်းယွမ် ၏ ပါးပြင်များမှာ လည်ပင်းအထိတိုင်အောင် နီရဲသွားခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အမေးခံလိုက်ရသဖြင့် ရှက်သွေးဖြာသွားသော ထျန်းယွမ် သည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း စကားများ ထစ်အသွားလေသည်။ သို့သော် လီမူထျန် က သူမ၏ တွန့်ဆုတ်မှုကို တကယ်ဟု အထင်လွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ သူမသည် ရှက်ရွံ့သော်လည်း ရိုးသားပွင့်လင်းစွာဖြင့်ပင် "ဟုတ်ကဲ့!" ဟု ဖြေလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထျန်းရှိုးရွှေ သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူသည် သမီးဖြစ်သူ၏ အဖြေကို ကြားရသဖြင့် အလွန် စိတ်အေးသွားရပုံပေါ်သည်။ သမီးဖြစ်သူသည် လီရှန်းဖျင် ကို သဘောကျနေသည်မှာ ကြာပြီဟု သူ ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်! သို့တိုင် ထိုလူငယ်လေးမှာ အလွန်ရှက်တတ်ပြီး သူ၏ ခံစားချက်များကို ဘယ်သောအခါမှ ဖွင့်ဟမပြောခဲ့ပေ။ သမီးဖြစ်သူ အရှက်ကွဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထျန်းရှိုးရွှေ သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး!" ထျန်းရှိုးရွှေ က လီမူထျန် ကို ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထျန်းရှိုးရွှေ သည် အသက် ၅ နှစ်အရွယ်ကတည်းက လီမူထျန် ၏ နောက်ကို အရိပ်လို လိုက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်တွင် ရန်းပင်းအန်း နှင့်အတူ စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူတို့သုံးဦးသည် စစ်တပ်ထဲတွင် ညီအစ်ကိုအရင်းများကဲ့သို့ တင်းကျပ်သော သံယောဇဉ်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရွာသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်၊ လီမူထျန် သည် အာဏာကြီးမားသော ယွမ် မိသားစုကို တရားစီရင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ယခင်ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံကို စွန့်လွှတ်ကာ လယ်ယာလုပ်ငန်းကို စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် ထျန်းရှိုးရွှေ ကို အထူးဂရုစိုက်ခဲ့ကာ လယ်ကွက်များ ဝေငှပေးပြီး အိမ်ထောင်ပင် ချထားပေးခဲ့သည်။

ထျန်းရှိုးရွှေ အတွက် လီမိသားစုမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လီချန်ဟူ ကိုပင် ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး မိမိသားအရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ သမီးကို လီမိသားစုထဲသို့ ထည့်ပေးရန် သူ့တွင် မည်သည့် သံသယမှ မရှိခဲ့ပေ။

အဖေဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို မသိရှာသော ထျန်းယွမ် သည် အဖေထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ရှက်ရွံ့စွာ အမြန်ပြေးဝင်သွားလေရာ လီမူထျန် မှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတဲ့ ကိစ္စအပြင် နောက်ထပ် ပြောစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်" ဟု ထျန်းရှိုးရွှေ က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ" ဟု လီမူထျန် က အနည်းငယ် စိုးရိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တောင်ပေါ်က ယွမ် မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းနား ဖြတ်သွားတုန်းက အသံတချို့ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သွားကြည့်တော့ ဘာမှမရှိဘူး" ဟု ထျန်းရှိုးရွှေ က ပြောသည်။

" ယွမ် မိသားစုမှာ ကျန်သေးတဲ့လူ ရှိသေးလို့လား" လီမူထျန် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆွေမျိုးတွေများ လျှို့ဝှက်လာပြီး ဂါရဝပြုကန်တော့ကြတာလား" ဟု ထျန်းရှိုးရွှေ သည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်သက်သာရာရစေရန် ကြိုးစားရင်း စိုးရိမ်တကြီး အကြံပြုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လေ။" လီမူထျန် က သဘောတူလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားပုံပေါ်သည်။ "ငါ အရင်တုန်းက ယွမ် မိသားစုဝင် ငါးယောက်စလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်အောင် သေချာလုပ်ခဲ့တာပဲ။"

"ဒီလို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ နေ့မျိုးမှာ ဒီလောက် လေးလံတဲ့ ကိစ္စကို ထုတ်မပြောသင့်ပါဘူးလေ!" ဟု မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ကာ ထျန်းရှိုးရွှေ က ပါးစပ်ကို ပုတ်လိုက်ရာ၊ လီမူထျန် မှာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ထျန်း မိသားစု၏ ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်၊ လီမူထျန် သည် မြေနီလမ်းလေးတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အေးချမ်းနေသော်လည်း ဒါလီတောင်တန်းဆီသို့ ငေးကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ တွေးတောနေဟန်ရှိသည်။

————

လက်ထပ်ခွင့်ကိစ္စ ပြီးစီးသွားပြီးနောက်၊ လီမူထျန် သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သူ၏ သားသုံးယောက် သစ်သားစားပွဲပတ်လည်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အငယ်ဆုံးသား လီချဲ့ကျင်း မှာ အိမ်ထဲတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ နစ်မွန်းနေသည်။ မှိန်ဖျော့သော လရောင်ကြောင့် တိုးတက်မှု နှေးကွေးသော်လည်း၊ သူသည် အချိန်တစ်ခဏကိုမျှ အလဟဿ မဖြုန်းတီးဘဲ နေ့ရောညပါ လေ့ကျင့်ရန် သူ့ကိုယ်သူ အပ်နှံထားသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင်မူ လီရှန်းဖျင် သည် "လက်ခံရယူခြင်း နည်းလမ်း" ကို အာရုံစိုက် ဖတ်ရှုနေသည်။ အကြိမ်ကြိမ် ကိုင်တွယ်ထားမှုကြောင့် အဝတ်စမှာ တွန့်ကြေနေပြီဖြစ်ပြီး မှင်များပင် ပြန့်ကျဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုရှန်းဖျင်၊ နည်းနည်းလေး ဖွဖွကိုင်ပါဦးဗျ" ဟု လီတုန်းယား က ပြုံး၍ ဆူလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ သစ်သားပြားများပေါ်တွင် သင်္ကေတများကို တိတ်တဆိတ် ထွင်းထုရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ လီချန်ဟူ မှာ လယ်မြေစာချုပ်များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေပြီး စာရင်းဇယားများကို တွက်ချက်နေသည်။ သူက ရယ်စရာတစ်ခုအဖြစ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "သူ မနက်ကတည်းက အဲ့ဒါကို ဖတ်နေတာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

လီမူထျန် သည် ကျောက်လှေကားထစ်များကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး စားပွဲပေါ်မှ ကြည်လင်သော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ယူကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါ အခုလေးတင် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ ထျန်း မိသားစုဆီ သွားလာခဲ့တယ်" ဟု သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှန်းဖျင် သည် ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး အဖေဖြစ်သူကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ ဘာပြောလဲ အဖေ။"

" ထျန်းယွမ် က မင်းကို သဘောကျတယ်တဲ့" ဟု လီမူထျန် က ပြန်ဖြေရင်း လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ကာ ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်... တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု လီရှန်းဖျင် က ဝမ်းသာအားရ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုအမူကို မြင်ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သို့သော် လီမူထျန် မှာမူ ပို၍ လေးနက်သော အတွေးများ ရှိနေသည်။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်တင်းသွားကာ "သေချာ နားထောင်ကြစမ်း။ အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ဆိုတာ အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းပေမဲ့၊ အမည်မသိ အန္တရာယ်တွေ၊ အကျပ်အတည်းတွေနဲ့လည်း ပြည့်နှက်နေတယ်။ ငါတို့ လီမိသားစုရဲ့ သွေးဆက်က သိပ်မခိုင်မာသေးဘူး။ တကယ်လို့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်၊ လီမိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဘယ်သူက ဆက်ခံမှာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

လီမူထျန် သည် သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်များ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားများကို ကြည့်ရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လေးနက်စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကြေးမုံက ငါတို့မိသားစုအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သလို ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ငါ လီချန်ဟူ ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အိမ်ထောင်ချပေးလိုက်တာကလည်း အမွေခံ တစ်ယောက် မြန်မြန် မွေးဖွားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်လို့ပဲ။ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားခဲ့ရင်တောင်၊ ငါတို့ လီမိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ်က ဆက်လက် ရှင်သန်နေနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။"

"မင်းအတွက်လည်း အတူတူပဲ။" သူသည် လီရှန်းဖျင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီတုန်းယား ထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး၊ "မင်းအတွက်ကတော့ တုန်းယား၊ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ ငါ အရမ်း အိုမင်းနေပါပြီ။ မင်းက ငါတို့ရွာက မိန်းကလေးတွေကို စိတ်မဝင်စားတာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ အမွေခံ ချန်ထားရစ်ဖို့ ကိစ္စကိုတော့ စဉ်းစားရမယ်နော်..."

လီတုန်းယား က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ။ ကျွန်တော့် တာဝန်တွေကို ကျွန်တော် သိပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလို ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဟု လီမူထျန် က သူ၏ ဖြူစပြုနေပြီဖြစ်သော ဆံပင်များကို သပ်တင်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မည်းမှောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် အသက် ငါးဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး ပြည့်စုံလုံလောက်စွာ နေထိုင်ရသော်လည်း၊ လီမူထျန် သည် ဘဝ၏ မသေချာမရေရာမှုများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုကိစ္စရပ်များကို နောက်ကျမှ ဖြေရှင်းရသည်ထက် စောစောစီးစီး အခြေတကျ ဖြစ်စေရန် စီစဉ်ထားခြင်းကသာ ပို၍ ပညာရှိရာရောက်မည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။

"အဖေ!"

ခြံဝင်းအတွင်း လွှမ်းမိုးနေသော လေးလံသည့် အခြေအနေကို ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး စိတ်အားထက်သန်သည့် အော်သံတစ်ခုက ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ လီချဲ့ကျင်း သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီးများရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လရောင်ချီ အမျှင် ရှစ်ဆယ့်တစ်မျှင်ကို သန့်စင်ပြီး နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးဖို့ နီးစပ်နေပြီဗျ!" ဟု သူက မျက်နှာအပြုံးပန်းဝေလျက် ကြေညာလိုက်သည်။

"မင်းအတွက် ငါ အရမ်း ဂုဏ်ယူတယ် သား" ဟု သူ၏ အငယ်ဆုံးသားက အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့် ၏ နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် အကြောင်း မကြာခဏ ပြောဆိုသည်ကို ကြားခဲ့ဖူးသော လီမူထျန် က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သားဖြစ်သူကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုများမှာလည်း ထိုပျော်ရွှင်ဖွယ် အခြေအနေတွင် လိုက်ပါပျော်ရွှင်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အပြုံးများ လင်းလက်လာသည်။ လီချန်ဟူ က လီချဲ့ကျင်း ၏ ပါးများကိုပင် နောက်ပြောင်၍ ဆွဲညှစ်လိုက်ရာ၊ ကောင်လေးက နာကျင်သဖြင့် အော်ဟစ်ရုန်းကန်မှသာ လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

"နောက်ထပ် တံဆိပ်တော် အစေ့အဆံတစ်ခုကို လက်ခံရယူဖို့အတွက် နွေဦးပေါက်ဆုံချိန် ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်ဦးမယ်" ဟု ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ပျော်ရွှင်နေသော မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း လီတုန်းယား က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။ 'ပြီးခဲ့တဲ့လက လကွယ်ရက်နဲ့ ဒီလရဲ့ လဆန်းရက်တွေမှာ ပြင်ဆင်မှုတွေ အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတော့၊ နွေဦးပေါက်ဆုံချိန်ကမှ ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်းကြီးတော့ မဝေးတော့ပါဘူးလေ။'

လီတုန်းယား သည် လက်ခံရယူခြင်း နည်းလမ်း ကို သစ်သားပြားများပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် ထွင်းထုနေရင်း၊ သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ 'အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်က ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်နေပြီ။'