Chaper 23 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၂၃) - ဝိညာဉ်အပေါက်

လက်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်လိုက်ပြီးနောက်၊ လီတုန်းယား သည် မည်းနက်သော မြေဆီလွှာကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနေသည့် သည်းထန်သော ဝိညာဉ်မိုးရေများကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ 'ဒီဝိညာဉ်အပင် စိုက်ပျိုးခြင်းက၊ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်မိုးရေ မှော်ပညာရပ်က တကယ်ကို ပင်ပန်းခက်ခဲလွန်းတယ်။ လင်းလက်သော ဆွဲဆောင်မှု အူတိုင် ကို ဖန်တီးပြီးတဲ့နောက်တောင်မှ ဒီမှော်ပညာကို တစ်ခါလောက်ပဲ ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီဝိညာဉ်အပင်တွေကို နေ့တိုင်း ဂရုစိုက်ပေးဖို့ လိုအပ်သေးတယ်... ဒီအလုပ်အတွက် ငါတို့မှာ လူအင်အား ပိုလိုအပ်နေပြီပဲ' ဟု သူ တိတ်တဆိတ် တွေးတောမိသည်။

လီရှန်းဖျင် နှင့် လီတုန်းယား တို့သည် ရွာများရှိ ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့ကြသော်လည်း၊ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးရှားပါးနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ လီကျင်းရွာရှိ အကြီးဆုံးသော လယ်ကွက်တစ်ခုတွင်ပင် အဖြူရောင်အနှစ်သာရ အသီး ဆယ်ပင်ခန့်ကိုသာ စိုက်ပျိုးထားရှိနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လီတုန်းယား သည် တောင်ခြေရှိ တစ်ချိန်က လူသူကင်းမဲ့ခဲ့သော ဤမြေလွတ်ပေါ်တွင် ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် ထိုနေရာတွင်သာ ကျင့်ကြံအားထုတ်လေ့ရှိပြီး လယ်ကွင်းကိုလည်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ လိုအပ်သည့် ရိက္ခာများကို အချိန်မှန် ပို့ဆောင်ပေးနေသည့်အတွက် ထိုနေရာရှိ နေထိုင်မှုဘဝမှာ တော်တော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

လီရှန်းဖျင် မှာမူ ကျင်းယန်ရွာရှိ လယ်ကွက်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်စပါး များကို စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ဒေသခံရွာသားများမှာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြကာ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာဖြင့် ဆုတောင်းပသလေ့ရှိရာ၊ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်စက်ဝန်း အူတိုင် ကို အပြည့်အဝ မဖန်တီးနိုင်သေးသောကြောင့် လီတုန်းယား သည် သူ၏ မန္တရားစွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် တရားမှတ်ခြင်းတွင် တစ်နာရီနီးပါးခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ သူ နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ လီယဲ့ရှန်း နှင့် သူ၏လူများ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ အတန်ကြာနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သစ်သားတံခါးကြီး ကျွီခနဲ ပွင့်သွားသည်နှင့် လီယဲ့ရှန်း သည် လေးစားစွာဖြင့် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ရွာတွေက လူငယ်လေးတွေ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြပါပြီ။ အစ်ကိုတုန်းယား အခု ထွက်ခွာဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား ခင်ဗျာ။"

"အင်း" ဟု လီတုန်းယား က တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ရွာဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ၊ လေးစားကျိုးနွံစွာ ပြုံးပြနေကြသော လီယဲ့ရှန်း နှင့် သူ၏လူများက နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

————

ရွာဝင်ပေါက်ရှိ ဧရာမ အာကေးရှားသစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခု စုရုံးနေကြသည်။ ရွာအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် လီမိသားစုက ခန့်အပ်ထားသော တာဝန်ခံအသီးသီးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြပြီး၊ မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ရွာများမှ ကလေးငယ်များကို စုစည်းခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

တာဝန်ခံခေါင်းဆောင်များမှာမူ သစ်ပင်အောက်တွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေဟန်ပေါ်သည်။ ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ အခြားရွာများမှ ရောက်ရှိလာကြသော ရွာသားများမှာမူ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဝံ့ဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြလေသည်။ လေထု၏ အခြေအနေကို ခံစားသိရှိနေကြသော ကလေးငယ်များမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ထိုင်နေကြသည်။

မကြာမီကာလများအတွင်းက ချန်းအာနျူး တစ်ယောက် သူ၏ အောင်မြင်မှုများအပေါ် များစွာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့ပြီး၊ ညဘက်များတွင်ပင် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ မိသားစု ဘိုးဘေးများက သင်္ချိုင်းထဲမှနေ၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား မစခဲ့လေသလားမသိ၊ ယခု နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ဘဝ၌ ကြီးမားလှသော အချိုးအကွေ့တစ်ခုနှင့် အကျိုးပေးမှုများကို သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့အား လီချွမ်ခိုရွာကို အုပ်ချုပ်ခွင့် ပေးအပ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ၊ ချန်းအာနျူး သည် လီမိသားစု အိမ်တော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် မြေကြီးနှင့် ထိကပ်သည်အထိ ဦးချကာ သူ၏ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

သူက အဘိုးအို လီ ထံသို့ မျက်ရည်များ ဝဲလဲ့လျက် "ကျွန်တော်မျိုး အာနျူး ဟာ လီချွမ်ခိုရွာကို အကောင်းဆုံး ကြီးကြပ်အုပ်ချုပ်သွားပါ့မယ်။ လီ သခင်ကြီးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ပါဘူးလို့ ကတိသစ္စာ ပြုပါတယ်" ဟု အလေးအနက် တိုင်တည်ခဲ့လေသည်။

ချန်းအာနျူး ၏ ဘဝသည် လီမိသားစု၏ ရက်ရောမှုများကြောင့် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲတိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခသည်တစ်ဦးအဖြစ် ရရှိခဲ့သော အကူအညီများမှစ၍ အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ လယ်မြေပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် သူ၏ ဇနီးသည်အတွက် ဆေးကုသမှု ခံယူနိုင်ခြင်းအထိ၊ ထိုကြင်နာမှု လုပ်ရပ်များ အားလုံးက သူ့အား လီမိသားစုအပေါ် ရာသက်ပန် ကျေးဇူးဆပ်ချင်စိတ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိန်းအောင်းသွားစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင်၊ အာနျူး သည် အခွင့်အရေးနှင့် အကျိုးအမြတ်များကို မက်မောတတ်သူ တစ်ဦးအဖြစ်လည်း လူသိများသည်။ အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု ရရှိမည်ဆိုပါက ခွေးချေးစားရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူက ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ!

သို့သော်လည်း၊ နောက်ထပ် အငှားလယ်သမား တစ်ဦးဖြစ်သော ရှုဝမ်ရှန်း နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာမူ အမြဲတမ်းလိုလို တင်းမာမှုများ ရှိနေတတ်သည်။ ထိုရန်လိုမှုများကြောင့် သူတို့ရွာ နှစ်ရွာကြားတွင် မကြာခဏဆိုသလို ပဋိပက္ခလေးများ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။

ရန်းပင်းအန်း တစ်ယောက်သာလျှင် ဤအသေးအဖွဲ ရန်ပွဲများကို ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိပြီး မိမိရွာ၏ ကိစ္စရပ်များကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"မန်နေဂျာချန်း..." ဆိုသည့် အသံတစ်သံက ချန်းအာနျူး ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်သွားစေသည်။

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီချွမ်ခိုရွာမှ အခြားရွာသားတစ်ဦးဖြစ်သူ ချန်းကျန်းဟူ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လီချွမ်ခိုရွာတွင် ချန်းမိသားစုဝင်များက အဓိက နေထိုင်ကြပြီး၊ ချန်းကျန်းဟူ သည် မိသားစု၏ အကြီးအကဲအဖြစ် ရွာထဲတွင် များစွာ လေးစားခံရသူဖြစ်သည်။ သူ၏ ထိုဂုဏ်သတင်းကြောင့်ပင် လူအုပ်ကြီးက သူတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် သူ့ကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ရွေးချယ်တင်မြှောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်၍ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ထိုအဘိုးအိုကြီးသည် ရွာဝင်ပေါက်ဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်လျက် တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "လီမိသားစုက ဒီအင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူဟာ ငါတို့ ချန်းမိသားစုက ကလေးတွေကို လက်ခံဖို့ တကယ်ပဲ စဉ်းစားပေးပါ့မလား။"

"သူတို့ဆီမှာ အင်မော်တယ် ကံကြမ္မာ ပါလာဖို့ပဲ လိုအပ်တာပါ! အသက် ခုနစ်နှစ်ကနေ ဆယ့်သုံးနှစ်ကြား ချန်းမိသားစုဝင် ကလေးတွေထဲက ဝိညာဉ်အပေါက် ပါလာတဲ့ ကလေး မှန်သမျှကို လီမိသားစုက သေချာပေါက် လက်ခံပေးမှာပါ!" ဟု ချန်းအာနျူး က အာမခံပြောဆိုလိုက်သည်။

ချန်းကျန်းဟူ က နားလည်သဘောပေါက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချန်းအာနျူး မှာ မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ့ကိုယ်ပိုင် သားသမီးများမှာ ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန် အသက်ကြီးလွန်းနေသည် သို့မဟုတ် စစ်ဆေးမှုခံယူရန် အသက်ငယ်လွန်းနေသည်ကို တွေးမိကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားနေမိသည်။

"အင်မော်တယ်သခင် ရောက်လာပြီ!" ဟု ရွာဝင်ပေါက်တွင် လီတုန်းယား ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်၊ ချန်းအာနျူး က အသိပေးလိုက်သည်။

သူသည် နွေးထွေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် အလျင်အမြန် သွားရောက်ကြိုဆိုလိုက်ရင်း၊ 'ဒီနေ့ ရွာက ကလေးတွေထဲက ဘယ်သူများ အရွေးခံရလောက်အောင် ကံကောင်းမလဲ မသိဘူး' ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။

လီတုန်းယား သည် လက်အုပ်ချီလျက် ချန်းအာနျူး ကို အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက်၊ လီယဲ့ရှန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ "စလိုက်ကြရအောင်" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အာကေးရှားသစ်ပင်ကြီးဘေးတွင် သစ်သားစင်မြင့်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားလေသည်။ လီတုန်းယား သည် ထိုစင်ပေါ်တွင် နေရာယူထိုင်လိုက်ပြီး၊ စင်အောက်ရှိ တာဝန်ရှိသူများက အမည်များကို စတင်ခေါ်ဝေါ်ကြလေတော့သည်။

"လီချွမ်ခိုရွာ၊ ချန်းလီဖူ !"

သိသိသာသာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ချန်းမိသားစုဝင် ကလေးတစ်ဦးကို စင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ လီတုန်းယား သည် ထိုကလေး၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ မန္တရားစွမ်းအင်များကို လွှမ်းခြုံစီးဆင်းစေလိုက်သည်။

မန္တရားစွမ်းအင်များ ကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တစ်ပတ်ခန့် လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းလှည့်ပတ်သွားပြီးနောက်၊ သူသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး "မင်း ဆင်းလို့ရပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကလေးငယ်နှင့် သူ့အား လာရောက်ပို့ဆောင်သူမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ စင်မြင့်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားကြရာ၊ စင်အောက်တွင်ရှိနေသော ချန်းကျန်းဟူ ၏ မျက်နှာပေါ်၌ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"နောက်တစ်ယောက်!"

————

အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ၊ လီချွမ်ခိုရွာမှ ကလေးများအားလုံးမှာ ပြန်လည်နှင်လွှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ချန်းကျန်းဟူ ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားပြီး သူသည် ချန်းအာနျူး ထံသို့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချန်းအာနျူး လည်း မျက်လုံးလှန်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြ၍ ဤအခြေအနေအတွက် သူလည်း ဘာမျှမတတ်နိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြား မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း မွန်းတည့်ချိန်၏ အေးစိမ့်စိမ့် ရာသီဥတုရှိနေသော်လည်း၊ သစ်ပင်အောက်တွင် အများအပြား စုရုံးနေကြသော ရွာသားများမှာမူ မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် ချွေးများပင် ပြန်နေကြလေသည်။

လီချွမ်ခိုရွာမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အရွေးမခံရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ပိုမို ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လီတုန်းယား မှာမူ ဤရလဒ်အတွက် အံ့အားသင့်သွားပုံမပေါ်ပေ။ ဝိညာဉ်အပေါက် ပါလာသည့် ကလေးတစ်ဦးကို ရှာတွေ့နိုင်ရန်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသဖြင့်၊ ဤရွာအားလုံးထဲမှ ကလေးတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကလေးနှစ်ဦး ရှာတွေ့ခဲ့ပါက ထိုထက်ပိုမို ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ပင်။

"ကျင်းယန်ရွာ၊ လျိုရိုရွှမ် !"

အမည်ခေါ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ အသက် ဆယ့်သုံးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်လေးနှစ်ခန့်ရှိမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၌ လှပသော မျက်ခုံးတန်းများနှင့် ခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေသော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

သူမသည် အသက် ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့ သတ်မှတ်လက်ခံထားသည့် အမြင့်ဆုံး အသက်ကန့်သတ်ချက်ထက် တစ်နှစ် ကျော်လွန်နေလေသည်။ လီတုန်းယား သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုကိစ္စကို လျစ်လျူရှု၍ စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး မန္တရားစွမ်းအင်များကို စီးဆင်းစေလိုက်သည်။

သူ၏ မန္တရားစွမ်းအင်များ ထိုမိန်းကလေး၏ သွေးကြောလမ်းကြောင်းများအတွင်း တစ်ပတ်ခန့် စီးဆင်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ လီတုန်းယား သည် အံ့ဩသွားသောအသံတစ်ခု ထွက်သွားခဲ့သည်။ စင်အောက်မှနေ၍ တင်းမာစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျင်းယန်ရွာမှ လျိုမိသားစုဝင်များမှာ ယခုအခါတွင် မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားကြလေသည်။

လီတုန်းယား ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ၊ ထိုမိန်းကလေး၏ ချီဟိုင် သွေးကြောဆုံမှတ်အတွင်း၌ ချီစွမ်းအင်များ တက်ကြွစွာ စီးဆင်းနေသည်ကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ ချီအပေါက်တစ်ခုမှာ သူ၏အလိုအလျောက် အသက်ရှူနေသည့်အလား မှန်မှန် စည်းချက်ကျကျ ခုန်လှုပ်နေလေသည်။

"မဆိုးဘူးပဲ။" လီတုန်းယား မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ "ငါ့အနောက်မှာ သွားရပ်နေလိုက်ပါ" ဟု ညင်သာစွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လျိုရိုရွှမ် မှာ မမျှော်လင့်ထားသော သတင်းကောင်းကြောင့် မှင်သက်သွားသည့်အလား လီတုန်းယား ၏ မျက်လုံးများကိုသာ ငေးကြောင်၍ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရပြီးနောက်၊ သူမသည် ဝင်းပသော မျက်နှာထားဖြင့် လီတုန်းယား ၏ အနောက်သို့ သွားရောက် ရပ်လိုက်လေသည်။

ကျင်းယန်ရွာမှ လူအုပ်ကြီးမှာ လီတုန်းယား ကို မအနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် သတိထား၍ တိုးညှင်းသော အောင်ပွဲခံသံများဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ လီချွမ်ခိုရွာ၏ အပေါ်တွင် ညှိုးငယ်သော လေထုတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး၊ ကျန်ရှိနေသော ရွာများ၏ စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုများကလည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့လေသည်။

အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ၊ ကျင်းယန်ရွာနှင့် လီတောက်ခိုရွာတို့၏ စမ်းသပ်မှုများလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝိညာဉ်အပေါက် ပါလာသည့် အခြား မည်သည့်ကလေးကိုမျှ ထပ်မံ၍ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

"လီကျင်းရွာ!" ဟု စင်အောက်တွင် စုရုံးနေကြသော ကလေးငယ်များထံသို့ အကြည့်ကို ဝေ့ဝဲလိုက်ရင်း လီတုန်းယား က ကြေညာလိုက်သည်။

လီရွှမ်ရွှမ် ထိုနေရာတွင် ရှိမနေခြင်းမှာ ပြောစရာပင် မလိုအပ်ပေ။ ထိုကလေးငယ်မှာ အသက် သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ဝိညာဉ်အပေါက် စစ်ဆေးရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖွံ့ဖြိုးမှု မပြည့်ဝသေးချေ။ အနည်းဆုံး အသက် ခုနစ်နှစ်ပြည့်ပြီးသော ကလေးများသာ ဤစစ်ဆေးမှုကို ခံယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရွာမှ ကလေးများ အလှည့်သို့ ရောက်လာသောအခါ၊ လီယဲ့ရှန်း သည် မျက်ခုံးပင့်လျက် သူတို့၏ အမည်များကို စတင်ခေါ်ဆိုလေတော့သည်။

'အစ်ကိုတုန်းယား သာ အရင်တုန်းက ငါ့ကို မစစ်ဆေးရသေးဘူးဆိုရင်၊ ငါလည်း အပေါ်ကို တက်သွားပြီး ကံစမ်းနေလောက်ပြီ' ဟု အမည်များကို ကျယ်လောင်စွာ ခေါ်ဆိုနေရင်း သူက စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် တွေးနေမိသည်။

" ယဲ့ချိုယန် !" ဟု သူ ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်၊ စင်အောက်တွင် ရပ်နေသော ယဲ့ချန်ဖူ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားခဲ့သည်။ အသက် ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ သူ၏ သားလေး စင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ ခြေထောက်များပင် ခွေကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

'ငါတို့ ယဲ့မိသားစုက အမြဲတမ်း လီမိသားစုရဲ့ သွေးခွဲဖြစ်ခဲ့တာပဲလေ။ ငါတို့အထဲမှာ အင်မော်တယ် ကံကြမ္မာ ပါလာမယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ရှိမှာပါ...' ဟု သူ၏ ရင်တွင်း၌ သူ့ကိုယ်သူ အဖန်ဖန် အားပေး နှစ်သိမ့်နေခဲ့သည်။

လီတုန်းယား ၏ လက်က ယဲ့ချိုယန် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး၊ ကြီးမားလှသော မျှော်လင့်ချက်များကြောင့် ရင်တခုန်ခုန်ဖြစ်နေသော ယဲ့ချန်ဖူ သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ သဲပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ စိုးရိမ်တကြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။