Chaper 25 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၂၅) - အသီး

"အသီး?" သူ၏ရှေ့တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသော လီချိုယန် အား လီရှန်းဖျင် က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" လီချိုယန် က သူ၏ အင်္ကျီစွန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့် ၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် တစ်မျှင်ကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ တိုးတက်မှု အမြန်နှုန်းမှာ ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာထဲတွင် ဖော်ပြထားချက်များနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိသဖြင့် မှားယွင်းသောလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီလားဟု ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် လီရှန်းဖျင် ထံမှ လမ်းညွှန်မှု ခံယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီချိုယန် ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော လျင်မြန်သည့် ကျင့်ကြံမှုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီရှန်းဖျင် မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အဇူရာအနှစ်သာရ သွေးကြော အာဟာရ ကျင့်စဉ် ကို အချိန်ယူ၍ အသေးစိတ် ပြန်လည်ဖတ်ရှုကာ ၎င်း၏ အကြောင်းအရာများအပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောစဉ်းစားနေခဲ့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက်၊ လီရှန်းဖျင် က ခေါင်းမော့လာကာ လီချိုယန် အား ထူးထူးခြားခြား တစ်ခုခု စားသောက်မိခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီချိုယန် သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စဉ်းစားခန်းဝင်သွားပြီးနောက် အရေးပါသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကျွန်တော် ရွာနောက်ဘက်က တောင်ပေါ်ကို ဘယ်သူ တက်ရဲလဲဆိုပြီး အလောင်းအစား လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ တကယ်တမ်း တောင်ပေါ်ကို တက်သွားတာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကို ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရလို့ ကျွန်တော် လမ်းပျောက်သွားတယ်။ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေရင်း၊ အနီရောင်အသီး ခြောက်လုံး ခုနစ်လုံးလောက် သီးနေတဲ့ အပြာရောင်သမ်းနေတဲ့ သစ်ပင်ငယ်လေး တစ်ပင်ကို သွားတွေ့တယ်။ အဲ့ဒီအသီးလေးတွေက အရမ်းကို တောက်ပပြီး စားချင်စရာ ကောင်းနေခဲ့တာ။"

"အဲ့ဒါနဲ့ ကျွန်တော် တစ်လုံး ခူးစားလိုက်တယ်။ နောက်ဖြစ်တာကတော့ တောင်အောက်ကို တွေဝေေ၀ဝါးနဲ့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး သုံးရက်ဆက်တိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော့်အဖေက အရမ်းစိုးရိမ်သွားပြီး သမားတော်တွေ အများကြီးခေါ်ပြီး လာစစ်ဆေးခိုင်းခဲ့ရတယ်။"

လီရှန်းဖျင် သည် လီချိုယန် ၏ ပြောပြချက်ကို အာရုံစူးစိုက်စွာ နားထောင်ရင်း တစ်ခဏမျှ စကားဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လီချိုယန် ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အကူအညီကြောင့် မင်းအနေနဲ့ နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို တစ်နှစ်အတွင်း ဖန်တီးတည်ဆောက်နိုင်လောက်တယ် ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီချိုယန် ၏ မျက်နှာထက်၌ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ လီရှန်းဖျင် က "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အရင်ဆုံး လုပ်ရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်" ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

လီချိုယန် သည် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

"ငါတို့ အဲ့ဒီတောင်ပေါ်ကို တက်ပြီး အဲ့ဒီ ဝိညာဉ်ပင် ကို သွားရှာရမယ်" ဟု လီရှန်းဖျင် က ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

————

လီတုန်းယား သည် လီကျင်းရွာရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အဝင်ဝရှိ ကျောက်တုံးတံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင်၊ ခြံဝင်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လျိုရိုရွှမ် ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း အတွင်းရှိ အသီးပျိုးပင်များကို လွတ်ဟာနေသော အကြည့်များဖြင့် အမှတ်တမဲ့ ရေတွက်နေခဲ့သည်။

လီတုန်းယား ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်၊ လျိုရိုရွှမ် သည် ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်မှ အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "အင်မော်တယ်သခင်" ဟု ရှက်ရွံ့စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလောက် အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု လီတုန်းယား က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လျိုရိုရွှမ် ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါက မင်းထက် ခြောက်နှစ် ခုနစ်နှစ်လောက်ပဲ ကြီးတာပါ။ ငါ့ကို တုန်းယား လို့ပဲ ခေါ်ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

သူ၏ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသော အမူအရာကြောင့် လျိုရိုရွှမ် သည် စိတ်အေးသွားဟန် ရှိသည်။ သူမသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုတုန်းယား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီတုန်းယား က သဘောတူလက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ အခန်းအတွင်းရှိ စင်တစ်ခုပေါ်မှ သစ်သားပြားတစ်ပြားကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် ယင်းကို လျိုရိုရွှမ် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး၊ "ဒါက အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့် ရဲ့ ကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ အဇူရာအနှစ်သာရ သွေးကြော အာဟာရ ကျင့်စဉ် ပဲ။ ဒီခြံဝင်းထဲမှာပဲ အလွတ်ရအောင် ကျက်မှတ်ထားပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို တခြားသူတွေကို လုံးဝ မျှဝေမပြောပြမိဖို့ အရေးကြီးတယ် ဆိုတာတော့ အမြဲသတိရပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ!" ဝမ်းသာအံ့ဩမှုများ ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် လျိုရိုရွှမ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် သစ်သားပြားကို လေးစားသမှုဖြင့် လက်ခံယူလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။

"နေ့စဉ် နဂါးနာရီနဲ့ မြွေနာရီအချိန်တွေမှာ မင်းအတွက် ထမင်းဟင်းတွေ လာပို့ပေးလိမ့်မယ်။ တခြား လိုအပ်တာတွေ ရှိရင်လည်း ထမင်းလာပို့တဲ့သူကို ပြောပြလို့ ရပါတယ်" ဟု လီတုန်းယား က လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပေးရင်း အသိပေးလိုက်သည်။

"သာမန်ရက်တွေမှာ ငါက ဒီခြံဝင်းထဲ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တွေမှာတော့ ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း တွေအပေါ်ကို ဝိညာဉ်မိုးရေ ဖန်ဆင်းရွာသွန်းပေးဖို့ ငါ ဒီမှာ ရှိနေပါလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးစရာရှိလာရင် အားမနာဘဲ မေးနိုင်ပါတယ်" ဟု သူက ထပ်လောင်းပြောဆိုခဲ့သည်။

လျိုရိုရွှမ် သည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို မှတ်သားလျက် တက်ကြွစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီတုန်းယား က "အဝတ်အစားတွေနဲ့ တခြား လိုအပ်တဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေ ရပြီလား" ဟု ပြုံးလျက် ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ရပါပြီ" ဟု လျိုရိုရွှမ် က အတည်ပြု ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အရှေ့ဘက်ဆောင်မှာ နေရာယူလို့ ရပြီ။ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်ပြီး နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို မဖန်တီးနိုင်မချင်း အပြင်ကို လျှောက်မသွားပါနဲ့။ ဒါနဲ့ နေပါဦး... မင်း စာဖတ်တတ်လား" ဟု လီတုန်းယား က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက စာသင်ခဲ့ဖူးလို့ နည်းနည်းပါးပါး ဖတ်တတ်ပါတယ်" ဟု လျိုရိုရွှမ် က ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာကို မင်းဘာသာမင်း အရင် ဖတ်ရှုလေ့လာကြည့်ပါ။ နားမလည်တာ ရှိရင် ငါ့ကို လာမေးပါ" ဟု လီတုန်းယား က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လျိုရိုရွှမ် သည် သူ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို နာခံလိုက်ပြီး သစ်သားပြားပေါ်ရှိ စာလုံးများနှင့် ဝါကျတစ်ခုစီတိုင်းကို သေချာစွာ စတင်ဖတ်ရှုလေတော့သည်။

အဇူရာအနှစ်သာရ သွေးကြော အာဟာရ ကျင့်စဉ် တွင် အပြည့်အဝ နစ်မွန်းနေသော လျိုရိုရွှမ် ကို ကြည့်ရင်း၊ လီတုန်းယား သည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။

'ဒီကလေးမလေးက လီကျင်းရွာ ကို အခုမှရောက်လာတာဖြစ်ပြီး၊ ဒီခြံဝင်းထဲမှာပဲ အသွားအလာ ကန့်သတ်ခံထားရတယ်။ လာမယ့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းတွေ ပေါက်ကြားသွားမှာကို ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုလောက်ပါဘူးလေ။'

ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ အတွေးများကို ရယ်မောသံများနှင့် ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် အသံတို့က ဖြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်။

"ဘယ်လေနှင်လို့ ဒီရောက်လာတာလဲ အစ်ကိုရှန်းဖျင်" ဟု လီတုန်းယား က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သော်လည်း၊ နောက်ကွယ်မှ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် လိုက်ပါလာသော လီချိုယန် ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

ဝိညာဉ်ပင် ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့် အကြောင်း လီရှန်းဖျင် ထံမှ ကြားသိလိုက်ရသောအခါ၊ လီတုန်းယား မှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩမှင်သက်သွားခဲ့သော်လည်း လီချိုယန် အား မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ထားရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်သည်။

သူနှင့် လီရှန်းဖျင် တို့သည် ပိုမိုစုံစမ်း စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ရန် လီယဲ့ရှန်း နှင့် ခွန်အားဗလကြီးမားသော ရွာသားအချို့ကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းကာလသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ တောင်ပေါ်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာများမှာ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ ထိုနေရာရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များမှာ ဆောင်းခိုရန်အတွက် မိမိတို့ကိုယ်ကို အဆီတက်အောင် အစာစားနေကြချိန် ဖြစ်သည်။

စိမ်းလန်းစိုပြည်ပြီး ပေါများကြွယ်ဝလှသော ကျူပင်တောများ၏ ကောင်းချီးကို ရရှိထားသော လီကျင်းရွာ သားများအဖို့ တောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်များလှသော နေရာများသို့ သွားရောက်ရန် လိုအပ်ချက်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ ထိုကျူပင်တောများက လုံလောက်သော အစားအစာများကို ထောက်ပံ့ပေးပြီး ငါးများနှင့် မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်များကို ကျွေးမွေးနိုင်သဖြင့်၊ အစားအစာအတွက် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

သူတို့၏ အခြေခံ လိုအပ်ချက်များအတွက် ရွာသားများသည် တောင်ခြေရှိ သစ်တောများကိုသာ မှီခိုအားထားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာများမှ ထင်းများခုတ်ယူခြင်း သို့မဟုတ် ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် တွေ့ရလွယ်ကူသော အမြဲစိမ်း ချုံပုတ်များ၊ နှင်းဆီရိုင်းပင်များကဲ့သို့သော သစ်ကိုင်းများကိုသာ အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။ ချုံပုတ်များသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားပြီး ၎င်းတို့၏ အကိုင်းအခက်များကို စုဆောင်းရ လွယ်ကူသဖြင့် ထင်းအဖြစ် အသုံးပြုရန်အတွက် လူကြိုက်အများဆုံး ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရွာသားများသည် အိမ်ဆောက်ရန် သစ်လုံးများ လိုအပ်လာသည့် အခါမျိုးတွင်သာ သစ်ပင်များခုတ်ရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်လေ့ရှိကြသည်။

လူသွားလူလာ နည်းပါးလှသော တောင်ပေါ်လမ်းများတွင် ဆူးချုံများနှင့် နွယ်ပင်များက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လီချိုယန် မှာ လမ်းကို ပြန်လည်မှတ်မိရန် အတော်လေး ကြိုးစားနေရသဖြင့် ရွာသားအချို့က ဓားမများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လမ်းရှင်း၍ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားခဲ့ပြီး လီရှန်းဖျင် နှင့် လီတုန်းယား တို့က နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

လီချိုယန် ၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း လီရှန်းဖျင် က လီတုန်းယား ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုတုန်းယား၊ ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာလေး နည်းနည်းရှိတယ်။"

"ဘာကိစ္စလဲ" ဟု လီတုန်းယား က မေးလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် က ဆက်၍ " စီယွမ်ပိုင် က ကျွန်တော်တို့ မိသားစုအတွက် နယ်နိမိတ် တစ်ခု သတ်မှတ်ပေးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်က မြေတွေက တခြားမိသားစုတွေ ပိုင်တာတဲ့လေ။ ကျွန်တော်တို့ လီမိသားစု အင်အားမကြီးထွားလာခင်ကဆိုရင်၊ အဲ့ဒီ မိသားစုတွေက အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့် ရောက်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လောက်ကို လွှတ်လိုက်ရင်တောင်၊ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ သူတို့ကို ဘာမှ ပြန်ပြီး မခုခံနိုင်မှာ သေချာတယ်လေ။"

"ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ဒီလယ်မြေတွေကို လုပ်ကိုင်လာခဲ့တဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ် နှစ်ခုလုံးလုံးမှာ ဘာဖြစ်လို့ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မှတောင် ရောက်မလာခဲ့တာလဲ။ သေမျိုးတွေအပေါ်မှာ သူတို့ တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ အထင်အမြင်သေး အလေးမထားတာများ ဖြစ်နိုင်မလား။"

မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ တွေးတောလျက် လီတုန်းယား သည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ငါလည်း အဲ့ဒီအကြောင်းကို တွေးနေမိတာပဲ။ စီယွမ်ပိုင် ပြောသွားတဲ့ စကားအရဆိုရင်၊ ဒီဒေသဟာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကင်းမဲ့နေခဲ့လို့ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အရင်းအမြစ်တွေ ရှားပါးသွားစေခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘယ် အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူမှ ဒီနေရာမှာ အချိန်မဖြုန်းချင်ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"အဲ့ဒါ့အပြင် ငါတို့က မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ဒါလီတောင်တန်း နားမှာလည်း ရှိနေတာဆိုတော့၊ သက်တောင့်သက်သာရှိလှတဲ့ ပြည်နယ်မြို့ကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒီနေရာက နေထိုင်စရာ သိပ်မကောင်းလှဘူးလေ။"

လီရှန်းဖျင် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လီတုန်းယား ထံသို့ တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ နောက်ထပ် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။"

"အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း က အင်အားကြီးမားပြီး ယွဲ့နိုင်ငံ ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ထားတယ် ဆိုပေမဲ့၊ သူတို့ ပိုင်စိုးထားတာက လေးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ရှိတယ်။ အနီးအနားမှာ အင်အားကြီးမားတဲ့ ရန်သူတွေ ရှိမနေဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူးလေ။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက ကျွန်တော်တို့ လီမိသားစုဟာ အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု နယ်စပ်မျဉ်းပေါ် အတိအကျကြီး ရောက်နေတာများလားပဲ။"

"ရွာနှစ်ရွာ ရေလုကြတဲ့အခါမှာ၊ အငြင်းပွားနေတဲ့ နေရာနားမှာ ဘယ်သူမှ လာမစိုက်ပျိုးချင်ကြတာ သဘာဝပဲလေ။ ရှုဝမ်ရှန်း ပြောပြချက်အရ၊ တောင်ဘက်မှာ ဝူနိုင်ငံ ရှိတယ်။ ဝူနိုင်ငံ နဲ့ ယွဲ့နိုင်ငံ ကြားက အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပွားနေတဲ့ ပဋိပက္ခတွေကြောင့် သူတို့ရဲ့ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းတွေကြားက ဆက်ဆံရေးဟာလည်း တင်းမာနေလောက်ပြီ!"

လီတုန်းယား ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း မှိုင်းညို့သွားတော့သည်။ "ဒါကို ငါတို့ သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင်၊ ဂူလီလမ်း တစ်ဝိုက်ကို ကင်းထောက်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်။ ငါတို့မိသားစုရဲ့ တည်နေရာ အနေအထားကို နားလည်ထားဖို့က အလွန် အရေးကြီးတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့ လီမိသားစုက အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း ကနေ နယ်စပ်မှာ နေရာချထားတဲ့ အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်နိုင်တဲ့ ကစားကွက်တစ်ခုသက်သက် မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု လီရှန်းဖျင် က ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးကာ ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွေးရွှဲနစ်နေသော လီယဲ့ရှန်း နှင့် ရွာသားအချို့ကြောင့် သူတို့၏ အာရုံများ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။

"အင်မော်တယ်သခင်! ဒီမှာ ဧရာမ တုတ်ကောင်ကြီး တစ်ကောင် ရှိနေတယ်ဗျ!" ဟု လီယဲ့ရှန်း က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။