Chaper 27 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၂၇) - ချန်ဖူ

ထိုည၌ပင် လီကျင်းရွာရှိ အိမ်တိုင်းဆီမှ ရယ်မောသံများ လွင့်ပျံလာကာ တက်ကြွသက်ဝင်နေလေသည်။ ကလေးငယ်များမှာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ရောက်လာသည့်အလား ရွာအနှံ့ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားနေကြပြီး၊ သူတို့၏ တခစ်ခစ် ရယ်မောသံများက လူကြီးများ၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ် စကားသံများနှင့် တစ်သားတည်း ရောယှက်နေလေသည်။

လျိုလင်ဖုန်း က ရွာလယ်ကွင်းပြင်တွင် မီးပုံကြီးတစ်ခုကို ဦးဆောင်ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ ရွာသားများမှာ မီးပုံကို ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ကြရင်း တစ်နေ့တာဖြစ်ရပ်များ၊ အထူးသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုတ်ကောင်ကြီးကို ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည့် အကြောင်းကို အားရပါးရ ပြောဆိုဆွေးနွေးနေကြသည်။ အမျိုးသားများမှာမူ နွေးထွေးသော မီးရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောပြနေကြလေသည်။

ညနေစောင်းအချိန်၌ လီယဲ့ရှန်း နှင့် လူဆယ်ယောက်ခန့်ရှိသော အဖွဲ့သည် တုတ်ကောင်ကြီးကို တောင်ပေါ်မှ ကြိုးစားပမ်းစား ဆွဲချလာခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏အကြေးခွံများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခွာချလိုက်ကြပြီးနောက် ရွာမှအမျိုးသမီးများက အသားများကို ပါးပါးလှီးကာ သစ်သားဇလုံကြီး သုံးလုံးအတွင်း၌ ကြက်သွန်၊ ဂျင်း၊ သေရည် တို့နှင့် ရောနယ်၍ ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

နယ်ထားသော အသားဇလုံများကို မီးပုံဘေးတွင် နှပ်ထားလိုက်ကြသည်။ ရွာသားများသည်လည်း မိမိတို့အိမ်မှ ဟင်းလျာအနည်းငယ်စီ ယူဆောင်လာခဲ့ကြကာ စည်းလုံးညီညွတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်၏ အငွေ့အသက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆူညံစည်ကားသည့် ပွဲလမ်းသဘင်များကို သိပ်မနှစ်မြို့လှသော လီမူထျန် ကမူ အိမ်ထဲတွင်သာ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လီရှန်းဖျင် နှင့် လီတုန်းယား တို့သည် တခြားသူများထက် အရင် တောင်အောက်သို့ မဆင်းမီ ဝိညာဉ်ပင် ကို စောင့်ကြပ်ရန် လူအချို့ကို စီစဉ်ချထားခဲ့ကြသည်။

"ငါတို့မှာ ဗဟုသုတ သိပ်မကျယ်ပြန့်တော့ ဒီဝိညာဉ်ပင်နဲ့ သူရဲ့ အာနိသင်တွေကို ဘာမှန်း မသိကြဘူး။ အသိပညာ ကြွယ်ဝတဲ့ သူတွေဆီကနေ အကြံဉာဏ် မတောင်းရသေးခင် အဲ့ဒီအပင်ကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထားလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း လီရှန်းဖျင် က ညီဖြစ်သူအား လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လီတုန်းယား သည် သစ်သားဇလုံများထဲမှ အသားတစ်လွှာကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ပုစဉ်းတောင်ပံတစ်ချပ်အလား ပါးလွှာလွန်းပြီး အတွင်းမှနေ၍ ခပ်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားရာ သူ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"'လီရှာ လျှို့ဝှက်မှတ်စု' ထဲမှာ ဖော်ပြထားတာက၊ နေနဲ့လရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို စုပ်ယူထားတဲ့ မိစ္ဆာ အကြေးခွံပါသတ္တဝါတွေ၊ ငှက်တွေနဲ့ ပိုးကောင်တွေရဲ့ အသားကို စားသုံးခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို အားအင်ပြည့်ဖြိုးစေပြီး ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်တယ်တဲ့။ အဖေ ဒါကို များများ စားသင့်တယ်"

"အိမ်ကို လူတစ်ယောက် လွှတ်ပြီး ပို့ခိုင်းလိုက်ပါပြီ။" လီရှန်းဖျင် သည် အသားတစ်ဖတ်ကို သစ်ကိုင်းချွန်ဖြင့် ထိုးကာ မီးပေါ်တွင် ကင်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်၊ "အဲ့ဒီတုတ်ကောင်ကြီးရဲ့ သည်းခြေအိတ်က လက်သီးဆုပ်နှစ်လုံးစာလောက် ကြီးတယ်။ အဲ့ဒါကို သေရည် စိမ်ဖို့ အိမ်ထဲကို ပို့လိုက်ပြီ"

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး စကားပြောနေကြစဉ် ရှုဝမ်ရှန်း နှင့်အတူ လီယဲ့ရှန်း သူတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ လီတုန်းယား သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ သူတို့ကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ပြီး၊ ပြောစရာရှိလျှင် ပြောနိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဂူလီလမ်းပေါ်မှာ ကုန်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေ လုပ်ကိုင်ပြီး ရွာတွေကနေ ပိုလျှံနေတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချချင်တာပေါ့လေ။"

ရှုဝမ်ရှန်း ၏ ပြတ်သားသော ရှင်းလင်းချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက်၊ လီရှန်းဖျင် နှင့် လီတုန်းယား တို့သည် တွေးတောဟန်ဖြင့် အပြန်အလှန် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားကြသည်။ ရှုဝမ်ရှန်း ၏ အစီအစဉ်များမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားထားသည်များနှင့် အတော်လေး တူညီနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ခေတ္တမျှ တွေးတောစဉ်းစားပြီးနောက် လီတုန်းယား က "ဒါ ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ။ မင်းနဲ့ လျိုလင်ဖုန်း တို့ ပူးပေါင်းပြီး ဒါကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲကြပါ။ မင်းရဲ့ လူတွေအပြင် လျိုမိသားစုဆီက လူအင်အားကိုလည်း ရယူသုံးစွဲလို့ ရတယ်" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရှုဝမ်ရှန်း ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကို သတိပြုမိသော လီရှန်းဖျင် သည် လေးနက်သော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ "မှတ်ထားပါ၊ ဂူလီလမ်းတစ်လျှောက်မှာ အင်မော်တယ် မျိုးနွယ်စုတချို့ ရှိနေသေးတယ်။ ကုန်သွယ်မှု စတင်ဖို့ဆိုရင် သူတို့နဲ့ သွားပြီး ညှိနှိုင်းရမယ်။ ကင်းထောက်တွေ အရင်လွှတ်ပြီး အဆက်အသွယ် လုပ်ရမယ်၊ လမ်းတစ်လျှောက် လူနေထူထပ်တဲ့ နေရာတွေကို ရှာဖွေရမယ်။ ငါတို့ မြေပုံတစ်ခု အရင်ဖန်တီးဖို့ လိုတယ်"

ရှုဝမ်ရှန်း သည် သေချာစွာ နားထောင်ပြီးနောက် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အာမခံလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ! စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် လီရှာလမ်းပေါ်မှာ ခရီးသွားလာခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပြီမို့လို့ အဲ့ဒီလမ်းကိုတော့ လက်ဖဝါးပြင်လို အလွတ်ရပါတယ်။ ဂူလီလမ်းကိုသာ ကျွန်တော် ရင်းနှီးခဲ့ရင် ဒီမြေပုံကို ချက်ချင်းတောင် ရေးဆွဲပေးနိုင်တယ်"

ထို့နောက် ရှုဝမ်ရှန်း သည် သူ၏ လူများကို စုစည်းရန် အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုအတောအတွင်း အသားများကို စားမြုံ့ပြန်နေသော လီတုန်းယား သည် လီယဲ့ရှန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဦးလေးကြီးတော့ အိမ်မှာ အရမ်းကို ပျင်းရိနေလောက်ပြီ။ သူ့ကို အကျိုးရှိမယ့် တစ်ခုခုနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေအောင် လုပ်ပေးထားတာ ပိုကောင်းမယ်။ ပြီးတော့ ရှုဝမ်ရှန်း ကိုလည်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ထားဦး၊ သူက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ ကောင်ပဲ။ သူ့ကို လျိုမိသားစုရဲ့ လူတစ်ဝက်လောက်က စောင့်ကြည့်ပေးနေတယ် ဆိုပေမဲ့၊ သူ အရမ်း အင်အားကြီးမားမလာစေဖို့ မင်းကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ပေးဖို့ လိုတယ်"

"နားလည်ပါပြီ!" လီယဲ့ရှန်း က ချက်ချင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့် အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့ရသည့် အချိန်များက သူ့အား သူတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်တွင်း၌ ရှုဝမ်ရှန်း အပေါ်ထားရှိသော သတိထားမှုများလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

"တောင်ပေါ်က အဲ့ဒီ သဖန်းပင်ကြီး ပတ်လည်ကို စပ်စုတဲ့ မျက်လုံးတွေကနေ ကာကွယ်ဖို့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လူတချို့ကို ခေါ်ပြီး ခြံစည်းရိုးလေးတစ်ခု သွားခတ်ထားလိုက်..." ဟု လီရှန်းဖျင် က ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက်၊ လီယဲ့ရှန်း အား ထွက်ခွာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

လီယဲ့ရှန်း ထွက်သွားသည်နှင့် လီတုန်းယား က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ညှိုးငယ်သော လေသံဖြင့် "ငါတို့ လီမိသားစုမှာသာ ထိန်းချုပ်မှုတွေကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ လူအင်အား ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တိုင်းမှာ အခုလို အလွန်အမင်း သတိကြီးကြီးထားနေဖို့ မလိုတော့ဘူးလေ" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

အသားကို တိတ်တဆိတ် မြည်းစမ်းနေသော လီရှန်းဖျင် သည် လက်ထဲရှိ သစ်ကိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း၊ "ငါတို့ မြေပုံတစ်ခုဝယ်ဖို့ စျေးကွက်ဆီကိုတော့ သွားရမယ်။ ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည် အကန့်အသတ် ရှိနေတာကို ထောက်ရှုရင်၊ အဲ့ဒီစျေးကွက်ရဲ့ မသိရသေးတဲ့ အခြေအနေတွေကြားထဲ ဝင်ရောက်သွားလာရတာက အန္တရာယ် များလွန်းတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သိပ်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့။" လီတုန်းယား က ပြုံးလျက် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ " ကျင်းအာ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်သွားနိုင်တာရယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အပင်လေး ကြီးထွားလာတာရယ်၊ ဝိညာဉ်အပေါက် ပါတဲ့ တပည့်တွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာရယ်၊ အခု ဒီ ဝိညာဉ်ပင် ကိုပါ ထပ်တွေ့တာရယ်... ဒီအရာအားလုံးက ငါတို့ လီမိသားစုရဲ့ တိုးတက်ကြီးပွားလာမှုကို ညွှန်ပြနေတာပဲ။ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုတွေကို တားဆီးဖို့အတွက် အခု ငါတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အရာတွေအပေါ် ကျေးဇူးတင်တတ်ရမယ်"

လီရှန်းဖျင် သည် ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို မှတ်ထားပါ့မယ်ဗျာ!" ဟု ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

————

လီချန်ဖူ အဓိကမိသားစု၏ ရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာရခြင်းသည် သူ၏ ဘဝအတွက် သိသာထင်ရှားလှသော အချိုးအကွေ့တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ လီမိသားစုထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် သာမက လီကျင်းရွာ တစ်ရွာလုံး၌ အသစ်ရရှိလာသော လေးစားမှုများကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လူအများက လီချန်ဖူ ကို ရိုသေမှု တစ်မျိုးဖြင့် ပြောဆိုဆက်ဆံလာကြပြီး၊ သူ၏ ကံကောင်းမှုနှင့် မြင့်မားလာသော နေရာကို အသိအမှတ်ပြုလာကြသည်။

သူ့တွင် အကြွင်းမဲ့ အာဏာမရှိသော်ငြားလည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အချို့ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့လေပြီ။ ရွာလမ်းမတစ်လျှောက် သူ လမ်းလျှောက်သွားသောအခါ ရွာသားများအားလုံးက သူ့ကို လေးစားသမှုဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

တစ်ချိန်က သူ့အား အထင်အမြင်သေးခဲ့ဖူးသော ယဲ့မိသားစုမှ အကြီးအကဲများပင်လျှင် ယခုအခါ သူ့ကို မနာလို အားကျစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြရလေပြီ။

သူ့ကို အဖက်ပင် မလုပ်ခဲ့ဖူးသော လျိုလင်ဖုန်း မှာလည်း ယခုအခါ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူ့အား ချန်ဖူ ဟု ရင်းနှီးစွာ ခေါ်ဝေါ်ဆက်ဆံနေရတော့သည်။

သို့တိုင်အောင်၊ လီချန်ဖူ သည် လျိုလင်ဖုန်း အပေါ် အမြဲတမ်း သတိထားလျက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူနှင့် လီမိသားစုကြားမှ ကာလကြာရှည် တည်ရှိခဲ့သော ရင်းနှီးမှုကို လီချန်ဖူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ လျိုလင်ဖုန်း မှာ မကြာသေးမီက မျက်နှာပန်းမလှ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း၊ အနာဂတ်ကို မည်သူမှ ကြိုတင် မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။ လျိုလင်ဖုန်း အနေဖြင့် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို ပြန်လည် ရယူကောင်း ရယူသွားနိုင်ပေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် လျိုလင်ဖုန်း ၏ အာဏာကျဆင်းမှုကာလမှာ လအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အဓိကမိသားစု၏ အမိန့်တစ်ခွန်းတည်းဖြင့်၊ သူသည် လူပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရသော နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် မြင့်တက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ရွာထဲတွင် မြေပုံတစ်ခု ဖန်တီးရန် လုပ်ငန်းများကို စီစဉ်ညွှန်ကြားရင်း အလုပ်များနေခဲ့သည်။ ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း လျိုလင်ဖုန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသော အပြုံးများမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်ပြီး မကြာခဏ ပြုံးနေလွန်းသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပြင်ထက်မှ လျှံကျသွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

ရွာကုန်စုံဆိုင်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်ရင်း လီချန်ဖူ သည် မမောမပန်း အလုပ်လုပ်နေသော လျိုလင်ဖုန်း ကို ကြည့်ကာ၊ သေရည် ကို အေးအေးလူလူ အရသာခံ သောက်သုံးနေခဲ့သည်။

သူက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ' လျိုလင်ဖုန်း ကတော့ တကယ့်ကို အလုပ်ရှုပ်တဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရပုံပဲ။ ငါ့ဘဝလောက်တော့ သက်တောင့်သက်သာ မရှိတာ သေချာတယ်!' ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်မိသည်။

သူ့အနားတွင် ဝိုင်းရံနေသော ရွာသားများ၏ စပ်စုမှုကြောင့် သူ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ "ပြောပြပါဦး အစ်ကိုဖူ၊ ဒီ အင်မော်တယ် တွေမှာ ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေများ ရှိလို့လဲ။ ခင်ဗျားတို့က ဘာဖြစ်လို့ အမြဲတမ်း တောင်ပေါ်ကိုပဲ တက်နေကြတာလဲဗျ"

သူတို့၏ စပ်စုမှုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသော လီချန်ဖူ သည် လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အင်္ကျီလက်စကို ခါလိုက်ပြီး "ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း! ငါ့လမ်းကနေ ဖယ်ကြ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ လီမိသားစုတွင် ယခုအခါ လူအင်အား လိုအပ်နေသဖြင့်၊ တောင်ပေါ်တွင် ခြံဝင်းအိမ်တော် တစ်ခု ဆောက်လုပ်မည့် စီမံကိန်း၌ သူ အဓိက ပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့သည်။ ဤတာဝန်ကို သူ့အား သားသမီးနှစ်ဦးနှင့်အတူ ပူးတွဲတာဝန် ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယဲ့ရှန်း က ဤစီမံကိန်းကို အလွန် လျှို့ဝှက်ထားရန် ပြတ်သားစွာ သတိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ၊ အများအာရုံစိုက်မှုကို လိုချင်၍ မိမိ၏ ပါးစပ်ကို ဖောက်ကျမှားမည် မဟုတ်မှန်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

မိမိ၏ ကလေးတွင် ဝိညာဉ်အပေါက် ပါရှိလာခြင်းနှင့် လီမိသားစု၏ သွေးဆက်ဖြစ်ရခြင်းမှာ မည်မျှ အရေးပါကြောင်း ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားသည်။ လီတုန်းယား ၊ လီရှန်းဖျင် နှင့် လီယဲ့ရှန်း တို့မှလွဲ၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သားဖြစ်သော လီချိုယန် သည် လီမိသားစုအတွင်း စတုတ္ထမြောက် ဩဇာတိက္ကမအရှိဆုံး နေရာကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။ လျိုရိုရွှမ် မှာမူ လီမိသားစုဝင်ပင် မဟုတ်သဖြင့် ပြိုင်ဘက်စာရင်းထဲတွင်ပင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာ မလိုချေ။

ယခုအခါ သားသမီး သုံးဦးစလုံးနှင့်အတူ လီ မျိုးရိုးအမည်ကို ခံယူထားပြီးဖြစ်ရာ၊ လီမိသားစု၏ အကျိုးစီးပွားသည် သူနှင့် လီချိုယန် ၏ အကျိုးစီးပွားများသာ ဖြစ်ကြောင်း လီချန်ဖူ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် လီမိသားစုအား သစ္စာဖောက်ရန်ဆိုသည်မှာ လီချန်ဖူ အဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ လုံးဝမရှိသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။

အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ အချိန်ဖြုန်းနေသူများကို ထွက်သွားရန် လျစ်လျူရှုသည့်ဟန်ဖြင့် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး၊ လီချန်ဖူ သည် သူ၏ သောက်လက်စကို အဆုံးသတ်လိုက်ကာ ထိုအုပ်စုကြားမှ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်ထွက်သွားလေသည်။

"ငါ အလုပ်လုပ်ဖို့ သွားတော့မယ်ဟေ့!"

အကျိုးမရှိသော စကားများဖြင့် အချိန်ဖြုန်းနေရန် သူ့တွင် အချိန်မရှိချေ။ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ခမ်းနားသော ခြံဝင်းကြီး ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အပြီးသတ်ရမည့် သတ်မှတ်ရက်မှာလည်း နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။