Chaper 28 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၂၈) - ဝမ်မိသားစု

တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများကြားတွင် တည်ရှိနေသော ချင်းဆွေတောင်ထိပ်ပေါ်၌ လှပတင့်တယ်သော မဏ္ဍပ်ငယ်တစ်ခု ရှိလေသည်။ နံနက်ခင်း၏ နူးညံ့သော နေရောင်ခြည်သည် ထိုအဆောက်အအုံပေါ်သို့ ဖြာကျလာပြီး နံရံများအနှံ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ဆေးခြယ်ပေးနေသည်။

အဆောက်အအုံရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လီချဲ့ကျင်း သည် သန့်စင်သော လေပူတစ်ချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ကျက်ထားသည့် တိမ်ပင်လယ်ကြီးဆီသို့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး "နောက်ဆုံးတော့ အဇူရာအနှစ်သာရ အူတိုင် ကို ငါ အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ!" ဟု တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ကျင့်စဉ်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ! ဒါက သာမန် အဇူရာအနှစ်သာရ မန္တရားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါ ကျင့်ကြံထားတာက လရောင် အဇူရာအနှစ်သာရ ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒါတင်မကဘူး၊ သူ့ရဲ့ အာနိသင်က သာမန်ကျင့်စဉ်တွေထက် အများကြီး သာလွန်နေသေးတယ်"

မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် လီချဲ့ကျင်း သည် မဏ္ဍပ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး နံရံပေါ်မှ အေးစက်တောက်ပနေသော ဓားတစ်လက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် လှည့်ယမ်းလိုက်သည်နှင့်အတူ၊ သူသည် လှပကျော့ရှင်းသော ဓားသိုင်းကွက် တစ်ဆက်တည်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ကစားပြလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ပေးခဲ့တဲ့ ဒီ နက်နဲသော ရေဓားပညာ က စတင်လေ့ကျင့်ဖို့ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ။ ချီစုစည်းမှုအဆင့် ကို လိုအပ်တဲ့ အဆင့်သုံး ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့လို့ လေ့လာသင်ယူဖို့ သိပ်မခက်ခဲဘူး"

"အဖေ ရော ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး။ ငါ့အစ်ကိုတွေကော ကောင်းကင်စက်ဝန်း အူတိုင် ကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်သွားကြပြီလား။ အနောက်ဘက်က ရွှေရောင်ထန်ဂိုဏ်း ရဲ့ မကြာသေးခင်က မငြိမ်သက်မှုတွေကလည်း တော်တော်လေးကို စိုးရိမ်စရာကောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် ငါတို့ မိသားစုတွေနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့"

ထိုအတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသဖြင့် လီချဲ့ကျင်း ၏ ဓားရေးလေ့ကျင့်မှုအပေါ် အာရုံစူးစိုက်မှုမှာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် မေးစေ့ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားရင်း ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ပြားကို စိတ်မပါတပါဖြင့် လှန်လှောကြည့်နေကာ သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာမူ အဝေးဆီက အိမ်သို့သာ လွင့်မျောသွားခဲ့လေသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေး!" ရွှင်မြူးသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက သူ၏ အတွေးကမ္ဘာကို ဖြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်။

ရောက်လာသူမှာ ထူထဲသော မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးပြူးပြူး မျက်နှာပေါက်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ရှောင်ယွမ်စီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မဏ္ဍပ်အတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး လီချဲ့ကျင်း အား ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ကြည့်ကာ "ငါ ဘာသတင်းကောင်း ယူလာလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း!" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို မနောက်ပါနဲ့ အစ်ကိုကြီးရာ" ဟု လီချဲ့ကျင်း သည် ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ဘေးသို့ ဖယ်ချလိုက်ပြီး ရှောင်ယွမ်စီ ထံသို့ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"ဆရာက ငါ့ကို လီရှာခရိုင် ကို သွားပြီး ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ပေးဖို့ ခိုင်းထားတယ်လေ" ဟု ရှောင်ယွမ်စီ ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက "မင်း အိမ်ကို ပို့ချင်တဲ့ စာတွေဘာတွေ ရှိလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသော လီချဲ့ကျင်း သည် "ရှိတယ်၊ ရှိတယ်၊ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးရာ! အစ်ကိုကြီးက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ!" ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် စာရေးကိရိယာများကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာပြီး စာတစ်စောင်ကို စတင် ရေးသားလေတော့သည်။

ရှောင်ယွမ်စီ က ပြုံးလျက် "ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေးပါ။ ဒီညမတိုင်ခင် ငါ့ဆီ လာပေးရင် ရပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

————

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ နီးကပ်လာသောအခါ၊ လီရှန်းဖျင် သည် သူ၏ တရားမှတ်ခြင်းမှ နိုးထလာခဲ့သည်။

သူ၏ တိုးတက်မှုကို ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်ရင်း၊ 'ငါ့ရဲ့ ချီဟိုင် က ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ထပ် ခြောက်လလောက် ဆက်ကျင့်လိုက်ရင်တော့၊ ကောင်းကင်စက်ဝန်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးတည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားလို့ ရလောက်ပြီ' ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ဤအဆင့်တွင် ပိတ်မိနေသည်မှာ လေးနှစ်နီးပါးခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ ဤနှုန်းထားမှာ အလွန်အမင်း နှေးကွေးလွန်းသည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ ကျင်းအာ ဆိုလျှင် အဇူရာအနှစ်သာရ အူတိုင် ကို ဖန်တီးတည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ၊ အိမ်ပေါက်ဝတွင် နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်ကို ခံယူနေသော ထျန်းယွမ် ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

လီရှန်းဖျင် ကို မြင်သည်နှင့်၊ သူမသည် မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သော်လည်း သူက အမြန်တားဆီးလိုက်သည်။

"အေးဆေးသာ နေပါ။ အထူးသဖြင့် အခု မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ" ဟု သူက သတိပေးလိုက်သည်။

ထျန်းယွမ် သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သူမက "ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက ကျွန်မ ကိုယ်လက်တွေ သိပ်မသွက်ချင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်သည်။

သမ်းဝေတစ်ချက် လုပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူမက စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် စွက်ယှက်လျက် " ချိုယန် က ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ တော်တော်လေး တိုးတက်မှု မြန်တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်။ ကျွန်မတို့ ကလေးလေးမှာသာ ဝိညာဉ်အပေါက် မပါလာခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဓိကမိသားစုက အင်အားနည်းသွားပြီး ဘေးခွဲမိသားစုက အင်အားကြီးထွားလာမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်။ အဲ့ဒါက ငါတို့ မိသားစုရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ ရင်ဖွင့်စကားကြောင့် လီရှန်းဖျင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါကွာ၊ ငါတို့ ကလေးလေးမှာလည်း ဝိညာဉ်အပေါက် ပါလာမှာပါ။ အိမ်က ကိစ္စအဝဝကို ငါ အကုန် တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးမှာမို့လို့၊ မင်းက ဘာတစ်ခုမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ လီချိုယန် စောစောစီးစီး နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးတည်ဆောက်နိုင်သွားတာကလည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ အကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး"

ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စကားများကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော ထျန်းယွမ် သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်ပြီး "ရှင် ပြောသလိုပါပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လျိုလင်ဖုန်း အလျင်စလို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာရာမှ သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူတို့၏ ကြည်နူးဖွယ် အချိန်လေးမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဆက်နေရမည်လား၊ ပြန်လှည့်ထွက်သွားရမည်လား မဝေခွဲတတ်ဘဲ မျက်နှာရဲရဲကြီးနှင့် အနေရခက်စွာ ရပ်နေလေသည်။

ထျန်းယွမ် သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ရန်းပင်းအာ ၏ အကူအညီဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားရန် ခွင့်ပန်လိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ ကြားဖြတ် ဝင်ရောက်လာမှုကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော လီရှန်းဖျင် သည် "ဦးလေး၊ ဘယ်ကိစ္စတွေ အလောတကြီး ရှိနေလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲဗျ" ဟု လျိုလင်ဖုန်း အား ရွှင်မြူးစွာ မေးလိုက်သည်။

"လျိုမိသားစုက ကလေးတစ်ယောက် လီတောက်ခိုရွာ ကို ကျော်လွန်ပြီး ဂူလီလမ်း တစ်လျှောက် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာ သူက သတိအနေအထားနဲ့ ရှိနေတဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့တယ်။ အဲ့ဒီလယ်သမားက သူတို့ကို မြင်မြင်ချင်း ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ကလေးကလည်း သူ့နောက်ကို ဆက်မလိုက်ရဲတာနဲ့ နေရာကိုပဲ မှတ်သားထားပြီး အကြောင်းကြားဖို့ ပြန်လာခဲ့တာ" ဟု လျိုလင်ဖုန်း သည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း လီရှန်းဖျင် အား သတင်းစကား ပါးလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် အလျင်စလို ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အသက်ရှူမဝဘဲ မျက်နှာတွေ နီရဲနေသည့် လီယဲ့ရှန်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရွာဝင်ပေါက်မှစ၍ တောက်လျှောက် ပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အမောဖြေရန်ပင် မနားနိုင်တော့ဘဲ "လီချွမ်ခိုရွာ က သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ဝမ်မိသားစု ဆိုတဲ့ မိသားစုက အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အလည်အပတ် ရောက်လာတယ်တဲ့" ဟု ဗြုန်းစားကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"သေစမ်း! သူက အဲ့ဒီကလေးနောက်ကို လိုက်လာရင်းနဲ့ ဒီကို လမ်းရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်ရမယ်!" ဟု လျိုလင်ဖုန်း သည် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး၊ ဤအချက်ကို ကြိုတင် မခန့်မှန်းမိခဲ့သည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်လိုက်လေသည်။

လီရှန်းဖျင် သည် သူ၏ နှာခေါင်းရိုးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး "မလန့်ကြပါနဲ့။ လာတဲ့ ဧည့်သည်ကလည်း အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိတာပဲလေ။ သူက ရန်လိုတဲ့ အပြုအမူမျိုး လုပ်လာဖို့တော့ သိပ်မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ဒုတိယအစ်ကို ရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ်သခင် က ဒီမနက်စောစောကတည်းက တောင်ပေါ်တက်သွားတာ၊ အခုထိ ပြန်မဆင်းလာသေးဘူး။"

"ဦးလေး... တောင်ပေါ်ကို သွားပြီး ဒုတိယအစ်ကို ကို အခြေအနေ သွားပြောပြပေးပါ။ အဲ့ဒီမှာပဲ ဆက်နေဖို့နဲ့ အောက်ကို ဆင်းလာစရာ မလိုဘူးလို့ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ။ ယဲ့ရှန်း ၊ မင်းက ငါနဲ့အတူ လီတောက်ခိုရွာ ကို လိုက်ခဲ့။"

လျိုလင်ဖုန်း သည် သူ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လီရှန်းဖျင် သည် လီယဲ့ရှန်း အပြင် လီကျင်းရွာ မှ အစောင့်အနည်းငယ်နှင့်အတူ လီတောက်ခိုရွာ သို့ ဦးတည်သော ကျေးလက်လမ်းလေးအတိုင်း ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လီတောက်ခိုရွာ သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရှုဝမ်ရှန်း ၏ လူများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

လီယဲ့ရှန်း က ချက်ချင်းပင် "အဲ့ဒီ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူက ဘာပြောလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုလူက တည်ငြိမ်စွာပင် "အဲ့ဒီ အင်မော်တယ်သခင် က စကား သိပ်မပြောပါဘူး။ သူက ဆရာ့ရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဝင်ထိုင်နေတယ်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တရားမှတ်နေပုံရတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လီရှန်းဖျင် နှင့် အခြားသူများမှာ ခြံဝင်းအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူသည် မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး၊ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်နေသော လူကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုရန် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

ဧည့်သည်မှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ခန့်မျှသာ ရှိမည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ဟန်တူပြီး၊ ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ လီရှန်းဖျင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် မှာ ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အူတိုင် ကို ဖန်တီးတည်ဆောက်ရခြင်း မရှိသေးသဖြင့်၊ ထိုလူငယ်၏ စွမ်းအားကို တိုင်းတာနိုင်မည့် ဝိညာဉ်အာရုံ မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က လီရှန်းဖျင် ပါ"

လီရှန်းဖျင် အံ့အားသင့်သွားရလောက်အောင်ပင်၊ လူငယ်သည် သိသာထင်ရှားစွာ စိတ်သက်သာရာရသွားသော အမူအရာဖြင့် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော လေးစားမှုဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ဝမ်ယွမ်ကိုင် ပါ။ လီမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ အခုလို တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ် ခင်ဗျာ"

"အို... ဒီလောက် အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က လီမိသားစုရဲ့ သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဖေကမှ မိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ" ဟု လီရှန်းဖျင် က ငြင်းဆန်သည့်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လူငယ်၏ ကျိုးနွံရိုသေမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီရှန်းဖျင် ၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"မကြာသေးခင်ကမှ ဖခင်ဖြစ်သူက ဂူလီလမ်း ရဲ့ အနောက်ဘက်ပိုင်းကို ချင်းဆွေတောင် က လွှမ်းမိုးနေရာချထားမှုတွေ အကြောင်းကို သိရှိသွားပြီး တော်တော်လေး ဝမ်းသာသွားခဲ့တာပါ။ သူက ဒီနယ်မြေတွေကို စူးစမ်းလေ့လာပြီး ဒေသခံ မိသားစုတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ တည်ဆောက်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို စေလွှတ်ခဲ့တာပါ။ တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ ရွာကို ရောက်လာခဲ့မိတာပါ။ အခုလို အကြောင်းမကြားဘဲ ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ။"

ဝမ်ယွမ်ကိုင် မှာ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ရှိသည်။ ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းပန်စကား ဆိုပြီးနောက် သူက ပြုံးလျက် "ကျွန်တော့်အဖေက လီမိသားစုအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုလည်း ယူသွားဖို့ မှာကြားလိုက်ပါသေးတယ်" ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။