Chaper 32 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၃၂) - ဧည့်သည်

ဝမ်ထျန်းချန်း သည် ဂျီမိသားစု၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် ဝမ်မိသားစု၏ ဆိုးရွားလှသော အကျပ်အတည်းများကို ပြန်လည်ပြောပြနေစဉ် သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ဝမ်မိသားစုနှင့် လီမိသားစုကြားမှ အပြန်အလှန် မှီခိုနေရမှုကို အလေးအနက်ထား ပြောဆိုလေသည်။

အသေအချာ နားထောင်နေသော လီယဲ့ရှန်း မှာ ထိုအဖြစ်အပျက်များကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်ထိခိုက်သွားရသည်။

သို့ရာတွင် လီမူထျန် ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ကို တွေးတောဟန်ဖြင့် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် "ဝမ်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနေပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်!" ဝမ်ထျန်းချန်း က လီမူထျန် ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ သေချာမှုမရှိဘဲ ကတိမပေးတတ်သော ပါးနပ်လှသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်းကို သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့် သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲမှ သားရေစာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "မထွက်ခွာခင် ကျွန်တော့် မိသားစုက အကူအညီတစ်စုံတစ်ရာအတွက် ကြိုတင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုဖို့ မှာကြားလိုက်ပါတယ်။ လီမိသားစုရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဒီဝင်္ကပါစာလိပ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

လီမူထျန် က လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ၊ လီတုန်းယား က ရှေ့သို့ထွက်ကာ စာလိပ်ကို လက်ခံယူလိုက်သည်။

"ဒါက 'မြူခိုးအကာအကွယ် ဝင်္ကပါ' လို့ ခေါ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော်က ကျွန်တော့် အဘိုး စျေးကွက်ကနေ ဝယ်ယူခဲ့တာပါ။ သူ့ကို အသက်သွင်းဖို့ အထူးဖန်တီးထားတဲ့ ဝင်္ကပါအလံတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဘိုးက ဒီပညာရပ်ကို အရမ်းဝါသနာပါပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တောင်တွေပေါ်မှာ ဝင်္ကပါအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်တောင် တပ်ဆင်ခဲ့တာပါ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ ဆုံးပါးသွားကတည်းက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုထဲမှာ ဝင်္ကပါပညာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပါဘူး" ဟု ဝမ်ထျန်းချန်း က ရှင်းပြလိုက်သည်။

သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ထျန်းချန်း သည် စာလိပ်ကို လီတုန်းယား ထံ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

လီတုန်းယား က သူ၏ ဖခင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်နှင့်၊ လီမူထျန် က ပြုံးလျက် သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ "ငါတို့ အားလုံးဟာ အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိကြတာပဲ။ အချင်းချင်း ကူညီကြရမှာက သဘာဝပါပဲ။ ဝမ်မိသားစုက အခက်အခဲ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့အချိန်မှာ လီမိသားစုအနေနဲ့ ခေါင်းပုံဖြတ်ဖို့ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ရိတ်သိမ်းရရှိတဲ့ အထွက်နှုန်းရဲ့ ဆယ့်ငါးရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ ငါတို့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ဝေစုအဖြစ် ယူပါ့မယ်။"

ဝမ်ထျန်းချန်း က လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရသော အပြုံးမျိုးဖြင့် "စီနီယာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ!" ဟု ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

လီမူထျန် က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လီတုန်းယား သည် ဝမ်ထျန်းချန်း နှင့် လီယဲ့ရှန်း တို့အား အပြင်သို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

အပြင်သို့ရောက်သောအခါ ဝမ်ထျန်းချန်း သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော အကြည့်ဖြင့် လီတုန်းယား ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ "ဒီ ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း က ဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲဆိုတာ သိခွင့်ရမလား။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီလယ်ကွင်းကို တစ်ချက်လောက် လိုက်ကြည့်လို့ ရနိုင်မလားဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့" ဟု လီတုန်းယား က ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

သပ်ရပ်စွာ ခင်းကျင်းထားသော ကျောက်လမ်းကလေးအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာရင်း လီတုန်းယား က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ လီမိသားစုဟာ ဂူလီလမ်း တစ်လျှောက်က ရွာနှစ်ရွာကို အုပ်ချုပ်စောင့်ရှောက်ထားပါတယ်။ တစ်ရွာကတော့ အစ်ကိုဝမ် ရောက်လာခဲ့တဲ့ လီတောက်ခိုရွာ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ရွာကတော့ မွန်းဂေ့စ်ရေကန် ရဲ့ ကမ်းခြေမှာ တည်ရှိတဲ့ လီချွမ်ခိုရွာ ပါ။"

"ကျွန်တော်တို့ အငှားချပေးဖို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း က လီချွမ်ခိုရွာ မှာ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခု ဆောက်ထားပြီး လယ်ကွင်းကိုလည်း ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘဲ ဒီအတိုင်းပဲ ထားရှိပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တစ်နှစ်တာ အထွက်နှုန်းက အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ကျင် ခုနစ်ဆယ် လောက်တော့ ရှိပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ထျန်းချန်း သည် နားလည်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ လီကျင်းရွာ ၏ ရှုခင်းများကို ပတ်ချာလည် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကာ "ဒီလမ်းက တော်တော်လေးကို သေချာ ထိန်းသိမ်းထားတာပဲ။ လူသွားလူလာ ရှိနေပေမဲ့ အထူးတလည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး စနစ်တကျ ရှိနေတယ်။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှပါလား" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုထျန်းချန်း က မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ" ဟု လီတုန်းယား က နှိမ့်ချစွာ ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အနီးအနားက အင်မော်တယ် စျေးကွက်တွေအကြောင်းကိုတော့ ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်။ ဒီနယ်ပယ်ထဲကို အခုမှ ရောက်ခါစဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက အဲ့ဒီစျေးကွက်တွေနဲ့ သိပ်ပြီး မရင်းနှီးလှသေးပါဘူး။"

"အစ်ကိုတုန်းယား က အချက်အလက်သစ်တွေ သိရဖို့ အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်နေတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ဝမ်ထျန်းချန်း က ရယ်မောရင်း သူ့ကို စနောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကိုပဲ အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးထားနိုင်သေးပြီး ဒီစျေးကွက်တွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မရောက်ဖူးသေးပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုဝင် အစ်ကိုတွေနဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်တော့ ရောက်ဖူးကြတယ်။ သူတို့က အဲ့ဒီအကြောင်းတွေကို တော်တော်လေး မျှဝေပြောပြဖူးတယ်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

"စျေးကွက်က မွန်းဂေ့စ်ရေကန် ထဲက ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်မှာ တည်ရှိပြီး ချီစုစည်းမှုအဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တဲ့ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ကြီးကြပ်လည်ပတ်နေတာပါ။ လပြည့်ညတွေဆိုရင် လှေကြီးတွေက ကမ်းစပ်နဲ့ ကျွန်းကြားမှာ ကူးသန်းပြေးဆွဲပြီး ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့လို မိသားစုငယ်လေးတွေက အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူတွေကို စျေးကွက်ဆီကို ပို့ဆောင်ပေးလေ့ရှိတယ်" ဟု သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အပြောအရဆိုရင်တော့၊ အန္တရာယ်ကင်းဖို့အတွက် ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အူတိုင် ကို အရင်ဆုံး တက်လှမ်းနိုင်ပြီးမှပဲ အဲ့ဒီကို စွန့်စားသွားရောက်သင့်တယ်လို့ အကြံပေးထားတယ်" လီမိသားစု ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အန္တရာယ်များနှင့် လီမိသားစုဝင်များ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားပါက ဝမ်မိသားစုအပေါ် ကျရောက်လာနိုင်သည့် အကျိုးဆက်များကို ထည့်တွက်ကာ သူက အလျင်အမြန် သတိပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ။" လီတုန်းယား သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ထျန်းချန်း ၏ ပြောပြချက်မှ အရေးပါသော သတင်းအချက်အလက်များကို မှတ်သားနေရင်း သူနှင့်အတူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေသည်။

အချိန်မကြာမီမှာပင်၊ သူတို့သည် လီချွမ်ခိုရွာ သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အခြားမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့်အတူ လီတုန်းယား ရောက်လာကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ၊ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အထင်ကြီးခံချင်နေသော ချန်းအာနျူး သည် သူ၏လူများနှင့်အတူ လာရောက်ကြိုဆိုရန် အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

သူသည် လီတုန်းယား ၏ အနောက်မှ သတိကြီးစွာဖြင့် လိုက်ပါလာပြီး လီယဲ့ရှန်း နှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေလေသည်။

ဝမ်ထျန်းချန်း သည် လယ်ကွင်း၏ အရွယ်အစားကို လေ့လာအကဲခတ်ပြီး ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်နှင့် မြေဆီလွှာ အရည်အသွေး နှစ်မျိုးလုံးကို အကဲဖြတ်လိုက်သည်။ ကျေနပ်သွားသောအခါ သူသည် လီတုန်းယား အား သဘောကျလက်ခံကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီတုန်းယား က ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် "အစ်ကိုဝမ် ခရီးပန်းလာလောက်ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ မိသားစုကိစ္စလေးတွေ စီစဉ်စရာ ရှိနေသေးလို့ လောလောဆယ်တော့ ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်ခွင့်ပြုပါဗျာ" ဟု ခွင့်ပန်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လိုအပ်သည့် အစီအမံများကို ကြီးကြပ်ဆောင်ရွက်ရန် လီယဲ့ရှန်း နှင့် ချန်းအာနျူး တို့ထံ လွှဲအပ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် လီကျင်းရွာ သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

————

ယခုအခါ ဒေသခံများက "လီဂျင်းတောင်" ဟု ခေါ်တွင်နေကြပြီဖြစ်သော လီကျင်းရွာ၏ နောက်ဖေးတောင်သည် မကြာသေးမီကစပြီး များစွာ ပိုမို စည်ကားလာခဲ့လေပြီ။ တောင်ပေါ်ရှိ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော သစ်တောများကြားတွင် ကျောက်ပြာတုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အိမ်ငယ်လေးများ စုဝေးတည်ရှိနေပြီး ယင်းတို့၏ ခေါင်မိုးများကို မီးခိုးရောင် အုတ်ကြွပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားရာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား လှပသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။

တောင်ခြေမှ တောင်ထိပ်အထိ ကွေ့ကောက်တက်သွားသော ကျောက်လမ်းကလေး တစ်ခုရှိသည်။ တောင်ခြေတွင် အစောင့်ချထားသော ရွာသားများက လီတုန်းယား ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "အင်မော်တယ်သခင် ပြန်လာပြီပဲ" ဟု လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

လီတုန်းယား က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး ကျောက်လမ်းလေးအတိုင်း ဆက်တက်သွားခဲ့သည်။ အနည်းငယ် တက်သွားပြီးနောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုနေရာတွင် ဟန်ဝမ်ရွှီ သည် စာသင်ကြားပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အာရုံစူးစိုက်နေကြသော လူငယ်ကျောင်းသား ငါးဆယ်ခြောက်ဆယ်ခန့်ဖြင့် စည်ကားနေပြီး သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် စနစ်တကျ ထိုင်လျက် သူ၏ သင်ခန်းစာများကို အသေအချာ နားစွင့်နေကြလေသည်။

ဤကျောင်းသားများသည် လီကျင်း နှင့် ကျင်းယန် ရွာများမှသာမကဘဲ၊ ပိုမိုဝေးကွာသော လီတောက်ခို နှင့် လီချွမ်ခို ရွာများမှလည်း လာရောက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့် စုဆောင်းငွေ အနည်းငယ်ရှိသော မိသားစုများကသာ မိမိတို့၏ သားသမီး တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ခန့်ကို လီကျင်းရွာ သို့ ပညာသင်ရန် စေလွှတ်နိုင်ကြပြီး ထို့ကြောင့်ပင် လီကျင်းရွာ ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

လီတုန်းယား သည် စာဖတ်ခြင်းတွင် အပြည့်အဝ နစ်မွန်းနေသော လီရွှမ်ရွှမ် ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

'နောက်လအနည်းငယ်ကြာရင်၊ ရွှမ် လေး အသက် ခြောက်နှစ် ခုနစ်နှစ်လောက် ရောက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးလာတဲ့အခါ ဝိညာဉ်အပေါက်ကို စမ်းသပ်လို့ ရပြီ။ ကြေးမုံထဲမှာ နက်နဲသော ပုလဲတံဆိပ်တော် အစေ့အဆံ သုံးခု ကျန်နေသေးတော့ ရွှမ် လေးမှာ ဝိညာဉ်အပေါက် မပါရင်တောင် ပြဿနာမရှိပါဘူးလေ။'

'အခုမှ ပြန်စဉ်းစားမိတာ၊ နောက်လအနည်းငယ် နေရင် ထျန်းယွမ် လည်း မီးဖွားတော့မှာပဲ။'

အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် လျိုရိုရွှမ် ၏ မျက်နှာပုံရိပ်လေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ လန့်ဖြတ်သွားသော သူသည် ထိုအတွေးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ချက်ကို ဖန်တီးလိုက်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်သွားလေသည်။

ကျောင်းကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် လီတုန်းယား သည် လှေကားထစ် ၁၂၆ ထစ်ကို ရေတွက်ကာ တက်လာခဲ့ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော ဂိတ်တံခါးတစ်ခုနှင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် ညီညာသော မြေနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆံပင်များ ဖြူစပြုနေပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေလေသည်။

"ဦးလေး ထျန်း !" သေးငယ်သော တူတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ သစ်သားမြင်းရုပ်လေး တစ်ရုပ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြုလုပ်နေသော ထျန်းရှိုးရွှေ ကို ကြည့်ရင်း လီတုန်းယား က နွေးထွေးစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

" တုန်းယား ... မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ" ထျန်းရှိုးရွှေ က နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် သူ့အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ သစ်သားမြင်းရုပ်လေးကို ညွှန်ပြကာ အနည်းငယ် အနေရခက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

" ယွမ် လေးရဲ့ ကလေးက မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာဆိုတော့၊ အဲ့ဒီ ကလေးလေးအတွက် တစ်ခုခုလေး လုပ်ပေးချင်လို့ပါ"

ထိုအဘိုးအိုသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒုက္ခဆင်းရဲများစွာကို ကြုံတွေ့ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ရွယ်တူများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ အိုမင်းရင့်ရော်နေခဲ့သည်။ လီမူထျန် နှင့် အသက်အရွယ် အကြမ်းဖျင်း တူညီသော်လည်း ဆယ်နှစ်ခန့် ပိုမို အိုမင်းနေဟန်ရှိသည်။

ဖခင်သဖွယ်ဖြစ်သော ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအပေါ် စစ်မှန်သော လေးစားမှုများဖြင့် လီတုန်းယား က "အေးအေးဆေးဆေးပဲ လုပ်ပါ ဦးလေးရာ" ဟု ပြောပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။

အထဲတွင်မူ၊ တရားမှတ်ခြင်းမှ နိုးထလာပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သော လီရှန်းဖျင် ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

လီတုန်းယား ကို မြင်လိုက်သည်နှင့်၊ လီရှန်းဖျင် က "ဒုတိယအစ်ကို... ကောင်းကင်စက်ဝန်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးနိုင်သွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ဖန်တီးနိုင်သွားပြီ" ဟု လီတုန်းယား က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆို ကျွန်တော်က တစ်လှမ်း နောက်ကျနေသေးတာပဲ" လီရှန်းဖျင် သည် နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန် ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ၊ မတ်တတ်ရပ်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းလိုက်လေသည်။

ဝမ်ထျန်းချန်း လာရောက်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို ဆွေးနွေးပြောဆိုပြီးနောက် ဝင်္ကပါစာလိပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်ပြီး၊ လီတုန်းယား သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကောက်ယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် မှာ တွေးတောမှုများထဲ နစ်မြုပ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် "ဘာတွေများ တွေးနေတာလဲ" ဟု သူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

" ဝမ်ထျန်းချန်း က ဝမ်ယွမ်ကိုင် ထက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရတာ အများကြီး ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဟု ချင့်ချိန်တွက်ဆနေသော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်ကာ လီရှန်းဖျင် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီတုန်းယား က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည်ပြောဆိုမည် ပြုစဉ်၊ ထျန်းရှိုးရွှေ ၏ အသံက သူတို့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ " လင်ဖုန်း ရောက်နေတယ်ဟေ့!"

နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း လျိုလင်ဖုန်း လျင်မြန်စွာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် မျက်လုံးချင်းဆုံ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လျိုလင်ဖုန်း သည် သူတို့ကို ကြည့်ကာ သတင်းစကားပါးလိုက်သည်။ "ချင်းဆွေတောင် က အင်မော်တယ်သခင် တစ်ပါး အခုလေးတင် တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတယ်ဗျာ။"