Chaper 35 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၃၅) - ထွက်ခွာခြင်း

မြွေနဂါးအသီးသည် ဆေးဖိုအတွင်း၌ အရည်ပျော်သွားပြီး ဆေးဖိုမီးတောက်အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော အနီရောင် ဆေးရည်အနှစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင်၊ ရှောင်ယွမ်စီ သည် အခြားသော ဖြည့်စွက်ဆေးဖက်ဝင် အပင်အချို့ကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ထိုဆေးရည်ကို ဆေးဖိုမီးတောက်ဖြင့် သန့်စင်လိုက်ရာ ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွက် တစ်နာရီကျော်မျှ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ တောင်ပေါ်မှ မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားပြီး ဆီးနှင်းပေါက်များ အငွေ့ပျံသွားချိန်မှသာ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ရှစ်လုံးသည် ဆေးဖိုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရှောင်ယွမ်စီ သည် လက်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်လိုက်ရာ၊ ဆေးလုံးများက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ လွင့်ပျံလာပြီး နူးညံ့သော အဖြူရောင် အလင်းတန်းလေးဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

သူသည် ၎င်းတို့ကို အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းပုလင်း ရှစ်လုံးအတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အတွက် နှစ်လုံးကို ဖယ်ချန်ကာ ကျန်ရှိသော ခြောက်လုံးကို လီရှန်းဖျင် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီ မြွေအနှစ်သာရ ဆေးလုံး တွေကို သေချာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ ကျောက်စိမ်းပုလင်းတွေထဲမှာပဲ သိမ်းဆည်းထားပါ။ စားသုံးတော့မယ့် အချိန်ကျမှပဲ သစ်သားဆို့ကို ဖွင့်ပါ။ လေနဲ့ ထိတွေ့မိသွားရင် သူတို့ရဲ့ ဆေးစွမ်းအာနိသင်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုံပိတ်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ နှစ်နှစ်ဆယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်နေဦးမှာမို့လို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ဟု သူက သတိပေးစကား ပြောကြားလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် နှင့် လီတုန်းယား တို့သည် ပုလင်းငယ်များကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံယူလိုက်ကြသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မြွေအနှစ်သာရ ဆေးလုံး သုံးပုလင်းကို ရွေးထုတ်ကာ "အင်မော်တယ်သခင်... ကျွန်တော်တို့ ညီငယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေဖို့ ဒါလေးတွေကို သူ့ဆီ ပို့ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် တကယ့်ကို ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ်ဗျာ" ဟု တောင်းဆိုလိုက်ကြသည်။

"ရတာပေါ့။ လီမိသားစုက ဆွေမျိုးသားချင်း သံယောဇဉ်ကို တန်ဖိုးထားတာ တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပါပဲ။ မင်းတို့ ညီလေးဆီ ဒါတွေ ရောက်အောင် ငါ သေချာပေါက် ပို့ပေးပါ့မယ်" ဟု ရှောင်ယွမ်စီ က သဘောတူလက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်း သုံးလုံးကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး အကြံပြုစကား ဆိုလေသည်။ "မင်းတို့ မိသားစုက အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ပေါ်ကို မကြာသေးခင်ကမှ ရောက်လာခဲ့တာဆိုတော့ အခြေခံအုတ်မြစ်က နုနယ်သေးတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်တာ၊ ဝင်္ကပါတည်ဆောက်တာနဲ့ လက်နက်ဖန်တီးတာ စတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု ပညာရပ်တွေကို လေ့လာပျိုးထောင်ဖို့က အလွန် အရေးကြီးတယ်။ မျိုးဆက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ မိသားစု အင်အား ဆုတ်ယုတ်ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်နိုင်ဖို့ ဝိညာဉ်အပေါက် ပါလာတဲ့သူတွေကို မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုထဲ ဆွဲဆောင်နိုင်ဖို့ကလည်း အရေးကြီးတယ်... အထူးသဖြင့် လီရှာလမ်း နဲ့ ဂူလီလမ်း တွေမှာ ထင်ရှားတဲ့ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်း မျိုးနွယ်စုတွေ မရှိတဲ့အတွက်၊ လီမိသားစုအနေနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်။"

"ရာစုနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံးမှာ မိသားစုပေါင်း မြောက်မြားစွာဟာ ထွန်းတောက်လာခဲ့သလို ပြိုလဲပျက်စီးခဲ့ကြရတယ်။ ခရိုင်ထဲက မျိုးနွယ်စုတစ်ခုအနေနဲ့၊ ငါတို့ ရှောင်မိသားစုဟာ ဒီလိုမျိုး သံသရာလည်နေတာတွေကို အကြိမ်ကြိမ် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီးပြီ။ လီမိသားစုအနေနဲ့ ဇွဲမလျှော့ဘဲ ပိုမို ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းလာအောင် ကြိုးစားရမယ်..."

သူ၏ စကားများက လီတုန်းယား ၏ ရင်တွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားရာ၊ မိမိတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများ လေးလံမှုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး သူက "သခင်ကြီးပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုက လက်ဗလာကနေ စတင်ခဲ့ကြတာ။ အခုဆိုရင် အဓိက လီမိသားစုမှာ လူ သုံးဆယ်တောင် မပြည့်တော့ဘူး၊ ဘေးခွဲ ယဲ့မိသားစုမှာလည်း လူ နှစ်ရာ သုံးရာလောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ ကျင်းအာ တစ်ယောက်တည်း ဂိုဏ်းထဲမှာ ကျင့်ကြံဖို့ ကြိုးစားနေရပြီး၊ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ ခရီးလမ်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ အထောက်အပံ့တွေ ပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့မှာ အရင်းအမြစ်တွေ မရှိပါဘူးဗျာ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

လီတုန်းယား ၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားသောအခါ ရှောင်ယွမ်စီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ငါ့ရဲ့ ဆေးလုံးဖော်စပ်တဲ့ ပညာရပ်က မိသားစုဆီကနေ အမွေဆက်ခံထားတာ။ ပြီးတော့ မြွေအနှစ်သာရ ဆေးလုံး ရဲ့ ဆေးနည်းကို လျှို့ဝှက်ထားဖို့ နက်နဲသောရှုခင်း ဝိညာဉ်အဓိဋ္ဌာန် တစ်ခု တည်ထားရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စျေးကွက်ဆီကို သွားလည်ကြည့်ရင် မင်းတို့အတွက် အသုံးဝင်မယ့် အချက်အလက်တွေ ရှာတွေ့နိုင်လောက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ လီရှန်းဖျင် က "အင်မော်တယ်သခင်... ဒီ နက်နဲသောရှုခင်း ဝိညာဉ်အဓိဋ္ဌာန် အကြောင်းကို နည်းနည်းလောက် ရှင်းပြပေးနိုင်မလား ခင်ဗျာ..." ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှောင်ယွမ်စီ က ရှင်းပြသည်။ "ငါတို့မျိုးနွယ်စုမှာ ပညာရပ်တွေကို လျှို့ဝှက်စွာ လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ ဒီအဓိဋ္ဌာန်က အလွန်အရေးကြီးတယ်။ ကျိန်ဆိုသူဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရတာမို့၊ သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရကို ဒီကတိသစ္စာနဲ့ ချည်နှောင်ထားတာပဲ။ အဓိဋ္ဌာန်ကို ဖောက်ဖျက်ရင် သူတို့ရဲ့ နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ဟာ ပြိုကွဲသွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည်တွေ အလျင်အမြန် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူဟာ သာမန်သေမျိုးဘဝကို ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားပြီး၊ ချီစွမ်းအင်တွေ ခမ်းခြောက်သွားမှုကြောင့် မလွဲမသွေ သေဆုံးရမယ့်ကိန်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။"

"ဒီ နက်နဲသောရှုခင်း ဝိညာဉ်အဓိဋ္ဌာန် က အမွေအနှစ်တွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် တကယ်ကို အသုံးဝင်ပုံရတယ်။ အဲ့ဒါအတွက် ဘယ်လောက်များ ပေးရမလဲဆိုတာ..." ဟု လီတုန်းယား က ချက်ချင်း မေးလိုက်သော်လည်း၊ စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှောင်ယွမ်စီ က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက လူတော်တော်များများ သိတဲ့ အခြေခံ နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာပါ။ မင်းတို့အတွက် ငါ ရေးပေးခဲ့လို့ ရပါတယ်။"

ဆယ်မိနစ် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ ရှောင်ယွမ်စီ သည် အဓိဋ္ဌာန်စာသားကို ရေးသားပြီးစီးသွားသော်လည်း သတိပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။ "မှတ်ထားပါ၊ ဒီအဓိဋ္ဌာန်က ကောင်းကင်တာအို ကို တိုင်တည်တာ မဟုတ်ဘူး။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထိန်းသိမ်းတဲ့နေရာမှာ ထိရောက်ပေမဲ့၊ ဆိုးယုတ်တဲ့ အကြံအစည်တွေကိုတော့ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကောင်းနဲ့ အဆိုးကို ပိုင်းခြားသိမြင်ဖို့ဆိုတာက ဘယ်လို အဓိဋ္ဌာန် ကန့်သတ်ချက်တွေထက်မဆို ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးနက်နဲတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေမှာပဲ။"

"သတိပေးချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ်သခင်! လီမိသားစုဟာ သခင်ကြီးကို အကြွေးတင်သွားပါပြီဗျာ!" ဟု ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ရှောင်ယွမ်စီ ကို အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။

လီရှန်းဖျင် မှာ ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း သိသိသာသာ ကောင်းမွန်သွားခဲ့လေသည်။

'နက်နဲသောရှုခင်း ဝိညာဉ်အဓိဋ္ဌာန် က အာမခံချက် နောက်တစ်ထပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးနိုင်သွားပြီး ဒီအဓိဋ္ဌာန်ကို ပြုလိုက်တာနဲ့၊ ငါတို့ သူတို့ကို ယုံကြည်စိတ်ချလို့ ရသွားပြီပဲ' ဟု သူ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်မိသည်။

လီရှန်းဖျင် ထံမှ အိမ်ပြန်စာကို လက်ခံရယူပြီးနောက်၊ ရှောင်ယွမ်စီ သည် သူ၏ ဆေးဖိုကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပျံသန်းရာ လှေငယ် ကို ခေါ်ယူလိုက်လေသည်။

သူက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ရင်း နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလေသည်။ "ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီလေးက တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ အခြေခံအရိုးခံ က အလယ်အလတ်အဆင့်ပဲ ရှိပေမဲ့လို့ ဓားပညာမှာတော့ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ရတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ပြသထားနိုင်တယ်။ မင်းတို့အနေနဲ့ စိတ်ပူစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ ကံကြမ္မာအကြောင်းဖန်လာတဲ့အခါ ပြန်ဆုံတွေ့ကြတာပေါ့!"

နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှောင်ယွမ်စီ သည် ပျံသန်းရာ လှေငယ် ဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး၊ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ ကျေးဇူးတင်စကားများအကြား တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်၊ လီရှန်းဖျင် သည် ကျန်ရစ်သော ဆေးလုံးသုံးပုလင်းကို သူ၏ ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်အတွင်း၌ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် လီတုန်းယား ဘက်သို့ ပြုံးလျက် လှည့်လိုက်သည်။

" ကျင်းအာ က တကယ်ကို ကောင်းမြတ်တဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ ကံကောင်းတာပဲ" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

လီတုန်းယား က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် နက်နဲသောရှုခင်း ဝိညာဉ်အဓိဋ္ဌာန် ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက်၊ ၎င်း၏ အကြောင်းအရာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် လီရှန်းဖျင် ထံသို့ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း၊ အလွန်သေးငယ်လှသော စာသားများစွာ၏ ဖိစီးလွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် သူကိုယ်သူ လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝါကျအနည်းငယ်မျှကိုပင် ခက်ခက်ခဲခဲ ဖတ်ရှုနေရရင်း၊ သူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် "ဒါက လွယ်လွယ်လေးလို့ ပြောသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

————

လီရွှမ်ရွှမ် သည် ယနေ့ စာသင်ခန်းအတွင်း၌ အာရုံစူးစိုက်မှု ပြန့်လွင့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက စင်မြင့်ပေါ်တွင် စကားပြောနေသော ဟန်ဝမ်ရွှီ ထံ၌ ရှိနေသော်ငြားလည်း၊ သူ၏ အတွေးများမှာမူ အခြားတစ်နေရာဆီသို့ လွင့်မျောနေခဲ့သည်။

ဟန်ဝမ်ရွှီ မှာ အသက် ငါးဆယ် နီးပါးခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ နားထင်မှ ဆံပင်ဖြူများမှာ ခေါင်းပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ကဆိုလျှင်၊ ခရိုင်အတွင်းရှိ ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ဆေးဆရာအဖြစ် လေ့ကျင့်သင်ကြားနေသူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်မှုတစ်ခုက လူသတ်မှုတစ်ခုအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရာ၊ သူသည် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ရပြီး ဒါလီတောင်တန်း ပေါ်တွင် ခိုလှုံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း၊ သူသည် ရွာသားများကို ဆေးကုသပေးခြင်းနှင့် ကလေးများကို ပညာသင်ကြားပေးခြင်းတို့ဖြင့် သူ၏ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ဖြတ်သန်းနေထိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ကျောင်းသားငယ်လေးများ၏ ကြိုးစားအားထုတ်လိုသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရှုရင်း၊ ဟန်ဝမ်ရွှီ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများဖြင့် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်တိုင်၌ သားသမီး မရှိသော်ငြားလည်း၊ လီမိသားစု၏ ကလေးများကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် သားသမီးများအလား ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ သွန်သင်လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသော ဤကလေးများနှင့် သူမျှဝေထားသည့် သံယောဇဉ်နှောင်ကြိုးမှာ၊ ဦးလေးတစ်ဦးနှင့် သူ၏ တူ၊ တူမ များကြားရှိ သံယောဇဉ်နှောင်ကြိုးကဲ့သို့ပင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

သူ၏ ခြေရင်း၌ မြူခိုးပါးပါးလေး လှိမ့်တက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ၊ ဟန်ဝမ်ရွှီ သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေတ္တရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ဟင်... ဒီအချိန်ကြီး မြူတွေကျနေတာလား...?" သူ၏ မျက်နှာထားတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်လေးများ စွန်းထင်းသွားလျက် သူက အသံထွက်၍ တွေးတောလိုက်သည်။

ခုံတွင် အိပ်မငိုက်မိစေရန် ကြိုးစားရုန်းကန်နေရသော လီရွှမ်ရွှမ် သည် ရုတ်တရက် အသိဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ဘေးတွင် ငိုက်မြည်းနေသော လီရှဲ့ဝမ် ကို တံတောင်နှင့် တွတ်ကာ "အစ်ကိုဝမ်၊ အပြင်ကို ကြည့်စမ်း!" ဟု အလျင်စလို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လန့်နိုးသွားသော လီရှဲ့ဝမ် သည် အပြင်ဘက်တွင် မီးခိုးရောင် မြူများ လှည့်ပတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ အစ်ကိုကြီး" ဟု ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်မေးလိုက်သည်။

လီရွှမ်ရွှမ် က သူ၏ မျက်ခုံးသေးသေးလေးများကို စုကျုံ့လိုက်ပြီး၊ "ဒီမြူတွေက တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်။ ငါတို့အိမ်က လူကြီးတွေက တောင်ပေါ်မှာဆိုတော့၊ သူတို့ကို သွားအသိပေးဖို့ ငါတို့ တောင်ပေါ်ကို တက်ကြတာပေါ့" ဟု လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အသက် ခြောက်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း၊ လီရွှမ်ရွှမ် တွင် အသက် ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်၏ ရင့်ကျက်မှုမျိုး ရှိနေခဲ့လေသည်။

လျိုလင်ဖုန်း စာသင်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဟန်ဝမ်ရွှီ အား တိုးတိုးလေး တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သောအခါ သူတို့၏ စကားဝိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ အပြန်အလှန် စကားပြောပြီးနောက်၊ ဟန်ဝမ်ရွှီ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အားလုံးပဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ စောင်တွေကို သိမ်းကြတော့။ နောက်လာမယ့် သုံးရက်အတွက် ကျောင်းပိတ်မယ်" ဟု ကြေညာလိုက်လေသည်။

လီရွှမ်ရွှမ် နှင့် လီရှဲ့ဝမ် တို့သည် အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံ ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ရလိုက်သည့် အားလပ်ရက်ကြောင့် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်နေကြသော အခြားကလေးများကြားတွင် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

ဟန်ဝမ်ရွှီ ထံသို့ သတင်းစကား ပါးပြီးနောက်၊ လျိုလင်ဖုန်း သည် စာသင်ကျောင်း အဝင်ဝရှိ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကလေးများကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှာ ဟာတာတာ ဖြစ်နေသဖြင့် ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဆေးတံကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

သူ ခေါင်းကို ပြန်မော့လိုက်ချိန်တွင်၊ မြူခိုးများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အရိပ်မည်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တောအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ကြည့်နေဟန် ရှိသည်။

လျိုလင်ဖုန်း သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မြေပြင်မှ ဝုန်းခနဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ အဖိုးတန် ဆေးတံလေးမှာ လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ အကြောက်တရားတို့ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ကျိုးပဲ့သွားသော ဆေးတံကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ၊ သူက "ဘယ်သူလဲကွ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။