Chaper 36 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၃၆) - အဘယ်ကြောင့် ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေရသနည်း

လျိုမြောင်တူ သည် တောင်ပေါ်တွင် နေ့ရောညပါ အချိန်ပြည့် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။ အင်မော်တယ်ရတနာ ဆိုသည်ကိုထား၊ ယုန်တစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှပင် သူ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်စွာဖြင့် သူသည် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရွာထဲရှိ အလုပ်မရှိအကိုင်မရှိသူများကို ရည်ရွယ်၍ "တောက်... ဒီတောင်ပေါ်မှာ ရတနာတွေရှိတယ်ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီခွေးမသားတွေ လိမ်ပြောနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်!" ဟု ဒေါသတကြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်လေသည်။

တောင်တန်းတစ်ခွင် မြူခိုးများ အုံ့ဆိုင်းလာချိန်တွင် လျိုမြောင်တူ ၏ ကိုယ်လုံးလေး တုန်ရီသွားပြီး 'တောင်ပေါ်က သားရဲတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေကတည်းက နှင်ထုတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဆိုပေမဲ့၊ အကုန်လုံး ဖမ်းမိသွားပြီလို့ ဘယ်သူကများ အာမခံနိုင်မှာလဲ။ တဖြည်းဖြည်း ရစ်ပတ်လာတဲ့ ဒီမြူခိုးတွေကတော့ နိမိတ်မကောင်းဘူး။ ငါ အခုပဲ တောင်အောက်ကို ဆင်းတာ ပိုကောင်းမယ်...' ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် နေရာမှထကာ တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း နှစ်နာရီနီးပါးခန့် ဆင်းလာခဲ့သော်လည်း၊ မျက်စိရှေ့တွင် ဘာမျှမမြင်ရလောက်အောင် ထူထပ်လှသော မြူခိုးတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု၏ မျိုချခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

"သေစမ်းကွာ! ငါ ဘာလို့ တောင်ခြေကို မရောက်သေးတာလဲ"

သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လျိုမြောင်တူ ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ!" ဟု သူက အထိတ်တလန့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ စောစောက သူထိုင်ခဲ့သော ကျောက်ဆောင်ကြီးပင် ဖြစ်နေသည်။ နှစ်နာရီကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ပါလျက်နှင့် ယခင်နေရာသို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေခြင်းက မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သောကိစ္စပင် မဟုတ်ပါလော။

လျိုမြောင်တူ သည် နောက်သို့လှည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးလေတော့သည်။ အမောတကော ပြေးလွှားပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုကျောက်ဆောင်ကြီးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

"သေစမ်း... ငါတော့ ဝင်္ကပါထဲ ပိတ်မိသွားပြီပဲ။"

ညဉ့်အမှောင်ထု ကြီးစိုးလာသည်နှင့်အမျှ၊ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လျိုမြောင်တူ သည် အေးစိမ့်လှသော လေဒဏ်ကို အရှုံးပေးကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားလေတော့သည်။

သူ ပြန်လည်နိုးထလာချိန်တွင် အရုဏ်တက်နေပြီဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အဖျားတက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသယောင်ရှိသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အနီးအနားတွင် လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အားယူ၍ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်၌ "ဘယ်သူလဲကွ!" ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

တွေဝေမိန်းမောနေသော လျိုမြောင်တူ ၏ ခြေထောက်များမှာ ခွေယိုင်ကျသွားပြီး ထိုသူစိမ်း၏ ခြေရင်းသို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားလေတော့သည်။

လျိုလင်ဖုန်း သည် သူ၏ရှေ့တွင် လဲကျနေသူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

သူ၏ ရင်တွင်း၌ ဒေါသတရားတို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး နီရဲလာလျက် "မင်း ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲကွ!" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

လျိုမြောင်တူ မှာ သူ၏ အသံကြောင့် ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြတ် နိုးကြားသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်က... ထင်းလာခုတ်တာပါ" ဟု သူက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေ!" လျိုလင်ဖုန်း က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လျိုမြောင်တူ အား လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ "မိသားစုရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မင်းက ဒီနေရာကို လာရဲတယ်ပေါ့လေ။ ဒီနေရာက မင်းတို့လို ကောင်တွေ လာလို့ရတဲ့ နေရာများ မှတ်နေလား!"

ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ မိမိကိုယ်တိုင်၏ ပြင်းထန်သော စကားလုံးများကြောင့် လျိုလင်ဖုန်း သည် လက်တွေ့အခြေအနေကို သတိဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကျောရိုးအောက်ခြေမှသည် လည်ပင်းအထိတိုင်အောင် အေးစိမ့်သော ကြက်သီးမွေးညင်းထမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

'ငါတို့ လျိုမိသားစုမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်မျိုး ရှိနေရတာလဲ။ ဒါက မကောင်းတဲ့ နိမိတ်ပဲ။ ငါ့တူက ရက်စက်ပြီး သံသယများတဲ့သူပဲ၊ ဒီကောင့်ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားမှာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကောင့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ငါတို့ မိသားစုဆီကို ဘေးဒုက္ခတွေ ယူမလာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်' ဟု သူက လေးနက်တည်ကြည်စွာ တွေးတောလိုက်မိသည်။

မိမိရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အသနားခံ တောင်းပန်နေသော လျိုမြောင်တူ ကို ကြည့်ရင်း၊ လျိုလင်ဖုန်း ၏ စိတ်ထဲ၌ အကြံအစည်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားပြီး "မင်းအသက် မင်း ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုမြောင်တူ သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ သူ၏နောက်မှ အလျင်စလို လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ လျိုလင်ဖုန်း သည် လျှော်ကြိုးအထူကြီး တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လျိုမြောင်တူ ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောဘက်သို့ ပစ်ချည်လိုက်လေသည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ဘာလုပ်... ဘာလုပ်မလို့လဲဗျ" လျိုမြောင်တူ ၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြသပြီး အပြစ်ကို ဝန်ခံတောင်းပန်ဖို့ မင်းကို ခေါ်သွားမလို့ပဲ" ဟု လျိုလင်ဖုန်း က ပြတ်တောင်းတောင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ခါးတွင် ဓားတစ်လက်ကို လျင်မြန်စွာ ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"သွားမယ်" ဟု သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟ-ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်!"

မကြာမီမှာပင်၊ သူတို့သည် ခြံဝင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လျိုလင်ဖုန်း သည် လမ်းဘေးရှိ ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "အဲ့ဒီမှာ ဒူးထောက်နေစမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ သူသည် လီတုန်းယား နှင့် လီရှန်းဖျင် တို့ကို သွားရောက် ခေါ်ယူလေတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ လျိုလင်ဖုန်း သည် ဒူးထောက်လိုက်ကာ အလွန်အမင်း နောင်တရနေဟန်ဖြင့် "လျိုမိသားစုဟာ မိသားစုဝင်တွေကို စည်းကမ်းတကျ မအုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး၊ လျိုလင်ဖုန်း အား မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် အလျင်အမြန် သွားရောက် တွဲထူပေးလိုက်ကြသည်။

လီတုန်းယား က လေးနက်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် "ထပါဦး ဦးလေးရာ! ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လျိုလင်ဖုန်း က ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် လျိုမြောင်တူ ၏ အမှားများကို ပြန်လည်ပြောပြပြီးနောက်၊ လီရှန်းဖျင် က တည်ငြိမ်စွာပင် "ဦးလေးကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းလိုက်ပါ။ ဒီလောက်ကြီး အခမ်းအနား လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ" ဟု ပြောလျက် လျိုလင်ဖုန်း သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လျိုမြောင်တူ ဒူးထောက်နေသည့် နေရာဆီသို့ သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူသုံးဦးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်၊ လျိုမြောင်တူ မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ တွေဝေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ လျိုလင်ဖုန်း သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားဖြင့် လျိုမြောင်တူ ၏ လည်မျိုကို လျင်မြန်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

သူ၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ လျိုမြောင်တူ ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးကာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ အသံမည်လျက် လဲကျသွားလေတော့သည်။

"ဦးလေး ကတော့ အမြဲတမ်း ပြတ်သားသေချာတာပဲ" မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသော လျိုမြောင်တူ ကို ကြည့်ရင်း လီရှန်းဖျင် သည် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လီတုန်းယား ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် "ငါတို့ အိမ်တော်ရဲ့ ကျောက်ပြားလမ်းကို သွေးမပေအောင် ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကိုတောင် ရွေးချယ်ပြီး နေရာချပေးသေးတယ်" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

လီတုန်းယား က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး၊ လျိုလင်ဖုန်း ဘက်သို့ ကြည့်ကာ "ဦးလေး... ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ဆက်ပြီး စီစဉ်ပေးလိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့" ဟု လျိုလင်ဖုန်း က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် အလောင်းကို တောအုပ်ထဲသို့ ဆွဲရွတ်သွားလေသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ လီတုန်းယား နှင့် လီရှန်းဖျင် တို့သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ လီတုန်းယား ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း၊ လီရှန်းဖျင် က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် "သူ လုပ်တဲ့ကံ သူခံရတာပါပဲ" ဟု လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီတုန်းယား သည် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူ၏ ညီဖြစ်သူနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို သနားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အတိတ်ကို ပြန်ပြီး တွေးတောနေမိတာပါ။ လီမိသားစုမှာ မင်းရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ခေါင်းဆောင်မှု ရှိနေလို့သာ ဖခင်က နောက်ဆုတ်နေဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိခဲ့တာလေ။ ငါတို့ ကျန်တဲ့လူတွေက အဲ့ဒီလောက်မှ ရက်စက်ပြတ်သားနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

လီရှန်းဖျင် က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ "မင်း၊ လီတုန်းယား ကိုယ်တိုင်လည်း လူသတ်မှာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရွာသားတွေကို သက်သေအဖြစ် ခေါ်ယူပြီး၊ သေဒဏ်ချမှတ်ခံရသူရဲ့ ကြီးလေးတဲ့ အပြစ်ကြီး ရှစ်ပါးကို ရွတ်ပြမယ်၊ ပြီးတော့မှ သေဒဏ်ကို အခမ်းအနားနဲ့တကွ စီရင်မှာပေါ့။ ဒါတွေအကုန်လုံးက မင်းရဲ့ လိပ်ပြာသန့်ဖို့အတွက် သက်သက်လုပ်တာလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကို သတ်ရမှာပဲဥစ္စာ... ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေရမှာလဲ"

————

တောင်ခြေရှိ ခြံဝင်းငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ်၊ လီတုန်းယား သည် လီရှန်းဖျင် ၏ စကားများကို တွေးတောနေမိသည်။

'တကယ်လို့ ငါသာ သူ့ကို မသတ်ခဲ့ရင်၊ ငါတို့ လီမိသားစုဟာလည်း သစ္စာဖောက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဝမ်မိသားစုလို ကံကြမ္မာဆိုးမျိုး ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်။'

ထိုအတွေးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လီတုန်းယား သည် ခြံဝင်းတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင်မူ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များကို ရှူရှိုက်ကာ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံအားထုတ်နေသော လျိုရိုရွှမ် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဒီ အဇူရာအနှစ်သာရ သွေးကြော အာဟာရ ကျင့်စဉ် က ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို ရှူရှိုက်ပြီး နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးတည်ဆောက်ဖို့ အဓိကထားတယ်။ ဒါက နှေးကွေးပြီး ထိရောက်မှုမရှိတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း လျိုရိုရွှမ် က နှစ်နှစ်နီးပါး ကြာတဲ့အထိ သိသာထင်ရှားတဲ့ တိုးတက်မှု မရှိတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ လီချိုယန် ကတော့ မြွေနဂါးအသီး ရဲ့ အာနိသင်ကြောင့် အလျင်အမြန် တိုးတက်နေပြီး နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို မကြာခင် ဖန်တီးတည်ဆောက်နိုင်တော့မယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်လေ။'

လျိုရိုရွှမ် ၏ ပုံမှန် တက်ကြွလန်းဆန်းနေသော ဟန်ပန်မှာ ယခုအခါ လေးနက်သော အာရုံစူးစိုက်မှုဖြင့် အစားထိုး နေရာယူထားလေသည်။ ဤသည်မှာ လီတုန်းယား အတွက် မြင်ရခဲသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့်၊ သူမကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ခိုးကြည့်ရန် အားထုတ်မိခြင်းကို သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမ၏ မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသော်လည်း အသက်ရှူနှုန်းမှာမူ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တရားမှတ်ခြင်း ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ သူသည် မိမိ၏ အကြည့်များကို အလျင်အမြန်ပင် အခြားသို့ လွှဲဖယ်လိုက်လေသည်။

လျိုရိုရွှမ် ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး လီတုန်းယား ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် "အစ်ကိုတုန်းယား!" ဟု အာမေဍိတ်သံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အင်း" စောစောက ခိုးကြည့်မိသည့်အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည့်အလား လီတုန်းယား သည် ခေါင်းကို ငုံ့လျက် တိုးတိုးလေး အသံပြုလိုက်သည်။

လျိုရိုရွှမ် သည် သူ၏ မျက်နှာဘေးဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် "ကျွန်မ အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တောင် ပြည့်နေပြီ။ ရွာထဲက လူအများစုကတော့ အခုလောက်ဆို အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတောင် ရနေကြလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့၊ အဖော်လေး တစ်ယောက်တောင် မရှိသေးပါဘူး" ဟု ညှိုးငယ်စွာဖြင့် ရုတ်တရက် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ စကားများကြောင့် လီတုန်းယား သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး "မင်း အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းဖို့ ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုရင်၊ ဒီလို လောကီရေးရာ ကိစ္စရပ်တွေက သိပ်ပြီး အရေးမပါတော့ပါဘူး။ မင်းက သူတို့နဲ့ မတူဘူးလေ။ ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ပြီး နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို အမြန်ဆုံး ဖန်တီးနိုင်ဖို့က မင်းရဲ့ အဓိက ဦးစားပေး ဖြစ်သင့်တယ်" ဟု နူးညံ့စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကြိုးစားပါတယ်! တစ်နေ့ကို ဆယ့်ခြောက်နာရီတောင် ကျင့်ကြံနေတာပဲကို!" လျိုရိုရွှမ် သည် နှုတ်ခမ်းကိုစူလျက် ချက်ချင်းပင် သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ လီတုန်းယား ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"အစ်ကိုတုန်းယား ကရော... ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့်ပဲ လူပျိုကြီး လုပ်နေတာလား ဟင်"

လီတုန်းယား သည် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

လျိုရိုရွှမ် ၏ ပါးပြင်လေးများပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာမှုကြောင့် ပန်းနုရောင်လေး သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသက်ရှူသံလေးနှင့်အတူ "အစ်ကိုတုန်းယား... အစ်ကိုများ... ကျွန်မလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စဉ်းစားပေးလို့ မရဘူးလား ဟင်" ဟု တောင်းဆိုလိုက်လေတော့သည်။