Chaper 37 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၃၇) - ဝိညာဉ်စပါး

လီတုန်းယား ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားပြီး၊ ခေါင်းမူးဝေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လယ်ကွင်းထဲတွင် လေတိုက်တိုင်း ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသော အစိမ်းဖျော့ရောင် ဝိညာဉ်စပါး များကို ငုံ့ကြည့်ရန် အလျင်အမြန် ခေါင်းလွှဲလိုက်ပြီး၊ "မင်း... တခြားကိစ္စတွေကို မစဉ်းစားခင် နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို အရင်ဆုံး ဖန်တီးဖို့ အာရုံစိုက်သင့်တယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဆော့ကစားလိုသော အပြုံးလေးဖြင့် လျိုရိုရွှမ် သည် လီတုန်းယား ၏ မျက်နှာနားသို့ ကပ်ကာ "ဒါဆိုရင်လည်း အစ်ကိုတုန်းယား... တခြားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ထွက်မပြေးသွားနဲ့နော်..." ဟု နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လီတုန်းယား ၏ ပါးပြင်များမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး၊ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ "ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားစမ်းပါ!" ဟု ဟောက်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခြံဝင်းထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားပြီး အဝေးသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ကျောက်ခင်းလမ်းတစ်လျှောက် အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက်၊ လီတုန်းယား သည် မြစ်ရေဖြင့် မျက်နှာသစ်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း စိတ်ငြိမ်သွားတော့သည်။

သူက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် "ငါတော့ သူမကို တကယ်ပဲ ချစ်မိသွားပြီထင်တယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကမ်းစပ်တွင် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ထိုင်နေသော လီရှန်းဖျင် က "ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ လျိုရိုရွှမ် ကို တကယ်ပဲ ကြွေသွားပြီပေါ့! အဖေ့ရဲ့ အကြံအစည် အောင်မြင်သွားပြီပဲ!" ဟု လီတုန်းယား ကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

သူက ဆက်၍ "မင်းကို လျိုရိုရွှမ် အား စောင့်ရှောက်ဖို့ အဖေက ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့ လှည့်ကွက်ပဲ။ လျိုမိသားစုရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ထိန်းချုပ်ဖို့ နေရာပြောင်းရွှေ့တဲ့ ဗျူဟာတစ်ခုသက်သက်လို့ပဲ မင်းက မြင်ခဲ့ပေမဲ့၊ လီတုန်းယား ၊ မင်းအပေါ်ကို အဖေ ကစားသွားတဲ့ ပိုနက်နဲတဲ့ ကစားကွက်ကိုတော့ မင်း မမြင်ခဲ့ဘူးပဲ" ဟု ပြောလေသည်။

"ငါ့ကို နောက်မနေပါနဲ့၊ တတိယညီလေးရာ!" လီတုန်းယား က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး၊ အရှုံးပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ "အဖေ့ကို ငါလေ့လာမိလေလေ၊ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးဆီကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ငါ ပိုပြီး သိလာလေလေပဲ" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အမှန်ပဲ!" ဟု လီရှန်းဖျင် လည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

" ရှောင်ယွမ်စီ ထားရစ်ခဲ့တဲ့ မြွေအနှစ်သာရ ဆေးလုံး သုံးလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊ အဲ့ဒါတွေကို ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အူတိုင် အဆင့်ဆီကို ထိုးဖောက်တက်လှမ်းဖို့ သုံးကြတာပေါ့။ အဖေနဲ့ ယဲ့ရှန်း တို့ကလည်း မြူခိုးဝင်္ကပါ ကို သွေးနဲ့ အသက်သွင်းပြီးသွားပြီ။ တောင်ပေါ်က ခြံဝင်းငယ်လေးဆီ ကြေးမုံကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သယ်သွားလိုက်မယ်။ နက်နဲသော ရေဓားပညာ ကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ဖို့ကတော့... ငါ့စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေတယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲ့ဒါကို မင်းပဲ သေချာလေ့လာကြည့်ပါ" ဟု သူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

လီတုန်းယား သည် မြစ်ရေကို လက်ဖြင့်ခပ်ယူကာ လက်ဆေးလိုက်ရင်း " ချဲ့ကျင်း အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကို သွားခဲ့တာ သုံးနှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ၊ ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စပါး သီးနှံတွေလည်း မကြာခင် ရင့်မှည့်တော့မယ်ဆိုတော့၊ လာမယ့်ရက်တွေမှာ ငါတို့တွေ အနားယူလို့ မဖြစ်သေးဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

————

ဒီနှစ်တွင် လီကျင်းရွာသည် ယခင်နှစ်များထက် ပိုမိုထူထပ်သော ဆီးနှင်းများ၏ ဖုံးလွှမ်းမှုကို ခံနေရသည်။

လယ်ကွင်းထဲရှိ ဝိညာဉ်စပါး များမှာ ရင့်မှည့်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ လှပသော စပါးနှံများပါဝင်သည့် အစိမ်းဖျော့ရောင် အနှံများသည် ဆီးနှင်းများဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံကာ မိမိတို့၏ အကိုင်းအခက်များကို လုံးဝ ဦးမညွှတ်ဘဲ မားမတ်စွာ ရပ်တည်နေကြသည်။

ဝိညာဉ်စပါးများသည် သာမန်စပါးများနှင့် မတူညီဘဲ ၎င်းတို့၏ အရွက်များမှာ ဓားကဲ့သို့ ချွန်ထက်လှသဖြင့် ရိတ်သိမ်းရာတွင် ပုဆိန်များ လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း များကို လျင်မြန်စွာ ရိတ်သိမ်းနိုင်ရန်အတွက် လီတုန်းယား နှင့် အခြားသူများက တံစဉ်များကို ရွှေရောင်အလင်း ပညာရပ် ဖြင့် မှော်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းပေးထားခဲ့ကြသည်။

စုပုံထားသော အစိမ်းရောင် ဝိညာဉ်စပါး ပုံငယ်များကို ကြည့်ရင်း၊ လီချိုယန် သည် ဆီးနှင်းများကြားမှ လျှောက်လာကာ ရယ်မောရင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှန်းဖျင်၊ ဒီ ဝိညာဉ်စပါး တွေက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။"

လွန်ခဲ့သောလက လီချိုယန် သည် နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီးနောက်၊ လီမိသားစု၏ ဘိုးဘေးခန်းဆောင်တွင် နက်နဲသောရှုခင်း ဝိညာဉ်အဓိဋ္ဌာန် ကို ကျိန်ဆိုခဲ့ပြီး မှော်ပညာရပ် အချို့ကိုလည်း သင်ယူခဲ့သည်။

အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် ထိုကောင်လေး၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ ရင့်ကျက်လာနေပြီဖြစ်ပြီး၊ အနာဂတ်တွင် ချောမောသော လူရွယ်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က၊ သူသည် လုံလောက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးရာတွင် ကျရှုံးခဲ့ရသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ရရှိလာစေရန် နောက်ထပ် တစ်နှစ်တိတိ တရားထိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ရသဖြင့် လျိုရိုရွှမ် မှ သူ့အား မကြာမီ အမီလိုက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အမှန်ပဲ" ဟု ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လီရှန်းဖျင် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မန္တရားစွမ်းအင်များ လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းနေပြီး၊ သူသည် ကောင်းကင်စက်ဝန်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးတည်ဆောက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ထျန်းယွမ် သည် မကြာသေးမီကပင် လီမိသားစုအား အလွန်ဝမ်းမြောက်စေမည့် သားမိန်းကလေး အမြွှာနှစ်ဦးကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။ ထိုကလေးငယ်များ မွေးဖွားလာခြင်းက လီရှန်းဖျင် ၏ ရင်တွင်း၌ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားစေခဲ့သည်။

လီမူထျန် သည် ကလေးများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ မိသားစု၏ အမည်ပေးခြင်း ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ သားလေးကို လီရွှမ်ဖုန်း နှင့် သမီးလေးကို လီကျင်းထျန်း ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

"အဖြူရောင်အနှစ်သာရ အသီး ကတော့ မမှည့်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီရိတ်သိမ်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်စပါး တွေကိုတော့ အိမ်ကို အရင် ပြန်သယ်သွားလို့ ရပြီ။"

သူတို့၏အနောက်ရှိ ရွာသားများမှာ ဝိညာဉ်စပါး များ၏ အရွက်များကို ခွာယူသည့်ကိရိယာများကို အသုံးပြုကာ တစ်ရွက်ချင်းစီကို အလွန် သတိကြီးစွာဖြင့် ဖယ်ရှားနေကြသည်။ ဝိညာဉ်စပါး ၏ အရွက်များမှာ ဓားများကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသဖြင့်၊ သူတို့အတွက် ဤအလုပ်မှာ ပင်ပန်းခက်ခဲလှပေသည်။

စပါးစည်းများကို ကြိုးထူထူများဖြင့် သေချာစွာ စည်းနှောင်ပြီးမှသာလျှင်၊ တစ်ခါသယ်လျှင် နှစ်စည်းစီ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သယ်ဆောင်ရဲကြသည်။

လီဂျင်းတောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်၊ ပါးလွှာသော မြူခိုးလွှာတစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"အနားမှာပဲ နေကြ! လမ်းလွဲသွားရင် ဒီဝင်္ကပါက မင်းတို့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်!" ဟု လီယဲ့ရှန်း သည် သူ၏နောက်မှ လူများကို သတိပေးလိုက်သည်။

ရွာသားများက ချက်ချင်း နာခံလျက်၊ ကျောက်လမ်းကလေးအတိုင်း တောင်ထိပ်သို့ လျှောက်တက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်စပါး စည်းများကို ခြံဝင်းအတွင်း၌ ချထားပြီးနောက်၊ "သူတို့ကို အောက်ပြန်ခေါ်သွားလိုက်" ဟု လီရှန်းဖျင် က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စပါးနှံများကို ဝိညာဉ်စပါး ၏ ပင်စည်မှ မန္တရားစွမ်းအင်အသုံးပြု၍ ခြွေယူရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဝိညာဉ်စပါး ၏ အခွံများကို ဖယ်ရှားရန် သီးခြား မှော်ပညာရပ်တစ်ခုဖြင့် ပြုပြင်ဖန်တီးရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်စပါး ၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ မပျောက်ပျက်စေရန် ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။

သာမန်သေမျိုးများမှာ ရွှေရောင်အလင်း ပညာရပ်များ ထည့်သွင်းထားသော တံစဉ်များဖြင့် ရိတ်သိမ်းရာတွင် ကူညီပေးခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်စပါး များကို သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးခြင်းတို့၌သာ ကူညီနိုင်ပေသည်။

ရိတ်သိမ်းခြင်း၏ အရေးကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းများကိုမူ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံသူများ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ရန် ချန်လှပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။

"တတိယဦးလေး! အစ်ကို!"

လီရွှမ်ရွှမ် သည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး၊ လီချိုယန် နှင့် လီရှန်းဖျင် တို့ကို ရိုသေစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယခုအခါ အသက်ခုနစ်နှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော သူသည် တစ်စတစ်စ ကြီးထွားလာနေပြီး၊ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော လီချန်ဟူ နှင့် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တူညီနေသည်။

လီရွှမ်ရွှမ် က လီချိုယန် အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် လီရှန်းဖျင် ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ကောင်လေးအား အလျင်အမြန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး " ရွှမ်ရွှမ် ၊ ဒီကိုလာခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရွှမ်ရွှမ် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက်၊ လီရှန်းဖျင် သည် နွေးထွေးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီကောင်လေးကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဝိညာဉ်အပေါက် စမ်းသပ်ထားပြီးပြီ၊ ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း အံ့မခန်း တိုးတက်လာတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို သူ ဖန်တီးတည်ဆောက်နိုင်တော့မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရွှမ်ရွှမ် မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

'ငါတို့ မိသားစုက ငါ့ရဲ့ အခြေခံအရိုးခံ ကို တစ်ခါမှ မစစ်ဆေးဖူးသလို၊ ဘာကျင့်စဉ်မှလည်း မသင်ပေးဖူးဘူး။ တတိယဦးလေး ပြောတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။'

သူ ထိုသို့တွေးနေသော်လည်း၊ အားကျစွာ ငေးကြည့်နေသော လီချိုယန် အား ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"တော်လိုက်တာ၊ ရွှမ် လေး!" လီချိုယန် မှာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကမှ သူ နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို မနည်း ဖန်တီးတည်ဆောက်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး သူကိုယ်သူ အနည်းငယ် အရှက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက်၊ လီတုန်းယား တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် လီရွှမ်ရွှမ် သည် ခွင့်ပန်ကာ ထွက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူတို့အုပ်စုသည် ဝိညာဉ်စပါး များကို ရိတ်သိမ်းခြွေယူခြင်းနှင့် ဖွဲခွံများ ဖယ်ရှားခြင်းတို့ကို နာရီအတော်ကြာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

လီမူထျန် က ၎င်းတို့ကို ခွဲခြားပြီး အိတ်များထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရိတ်သိမ်းရရှိမှုများကို ချိန်တွယ်ကြည့်ကာ "ဝိညာဉ်စပါး တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ကျင်၊ ဝိညာဉ်စပါး ဖွဲခွံ လေးဆယ် ကျင် ရတယ်။ လာမယ့် နှစ်နှစ်စာ ပူဇော်ပစ္စည်းတွေအတွက် ဒါ လုံလောက်လောက်ပါတယ်" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

လီချိုယန် ကို အိမ်အပြန် နှုတ်ဆက်ပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ လီရှန်းဖျင် သည် ဝိညာဉ်စပါး နှင့် ဝိညာဉ်စပါး ဖွဲခွံ အိတ်နှစ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ထိုစပါးစေ့လေးများကို အံ့ဩမင်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ကျောက်စိမ်းဖြူများအလား တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်စပါး များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ အားကျလေးစားမှုဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ထိုအိတ်များကို အိမ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူက လီတုန်းယား ဘက်သို့ လှည့်ကာ " ရွှမ်ရွှမ် အခု ခုနစ်နှစ် ပြည့်ပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ဖို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလည်း လုံလောက်အောင် ဖွံ့ဖြိုးနေပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီတုန်းယား မှာ အနည်းငယ် အငိုက်မိသွားသည်။ သူ တွေးတောဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လီရှန်းဖျင် နောက်မှ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

အိမ်ထဲတွင်မူ၊ မီးသွေးမီးဖိုက နွေးထွေးစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ လီမူထျန် မှာ ညအိပ်ရာ ဝင်သွားပြီဖြစ်၍၊ လီရွှမ်ရွှမ် သည် မီးဖိုဘေးတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်လျက် ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လီဂျင်းတောင် ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

လီရှန်းဖျင် နှင့် လီတုန်းယား ကို မြင်တွေ့လိုက်သောအခါ၊ လီရွှမ်ရွှမ် က စိုးရိမ်ပူပန်မှု အပြည့်ပါသော မျက်နှာထားဖြင့် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊

"တတိယဦးလေး... ကျွန်တော် နက်နဲသောရှုခင်း အူတိုင် ကို ဖန်တီးတည်ဆောက်နိုင်တော့မယ်ဆိုပြီး အစ်ကို့ ကို ဘာဖြစ်လို့ ပြောလိုက်ရတာလဲဟင်။ တကယ်လို့များ ကျွန်တော့်မှာ ဝိညာဉ်အပေါက် မပါလာခဲ့ရင် အရှက်ကွဲစရာ မဖြစ်သွားဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် သည် တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ဂရုတစိုက် ပိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ့လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းပေါ်တင်ကာ လီရွှမ်ရွှမ် အား တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့" ဟု သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီရွှမ်ရွှမ် လည်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ ခြံဝင်းအနောက်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော အုတ်အိမ်တစ်လုံးဆီသို့ လီရှန်းဖျင် နောက်မှ လိမ္မာစွာ လိုက်ပါသွားလေသည်။

လီရှန်းဖျင် သည် သော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် "ဝင်သွားလိုက်" ဟု လီရွှမ်ရွှမ် ထံ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လေးနက်တည်ကြည်နေသော အမူအရာကြောင့် လီရွှမ်ရွှမ် မှာ မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။ အခန်းကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း၊ ၎င်း၏ အလယ်ဗဟို၌ ကျောက်ပြာတုံးစင် တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။ ထိုစင်ပေါ်တွင်ကား ပြာလဲ့လဲ့ မီးခိုးရောင် ကြေးမုံ တစ်ချပ် တည်ရှိနေလေသည်။

လောင်ကျွမ်းနေသော အမွှေးနံ့သာနံ့က လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး၊ အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ လီရွှမ်ရွှမ် က လီရှန်းဖျင် ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ တတိယဦးလေးမှာ ကြေးမုံကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ လီရွှမ်ရွှမ် လည်း ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေနေလိုက်တော့သည်။