Chaper 40 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၄၀) - မိစ္ဆာ

ချန်းအာနျူး သည် အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာပြီး ဘေးရှိအဝတ်အစားများကို ကောက်ယူကာ အလျင်စလို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

သားဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်လျက် တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကာ "ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲကွ" ဟု ပြာယာခတ်နေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သားအကြီးဆုံး ချန်းဆန်းရွှေ သည် နံရံပေါ်ရှိ ဓားကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲယူရင်း "အဖေ... ဓားပါ ယူသွားပါ။ လမ်းရောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့!" ဟု အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ချန်းအာနျူး သည် ဓားကိုယူ၍ ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲကာ ရွာဝင်ပေါက်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အမြန်လျှောက်သွားလေသည်။

"ညကင်းလှည့်နေတဲ့ ရွာသားတစ်ယောက်က လယ်ကွင်းထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ ထင်သွားတာ။ ကျူးကျော်သူလို့ ထင်ပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တကယ့်ကို ရင်ကျောချမ်းစရာ မြင်ကွင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ—ဦးခေါင်းနောက်ဘက် ပျောက်နေတဲ့ သွေးသံရဲရဲ အလောင်းတစ်လောင်းပဲ။ သူ အရမ်းကို ကြောက်လန့်သွားခဲ့တယ်" ဟု အဖေ ၏ဘေးမှ အပြေးလိုက်ပါလာသော ချန်းဆန်းရွှေ က ရှင်းပြသည်။

"ဘယ်လိုသေသွားတာလဲ။"

"အလောင်းရဲ့ နောက်စေ့ကို အရိုက်ခံထားရပြီး ဦးနှောက်ကို ဖောက်ထုတ်ခံလိုက်ရတာ။ အရမ်းကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ သေဆုံးမှုပဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချန်းအာနျူး သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "အဓိကမိသားစုကို အကြောင်းကြားပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မကြားရသေးပါဘူး..." ဟု ချန်းဆန်းရွှေ က အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြန်ဖြေသည်။

"ငတုံး! ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားလို့ ရမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား!" ချန်းအာနျူး သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဒေါသထွက်နေသော ဖခင် ကိုမြင်လျှင် ချန်းဆန်းရွှေ က အလျင်အမြန် ဆက်ပြောသည်။ "လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူတွေနဲ့တော့ ကျွန်တော် ပြောပြီးသွားပါပြီ... အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီကိစ္စကို တိတ်တိတ်လေးပဲ ထားကြမယ်လို့။ ဒါဟာ လီချွမ်ခိုရွာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပွားတဲ့ လူသတ်မှုပဲ။ ရှုဝမ်ရှန်း က ဒီကိစ္စကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အဖေကို ဒုက္ခပေးမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ။"

"ဒီငတုံး! ဒါဟာ ဦးနှောက်ကိုပါ ဖောက်ထုတ်သွားတဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှတဲ့ လူသတ်မှုကွ!"

အဖေ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဒေါသကို မြင်လိုက်ရမှသာ ချန်းဆန်းရွှေ သည် စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ဘယ်သူကများ အလောင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို ဖောက်ထုတ်သွားတဲ့အထိ ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ လူသတ်မှုကို ကျူးလွန်မှာလဲကွ။ ပြီးတော့၊ ငါနဲ့ ရှုဝမ်ရှန်း ရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုကို လူတိုင်းသိပေမဲ့၊ သူက ဒီကိစ္စကို ငါ့အပေါ် အသုံးချဖို့ အဲ့ဒီလောက်အထိ အောက်တန်းကျပါ့မလား။ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်ရုံသက်သက်နဲ့ သူက လီချွမ်ခိုရွာက အိမ်ထောင်စု ရာကျော်ကို ရန်စရဲပါ့မလား။"

"မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေက ဝက်တွေလိုပဲ ဘာမှနားမလည်ကြဘူး။ ရှုဝမ်ရှန်း က ငါ့ထက် အသက်ငယ်တယ်။ ငါသေသွားတဲ့အခါ မင်းတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ဘယ်လို ရပ်တည်ကြမလဲ!"

"အဖေ..." ချန်းဆန်းရွှေ မှာ ထိုအမေးများကြောင့် အရှက်ရသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ချန်းအာနျူး ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး၊ ရင်ထဲတွင် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများ ကြိတ်ခဲလာကာ အေးစက်စွာဖြင့် "ငါတို့က မိစ္ဆာတစ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဓိကမိသားစုကို မင်းကိုယ်တိုင် သွားပြီး သတင်းပို့ချေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းဆန်းရွှေ သည် အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် လီကျင်းရွာဆီသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးသွားတော့သည်။

သားအကြီးဆုံး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေရင်း ချန်းအာနျူး ၏ မျက်နှာထက်တွင် အထိတ်တလန့်နှင့် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "ဒီမိစ္ဆာရဲ့ စွမ်းအားကို မသိရသေးဘူး။ သတိထားပါ ဆန်းရွှေ။ မင်းကပဲ ငါတို့ ချန်းမိသားစု မျိုးဆက်အတွက် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

လီချွမ်ခိုရွာကို ဝင်ရောက်မွှေနှောက်ခဲ့ဖူးသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးခေါင်ရေရှားမှုကို ချန်းအာနျူး ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ သူ ကလေးဘဝတုန်းက၊ နီရဲသော မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် စာကလေး ဧရာမကြီးတစ်ကောင် သူတို့ရွာပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ တီကောင်များအလား ရွာသားအချို့ကို မျိုချသွားခဲ့ပြီးနောက် အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ရာ၊ သုံးလတိုင်တိုင် ကြာရှည်ခဲ့သည့် ပြင်းထန်လွန်းသော အပူဒဏ်ကြီးကို ချန်ရစ်ထားခဲ့လေသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရွာသားများသည် ရှင်သန်နိုင်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး၊ မိုင်ချယ်မြစ်မှ ရေများကိုခပ်ကာ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေသော လယ်ကွင်းများအတွင်းသို့ သွတ်သွင်းခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုးရက်တိုင်တိုင် အကျိုးမဲ့ ကြိုးပမ်းပြီးနောက်၊ ချန်းအာနျူး ၏ အဖေမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးသွားသော ဇနီးသည်ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။

မျက်ရည်များအပြည့်ဖြင့် ချန်းအာနျူး သည် မိဘများ၏ အလောင်းကို ထားရစ်ခဲ့ကာ လီကျင်းရွာသို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သွေးထွက်သည်အထိ ဒူးထောက်ကာ နဖူးဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ဆောင့်၍ တောင်းပန်ပြီးမှသာလျှင် လီမိသားစု၏ လက်ခံမှုကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုကာလအတွင်း လီကျင်းရွာတွင် ဒုက္ခသည်များနှင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ အချို့က အင်အားကြီး မိသားစုများကို ဝင်ရောက်စီးနင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ ယခင်ရွာသားဟောင်းများ၏ တွန်းလှန်ဖယ်ရှားခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသည်။ ရွေးချယ်စရာ သိပ်မရှိတော့သဖြင့် အများစုမှာ ဒါလီတောင်တန်းဆီသို့သာ ထွက်ပြေးခဲ့ရလေသည်။

သုံးလကြာပြီးနောက် လူများ လီချွမ်ခိုရွာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသောအခါ၊ ထိုနေ့က ဖြစ်ရပ်များအကြောင်း သို့မဟုတ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရွာသား ရာပေါင်းများစွာ မည်သို့ ရပ်တည် ရှင်သန်ခဲ့ကြသည်ကို မည်သူကမျှ ထုတ်မပြောရဲကြပေ။ လူတိုင်းသည် သန့်စင်သွားအောင် လျက်ခံထားရသော ကျန်ရစ်နေသည့် လူ့အရိုးများကိုသာ တိတ်တဆိတ် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်က အိမ်ထောင်စု သုံးရာကျော်နှင့် လူဦးရေ တစ်ထောင့်လေးရာခန့်ရှိခဲ့သော လီချွမ်ခိုရွာ၏ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ယခုအခါ လူဦးရေ သုံးရာခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသော မီးရောင်က အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်သွားချိန်တွင် ချန်းအာနျူး သည် ခြောက်ခြားဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ ရုတ်တရက် အသိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကို လာရောက်ကြိုဆိုသည့် ဒုတိယသား ချန်းချိုးရွှေ ၏ ဘေးမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သွားလိုက်သည်။

မီးရှူးတိုင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ ချန်းအာနျူး သည် ဦးခေါင်းနောက်ဘက် ပွင့်ထွက်နေသော သွေးသံရဲရဲ အသက်ကင်းမဲ့နေသည့် အလောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ လွှမ်းမိုးလာကာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာရင်း သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ "ဒါ ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရွာလူကြီး အဘိုးအိုယဲ့ ပါ" အဖေ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ချန်းချိုးရွှေ သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ကာ တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

"ရွာထဲက လူအားလုံးကို စုလိုက်။ မီးရှူးတိုင်တွေ ထွန်းညှိပြီး၊ လက်နက်တွေ ကိုင်ဆောင်ထားကြ!" ချန်းအာနျူး ၏ အမိန့်ပေးသံက ပြတ်သားလှသော်လည်း ရွာဝင်ပေါက်မှ အလျင်စလို ပြေးဝင်လာသော ရွာသားတစ်ဦးကြောင့် သူ၏အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားရသည်။

"တာဝန်ခံ ချန်း! လီချွမ်ခိုရွာမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသလားဆိုပြီး အဓိကမိသားစုက လူလွှတ်ပြီး လာမေးခိုင်းပါတယ်!" သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း ထိုရွာသားက အမောတကော ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမေးစကားကြောင့် ချန်းအာနျူး ခဏတာမျှ မှင်သက်သွားရပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် သံသယတို့ဖြင့် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

'သတင်းက လီချွမ်ခိုရွာကနေ လီကျင်းရွာကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး! ဒီရွာမှာ သူလျှိုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလောက် အမြန်မသွားနိုင်ဘူးလေ။ ကြည့်ရတာ ဒီရွာက လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာနဲ့ အဓိကမိသားစုက ချက်ချင်း သိလိုက်ရပုံပဲ။ သူတို့ဆီမှာ အဲ့ဒီမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ' ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားကာ စိတ်သက်သာရာရမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ "ဒီရွာက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ အဓိကမိသားစုကို သတင်းပို့ဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်ပါပြီ!" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

————

လီရှန်းဖျင် သည် ကျောက်ပြားပေါ်ရှိ ပြာလဲ့လဲ့ ကြေးမုံကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ချိန်က ကွဲအက်နေခဲ့သော ကြေးမုံမှာ သူစတင်တွေ့ရှိစဉ်ကထက် အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသယောင် ရှိသည်။ သို့တိုင်အောင် ၎င်းသည် အချိန်မရွေး ကွဲအက်သွားနိုင်မည့်အလား ပျက်စီးလွယ်ပုံပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကြေးမုံမှ ဖြာထွက်နေသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ ငွေရောင်အလင်းတန်းလေးမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။

"အဲ့ဒီလူ ထွက်သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

"တစ်နာရီမတ်တင်းလောက်တော့ ရှိပြီ" လီတုန်းယား က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

သူ ကိုင်ထားသော သစ်သားပြားကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး "ငါတို့ အပြင်ကို ထွက်သင့်တယ်။ သူတို့ ငါတို့ကို မတွေ့ရင် အိမ်နောက်ဖေးကို လာကြမှာ စိုးရိမ်တယ်" ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

လီရှန်းဖျင် သည် တရားထိုင်နေသော လီရွှမ်ရွှမ် ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "သွားကြစို့" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ အိမ်နောက်ဖေးမှ ထွက်လာသည်နှင့်၊ ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသော လီယဲ့ရှန်း ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီတုန်းယား နှင့် လီရှန်းဖျင် တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာ ဝင်းလက်သွားပြီး၊ "လီချွမ်ခိုရွာကနေ သတင်းရောက်လာတယ်။ ဦးနှောက်တွေ ဖောက်ထုတ်ခံထားရတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်း တွေ့ရတယ်တဲ့!" ဟု အလျင်စလို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးနှောက် ဖောက်ထုတ်သွားတာ?" လီရှန်းဖျင် မှာ ထိုသတင်းကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် လီတုန်းယား ကို ကြည့်ကာ "ဒါ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အမှန်ပဲ" လီတုန်းယား က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်၊ "မိစ္ဆာက ဦးနှောက်ကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ဒါဟာ လူတွေကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်ကျနေသေးတယ်လို့ ညွှန်ပြနေတာပဲ။ ငါ ခန့်မှန်းရရင် သူဟာ အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့် မှာပဲ ရှိနေသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ချီစုစည်းမှုအဆင့် မှာသာဆိုရင် သူက ရွာထဲက လူအားလုံးကို သတ်ပစ်ပြီး မြူခိုးတွေဖန်တီးကာ လွတ်မြောက်သွားနိုင်တယ်လေ။"

"ငါ သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်မယ်!" အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် လီရှန်းဖျင် က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ၊ "ရွာထဲက သန်စွမ်းတဲ့ အမျိုးသားအားလုံးကို စုစည်းပြီး လက်နက် တပ်ဆင်ပေးထားလိုက်" ဟု လီယဲ့ရှန်း အား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ!" လီယဲ့ရှန်း က အလျင်အမြန် ဖြေကြားပြီး ညွှန်ကြားချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လီယဲ့ရှန်း ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီတုန်းယား ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး၊ "ဒီမိစ္ဆာက ဘယ်လောက် အင်အားကြီးမလဲဆိုတာ ငါတို့ အတိအကျ မသိသေးဘူး။ အခုချိန်မှာ ဝင်ရင်ဆိုင်တာက ပညာမဲ့ရာ ကျလိမ့်မယ်" ဟု သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါ ဒီနေ့မှ မသွားရင်၊ ဒီရွာတွေမှာ ငါတို့ လီမိသားစု ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားခဲ့တဲ့ လေးစားယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ သွားကိုသွားရမယ်!"

"ဒုတိယအစ်ကို၊ တောင်ကိုသာ စောင့်ရှောက်နေပေးပါ။ စုံစမ်းဖို့ကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်။ အစ်ကို သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်က အချည်းနှီး စွန့်စားတတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့များ ကံမကောင်း အကြောင်းမလှလို့ အခြေအနေ မကောင်းရင်တောင်၊ လီမိသားစုမှာ အစ်ကို ကျန်ရှိနေသေးတယ်လေ။ အဆိုးဆုံးဆိုရင်တော့ လီချွမ်ခိုရွာကို စွန့်ခွာပြီး ဂိုဏ်းဆီကနေ အကူအညီ တောင်းကြတာပေါ့။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက်၊ လီရှန်းဖျင် သည် လီတုန်းယား ကို ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လေးနှင့် မြားကို ဆွဲယူကာ အဝါရောင် ကြိမ်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ပြီး တောင်အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်သွားတော့သည်။