Chaper 42 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၄၂) - အကူအညီ

'အဲ့ဒီ ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲဘုရင်တွေရဲ့ အသားနဲ့ သွေးက အရသာအရှိဆုံးပဲ။ သူတို့ကို ငါ လွတ်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။'

မိစ္ဆာဝံပုလွေသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ၊ အဝေးမှနေ၍ မီးရှူးတိုင်များကို ထွန်းညှိပြီး ၎င်းထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားကြသော ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲများ၏ ထိတ်လန့်တကြား စုရုံးနေမှုကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

၎င်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

'သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို အရင်ဆုံး စုပ်ယူပစ်မယ်။ ဒီခြေနှစ်ချောင်း သားရဲတွေ ကြောက်လန့်တကြား ပြန့်ကျဲပြေးလွှားသွားတဲ့အခါမှ၊ ငါ ဝင်တိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဘုရင်တွေကို စားသောက်စ်မယ်။'

၎င်းသည် နှင်းဖုံးနေသော တောအုပ်ထဲတွင် သတိကြီးစွာဖြင့်၊ သို့သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားလာနေသည်။ ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲများ ကသောင်းကနင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်ရခြင်းက ၎င်းအတွက် ကြီးမားလှသော ကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

ဒဏ်ရာရနေသော သမင်ဖြူလေးကို စားသုံးပြီးကတည်းက၊ ၎င်း၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ပိုမို ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ ဤကြည်လင်မှုကပင် ၎င်းအား အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသော ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲများ၏ အကြိမ်ကြိမ် လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုများမှ လွတ်မြောက်စေခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ အုပ်စုကို စွန့်ခွာကာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခိုလှုံစေရန် လမ်းပြပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤခြေနှစ်ချောင်း သားရဲများ၏ နည်းဗျူဟာများ၊ အထူးသဖြင့် ပါးစပ်မှ အနက်ရောင် မြူခိုးများကို မှုတ်ထုတ်ကာ အစိမ်းပုပ်ရောင် အရိုးဓားများကို ကိုင်ဆောင်တတ်ကြသော ၎င်းတို့၏ ဘုရင်များ၏ နည်းဗျူဟာများနှင့် ၎င်းမှာ သူစိမ်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လိုတာထက်ပို၍ အလွန်အမင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းက မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်စေရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာကြီးသည် သေချာတွက်ချက်ထားသော ချဉ်းကပ်မှုတစ်ခု လိုအပ်ကြောင်းကို နားလည်ထားပြီး၊ ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲများ၏ ခုခံကာကွယ်မှုများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အားနည်းသွားစေရန် ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။

'ဒီ ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစင်းကြောင်းတွေ မပါဘူး။ သူတို့က ဘယ်လို မျိုးနွယ်တွေများ ဖြစ်မလဲ။'

၎င်းသည် မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်လာသော တုတ်ရှည်တစ်ချောင်းကို လွယ်ကူစွာ ကျော်ဖြတ်ခုန်လွှားလိုက်ပြီး၊ လွင့်ပျံလာသော မြားတစ်စင်းကို ရှောင်တိမ်းကာ၊ ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲတစ်ကောင်၏ လက်မောင်းကို ကိုက်ဖြတ်ချိုးနှိမ်လိုက်သည်။

'အဲ့ဒီ ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲကသာ ငါ့ကလေးတွေကို မသတ်ခဲ့ရင်၊ ငါ ဒီလောက်ထိ အောက်တန်းကျစရာ အကြောင်းမရှိဘူး!' ၎င်းသည် ပါးစပ်ဖြင့် ထိုလက်မောင်းကို ကြိတ်ချေလိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ရက်စက်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

တောင်တန်း ခုနစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ ၎င်း၏ အသက်စွမ်းအင်ကိုပါ ထိခိုက်စေပြီး မန္တရားစွမ်းအင်များ ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည့် ထိုအစင်းကြောင်းများပါသော ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲ၏ မညှာမတာ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာချိန်တွင်၊ ၎င်း၏ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများမှာ ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တောက်ပလာခဲ့သည်။

ဤအစင်းကြောင်း မပါသော ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲများမှာ အများကြီး ပိုအားနည်းပုံရသည်။ သူတို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ရွှေရောင် အလင်းတန်းမှာ ထူးထူးခြားခြား အစွမ်းထက်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း၊ တော်တော်လေးကိုတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ဇွဲကြီးကြပေသည်။

————

ဆောင်းရာသီ ညများတွင် တောအုပ်မှာ အထူးတလည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သည်။ ဆီးနှင်းပေါက်လေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် စုပုံကျဆင်းလာသော နူးညံ့သည့် အသံလေးများကိုသာ ကြားနိုင်ပြီး၊ ယင်းတိတ်ဆိတ်မှုကို အသစ်စုပုံလာသော ဆီးနှင်းများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် ညည်းညူနေသည့် သစ်ကိုင်းများ၏ ကျွီခနဲ အသံများကသာ တစ်ခါတစ်ရံ ဖြိုခွင်းလေ့ရှိသည်။

ဝှစ်!

လီရှန်းဖျင် သည် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသော ရွှေရောင် မြားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ဝံပုလွေက ထိုမြားကို ရှောင်တိမ်းသွားကာ ၎င်း၏ ကြမ်းကြုတ်သော အစွယ်များဖြင့် ရွာသားတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ၊ မြားနောက်တစ်စင်းကို အလျင်အမြန် တင်ကာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ အခြား ရွာသားတစ်ဦးကို ခုန်အုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

ရွာသားတစ်ဦးသည် သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ နှင်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ အဖြူရောင် ဆီးနှင်းများအထက်၌ ပူနွေးသော သွေးနီရဲရဲများ ပန်းထွက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အခြားသော ရွာအစောင့်များမှာ အလိုအလျောက်ပင် ချမ်းစိမ့် တုန်ယင်သွားကြလေသည်။

အကြောက်တရားက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့်၊ သူတို့၏ လက်ထဲမှ တုတ်ရှည်များ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားကာ သူတို့၏ လက်နက်များကို အားနည်းစွာဖြင့် ဟိုဒီ ဝှေ့ယမ်းနေကြတော့သည်။

ချန်းအာနျူး သည် မှုိုင်းညို့သော မျက်နှာထားဖြင့် ဒဏ်ရာရသွားသော ရွာအစောင့်ကို သူ၏ အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် အလျင်အမြန် ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ့ကို ပခုံးပေါ်သို့ အမြန်ထမ်းတင်ကာ အုပ်စုထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"လီဂျင်းတောင် ဆီ ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ" မညီညာသော နှင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းလာရင်း လီရှန်းဖျင် သည် ချန်းအာနျူး ထံသို့ အော်မေးလိုက်သည်။

ဒဏ်ရာရသူကို အခြားရွာသားတစ်ဦးထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ချန်းအာနျူး သည် ရှေ့မြင်ကွင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ "ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ပါပဲ!" ဟု ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီဂျင်းတောင် နှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့်၊ ရွာသားများအကြားတွင် စိတ်သက်သာရာရမှု လှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင်ရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောစေလိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ နောက်ထပ် သားကောင် မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေကြသည်။

လီရှန်းဖျင် သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သွေးများကို သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။ ဤအချိန်၌ သူ၏ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ မန္တရားစွမ်းအင်များမှာ နည်းပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်နေသော ရွာသားများကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒီမိစ္ဆာကို တောင်ပေါ်ထိ မြှူခေါ်ပြီး ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရမယ်! တကယ်လို့ ဒီကောင်ကို ဒီနေ့ ငါတို့ မသတ်နိုင်ရင်၊ နောက်တစ်ချိန် သူက ငါတို့ မိသားစုတွေကို ပြန်လာပြီး စားသောက်လိမ့်မယ်!"

ထိုစကားများကြောင့် တွန်းအားဖြစ်သွားသော ရွာသားများသည် ခိုင်မာသော အကြည့်များကို အချင်းချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခွန်အားများကို စုစည်းလိုက်ကာ ခဲတုံးများ ဆွဲထားသည့်အလား လေးလံနေသော လက်မောင်းများကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မီးရှူးတိုင်များနှင့် တုတ်ရှည်များဖြင့် မိစ္ဆာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြတ်သားစွာ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

မိစ္ဆာသည် ၎င်း၏ ငွေခဲရောင် ခြေသည်းများပေါ်မှ သွေးများကို လျှာဖြင့် လျက်ရင်း၊ ၎င်းထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားသော မီးရှူးတိုင်များနှင့် တုတ်ရှည်များကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝူး... အား... ဝူး...!!" ၎င်းသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မြေပြင်ကို ခြေဆောင့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လျင်မြန်စွာ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ နောက်ထပ် ရွာသား အနည်းငယ်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ကိုက်ဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။

ရွှမ်း!

ရုတ်တရက် လေထုကို ခွဲလျက် ကြိမ်လုံးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မိစ္ဆာကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ အငိုက်မိသွားသော သားရဲကြီးမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ယိုင်သွားပြီး၊ ၎င်း၏ ဘေးဘက်၌ သွေးသံရဲရဲ ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဝူး..." မိစ္ဆာသည် နာကျင်စွာဖြင့် အူလိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အလျင်အမြန် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် အမျိုးသားကို အငြိုးတကြီးဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး!" ကြိမ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ထျန်းချန်း ၏ စိတ်သက်သာရာရမှုမှာ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် လင်းလက်လာခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်သွားပြီးနောက် သခင်ကြီး ဝမ်ရှောင်ဟွား ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏမျှ ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး၊ အသက်ကို ပြန်ရှူရန် အချိန်ခဏယူလိုက်ရကာ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သွေးရောင်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်မှသာ တဖြည်းဖြည်း အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ထျန်းချန်း ထံမှ အရေးပေါ်စာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီးနောက်၊ ဝမ်ရှောင်ဟွား သည် ဝမ်မိသားစု အိမ်တော်မှ လီချွမ်ခိုရွာ သို့ အလျင်စလို ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်၏ အရှိန်အဟုန် မှော်ပညာရပ်ကို သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် အသုံးပြုခဲ့သဖြင့်၊ သူသည် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ မှော်ရတနာလက်နက် ဖြင့် မိစ္ဆာသတ္တဝါကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အထွတ်အထိပ် ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အူတိုင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ ဤမျှ အားထုတ်မှုက သူ့ကို အနည်းငယ် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်စေခဲ့ရာ၊ အသက်ရှူမှန်စေရန်နှင့် တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရရန် ခေတ္တမျှ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

"တကယ့်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာပဲ" သတ္တဝါကြီး၏ ကျောကုန်းပေါ်ရှိ မနက်ရှိုင်းလှသော ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရင်း သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မှုိုင်းညို့သော မျက်နှာထားဖြင့် "သေမျိုးတွေကို အရင် နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ချီစုစည်းမှုအဆင့် ၏ မှော်ရတနာလက်နက် ဖြစ်သော သူ၏ ကြိမ်လုံးကို လက်ရှိ သူ၏ အထွတ်အထိပ် ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အူတိုင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် ကိုင်တွယ်အသုံးပြုရန် ကြီးမားသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု လိုအပ်ပေသည်။

ယင်းကြိမ်လုံးမှာ ကျောက်ဆောင်များကိုပင် ခွဲဖြာနိုင်စွမ်း ရှိသော်ငြားလည်း၊ မိစ္ဆာ၏ မာကျောလှသော သားရေပေါ်တွင် ခြစ်ရာလေးတစ်ခုသာ ချန်ထားရစ်နိုင်ခဲ့သည်။

လီရှန်းဖျင် က လက်ယပ်ပြလိုက်ရာ၊ ချန်းအာနျူး က ရွာသားများကို ဒဏ်ရာရသူများကို သယ်ဆောင်စေပြီး လီကျင်းရွာ ၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ ဆုတ်ခွာသွားရန် ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

နှင်းဖုံးနေသော မြေကွက်လပ်တွင် ဝမ်ရှောင်ဟွား နှင့် မိစ္ဆာတို့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြစဉ်၊ လီရှန်းဖျင် က "သခင်ကြီး ဝမ် ၊ ဒီမိစ္ဆာကို အနိုင်ယူဖို့ သိပ်ခက်ခဲနေမယ်ဆိုရင် အနောက်တောင်ဘက်ကို ဦးတည်လိုက်ပါ။ လီဂျင်းတောင် ပေါ်မှာ အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါက အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် လွတ်လမ်းတစ်ခုတော့ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်" ဟု အော်ဟစ် အသိပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်ဟွား သည် လီရှန်းဖျင် ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "နားလည်ပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ကြိမ်လုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာ၏ ဘေးဘက်ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဝူး..." မိစ္ဆာသည် လျင်မြန်စွာ ကိုယ်ကိုလိမ်၍ ကြိမ်လုံးကို ရှောင်တိမ်းသွားသည်။ ၎င်းသည် ခြေနှစ်လှမ်းအတွင်းမှာပင် မိမိနှင့် ဝမ်ရှောင်ဟွား အကြား အကွာအဝေးကို ပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။

ချဉ်းကပ်လာသော အန္တရာယ်ရှိသော်ငြားလည်း၊ ဝမ်ရှောင်ဟွား သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူရောင် ဒိုင်းငယ်တစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ဖန်ဆင်းလိုက်သည်။ မိစ္ဆာ၏ ရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒိုင်းမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသော်လည်း၊ ၎င်းက သူ့အား နောက်ထပ် ထိခိုက်မှုများမှ ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် လုံလောက်သော အကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

မိစ္ဆာက ဝမ်ရှောင်ဟွား အား ပစ်မှတ်ထား၍ နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ရှောင်ဟွား ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

"ဟား!" သူ၏ ကြိမ်လုံးမှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားပြီး ဝံပုလွေ၏ ဘေးဘက်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သားရဲကြီးက ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

၎င်း၏ မျက်လုံးများအတွင်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက်၊ ပါးစပ်ကို ဟကာ မည်းနက်သော လေဆိပ်များကို ဝမ်ရှောင်ဟွား ၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ခွေးတိရစ္ဆာန်! မင်း တော်တော် ကောက်ကျစ်တာပဲ!" ဝမ်ရှောင်ဟွား က ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကြိမ်လုံးကို လွှတ်ချကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

မိစ္ဆာသည် ကြိမ်လုံး၏ ရိုက်ချက်ဒဏ်ကို အံကြိတ်ခံရင်း ကြမ်းတမ်းရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ကြိမ်လုံးကို ကုတ်ခြစ်လိုက်ပြီး ခြေမွှကာ နင်းခြေလိုက်ရင်း၊ တွက်ချက်မှုအပြည့်ရှိသော ၎င်း၏ အေးစက်စက် အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများဖြင့် ဝမ်ရှောင်ဟွား ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ မိစ္ဆာပဲ..."

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆွဲဆန့်လျက် ဝမ်ရှောင်ဟွား သည် ငွေရောင်မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေကြီးကို အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ သူတို့မိသားစု၏ လယ်မြေများမှာ ဒါလီတောင်တန်း နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း မထိစပ်သဖြင့် မိစ္ဆာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ၊ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကျောက်စိမ်းမြို့တော် အဆင့်လောက်အထိ အင်အားကြီးမားသော မိစ္ဆာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ရှားပါးလှပေသည်။

မိစ္ဆာသည် ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်ကို အသုံးပြု၍ ကြိမ်လုံးကို နှင်းများထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြှုပ်နှံလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ဝမ်ရှောင်ဟွား ထံသို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့ရာ၊ သူလည်း လက်ကွက်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ဖော်လိုက်ပြီး မှော်ပညာရပ်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် အဖြူရောင် ဒိုင်းငယ်တစ်ခု ထပ်မံ၍ ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

သို့သော်လည်း မိစ္ဆာက တစ်လှမ်းသာနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ခြေသည်းများမှ အနက်ရောင် ချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လျက် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ ပျက်စီးလွယ်လှသော ဒိုင်းကို တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဝံပုလွေ၏ မေးရိုးကြီးသည် ဝမ်ရှောင်ဟွား ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ရက်စက်စွာ ခုန်အုပ်ကိုက်ဖမ်းလိုက်လေတော့သည်။