Chaper 62 - The Mirror Legacy XIanxia Myanmar

အခန်း (၆၂) - ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခြင်း

"ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ အမြဲတမ်း တည်တံ့နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘဝဆိုတာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာကို ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကျွန်တော် ကြောက်နေတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် တကယ် စိုးရိမ်နေတာက ငါတို့ရဲ့ နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်သစ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ဆက်လက် ထမ်းဆောင်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာပဲ။"

လီရှန်းဖျင် သည် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ချက်ကို ဖန်တီးလိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားသိုင်းပညာကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ရန်အတွက် အဝတ်စနှင့် စုတ်တံကို လီချဲ့ကျင်း ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဒီဓားပညာအတွက် တစ်ကွက်ပဲ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ နာမည်ကို..." လီချဲ့ကျင်း သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားပြီး၊ လခြမ်းကွေးပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အဖြူရောင် ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို 'ကောင်းကင် လခြမ်းခုတ်ချက်' လို့ နာမည်ပေးမယ်" ဟု သူက ကြေညာလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လုပ်ငန်းကို စတင်လေတော့သည်။ အဝတ်စ အပိုင်းအစများစွာပေါ်တွင် သိုင်းကွက်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ချီစွမ်းအင် စီးဆင်းမှု၊ ဓားတစ်လျှောက် မန္တရားစွမ်းအင်များ ဖြန့်ကျက်မှုနှင့် သိုင်းကွက် ကစားပုံကစားနည်းများကို အထူးဂရုတစိုက်ဖြင့် ရေးသားမှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ အားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် စုတ်တံကို အောက်သို့ချကာ ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားတဲ့အခါ၊ ဒါတွေကို သစ်သားပြားပေါ် ကူးရေးလိုက်မယ်" ဟု လီရှန်းဖျင် က ဝမ်းသာအားရ ပြောရင်း၊ အဝတ်စများကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

လီချဲ့ကျင်း သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အချိန် နှစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ညနေခင်း၏ ကျန်ရှိနေသော အချိန်များကို အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာရပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အရေးကြီးသော အသိပညာများကို လီရှန်းဖျင် ထံ သင်ကြားပို့ချပေးခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ညဉ့်နက်သည်အထိ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုကာ၊ အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မှော်ပညာရပ်များနှင့် အားဆေးများဖြင့် ပြုစုအားဖြည့်ပေးခဲ့သည်။

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ နီးကပ်လာသောအခါ၊ သူသည် လီချွမ်ခိုရွာ သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။

————

ရောင်နီ တိမ်တိုက်သင်္ဘော ပေါ်တွင် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက်၊ လီချဲ့ကျင်း ၏ အတွေးများမှာ မိသားစုထံသို့သာ အဆက်မပြတ် လွင့်မျောရောက်ရှိနေကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံများ လွင့်မျောနေသည်ကို သတိထားမိသွားသော ယွမ်ထွမ် က "မင်းရဲ့ ဖခင် ကျန်းမာရေး ဘယ်လိုနေသေးလဲ" ဟု ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အိမ်သို့ အလည်ပြန်ရန် အကြောင်းပြခဲ့သော သူ၏ စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသော လီချဲ့ကျင်း သည်၊ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သွယ်လျသည့် ကျောက်စိမ်းစိမ်း ပုလင်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် "သူ အစားအသောက်လေးတွေ စားနိုင်ပါသေးတယ်။ ဖခင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွန်တော် ပြန်ပြီး အားဖြည့်ပြုစုပေးခဲ့လို့ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ ထပ်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်ဦးမှာပါ" ဟု ညှိုးငယ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယွမ်ထွမ် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ လီချဲ့ကျင်း ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဝမ်းနည်းမှုအဖြစ် အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူလိုက်ကာ နှစ်သိမ့်စကားများ ပြောကြားပေးခဲ့သည်။ "ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လောကမှာ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတဲ့ သဘာဝတရားရဲ့ လည်ပတ်မှုတွေဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပဲ။ သေမျိုးတွေအတွက်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် မှန်ကန်သေးတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် နာကျင်မှုတွေကို တွန်းလှန်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လေ။"

သူတို့ စကားပြောဆိုနေကြစဉ်၊ မဟာယင် လရောင် ရရှိလာခဲ့မှုအပေါ် စီယွမ်ပိုင် ကို မည်သို့ အကြောင်းပြချက် ပေးရမည်နည်းဟု လီချဲ့ကျင်း တွေးတောနေမိသည်။

'တကယ်လို့ ရေကန်ထဲမှ ရွှေရောင်ဆောင်းဦး ကို ဂိုဏ်းဆီကနေ ရယူရမယ်ဆိုရင်၊ လရောင်ရေကန် အလင်းပြန် ကျင့်စဉ် ကျမ်းစာအုပ်ကို ငှားရမ်းဖို့လောက်လေးတင် ဆရာ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် သေချာပေါက် လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ဆိုလိုတာက ဒီကျင့်စဉ်ကို လျှို့ဝှက်တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ဆရာ့ ကို အရင်ဆုံး ပြောပြရမယ်' ဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ယွမ်ထွမ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး၊ ဆရာ အခု ချင်းဆွေတောင် မှာ ရှိနေလားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှိတယ်၊ မနေ့က ငါ စာတစ်စောင် ရတယ်။ ဆရာ ချင်းဆွေတောင် ကို ပြန်ရောက်နေပြီတဲ့။ မင်း အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်ဆိုတာကို ကြားတော့၊ သူက ယွမ်ဝူတောင် ပေါ်ကို မိုးခေါ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဆယ့်နှစ်ခုတိတိ ပစ်လွှတ်လိုက်လို့ တစ်တောင်လုံး နီးပါး ရေမြုပ်သွားခဲ့တယ်လေ" ဟု ယွမ်ထွမ် က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

"ဗျာ?" ဤသတင်းကြောင့် လီချဲ့ကျင်း မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏ ရင်တွင်း၌ လှိုက်မောတက်လာသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။

"သူက တော်တော်လေး ကြီးမားတဲ့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာလေ။ အနီးအနား တောင်ထိပ်တွေက တပည့်တွေတောင် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ လာကြည့်ကြတဲ့အထိပဲ။ ယွမ်ဝူတောင် ရဲ့ တောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင် လာပြီး သူ့ကို တောင်းပန်မှပဲ အဲ့ဒီ တိမ်မည်းကြီးတွေကို သူ ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးလိုက်တာ" ဟု ယွမ်ထွမ် က ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

"ဆရာ့အတွက် ကျွန်တော် တကယ့်ကို ပြဿနာ ရှာပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ" ဟု လီချဲ့ကျင်း သည် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူသည် ဆရာ၏ လုပ်ရပ်အပေါ် ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည်ဟု မယူဆခဲ့ပေ။ တိန့်ချိုးကျိ က သူ့အပေါ် ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း၊ ထိုသူမှာ အင်အားကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ရာ လီချဲ့ကျင်း အနေဖြင့် သူ့ကို စော်ကားမိမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရောင်နီ တိမ်တိုက်သင်္ဘော ၏ အမြန်နှုန်းမှာ မည်သည့်အခါကမျှ စိတ်ပျက်ဖွယ် မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့၏ စကားဝိုင်း ဆက်လက်လည်ပတ်နေစဉ်မှာပင်၊ အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း ၏ တောင်ဂိတ်တံခါးကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွမ်ထွမ် သည် လီချဲ့ကျင်း ကို ချင်းဆွေတောင် တွင် ချထားပေးခဲ့ပြီးနောက် အဓိက တောင်ထိပ်ဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်၍ အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်လိုက်ပြီးနောက်၊ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အပြီးသတ်ကာ ဆေးလုံးများကို ပုလင်းများထဲသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းနေသော သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ရှောင်ယွမ်စီ နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လီချဲ့ကျင်း ကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လင်းလက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ငါ့ညီကို အနိုင်ကျင့်တဲ့အတွက် မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက တိန့်ချိုးကျိ ကို ပညာပေးလိုက်ပြီဟေ့! သူ့ကို သေချာလေးကို ရိုက်နှက်ဆုံးမပေးလိုက်တာ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး!" လီချဲ့ကျင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ "ဘယ်လို ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်နေတာလဲဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဘာသာ အသစ်ဖန်တီးထားတဲ့ ဆေးနည်းတချို့ကို စမ်းသပ်ကြည့်နေရုံပါကွာ" ဟု ရှောင်ယွမ်စီ က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော ဆေးဖိုကို ထိကိုင်ရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဆရာ တောင်ထိပ်မှာ ရှိနေတယ်။ မြန်မြန် သွားတွေ့လိုက်ဦး" ဟု သူက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီကို သွားမလို့ပါပဲ" လီချဲ့ကျင်း က ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေပြီးနောက်၊ အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးကို ရယ်မောလျက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးဆီမှာ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု တင်နေတဲ့ အကြွေးကို ကျွန်တော် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားလို့။ အခု နောက်ဆုံးတော့ အစ်ကိုကြီးကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆပ်နိုင်ပါပြီ။"

ရှောင်ယွမ်စီ က မလိုပါဘူးဆိုသည့် သဘောဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လက်ခံယူကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ် အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အာရုံကို ဆေးကျမ်းတစ်အုပ်ဆီသို့ ပြန်လည်လှည့်သွားလေသည်။

လီချဲ့ကျင်း သည် လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်သို့ ဦးတည်သော လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင်၊ ဖြူဖျော့ဖျော့ တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မဏ္ဍပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အသက် သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိ ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မဏ္ဍပ်အတွင်း၌ ရပ်နေပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသော ဓားတစ်လက်ကို ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားကာ တုနှိုင်းမဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

လီချဲ့ကျင်း သည် လှေကားထစ်များကို အလျင်အမြန် တက်သွားပြီး၊ လေးစားစွာ လက်အုပ်ချီလျက် "ဆရာ!" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စီယွမ်ပိုင် သည် အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး " တိန့်ချိုးကျိ က မင်းကို တောင်းပန်ဖို့ ချင်းဆွေတောင် ကို ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့၊ မင်းက မင်းအဖေကို သွားကြည့်ဖို့ အိမ်ပြန်သွားပြီဆိုတာကိုပဲ သိလိုက်ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီမူထျန် ၏ အမည်ကို ဖော်ပြလိုက်ချိန်တွင်၊ စီယွမ်ပိုင် ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ထူးခြားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လီချဲ့ကျင်း ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူ့အတွက် အံ့အားသင့်စရာကောင်းအောင်ပင်၊ လီချဲ့ကျင်း သည် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ! ကျွန်တော် စီနီယာတွေကို လိမ်လည်ခဲ့မိပါတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် မွန်းဂေ့စ်ရေကန် နားက အိမ်ကို တခြား အကြောင်းကိစ္စတစ်ခုအတွက် ပြန်သွားခဲ့တာပါ" ဟု ဝန်ခံလိုက်သည်။

အသိသာကြီး စိုးရိမ်သွားသော စီယွမ်ပိုင် သည် လီချဲ့ကျင်း ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲထူလိုက်သည်။ "မင်းကို ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားစေခဲ့တာ ဘာအကြောင်းတွေများ ရှိလို့လဲ။ ထစမ်းပါဦး၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြ။"

လီချဲ့ကျင်း သည် ခေါင်းငုံ့ထားလျက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က၊ ကျွန်တော် မိသားစုဆီကနေ စာတစ်စောင် ရခဲ့ပါတယ်။ အရင်ခေတ်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျောက်ဂူ ကို သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်တဲ့။ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့၊ နောက်ဆုံး သူတို့ ဂူရဲ့ ဝင်္ကပါကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ဂူထဲမှာတော့ ကျောက်စိမ်းစိမ်း ပုလင်းငယ် တစ်လုံးကလွဲပြီး ကျန်တာ အကုန်လုံး ရှင်းလင်းခံထားရတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့် မိသားစုက အဲ့ဒီ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို စစ်ဆေးကြည့်တော့၊ အဲ့ဒီအထဲမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်မျိုး ပါဝင်နေတာကို သိလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီစွမ်းအင်က နှင်းလို ဖြူစင်ပြီး ရေလို စီးဆင်းနေပါတယ်တဲ့။"

လီချဲ့ကျင်း ၏ စကားများကို သေချာစွာ တွေးတောရင်း စီယွမ်ပိုင် ၏ မျက်မှောင်များ စုကျုံ့သွားခဲ့သည်။ "နှင်းလို ဖြူစင်ပြီး၊ ရေလို စီးဆင်းတယ်? အေးခဲနှင်းခဲ ချီစွမ်းအင် ဒါမှမဟုတ် ထင်းရှူးတောလေ များ ဖြစ်နေမလား... မဟုတ်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာက..."

စီယွမ်ပိုင် သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားကာ "မဟာယင် လရောင် !?" ဟု ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီချဲ့ကျင်း က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကျမ်းစာတိုက် ထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့၊ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့်မို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက် စစ်ဆေးနိုင်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ပေးပြီး အိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့တာပါ။ အမှန်တကယ်ကို အဲ့ဒါ မဟာယင် လရောင် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်!"

"ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး!" ဟု စီယွမ်ပိုင် က အလျင်စလို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လီချဲ့ကျင်း သည် သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းစိမ်း ပုလင်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ပြလိုက်သည်။ စီယွမ်ပိုင် က ၎င်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် "ဒီ ကျောက်စိမ်းစိမ်း ပုလင်းငယ်လေးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်တစ်ခုက သုံးခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အတိအကျ တူညီနေတယ်" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ ခေတ္တမျှ အာရုံစူးစိုက်ပြီးနောက်၊ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဒါ တကယ်ကို မဟာယင် လရောင် ပဲ! မင်း ဒီကိစ္စကို တကယ့်ကို အထူးတလည် သေချာ ကိုင်တွယ်ခဲ့တာပဲ" ဟု သူက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လီချဲ့ကျင်း ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ၊ " မဟာယင် လရောင် ဟာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှတဲ့ တန်ဖိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သူ့ကို ဘယ်လို အသုံးပြုသင့်လဲ ဆိုတာကိုတော့ မင်း သေချာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်" ဟု အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဆုံးဖြတ်ချက် အားလုံးကို ဆရာ့ ဆီမှာပဲ အပ်နှင်းပါတယ် ခင်ဗျာ" ဟု လီချဲ့ကျင်း က လေးစားစွာ လက်အုပ်ချီလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

စီယွမ်ပိုင် က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ လီချဲ့ကျင်း ၏ ဆံပင်များကို ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "မင်းက တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့ ကလေးပဲ။"

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အူတိုင်အသက်ရှူခြင်းအဆင့် ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ လရောင်ရေကန် အလင်းပြန် ကျင့်စဉ် ကို မင်း ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ယူချင်တယ်ဆိုရင်တော့၊ မဟာယင် လရောင် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ဂိုဏ်းကို လုံးဝ အသိပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးက မင်းကိုယ်စား အဲ့ဒီကျင့်စဉ်ကို လေ့လာခွင့်ရအောင် တောင်းဆိုပေးလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါက ရေကန်ထဲမှ ရွှေရောင်ဆောင်းဦး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တောင်းခံပေးမယ်။ မင်း အဲ့ဒီကျင့်စဉ်ကို အရင်ဆုံး စတင်ကျင့်ကြံရမယ်၊ ပြီးတော့ မင်း တော်တော်လေး တိုးတက်မှု ရလာတဲ့အချိန်ကျမှပဲ ဂိုဏ်းကို ငါတို့ အသိပေးကြမယ်။"

"ဒီတွေ့ရှိမှုသတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရင်၊ လရောင်ရေကန် တောင်ထိပ် က တပည့်တွေကြားထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ အပြိုင်အဆိုင် လိုက်လံရှာဖွေမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဂိုဏ်းထဲက ရှေးဟောင်း ဘိုးဘေးကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့် အဲ့ဒီအရာအတွက် ဝင်မလုကြဘူး ဆိုရင်တောင်မှ၊ သူတို့ အကုန်လုံးက မဟာယင် လရောင် ကို လက်ဝယ်ရရှိဖို့ စိတ်အားထက်သန် နေကြမှာပဲ။"

သူ စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ကျရောက်လာကာ အသံကို တိုးညှင်းလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးရာတစ်လျှောက်လုံး အဇူရာရေကန်ဂိုဏ်း ထဲမှာ ဘယ်သူမှ ဒီကျင့်စဉ်ကို မကျွမ်းကျင်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ သူတို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ အရမ်း ကြာခဲ့ပြီလေ..."

စီယွမ်ပိုင် ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ၊ လီချဲ့ကျင်း ၏ ရင်တွင်း၌ အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ဆရာ၏ စိုးရိမ်မှုများကို နားလည်လက်ခံလိုက်ပြီး၊ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တို့ဖြင့် ရောထွေး မွှေနှောက်နေခဲ့သည်။

လီရှန်းဖျင် နှင့် သူကိုယ်တိုင်သည် အရာအားလုံးအပေါ် အမြဲတမ်း သံသယဝင်လေ့ရှိကြသည်။ အိမ်နှင့် ဝေးကွာစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသောကြောင့် လီချဲ့ကျင်း သည် လောကကြီးကို အမြဲတမ်း သတိထား၍ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း၊ ကရုဏာတရားများ ထွန်းတောက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် စီယွမ်ပိုင် ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေချိန်၌၊ လီချဲ့ကျင်း သည် နက်ရှိုင်းလှသော စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချင်းဆွေတောင် တွင် သူ၏ ဂိုဏ်းတူ စီနီယာများ၊ ဂျူနီယာများကြား၌မူ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သတိထားကာကွယ်မှုများကို အဆုံးသတ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ!"