အခန်း ၁၀၃ — ရည်မှန်းချက်ကြီးလေလေ၊ ကမ္ဘာက သေးငယ်လေလေ

သေရည်ဆိုင်သည် မကြီးမားသော်လည်း နေရာကောင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ရွာ၏ အရှေ့ဘက်၊ အရှေ့တံခါးနှင့် နီးသောနေရာတွင် ဖြစ်သည်။

ရွာ၏ အရှေ့တံခါးနှင့် မြောက်တံခါးတို့သည် လူအသွားအလာအများဆုံး နေရာများဖြစ်သောကြောင့် သေရည်ဆိုင်၏ စီးပွားရေးမှာ နေ့ရောညပါ ကောင်းမွန်လှသည်။

“သခင်လေး၊ ထိုင်ပါခင်ဗျာ။”

အဖိုးကြီးတစ်ဦးသည် ဖန်းယွမ် ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဘေးရှိ အလုပ်သမားအချို့ကလည်း မျက်နှာချိုသွေးကာ ခုံတန်းများနှင့် စားပွဲများကို အလျင်အမြန် သုတ်သင်နေကြသည်။

ဖန်းယွမ် သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မထိုင်သေးဘဲ ဆိုင်အတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

“ဒါက ငါ့သေရည်ဆိုင်ပဲ…”

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သေရည်ဆိုင်တွင် အထပ်တစ်ထပ်သာ ရှိသော်လည်း မြေအောက်၌ သေရည်သိုလှောင်ခန်းတစ်ခု ရှိသည်။ ကြီးမားသော အနက်ရောင်ကျောက်ပြားများကို စတုရန်းပုံစံဖြင့် မြေပြင်တစ်လျှောက် ခင်းထားပြီး စတုရန်းစားပွဲ ရှစ်လုံး ရှိသည်။ စားပွဲနှစ်လုံးကို နံရံဘေးတွင် ထားရှိထားကာ ကျန်စားပွဲခြောက်လုံး၏ ပတ်လည်တွင် ခုံတန်းလေးခုစီ ဝန်းရံထားသည်။

ဆိုင်ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အညိုရင့်ရောင် သစ်သားကောင်တာရှည်တစ်ခုကို ချက်ချင်း မြင်ရသည်။ ကောင်တာပေါ်တွင် စာရွက်၊ စုတ်တံ၊ မှင်ကျောက်နှင့် ပေသီးတို့ ရှိနေသည်။ ကောင်တာနောက်ဘက်ရှိ သေရည်စင်ပေါ်တွင် အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော သေရည်အိုးများ စီတန်းထားသည်။ အချို့မှာ အနက်ရောင်မြေအိုးကြီးများ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ သေးငယ်တောက်ပသော ကြွေသေရည်ဘူးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဖန်းယွမ် သည် မိမိစိတ်ကြိုက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသော်လည်း ဆိုင်တာဝန်ခံအဖိုးကြီးနှင့် အလုပ်သမားများမှာ မထိုင်ဝံ့ကြဘဲ သူ့နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါနေကြသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင် ပြောင်းလဲသွားသည့်သတင်းက ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသောကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေကြသည်။ ယခင်ပိုင်ရှင် ဂူယွဲ့ တုံထူ သည် မြေခွေးအိုကဲ့သို့ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး တင်းကျပ်ရက်စက်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်းက သူတို့အတွက် ဖိအားကြီးမားလှသည်။

သို့သော် ယခု ရှေ့တွင်ရှိသော လူငယ်သည် ဂူယွဲ့ တုံထူ ၏ လက်ထဲမှ သေရည်ဆိုင်ကို ပြန်လည်လုယူနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းလမ်းနှင့် စွမ်းရည်က သူတို့အတွက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖန်းယွမ် ကို ကြည့်သောအကြည့်များတွင် မတည်ငြိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပါဝင်နေသည်။

ဖန်းယွမ် သည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။

“ကောင်းတော့ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်က နည်းနည်းကျဉ်းတယ်။”

အဖိုးကြီးက ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာပြီး ခါးကိုင်းကာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“သခင်လေး၊ နွေရာသီတိုင်း ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ အမိုးဆောက်ပြီး စားပွဲနဲ့ ခုံတန်းတွေ ခင်းပေးလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ဆောင်းရာသီဖြစ်ပြီး လေအရမ်းအေးတဲ့အတွက် အမိုးဆောက်ထားရင်တောင် အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မထိုင်ကြပါဘူး။ ဒါကြောင့် သိမ်းထားတာပါခင်ဗျာ။”

ဖန်းယွမ် သည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ်လှည့်ကာ အဖိုးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ဆိုင်တာဝန်ခံလား?”

အဖိုးကြီးသည် ခါးကို ပိုမိုနိမ့်ကျစွာ ကိုင်းလိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“မပြောရဲပါဘူး သခင်လေး။ ဒီသေရည်ဆိုင်က သခင်လေးပိုင်တာပါ။ ဘယ်သူ့ကို ဆိုင်တာဝန်ခံအဖြစ် သတ်မှတ်မလဲဆိုတာ သခင်လေးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ။”

ဖန်းယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလုပ်သမားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အလုပ်ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဤနေရာသာ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဖြစ်ခဲ့ပါက ဆိုင်တာဝန်ခံနှင့် အလုပ်သမားများ ပူးပေါင်းကာ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူကို လှည့်စားမည်ကို သူ စိုးရိမ်ရနိုင်သည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာတွင် ဂူမာစတာများသည် သာမန်လူတို့ထက် အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိကြသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးကို သတ်ရန် ဂူမာစတာတစ်ယောက်အတွက် အတွေးတစ်ချက်သာ လိုအပ်သည်။

ဦးလေးနှင့် အဒေါ်က နောက်ကွယ်မှ မြှောက်ပင့်ပေးလျှင်ပင် ထိုသာမန်လူများသည် ဖန်းယွမ် ကို ဆန့်ကျင်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

“ကောင်းပြီ။ စာရင်းစာအုပ်တွေ ယူလာခဲ့။ လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးလည်း ချပေး။”

ဖန်းယွမ် သည် ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး!”

ဆိုင်တာဝန်ခံနှင့် အလုပ်သမားများသည် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

စာရင်းစာအုပ်ပေါင်း ဆယ့်ခြောက်အုပ် ရှိသည်။ စာအုပ်တိုင်းကို အစိမ်းဖျော့ရောင်ရှိသော ဝါးစက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ဝါးစက္ကူသည် ရွှမ်းစက္ကူထက် ပိုမိုကြွပ်ဆတ်သော်လည်း တောင်ပိုင်းနယ်စပ်၏ စိုစွတ်သောရာသီဥတုနှင့် ပိုမိုသင့်တော်သည်။

ဖန်းယွမ် သည် စာအုပ်အချို့ကို မျက်စိကျရာ ကောက်ယူကာ အမြန်လှန်လှောဖတ်ရှုခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်တာဝန်ခံသည် ချက်ချင်းတုံ့ပြန်ဖြေကြားနေသော်လည်း မကြာမီ သူ၏နဖူးတွင် ချွေးများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ယခင်ဘဝတွင် ဖန်းယွမ် သည် သွေးတောင်ပံအမှောင်ဂိုဏ်း ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး လူပေါင်းများစွာကို သင်ကြားလမ်းညွှန်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ့တွင် အတွေ့အကြုံကြွယ်ဝပြီး အမြင်ထက်မြက်လှသည်။ အခြားသူများအတွက် စာရင်းစာအုပ်များသည် ရှုပ်ထွေးပြီး မျက်စိလည်စရာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ့အတွက်တော့ သံသယဖြစ်ဖွယ် အချက်တိုင်းသည် ဖန်သားကဲ့သို့ ရှင်းလင်းနေသည်။

ဤသေရည်ဆိုင်သည် အရွက်ကိုးရွက်အသက်ဓာတ်မြက်ဂူ (Nine Leaf Vitality Grass) ပြီးလျှင် ဒုတိယအဖိုးတန်ဆုံးပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်းယွမ် သည် ၎င်းကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားလိုသည်။

စာရင်းများအတွင်း အသေးစားအမှားအယွင်းအချို့သာ ရှိပြီး အများစုမှာ ပေါ့ဆမှု သို့မဟုတ် မတော်တဆမှားယွင်းမှုတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသာမန်လူများသည် သူ့ထံမှ လိမ်လည်စားသုံးရန် မဝံ့ကြပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယခုလ၏ ဝင်ငွေအားလုံးကို ဂူယွဲ့ တုံထူ က ယူဆောင်သွားပြီးဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

“သခင်လေး၊ အရင်ပိုင်ရှင်က ကိုယ်တိုင်လာယူသွားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ မတားရဲခဲ့ပါဘူးခင်ဗျာ…”

ဆိုင်တာဝန်ခံအဖိုးကြီးသည် ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ အသက်ကြီးရင့်သော သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာကလည်း အလွန်ဖြူဖပ်နေသည်။

ဖန်းယွမ် သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး စာရင်းစာအုပ်များကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်ကာ ဆိုင်တာဝန်ခံကို မျက်လုံးလွှဲကြည့်လိုက်သည်။

အဖိုးကြီးသည် တောင်ကြီးတစ်လုံး၏ ဖိအားအောက်တွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

ဆိုင်တာဝန်ခံ ဒူးထောက်သည်ကို မြင်သောအခါ အလုပ်သမားများလည်း အခြေအနေကို နားလည်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ဖန်းယွမ် သည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လျက် သူတို့ကို အကြည့်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်သန်းကြည့်လိုက်သည်။

အလုပ်သမားများသည် ရေခဲကမ္ဘာထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဖန်းယွမ် ၏ အရှိန်အဝါကို မခုခံနိုင်ကြပေ။ မည်သူမျှ စကားမပြောရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ဤသာမန်လူများအတွက် သေရည်ဆိုင်၌ အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် တည်ငြိမ်ပြီး လုံခြုံသော အလုပ်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏အမြင်တွင် အကောင်းဆုံးအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ ဤအလုပ်ကို မဆုံးရှုံးလိုကြပေ။

မိမိ၏ အာဏာကို လုံလောက်စွာ တည်ဆောက်ပြီးပြီဟု မြင်သောအခါ ဖန်းယွမ် သည် ဆက်မဖိအားပေးတော့ပေ။ အလွန်အကျွံ ဖိအားပေးခြင်းသည် အကျိုးမရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်ရလဒ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရင်ကိစ္စတွေကို ငါ မစုံစမ်းတော့ဘူး။ မင်းတို့ရတဲ့ လုပ်ခက နည်းနေတာကို ငါတွေ့တယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး အလုပ်သမားတွေရဲ့ လုပ်ခကို နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း မြှင့်မယ်။ ဆိုင်တာဝန်ခံရဲ့ လုပ်ခကိုတော့ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း မြှင့်မယ်။ သေချာအလုပ်လုပ်ကြ။ ကောင်းကောင်းလုပ်ရင် နောက်ထပ်အကျိုးအမြတ်တွေ ရလိမ့်မယ်။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖန်းယွမ် သည် ထရပ်ကာ ဆိုင်အဝင်ဝသို့ လျှောက်သွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူများသည် အချိန်အတော်ကြာ ကြောင်အမ်းနေကြပြီးနောက်မှ အသိပြန်ဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

“သခင်လေးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”

“ကျွန်တော်တို့ အင်အားရှိသမျှနဲ့ အလုပ်လုပ်ပါ့မယ်!”

“သခင်လေးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါ!”

နောက်မှ မျက်ရည်နှင့်အတူ ကျေးဇူးတင်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်ကျောက်ပြားများပေါ်သို့ နဖူးနှင့် ထိတိုက်ကာ အဆက်မပြတ် ဦးချသံများလည်း ကြားရသည်။

အာဏာနှင့် သနားကြင်နာမှုကို တွဲဖက်အသုံးပြုခြင်းသည် မည်သည့်ကမ္ဘာတွင်မဆို အထက်လူက အောက်လူကို ထိန်းချုပ်သည့် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

အာဏာသည် အခြေခံဖြစ်ပြီး ထိုအာဏာအောက်တွင် သေးငယ်သော ကြင်နာမှုတစ်ခုတောင် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားစွာ ထင်ဟပ်လာနိုင်သည်။

အာဏာမရှိဘဲ အကျိုးကျေးဇူးသာ ပေးနေပါက ကောင်းမွန်သောသူဟူသော နာမည်တစ်ခုသာ ရရှိမည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူများသည် ထိုကြင်နာမှုအပေါ် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားပြီး အလိုလောဘနှင့် ဘေးအန္တရာယ်ကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

“ဒါပေမဲ့ လူတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဒီလိုနည်းလမ်းတွေက လမ်းလွဲနည်းလမ်းတွေပဲ။ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာဆိုရင် အရမ်းတန်ဖိုးထားခံရနိုင်ပေမယ့် ဒီကမ္ဘာမှာတော့ မိမိအင်အားကို မြှင့်တင်ခြင်းကသာ မှန်ကန်တဲ့လမ်းပဲ။ မဟုတ်ဘူး… ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာတောင် အင်အားက ပထမဆုံးပဲ။”

ဖန်းယွမ် သည် နီရဲဧကရာဇ်ဘိုးဘေး ကို သတိရလိုက်သည်။

ထိုနှစ်များက နီရဲဧကရာဇ်ဘိုးဘေး သည် ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်မှုများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နိဂုံးချုပ်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

နိုင်ငံရေးအာဏာသည် သေနတ်ပြောင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။ အင်အားသည် နိုင်ငံရေးအာဏာအားလုံး၏ အခြေခံဖြစ်ပြီး အာဏာဟူသည်မှာ အင်အား၏ ဆက်စပ်ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

အမှန်အားဖြင့် အာဏာသာမက ချမ်းသာမှုနှင့် အလှအပတို့သည်လည်း အင်အားမှ ဆင်းသက်လာသော အရာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သေရည်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဖန်းယွမ် သည် ဝါးအိမ်သုံးလုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ထိုဝါးအိမ်သုံးလုံးကို ဦးလေးနှင့် အဒေါ်က အငှားချထားခဲ့ပြီး အခန်းများအားလုံးနီးပါး ပြည့်နေသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် သားသမီးများများ မွေးဖွားခြင်းကို အလေးထားကြသည်။ လူဦးရေ အဆက်မပြတ် တိုးပွားနေသဖြင့် ရွာအတွင်းရှိ နေရာသည် ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းလာသည်။

မျိုးနွယ်စုတွင် သားအကြီးဆုံးက မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုကို အမွေဆက်ခံသည့် စနစ်ရှိသည်။ ကျန်သားသမီးများမှာ မိမိတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရပ်တည်ရသည်။ လူအများအပြားသည် မျိုးနွယ်စု၏ မူဝါဒကို အားကိုးကာ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုထဲမှ အနည်းငယ် ခွဲဝေရရှိပြီး အပြင်တွင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ကြသော်လည်း တစ်သက်လုံး ဝါးအိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်လောက်သည့်ငွေကို မစုဆောင်းနိုင်ကြပေ။

တစ်ဖက်တွင် ဂူပိုးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အရင်းအမြစ်များစွာ ကုန်ကျသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရွာ၏ နေရာကန့်သတ်ချက်ကြောင့် အိမ်ဈေးများ အလွန်မြင့်မားသည်။

ရွာအပြင်ဘက်တွင် အိမ်ဆောက်၍ ရသော်လည်း ထိုနေရာများသည် မလုံခြုံပေ။ သားရဲများနှင့် အဆိပ်မြွေများ အမြဲသွားလာနေပြီး အိမ်များအတွင်း ဝင်ရောက်လာနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သားရဲလှိုင်းဖြစ်ပွားတိုင်း ရွာအပြင်ဘက်ရှိ အိမ်များအားလုံး ဖျက်ဆီးခံရမည်။

ရွာကို ချဲ့ထွင်ခြင်းသည်သာ ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းဖြစ်သော်လည်း ရွာနယ်နိမိတ် ကျယ်လာလေလေ ကာကွယ်ရမည့်ဧရိယာ ပိုမိုကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သားရဲလှိုင်းကို တားဆီးနိုင်ရန် ပိုမိုခက်ခဲလာမည်။

ထို့အပြင် နယ်မြေကျယ်ဝန်းလွန်းပါက အခြားရွာများမှ ခိုးဝင်လာသော ဂူမာစတာများကို ရှာဖွေဖမ်းဆီးရန်လည်း ခက်ခဲလာမည်။

ဂူယွဲ့ရွာ သည် သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြိမ်များစွာ ချဲ့ထွင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သားရဲလှိုင်းများကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသင်ခန်းစာများကြောင့် လက်ရှိရွာအရွယ်အစားသည် ချဲ့ထွင်နိုင်သော အကြီးဆုံးအရွယ်အစား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဖန်းယွမ် သည် ဝါးအိမ်များ၏ အခြေအနေကို အမြန်စစ်ဆေးပြီးနောက် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို နားလည်သွားသည်။

ဝါးအိမ်သုံးလုံးကို ဦးလေးနှင့် အဒေါ်က ကောင်းမွန်စွာ စီမံထားခဲ့သည်။ အမြတ်အစွန်းအများဆုံးရစေရန် အိမ်ငှားခများကိုလည်း သင့်တော်စွာ သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိအတိုင်း ဆက်လက်ထားရှိခြင်းက ပိုကောင်းမည်။

ဝါးအိမ်သုံးလုံးမှ ရရှိသော ဝင်ငွေသည် သေရည်ဆိုင်လောက် မများသော်လည်း ကွာခြားချက် အလွန်မကြီးမားပေ။

အလုံးစုံအခြေအနေမှာ ဖန်းယွမ် မူလခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်ကပင် သူ့တွင် ဘာမှမရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး မူလကျောက်ငါးလုံးပင် မပြည့်တော့လောက်အောင် ဆင်းရဲနေခဲ့သည်။ ယခုတော့ မျိုးနွယ်စုအတွင်း အချမ်းသာဆုံးလူများ၏ စာရင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်သွားပြီ။

ဤအငှားအိမ်များတွင် နေထိုင်နေသူများအနက် အများစုမှာ အခက်အခဲကြုံတွေ့နေသော အဆင့် ၂ အမျိုးသမီးဂူမာစတာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဖန်းယွမ် ၏ အထောက်အထားကို သိရှိသွားပြီးနောက် သူတို့၏အကြည့်များသည် ပိုမိုနူးညံ့ကာ ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

ဖန်းယွမ် နှင့် နီးကပ်လာနိုင်ပြီး သူ့နှင့် လက်ထပ်နိုင်ပါက အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ကာ အပြင်တွင် ပြေးလွှားအသက်မွေးရန် မလိုတော့ပေ။ သူတို့၏ဘဝသည် တည်ငြိမ်ပြီး ချောမွေ့လာမည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဘဝသည် သူတို့ လိုလားတောင့်တပြီး အင်အားရှိသမျှဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်နေသည့် ရည်မှန်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဖန်းယွမ် ဆန္ဒရှိပါက ယခုချက်ချင်း ကျင့်ကြံမှုကို ရပ်တန့်ကာ ဦးလေး၏ ယခင်ဘဝကဲ့သို့ ချမ်းသာသက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို စတင်နိုင်သည်။

လက်ချောင်းတစ်ချက် ကွေးလိုက်ရုံဖြင့် အမျိုးသမီးဂူမာစတာများစွာ သူ့ထံ စုပြုံလာလိမ့်မည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါလိုချင်တာ ဒါမဟုတ်ဘူး…”

ဖန်းယွမ် သည် ဝါးအိမ်၏ ဒုတိယထပ်တွင် ရပ်နေပြီး အမျိုးသမီးဂူမာစတာများ၏ ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့သော အကြည့်များကို မိမိကိုယ်ပေါ် ကျရောက်ခွင့်ပေးထားသည်။

သူသည် လက်ရန်းကို ကိုင်လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်။

အဝေးတွင် စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများသည် အဆုံးမရှိ ဆက်လက်ဖြန့်ကျက်နေပြီး မီးခိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ကို စောင်အဖြစ် ခြုံထားသည့် အိပ်ပျော်နေသော ဧရာမလူကြီးတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူနေသည်။

အဆုံးမဲ့ မြစ်ချောင်းများနှင့် အကန့်အသတ်မဲ့ မြေပြင်များပေါ်တွင် မည်သည့်အချိန်မှစ၍ ငါ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်မည်နည်း။

အပြောင်းအလဲလေမုန်တိုင်းများအတွင်း မြေပြင်မှ နဂါးနှင့် မြွေတို့ ထကြွလာသောအခါ မည်သည့်အချိန်မှစ၍ ငါ သက်ရှိအားလုံးကို အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်နိုင်မည်နည်း။

“ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါဟာ အမြစ်မဲ့ရေညှိတစ်စကဲ့သို့ လှိုင်းနောက်ကို မျောပါလာခဲ့တယ်။ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြန်ရဖို့ အင်အားမချန်ဘဲ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒီအခြေခံရှိလာတဲ့အတွက် ငါ လွတ်လပ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ပြီး ခြေကုပ်တစ်ခု ရရှိပြီလို့ ပြောနိုင်တယ်။”

“နောက်တစ်ဆင့်က ပန်းသေရည်ဘုန်းကြီး ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဖော်ထုတ်ပြီး အဆင့် ၃ ရောက်အောင် အင်အားအကုန် ကျင့်ကြံဖို့ပဲ။ အဲဒီနောက် ဒီရွာကနေ ထွက်ခွာပြီး ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲကို ဝင်ရောက်မယ်!”

ဖန်းယွမ် ၏ နက်မှောင်သောမျက်လုံးများအတွင်း မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

ချင်းမောင်တောင် သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော တောင်များအနက် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တစ်ခုလုံးပင် ဤကမ္ဘာကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာမျှသာ ဖြစ်သည်။

သေးငယ်လွန်းသည်။

အလွန်သေးငယ်လွန်းသည်!

ဤမျှသေးငယ်သော နေရာတစ်ခုက သူ၏ မြင့်မားလှသော ရည်မှန်းချက်များကို မည်သို့ သယ်ဆောင်ထားနိုင်မည်နည်း။

အခြားသူများ ခေါင်းခြောက်အောင် တွေးတောကြံစည်ကာ ရယူလိုကြပြီး အိပ်မက်မက်တောင့်တနေသော ဤမိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများသည် သူ၏ရည်မှန်းချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဖုန်မှုန့်တစ်စမျှသာ ဖြစ်သည်။

“အစ်ကို၊ အောက်ဆင်းလာခဲ့။ ပြောစရာရှိတယ်!”

တစ်ချိန်ချိန်တွင် ဂူယွဲ့ ဖန်းကျန်း သည် ဝါးအိမ်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် အပေါ်ရှိ ဖန်းယွမ် ကို မော့ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“အင်း?”

ဖန်းယွမ် ၏ အတွေးစီးကြောင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဖန်းကျန်း ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ညီငယ် ဖန်းကျန်း သည် အောက်ထပ်တွင် ရပ်နေပြီး အခြားဝါးအိမ်တစ်လုံး၏ အရိပ်က သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့ထားကာ မျက်ခုံးများကို မြှင့်ထားပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးတွင် အလင်းများ တောက်ပနေသည်။

အစ်ကို ဖန်းယွမ် ကတော့ အပေါ်ထပ်တွင် ရပ်နေသည်။ နေရောင်ခြည်သည် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး အနည်းငယ်ငုံ့ထားသော မျက်လုံးအတွင်းရှိ သူငယ်အိမ်များက ညအမှောင်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေသည်။

တူညီသော မျက်နှာနှစ်ခုသည် တစ်ဦး၏ မျက်လုံးအတွင်း တစ်ဦး ပြန်လည်ထင်ဟပ်နေကြသည်။

ညီငယ်၏ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ဖန်းယွမ် အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ ဖန်းကျန်း သည် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုကို ပြန်လည်လုယူရန် ဦးလေးနှင့် အဒေါ် အသုံးချမည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော်—

ထိုသို့ဖြစ်လျှင်လည်း ဘာဖြစ်သနည်း။

ဖန်းယွမ် သည် ဖန်းကျန်း ကို အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“A အဆင့်ပါရမီ ရှိနေပေမယ့် အခြားသူတွေရဲ့ စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုထက် မပိုဘူး…”

“တကယ်ကို အရေးမပါလှဘူး။”