အခန်း ၁၃ — လမင်းအောက်က ဝါးတောနှင့် နှင်းပုလဲတစ်စက်

လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀၀ ခန့်က—

ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စု ထဲတွင် ထူးခြားသော ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။

သူသည် မွေးရာပါ ပါရမီအလွန်ကောင်းပြီး အသက်ငယ်ငယ်လေးဖြင့်ပင်—

အဆင့် ၅ ဂူမာစတာ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထို့ထက်ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်မည့် အလားအလာရှိခဲ့သည်။

ချင်းမောက်တောင် တစ်လျှောက်တွင် သူ၏နာမည်သည် ကျော်ကြားခဲ့သည်။

သူသည် မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်၊ တာဝန်နှင့် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စု သမိုင်းတွင်—

လူတိုင်းအများဆုံး ပြောဆိုကြသောသူမှာ—

စတုတ္ထမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်—

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် မျိုးနွယ်စုကို ကာကွယ်ရန် မိမိအသက်ကို စွန့်ခဲ့ရသည်။

သူသည် တူညီသော အင်အားရှိသော—

အဆင့် ၅ နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်း ဂူမာစတာ ပန်းသေရည်ဘုန်းကြီး

နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင်—

ပန်းသေရည်ဘုန်းကြီး ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆိုးက သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

သို့သော်—

အောင်ပွဲရရှိပြီးနောက် သတိလွတ်သွားခဲ့သည်။

ပန်းသေရည်ဘုန်းကြီး သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အလစ်တိုက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်—

စတုတ္ထမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် သည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိပြီး ပန်းသေရည်ဘုန်းကြီး ကို သတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း—

မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ဒီဖြစ်ရပ်သည် ယနေ့အထိ ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စု အတွင်း လူကြိုက်များသော ပုံပြင်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက်ပြောဆိုနေကြသည်။

သို့သော်—

ဖန်းယွမ် ကတော့ ဒီဇာတ်လမ်းကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်ပေ။

အကြောင်းမှာ—

ဒီဇာတ်လမ်းထဲတွင် ကြီးမားသော ကွက်လပ်တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝတွင်—

ယခုအချိန်မှ တစ်လခန့်ကြာပြီးနောက်—

ချစ်သူ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းခံရသော အရက်မူးနေသည့် ဂူမာစတာတစ်ယောက်သည် ရွာအပြင်ဘက်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

သူသည် အလွန်အမင်း မူးနေသောကြောင့်—

ငါးတစ်ကောင်လို လှုပ်ရှားမရ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင်—

သူ့ဆီမှ ထွက်လာသော သေရည်နံ့ကြောင့်—

အရက်ပိုးဂူ တစ်ကောင် ဆွဲဆောင်ခံရလာခဲ့သည်။

ထိုဂူမာစတာသည် အရက်ပိုးဂူ နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့ပြီး—

လျှို့ဝှက်မြေအောက်ဂူတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင်—

ပန်းသေရည်ဘုန်းကြီး၏ အလောင်းနှင့် အမွေအနှစ် ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုဂူမာစတာသည် ချက်ချင်း မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်လာကာ အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

ထိုသတင်းကြောင့်—

ရွာတစ်ခုလုံး အကြီးအကျယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည်—

အရက်ပိုးဂူ ကို ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ ဂူမာစတာအဆင့်လည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ယခင်က သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သော ချစ်သူပင် ပြန်လာခဲ့သည်။

ခဏအတွင်း—

သူသည် ရွာတစ်ရွာလုံး၏ လူသိများသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် ပြောလာသော ပုံပြင်များသည်—

အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှာ သဘာဝဖြစ်သည်။

သို့သော်—

ဖန်းယွမ် ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်တော့—

ထိုဂူမာစတာ ရှာတွေ့ခဲ့သော အမွေအနှစ်ဇာတ်လမ်းမှာ အမှန်တရားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဒါပေမယ့်—

ထိုဇာတ်လမ်း၏နောက်ကွယ်တွင် တခြားလျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု သူထင်သည်။

“အစကတော့ သတိမထားမိဘူး…”

“ဒါပေမယ့် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သဲလွန်စတွေကို စုစည်းပြီး စဉ်းစားကြည့်တော့…”

“တစ်နေရာမှာ မမှန်တာရှိနေသလို ခံစားရတယ်…”

ညသည် တဖြည်းဖြည်း နက်လာသည်။

ဖန်းယွမ် သည် ရွာပတ်လည်ရှိ ဝါးတောထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း—

သူသိထားသော သဲလွန်စများကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေသည်။

“ငါသာ အဲဒီဂူမာစတာနေရာမှာ ရှိခဲ့ရင်…”

“ပန်းသေရည်ဘုန်းကြီး ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရှာတွေ့ပြီးတာနဲ့…”

“ဘာလို့ အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မယူဘဲ မျိုးနွယ်စုကို ပြန်သွားပြောရမှာလဲ?”

“လူတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ လောဘရှိတယ်…”

“ဘယ်အရာက သူ့ကို ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တွေကို သွားပြောစေခဲ့တာလဲ?”

အမှန်တရားသည်—

သမိုင်း၏ မြူခိုးများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေတတ်သည်။

ဖန်းယွမ် သည် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း—

အဖြေမရခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ—

သူ့မှာရှိသော သဲလွန်စများသည် အလွန်နည်းပါးလွန်းသည်။

အမှန်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အမှားလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်…”

“ဒီနေ့ ဝါးစိမ်းသေရည်အိုးတစ်အိုး ဝယ်ပြီးတာနဲ့…”

“ငါ့မှာ မူလကျောက်တုံး ၂ လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်…”

“အမွေအနှစ်ကို မရှာတွေ့နိုင်ရင်…”

“အခြေအနေက အရမ်းခက်ခဲသွားမယ်…”

“ဒီညကတော့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ…”

“အောင်မြင်ရင် အားလုံးရမယ်…”

“မအောင်မြင်ရင်တော့ အားလုံးဆုံးရှုံးမယ်…”

ဒါပေမယ့်—

အရင်ဆုံး ဂူတစ်ကောင်ကို သန့်စင်ဖို့တောင် မူလကျောက်တုံး မလုံလောက်သေးသည်။

ထို့ကြောင့်—

ဒီဝါးစိမ်းသေရည်ကို အသုံးပြုပြီး အောင်မြင်နိုင်ခြေကို တိုးမြှင့်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု ဖန်းယွမ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သာမန်လူများဆိုလျှင်—

အန္တရာယ်မယူဘဲ မူလကျောက်တုံးများကို သိမ်းထားကြမည်။

သို့သော်—

ဖန်းယွမ် အတွက်တော့ ထိုနည်းလမ်းသည် အကျိုးမရှိပေ။

သူသည် အခွင့်အရေးကို ဖမ်းယူရဲသောသူ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းရှိသူများသည်—

အန္တရာယ်ယူရဲကြသည်။

ဒါက သူတို့၏ သဘာဝဖြစ်သည်။

ညသည် ပိုမိုနက်လာသည်။

နွေဦးလသည် လခြမ်းပုံစံဖြင့် ကောင်းကင်တွင် ချိတ်ဆွဲနေသည်။

တိမ်များက လရောင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့်—

လခြမ်းကို ပါးလွှာသော အဖြူရောင်အဝတ်တစ်စဖြင့် ဖုံးထားသလို ဖြစ်နေသည်။

သုံးရက် သုံးည မိုးရွာပြီးနောက်—

တောင်တန်းများအတွင်းရှိ ညစ်ညမ်းသောလေထုများကို သန့်စင်သွားခဲ့သည်။

လေထုသည်—

အဖြူရောင်စာရွက်တစ်ရွက်လို သန့်ရှင်းနေသည်။

ဒီလိုလေထုက—

သေရည်နံ့ ပျံ့နှံ့ရန် အလွန်သင့်တော်သည်။

ဒါက ဖန်းယွမ် ယုံကြည်မှုရှိရသည့် ပထမအကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

ယခင် ၇ ရက်အတွင်း ရှာဖွေခဲ့ခြင်းသည်လည်း အကျိုးမဲ့မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံး—

ပန်းသေရည်ဘုန်းကြီး သည် ထိုနေရာများတွင် မသေဆုံးခဲ့ကြောင်း သိလာခဲ့သည်။

ဒါက ဒုတိယအကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

ဝါးတောအတွင်း—

မြက်များ စိမ်းလန်းနေသည်။

အဖြူရောင်ပန်းများ အဆုံးမရှိ ပွင့်နေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝါးတံများသည် ခဲတံများလို ဖြောင့်တန်းနေသည်။

တစ်ခုလုံးသည်—

ကျောက်စိမ်းတိုင်များဖြင့် ဖွဲ့ထားသော တောတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

ဖန်းယွမ် သည် ဝါးစိမ်းသေရည်အိုးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်း—

မွှေးပျံ့သော သေရည်နံ့သည် ညလေထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဝါးစိမ်းသေရည်သည်—

ဂူယွဲ့ ရွာ တွင် အကောင်းဆုံး သေရည်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

ဒါက တတိယအကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

“အကြောင်းရင်း သုံးခုလုံး ပြည့်စုံနေပြီ…”

“အောင်မြင်မယ်ဆိုရင်…”

“ဒီညပဲ ဖြစ်ရမယ်!”

ဖန်းယွမ် သည် စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်—

သေရည်အနည်းငယ်ကို ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာသာ မုဆိုးများ မြင်ခဲ့ရင်—

သူတို့ စိတ်နာသွားကြမည်မှာ သေချာသည်။

အကြောင်းမှာ—

ဒီသေရည်တစ်အိုး၏ တန်ဖိုးက မူလကျောက်တုံး ၂ လုံး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်—

ဖန်းယွမ် သည် ဂရုမစိုက်ပေ။

သေရည်နံ့သည် လေထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူသည် တိတ်တဆိတ် ရပ်ကာ စောင့်နေသည်။

အချိန်ကြာသော်လည်း—

ဘာမျှ မဖြစ်ပေါ်လာ။

နောက်ဆုံး—

သူသည် နေရာပြောင်းပြီး ထပ်မံစမ်းသပ်သည်။

တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာ—

သေရည်အနည်းငယ်စီ ချကာ စောင့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်—

ဝါးစိမ်းသေရည်အိုးထဲတွင် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

“ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ…”

ဖန်းယွမ် သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော သေရည်အားလုံးကို မြက်ခင်းပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

မြက်များသည် သေရည်နံ့ကြောင့် လှုပ်ရှားနေသည်။

ပန်းများလည်း ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

ညသည် အလွန်နက်ရှိုင်းလာပြီ။

တိမ်ထူထပ်စွာ လကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ဝါးတောတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဖန်းယွမ် သည် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသည်။

သူ၏ရင်ထဲရှိ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်သည်—

တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး…”

“ဒီည အားသာချက်သုံးခုလုံး ရှိခဲ့ပေမယ့်…”

“အရက်ပိုးဂူရဲ့ အရိပ်တောင် မတွေ့ခဲ့ရဘူး…”

သို့သော်—

အန္တရာယ်ယူခြင်းဆိုတာ အမြဲအောင်မြင်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ ဆုံးရှုံးမှု ရှိနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့်—

အောင်မြင်သွားသောအခါ ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်က အလွန်ကြီးမားသည်။

ဖန်းယွမ် သည် အန္တရာယ်ယူတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်—

အရူးတစ်ယောက်လို လောင်းကစားမလုပ်ပေ။

သူ၏ အကန့်အသတ်ကို သူသိသည်။

“ဒါက ဘဝရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ…”

“ဒါပေမယ့်…”

“တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘဝရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုလည်း ဖြစ်တယ်…”

ဖန်းယွမ် သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်—

လေတစ်ချက် တိုက်လာသည်။

တိမ်များသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့သွားကြသည်။

ဖုံးကွယ်ထားသော လသည် ပြန်ပေါ်လာသည်။

လခြမ်းသည်—

အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းမီးအိမ်တစ်ခုလို မြေပြင်ပေါ်သို့ လရောင်များ ဖြန့်ကျက်ပေးနေသည်။

လရောင်သည် ဝါးတောပေါ် ကျလာသည်။

မြက်များပေါ် ကျလာသည်။

ရေစီးများပေါ် ကျလာသည်။

နောက်ဆုံး—

ဖန်းယွမ် ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျလာသည်။

သူ၏ငယ်ရွယ်သောမျက်နှာသည် လရောင်အောက်တွင် ပိုမို ဖြူဖျော့တောက်ပလာသည်။

ထိုအချိန်တွင်—

အနီးရှိ ဝါးတံတစ်တံပေါ်တွင်—

အဖြူရောင်အလင်းစက်သေးသေးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လရောင်အောက်တွင်—

နှင်းပုလဲလေးတစ်လုံးလို တောက်ပနေသည်။

ဖန်းယွမ် ၏ ခြေလှမ်း ရပ်သွားသည်။

သူ၏မျက်လုံးများ ကျယ်လာသည်။

နှလုံးခုန်သံ မြန်လာသည်။

သူသည် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

ဒါက—

အရက်ပိုးဂူ ဖြစ်သည်။