Chapter 139 - Reverend Insanity_myanmar_translation

အခန်း ၁၃၉ - ကျိုးပဲ့သွားသော လက်မောင်း

ဘိုင်နင်းပင်း ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။

ချင်းမော်တောင်၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်။ လူတစ်ယောက်တည်း၏ အင်အားဖြင့် မျိုးနွယ်စုသုံးစု၏ အာဏာချိန်ခွင်ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သူ။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်နှုန်းမှာ အခြားသူအားလုံးကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်စေပြီး၊ အဆင့် A ပါရမီရှင်များ၏ အလင်းရောင်ကိုပင် မှိန်ဖျော့သွားစေသည်။

သူ၏ အနာဂတ်အောင်မြင်မှုကို မည်သူမျှ မသံသယဝင်ကြ။ ရန်သူများပင်လျှင် သူ၏ ပါရမီသည် တုနှိုင်းမဲ့ကြောင်း လက်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုပါရမီရှင်ကြီးကို အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းစွာ ထွက်ပြေးရသည်အထိ ဖိအားပေးနိုင်သူ တစ်ယောက် ရှိနေခဲ့သည်။

ဂူယွဲ့ ချင်းရှု အဖွဲ့ထဲမှ မည်သူမျှ ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ။

ထို့ထက် ပို၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဘိုင်နင်းပင်း ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသူသည် သူတို့ ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင် ဖန်းယွမ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူတို့၏ ဖန်းယွမ် အပေါ် အမြင်များမှာ အများအားဖြင့် စင်မြင့်တိုက်ပွဲများနှင့် မြစ်မျိုဖားကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်အပေါ်သာ အခြေခံထားသည်။ ထို့အပြင် ရှုံလီ ကို အရှုံးပေးခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏ အစစ်အမှန်စွမ်းအားကို လူအများက များစွာ လျှော့တွက်ထားခဲ့ကြသည်။

“ဖန်းယွမ် က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက် အားကောင်းသွားတာလဲ?”

ချင်းရှု အဖွဲ့သားများ အားလုံး ထိုအဖြစ်ကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေကြသည်။

ဖန်းယွမ် က တောင်လမ်းအကွေ့ကို ကျော်ထွက်လာသည်။

“ဂူယွဲ့ ချင်းရှု!”

သူ၏ စိတ်အတွင်း လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ဒီလောင်းကြေးမှာ ငါနိုင်သွားပြီ။ ဘိုင်နင်းပင်း... ဒီနေ့က မင်းရဲ့ သေဆုံးရမယ့်နေ့ပဲ။

ထို့နောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။

“ညီလေး၊ မင်းဒီမှာ ရှိနေတာကောင်းလိုက်တာ! အမြန် ဘိုင်နင်းပင်း ကို တားလိုက်! သူက ရှုံလီ အဖွဲ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့အပြင် ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂူယွဲ့ မန်ရှီ အဖွဲ့ကိုပါ သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားပဲ!”

“ဘာ!”

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့မျိုးနွယ်စုတွေကြားမှာ စာချုပ်ချုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား?”

“ဘိုင်နင်းပင်း အတွက်တော့ ဘာမှ မလွန်ကဲဘူး။”

“ဒါဆို ဒီလိုကိုး... ဖန်းယွမ် က ဘိုင်နင်းပင်း ကို လိုက်နိုင်တာ အကြောင်းရှိတာပဲ!”

ချင်းရှု အဖွဲ့သားများ အံ့ဩသွားကြပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း သည် ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲများစွာ ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အနိမ့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို ဖန်းယွမ် က အချိန်ကိုက် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ထင်မြင်လိုက်ကြသည်။

ငါ ဒီနေရာမှာပဲ သေရတော့မှာလား? မဟုတ်သေးဘူး... နှင်းခဲနတ်ဆိုးဂူ ကို ကိုယ့်ဘာသာ ဖောက်ခွဲဖို့ လုံလောက်တဲ့ မူလအနှစ်သာရတော့ ကျန်သေးတယ်။ ငါ့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတယ်။

ဘိုင်နင်းပင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ရှေ့တွင် ချင်းရှု အဖွဲ့၊ နောက်တွင် ဖန်းယွမ်။

အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။

အမှန်အားဖြင့် ဖန်းယွမ် နှင့် ဖန်းကျန်း တို့၏ ညီအစ်ကိုဆက်ဆံရေးမှာ ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိပေ။ ဖန်းကျန်း သည် ဖန်းယွမ် ၏ စကားကို အလွယ်တကူ နားထောင်မည့်သူလည်း မဟုတ်။

သို့သော် ဘိုင်နင်းပင်း က ထိုအချက်ကို မသိပေ။

အပြင်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမြင်သည်မှာ ဖန်းယွမ် နှင့် ဖန်းကျန်း တို့၏ ဆင်တူသည့် မျက်နှာပုံစံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူသည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ရရှိထားသမျှ မူလအနှစ်သာရအားလုံးကို လက်ဖဝါးထဲရှိ နှင်းခဲနတ်ဆိုးဂူ ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ညာဘက်လက်ရှိ ကြွက်သားများသည် အပြာဖျော့ရောင် ရေခဲသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထိုရေခဲအတွင်းမှ အဖြူရောင် အရိုးများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။

ဘုန်း!

ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဘိုင်နင်းပင်း ၏ ညာဘက်လက်တစ်ဖက်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ရေနွေးငွေ့နှင့် မြူခိုးများ ထိုးတက်လာပြီး၊ အလွန်ပြင်းထန်သည့် အအေးဓာတ်က ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကွဲ... ကွဲ...

ပူပြင်းလှသည့် နွေရာသီထဲတွင်ပင် ဖြူစင်သည့် နှင်းခဲများသည် တောင်လမ်းကျဉ်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားကာ မြေပြင်နှင့် သစ်ပင်များကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်သည် ချက်ချင်း ထိုးကျသွား၏။

“သူ... သူ့လက်တစ်ဖက်လုံးကို စတေးလိုက်တာလား!”

ဖန်းကျန်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“အမြန်ဆုတ်!”

ဂူယွဲ့ ချင်းရှု က ဖန်းကျန်း ကို ဆွဲခေါ်ကာ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်သွားသည်။

ရေခဲနှင်းများသည် ဝံပုလွေလှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ သူတို့ထံ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

အကယ်၍ အမှန်တကယ် အေးခဲသွားပါက အလွန်ဒုက္ခရောက်မည်ဖြစ်သည်။

ဖန်းယွမ် လည်း ချင်းရှု အဖွဲ့နှင့်အတူ ခြေလှမ်းတစ်ရာခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး၊ ရေခဲလှိုင်းများ တဖြည်းဖြည်း အားပျော့သွားမှသာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ယခင်က စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော သစ်တောလမ်းသည် ယခုအခါ ရေခဲကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သစ်ပင်များအားလုံး အေးခဲနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူထပ်သည့် နှင်းလွှာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ဖန်းယွမ် သည် နှင်းပေါ်သို့ ခြေတင်ကာ တောင်လမ်းအလယ်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပယင်းထဲ ပိတ်မိနေသည့် ပိုးမွှားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဧရာမ ရေခဲတုံးကြီးအတွင်း ပိတ်မိနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်က မပျောက်ကွယ်သေးပေ။

“သူ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာလား?”

ဖန်းကျန်း က တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ချင်းရှု အဖွဲ့သားများလည်း ဖန်းယွမ် နောက်သို့ အမြန်လိုက်လာကြသည်။

“မဟုတ်ဘူး!”

ဂူယွဲ့ ချင်းရှု ၏ မျက်နှာသည် အလွန်လေးနက်နေသည်။

“ဘိုင်နင်းပင်း က ရေခဲကြွက်သားတွေ ရရှိထားပြီးသား။ ဒီရေခဲလွှာက သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီအစား သံချပ်ကာလို သူ့ကို ကာကွယ်ပေးပြီး ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ အချိန်ပေးနေတာပဲ။”

ဖန်းယွမ် သည် ဘိုင်နင်းပင်း ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လခြမ်းဓားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရှီး—

လခြမ်းဓားသည် သုံးမီတာမြင့်၊ နှစ်မီတာကျယ်သည့် ရေခဲတုံးကြီးကို ထိမှန်သွားပြီး ကြည်လင်သည့် အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ရေခဲပေါ်တွင် တိမ်ကောသည့် အရာတစ်ခုသာ ကျန်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် အတွင်းရှိ အအေးဓာတ်က ထိုဒဏ်ရာကို ချက်ချင်း ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်ပြီး အရာပင် မကျန်တော့ချေ။

“ဖန်းယွမ်၊ မင်းအခုနက ပြောတာ အမှန်လား?”

ချင်းရှု က ဖန်းယွမ် ကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

“အမှန်ပဲ။ ရှုံလီ အဖွဲ့ထဲက ရှုံလင် တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ပြီး သက်သေခံနိုင်တယ်။ ဒီနေရာမှာ အချိန်မဖြုန်းနိုင်ဘူး။ အသေးစိတ်ကို နောက်မှပြောမယ်။ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်။”

ဖန်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒီရေခဲတုံးကို သူတို့ မဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း သူ သိသည်။

အားလုံးပေါင်းပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင်တောင် အချိန်နှင့် မူလအနှစ်သာရ အမြောက်အများ ကုန်ဆုံးသွားမည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘိုင်နင်းပင်း ရေခဲထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပါက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လျော့ကျနေချိန်၊ ဘိုင်နင်းပင်း ကတော့ ပြန်လည်အားပြည့်နေမည် ဖြစ်သည်။

“ထွက်သွားရမယ်? ဘာလို့လဲ?”

ဖန်းကျန်း မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ဘိုင်နင်းပင်း က ညာလက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားပြီး၊ တိုက်ပွဲတွေကြောင့် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ။ ဒီရေခဲကို ခွဲဖျက်ပြီး အချက်ပြဂူကို အသုံးပြုလိုက်ရင် မျိုးနွယ်စုက စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီး သူ့ကို သတ်နိုင်မှာပဲ။ ဒီလိုအခွင့်အရေးက ရှားတယ်!”

သူ၏ စကားကြောင့် အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

“ဖန်းယွမ် တောင် ဘိုင်နင်းပင်း ကို လိုက်သတ်နိုင်ရင် ငါတို့က ဘာလို့ မသတ်နိုင်ရမှာလဲ?”

ဂူမာစတာအချို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုအတွေး ဝင်လာသည်။

“ဘိုင်နင်းပင်း ကို သတ်နိုင်ရင် ငါတို့က ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ သူရဲကောင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီ!”

“ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ပိုင် ရွာက စစ်ကြေညာမှာ မဟုတ်ဘူးလား? အခုလည်း ဝံပုလွေလှိုင်း ရှိနေသေးတယ်...”

“မဟုတ်ဘူး။ ဝံပုလွေလှိုင်း ရှိနေလို့ပဲ သူတို့ မကျေနပ်ရင်တောင် သည်းခံရမှာ!”

“မှန်တယ်။ သေသွားတဲ့ ပါရမီရှင်က ပါရမီရှင် မဟုတ်တော့ဘူး!”

အဖွဲ့သားများ ဆွေးနွေးကြရင်း ဂုဏ်သတင်းနှင့် အောင်မြင်မှုအတွက် စိတ်များ လှုပ်ရှားလာကြသည်။

တကယ့်ကို မိုက်မဲလိုက်တာ။ မြောက်ပိုင်းအမှောင်ရေခဲဝိညာဉ်ကိုယ်ထည် ရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းတို့ ဘယ်လို နားလည်နိုင်မှာလဲ...

ဖန်းယွမ် မျက်လုံးမှေးကာ စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီလူတွေ သေချင်လို့ နေခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ မလိုက်နိုင်။

ဂူယွဲ့ ချင်းရှု လည်း တွေဝေနေသည်။

သူသည် အခြားသူများထက် ဘိုင်နင်းပင်း အကြောင်း ပိုမိုနားလည်သူ ဖြစ်သည်။

အလွန်ထူးကဲသော ကိုယ်ထည်ဆယ်မျိုး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိသော်လည်း ဘိုင်နင်းပင်း ကို သတ်ပြီး နာမည်ကျော်ချင်သည့် ဆန္ဒလည်း မရှိပေ။

သူသည် ဂုဏ်သတင်းနှင့် အကျိုးအမြတ်ကို အမြဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ သဘောထားသူ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် အဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ခံခဲ့ရသော်လည်း ထိုနေရာကို ဖန်းကျန်း အတွက် ကိုယ်တိုင် လက်လွှတ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ မျိုးနွယ်စု၏ အကျိုးစီးပွားသာ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရွာ ဒီနေ့လို တက်လာနိုင်တာ ဘိုင်နင်းပင်း ကြောင့်ပဲ။ သူ့ကို သတ်နိုင်ရင် ငါတို့ ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စုက ချင်းမော်တောင်ရဲ့ နံပါတ်တစ်နေရာကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်မယ်။

သူက အဆင့်သုံး ဂူမာစတာ ဖြစ်ပေမယ့် ငါ့မှာ သစ်သားကျက်သရေဂူ ရှိတယ်။ သူနဲ့ ယှဉ်တိုက်နိုင်တယ်။ အခု သူ ညာလက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားပြီ။ အသားကျဖို့ အချိန်လိုလိမ့်မယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပဲ။

ဂူယွဲ့ ချင်းရှု ၏ မျက်ဝန်းများ တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာသည်။

ဖန်းယွမ် က ချင်းရှု ၏ မျက်နှာအမူအရာကို တစ်လျှောက်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအကြည့်ကို မြင်သည်နှင့် ချင်းရှု မည်သို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။

အကယ်၍ ဂူယွဲ့ ချင်းရှု က အကျိုးဆက်ကို မစဉ်းစားဘဲ သစ်သားကျက်သရေဂူ ကို အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် သာမန်အဆင့်သုံး ဂူမာစတာထက်တောင် အားကောင်းသွားလိမ့်မယ်။ အဆင့်ကျော်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့အထိ ရောက်သွားနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ရင်ဆိုင်ရမှာက မြောက်ပိုင်းအမှောင်ရေခဲဝိညာဉ်ကိုယ်ထည် ပိုင်ရှင် ဘိုင်နင်းပင်း ပဲ။ ဒီတိုက်ပွဲက လုံးဝ မလွယ်နိုင်ဘူး။

သူက မူလအနှစ်သာရကို လျှော့ချပြီး အဆင့်နှစ်မှာ ဖိထားနိုင်ခဲ့ရင် အဆင့်သုံးကိုလည်း ပြန်လည်ဖွင့်နိုင်တာ သေချာတယ်။ အခု ရေခဲထဲမှာ သူ့မှာ အဲဒီကန့်သတ်ချက်ကို ဖယ်ရှားဖို့ အချိန်လုံလောက်တယ်။

ရေခဲကွဲပြီး ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ အဆင့်သုံး ဂူမာစတာအဖြစ် ပြန်လာနိုင်ချေ အရမ်းများတယ်။

ဘိုင်နင်းပင်း ၏ ပါရမီက အလွန်မြင့်မားသည်။

ဖန်းယွမ် သည် သူ့ကို အဆင့်နှစ်တွင်ပင် အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့်သာ တိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူ အဆင့်သုံးသို့ ပြန်ရောက်သွားလျှင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အဆများစွာ မြင့်တက်သွားလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ညာလက်ဆုံးရှုံးရခြင်း၏ အဓိကတရားခံမှာ ဖန်းယွမ် ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲ စတင်သည်နှင့် ဘိုင်နင်းပင်း ၏ ရက်စက်သည့် သဘောထားအရ ဖန်းယွမ် ကို ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ထားမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင် ဖန်းယွမ် တွင် အခြားစိုးရိမ်စရာတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

သူသည် ဂူယွဲ့ ချင်းရှု ရှေ့တွင် မိမိ၏ စစ်မှန်သော အင်အားကို မဖော်ပြချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာမည်ဟု ပြောပြီး၊ အခြားသူများ၏ တားမြစ်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ စစ်မြေပြင်မှ ထွက်သွားလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ထွက်သွားတာလား? ဘယ်လောက် သတ္တိနည်းလိုက်သလဲ!”

“ဟွန့်! သူ မရှိတာက ပိုကောင်းသေးတယ်။ ဝင်ရှုပ်ရင် ငါတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကိုပဲ ပျက်စီးစေမှာ!”

“ဟားဟား! အခုနက ဘိုင်နင်းပင်း ကို သူလိုက်သတ်နေတာ မြင်တော့ ငါတောင် လန့်သွားတာ။ အခုကြည့်တော့ ဖန်းယွမ် က ဖန်းယွမ် ပဲ။ ဂူတိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲမှာ အရှုံးပေးခဲ့တဲ့ သတ္တိနည်းတဲ့ကောင်!”

“တော်တော့။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုနဲ့ ကိုယ်ရှိတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ ဘိုင်နင်းပင်း အကြောင်း သတင်းယူလာပေးတယ်။ ပြီးတော့ မျိုးနွယ်စုကိုလည်း သွားအကြောင်းကြားမှာပဲ။”

ဂူယွဲ့ ချင်းရှု သည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော ဖန်းယွမ် ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံး အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျားက အရမ်းသဘောကောင်းလွန်းတယ်။ ဖန်းယွမ် လို သတ္တိနည်းတဲ့လူအတွက် ကာကွယ်ပြောစရာ မလိုပါဘူး။”

“ဟုတ်တယ်။ ဖန်းယွမ် က ဖန်းကျန်း ရဲ့ အစ်ကိုဆိုပေမယ့် ငါ့အမြင်မှာတော့ တစ်ယောက်က မြေ၊ တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ပဲ!”

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဖန်းယွမ် နဲ့ စကားတောင် မပြောတော့ပါဘူး...”

ဖန်းကျန်း ၏ မျက်နှာ နီမြန်းသွားသည်။

စစ်မတိုက်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားသည့် ဖန်းယွမ် အတွက် သူ ရှက်ရွံ့မိနေသည်။

“ဖန်းကျန်း၊ မင်းလည်း ထွက်သွားတော့။”

ဂူယွဲ့ ချင်းရှု ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ?”

ဖန်းကျန်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“မင်းက ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဆင့် A ပါရမီရှင်ပဲ။ မင်းကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ ဘိုင်နင်းပင်း က လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားပေမယ့် နောက်လာမယ့် တိုက်ပွဲက အလွန်အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ မျိုးနွယ်စုအတွက် ငါတို့ သေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတော့ လုံးဝ မသေရဘူး။”

ထိုစကားကြောင့် အခြားလေးယောက်စလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

“ပြောတာ ကောင်းတယ်!”

ကြည်လင်သည့် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂူမာစတာအိုတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

“သခင်အကြီးအကဲ!”

ဖန်းကျန်း ချက်ချင်း အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ထိုသူမှာ မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးတန်းအကြီးအကဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိနေသည်။

အကြီးအကဲက ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ဂူယွဲ့ ချင်းရှု ကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဂူယွဲ့ပေါ် က တကယ့် သားကောင်းကို မွေးမြူထားတာပဲ။ မျိုးနွယ်စုအတွက် အသက်ပေးရဲတဲ့ ဒီလိုစိတ်ထား ရှိနေသရွေ့ ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်စု မကြီးထွားမှာကို ဘာစိုးရိမ်စရာ ရှိသေးလဲ?”

ဖန်းကျန်း သည် ကြီးထွားဆဲ ဖြစ်သေးပြီး၊ ယခင် ဝမ်အာ လုပ်ကြံမှု ဖြစ်ပြီးနောက် မျိုးနွယ်စုက သူ့ကို ကာကွယ်ရန် အကြီးအကဲတစ်ဦးကို လျှို့ဝှက်လိုက်ပါစေခဲ့သည်။

“ဖန်းကျန်း၊ မင်း ဒီတိုက်ပွဲမှာ မပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဝေးကနေ ကြည့်နေလို့ရတယ်။ ဘိုင်နင်းပင်း ပဲ မဟုတ်လား? သူ ဘယ်လောက် ထူးချွန်တယ်၊ အကြီးအကဲအဆင့် စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးတာ ကြာပြီ။ ဟွန့်! အခုကြည့်တော့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ဘယ်လောက်များ ရှိမှာလဲ? ကိုယ့်လက်ကိုယ် ဖြတ်ပစ်တာတောင် တကယ့် အပျိုစင်လုပ်ရပ်ပဲ!”

ဂူယွဲ့ ချင်းရှု က မူလအမြင်ကို ဆက်တင်ပြချင်သော်လည်း အကြီးအကဲ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် မငြင်းဆိုနိုင်ပေ။

သူသည် အငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အသက်ကြီးသူကို လေးစားရမည်၊ အငယ်ကို စောင့်ရှောက်ရမည်။

ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လွယ်လွယ်နှင့် မေးခွန်းထုတ်၍ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။