Chapter 142: ဂူယွဲ့ ချင်းရှု နှင့် ဘိုင်နင်းပင်း (အပိုင်း ၃)

အဝေးတစ်နေရာတွင် ဖန်းကျန်း ရပ်ကြည့်နေသည်။ သူသည် အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲတော့ပေ။

တိုက်ပွဲသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကသာ အနိုင်အရှုံးကို အဆုံးအဖြတ်ပေးတော့မည်။

" သခင် ချင်းရှု၊ တောင့်ခံထားပါ!" ဖန်းကျန်း သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်အထိ စိုးရိမ်နေ၏။ သူဝင်ပါလျှင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်မည်ကို သိသဖြင့် အသံကုန်အော်ဟစ်၍သာ အားပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဖန်းကျန်း ၏အသံကို ကြားလိုက်သကဲ့သို့ ရေခဲဓားမုန်တိုင်းသည် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာပြီး ချင်းရှု ၏ အင်အားဖြင့် ဖိနှိပ်ခံနေရသည်။

"သေစမ်း... ငါ့ရဲ့ မူလအနှစ်သာရတောင် မလုံလောက်တော့ဘူးလား..." ဘိုင်နင်းပင်း သွားကြိတ်လိုက်သည်။ မူလအနှစ်သာရ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနှုန်းက သုံးစွဲနှုန်းကို မမီနိုင်တော့ဘဲ ရေခဲဓားမုန်တိုင်း၏ လည်ပတ်နှုန်းလည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။

မြောက်ပိုင်းအမှောင်ရေခဲဝိညာဉ် ကိုယ်ခန္ဓာသည် မူလအနှစ်သာရကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရရှိစေနိုင်သော်လည်း အဆင့်သုံးတွင် သစ်ပင်ဝိညာဉ်၏ သဘာဝအနှစ်သာရ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းကို မယှဉ်နိုင်သေးပေ။ ဘိုင်နင်းပင်း သာ အဆင့်လေးသို့ ရောက်ရှိခဲ့လျှင် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနှုန်းက သစ်သားနတ်ဝိဇ္ဇာဂူ ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အသက်ရှင်သန်ရေး တိုက်ပွဲတွင် "အကယ်၍" ဆိုသော စကားလုံး မရှိချေ။

အနိုင်ဖြစ်စေ၊ အရှုံးဖြစ်စေ၊ ရလဒ်ကိုသာ လက်ခံရမည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရေခဲဓားမုန်တိုင်း ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ချင်းရှု လည်း ကြီးမားသော အဖိုးအခကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ လှည်းဘီးတိုင်မျှ ထွားကျိုင်းနေသော်လည်း ဘယ်လက်တွင် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းသာ ကျန်တော့ပြီး ညာလက်တွင် သုံးချောင်းသာ ကျန်သည်။ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးလည်း ရေခဲဓားများကြောင့် တစ်ဝက်နီးပါး ဖြတ်တောက်ခံထားရသည်။

သို့သော် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို အချင်းချင်း နီးကပ်စေလိုက်သည်နှင့် သစ်ကိုင်းအသစ်များ လျင်မြန်စွာ ပေါက်ထွက်လာကာ အချင်းချင်း ရစ်ပတ်ဆက်စပ်သွားသည်။

ထိုသစ်ကိုင်းများက သစ်သားလှောင်အိမ်တစ်လုံးကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး ဘိုင်နင်းပင်း ကို အထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။

"သေစမ်း!" ဘိုင်နင်းပင်း သွားကြိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မူလအနှစ်သာရမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ချင်းရှု ၏ သဘောအတိုင်းသာ ခံနေရတော့သည်။

"နိုင်ပြီ!!" အဝေးတွင် ရှိနေသော ဖန်းကျန်း က ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

'ငါ... ဒီမှာပဲ သေရတော့မှာလား...'

ဘိုင်နင်းပင်း ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ လက်ဖဝါးကြီးနှစ်ဖက် တဖြည်းဖြည်း ပိတ်ဆို့လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုလက်နှစ်ဖက်သာ ပူးကပ်သွားလျှင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး သွေးသားအနှစ်များအဖြစ် ကြေမွသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ဖဝါးကြီး၏ အရှိန်သည် ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားပြီး အလယ်တွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချင်းရှု ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ပြဿနာပေါ်လာကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အားရဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင် ထင်ဟပ်လာ၏။

'သေစမ်း... နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်...'

ချင်းရှု ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဆုံးမဲ့ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ အာရုံလုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သစ်သားအဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အူများ၊ အဆုတ်များနှင့် ဆက်သွယ်မှုလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာသည်။ သစ်သားနတ်ဝိဇ္ဇာဂူ ၏ စွမ်းအားသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုနေပြီး သေမင်း၏ တံခါးဝသို့ တွန်းပို့နေသည်။

'မဖြစ်ဘူး... ဒီလိုနဲ့ မပြီးဆုံးနိုင်ဘူး! ငါ့မှာ စိမ်းလန်းနွယ်ပင်ဂူ ရှိသေးတယ်!'

ချင်းရှု သည် ကျန်ရှိသမျှ စိတ်အင်အားကို စုစည်းကာ စိမ်းလန်းနွယ်ပင်ဂူ ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ထူထဲသော စိမ်းလန်းနွယ်ပင်များစွာက သစ်သားလှောင်အိမ်၏ ကြားဟပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဘိုင်နင်းပင်း ထံ ထိုးဝင်တိုက်ခိုက်လာသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ဆင်နွှဲထားရသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်အားမှာ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းနေပြီ။ ထို့အပြင် လှောင်အိမ်အတွင်း နေရာကျဉ်းမြောင်းလွန်းသဖြင့် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် နွယ်ပင်တစ်ပင်က သူ၏ညာခြေထောက်ကို ရစ်ပတ်ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။

"ပြီးပြီ။" ချင်းရှု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် နွယ်ပင်ပေါင်းများစွာကို ထပ်မံစေလွှတ်ကာ အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဘိုင်နင်းပင်း အသက်အန္တရာယ် ရောက်နေသည့် ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ မူလအပေါက်အတွင်းရှိ မူလအနှစ်သာရသည် နောက်ဆုံးတွင် လိုအပ်သည့်ပမာဏအထိ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပြီးသွားသည်။

သူသည် တွေးတောမနေတော့ဘဲ ကျန်ရှိသမျှ မူလအနှစ်သာရအားလုံးကို ရေခဲဓားဂူ ထဲသို့ တစ်ရှိန်ထိုး စီးဆင်းစေလိုက်ပြီး ရေခဲဓားအသစ်တစ်ချောင်းကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ထက်ရှသော ရေခဲဓားက ညာခြေထောက်ကို ချည်နှောင်ထားသည့် စိမ်းလန်းနွယ်ပင်ကို တစ်ချက်တည်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ ဘိုင်နင်းပင်း သည် အလွန်အမင်း အရှက်ရဖွယ်ပုံစံဖြင့် လှိမ့်ထွက်သွားကာ နွယ်ပင်ပေါင်းများစွာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကပ်သီကပ်သပ် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

နွယ်ပင်များက မြေပြင်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားရာ မြေသားများ လွင့်စင်ကုန်ပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရင်း ရေခဲဓားကိုသာ အားကိုးကာ အသည်းအသန် ခုခံနေခဲ့သည်။

စိမ်းလန်းနွယ်ပင်များသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လာသဖြင့် သူသည် ရေခဲပါးလွှာတစ်ချပ်ပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ အန္တရာယ်များလှသည်။ အမှားတစ်ချက်သာ ဖြစ်သွားပါက နွယ်ပင်များ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ချက်ချင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

သေမင်း၏ ဖိအားအောက်တွင် သူ၏ အလားအလာအားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရှောင်တိမ်းလှုပ်ရှားမှုများမှာ ပို၍ မြန်ဆန်တိကျလာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ နွယ်ပင်များကြောင့် လဲကျသွားသော်လည်း အန္တရာယ်မှ အမြဲလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ရေခဲဓားများက စိမ်းလန်းနွယ်ပင်များကို တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ဖြတ်တောက်နေသဖြင့် နွယ်ပင်အရေအတွက်လည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။

ချင်းရှု က နွယ်ပင်အသစ်များ မဖန်တီးချင်၍ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝအနှစ်သာရအားလုံးကို သူ စုပ်ယူသုံးစွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

လေထုထဲတွင် သဘာဝအနှစ်သာရများ ဆက်လက်စုဝေးနေသော်လည်း အလွန်ပါးလွှာနေသဖြင့် စိမ်းလန်းနွယ်ပင်ဂူ ၏ လိုအပ်ချက်ကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်တော့ပေ။

ထို့ထက် ဆိုးရွားသည့် သတင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

သစ်သားနတ်ဝိဇ္ဇာဂူ ၏ စွမ်းအားက ချင်းရှု ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝဝါးမျိုသွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူ၏ အသိစိတ်ကိုပင် စတင်လွှမ်းမိုးလာသည်။

ချင်းရှု ၏ အသိစိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာပြီး အချို့အချိန်များတွင် လုံးဝ အသိလစ်သွားသည်။

သေခြင်း၏ အငွေ့အသက်က သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာသည်။

'ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်တော့မှာလား... မဖြစ်ဘူး...'

သူသည် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ကျန်ရှိသမျှ စိတ်အင်အားကို စုစည်းပြီး ဘိုင်နင်းပင်း ကို သတ်ဖြတ်ရန် နောက်ဆုံးအင်အားဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မမြင်နိုင်တော့ပေ။

သစ်သားနတ်ဝိဇ္ဇာဂူ က သူ၏ မျက်လုံးများကို အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးထားပြီးဖြစ်သည်။

သူ မကြားနိုင်တော့ပေ။

နားများသည်လည်း အလှဆင်ပစ္စည်းသက်သက်သာ ကျန်တော့သည်။

ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသော အာရုံမှာ ထိတွေ့ခံစားမှုသာ ဖြစ်သည်။

ဘိုင်နင်းပင်း ၏ ပြန်လည်ခုခံမှုကို အခြေခံ၍ အကွာအဝေးနှင့် တည်နေရာကို ခန့်မှန်းကာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုက အရာထင်ခဲ့သည်။

နွယ်ပင်တစ်ပင်က ဘိုင်နင်းပင်း ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ဖမ်းဆုပ်ကာ မြေပြင်မှ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

နွယ်ပင်က တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုတင်းကျပ်လာသည်။

ဘိုင်နင်းပင်း အသက်ရှူရခက်ခဲလာသည်။ ပါးစပ်ဟဖို့ပင် မတတ်နိုင်တော့။

သူနှင့် ချင်းရှု နှစ်ဦးစလုံးသည် သေခြင်းဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်နေကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်းယွမ် က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသည့် တိုက်ပွဲကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားပြီ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးဖွင့်လျက် သေနေသော အလောင်းငါးလောင်း လဲလျောင်းနေသည်။

ထိုသူများအားလုံးမှာ ဘိုင် မျိုးနွယ်စု၏ ဂူမာစတာများ ဖြစ်ကြသည်။

ကိုယ်ဖျောက်အကြေးခွံဂူ ကို အသုံးပြု၍ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ လရောင်ဂူ ၏ စွမ်းအား၊ ဝက်နှစ်ကောင်စာ ခွန်အားနှင့် နှစ်ပေါင်းငါးရာ အတွေ့အကြုံတို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဖန်းယွမ် သည် ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသနိုင်ခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက ချင်းရှု အား ရွာသို့ ပြန်မည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် ဝေးကွာသွားပြီးနောက် ကိုယ်ဖျောက်အကြေးခွံဂူ ကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကို ဖျောက်ကွယ်ကာ စစ်မြေပြင်တစ်ဝိုက် လှည့်ပတ်ပြီး မန်ရှီ နှင့် ရှုံလီ တို့ သေဆုံးခဲ့သည့် နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။