အခန်း ၈ — အရာဝတ္ထုတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပေမယ့် လူတွေကတော့ ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြပါတယ်

ကျောင်းတော်ဘေးတွင် ဂူခန်းမတစ်ခု ရှိသည်။

ထိုဂူခန်းမသည် အလွန်ကြီးမားခြင်းမရှိပေ။

ဧရိယာအားဖြင့် စတုရန်းမီတာ ၆၀ ခန့်သာ ရှိသည်။

ဂူမာစတာ တစ်ယောက်၏ လေ့ကျင့်ရေးလမ်းကြောင်းတွင် —

ဂူသည် အင်အားရရှိရန် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သင်တန်းပြီးဆုံးသည်နှင့် လူငယ်များအားလုံးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဂူခန်းမဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားကြသည်။

“တန်းစီကြပါ။ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဝင်ရမယ်!”

အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂူခန်းမအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော လူများလည်း ရှိနေသည်။

လူငယ်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်ကာ ကိုယ်ပိုင်ဂူကို ရွေးချယ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် —

ဖန်းယွမ် ၏ အလှည့်ရောက်လာသည်။

ဤဂူခန်းမသည် ထူးခြားသောနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

နံရံလေးဘက်လုံးတွင် အပေါက်များစွာ ရှိပြီး ထိုအပေါက်တိုင်းအတွင်းတွင် ထပ်မံ၍ လေးထောင့်ပုံစံ အကွက်များ ပြုလုပ်ထားသည်။

အချို့အပေါက်များသည် ကြီးမားပြီး အချို့မှာ သေးငယ်သည်။

ကြီးမားသောအပေါက်များသည် မြေအိုးတစ်လုံးစာခန့်သာ ရှိပြီး သေးငယ်သောအပေါက်များမှာ လက်သီးတစ်လုံးစာခန့်သာ ရှိသည်။

ထိုအပေါက်များအတွင်းတွင်—

ကျောက်အင်တုံများ၊

ကျောက်စိမ်းပန်းကန်များ၊

မြက်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော လှောင်အိမ်များ၊

မြေအိုးများ…

စသည့် ကွန်တိန်နာမျိုးစုံ ရှိနေသည်။

ထိုအရာများထဲတွင် ဂူအမျိုးမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

တချို့ဂူများသည် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

တချို့ဂူများကတော့—

“ကျစ်ကျစ်…”

“ကလစ်ကလစ်…”

“ရှဲရှဲ…”

ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေကြသည်။

အသံအားလုံး ပေါင်းစည်းလိုက်သောအခါ—

အသက်ရှင်နေသော သတ္တဝါများ၏ သံစုံတီးသေရည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

“ဂူတွေမှာလည်း အဆင့် ၉ ဆင့် ရှိတယ်။”

“ဒါဟာ ဂူမာစတာတွေရဲ့ အဆင့် ၉ ဆင့်နဲ့ တူညီတယ်။”

ဖန်းယွမ် သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အားလုံးကို နားလည်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာက ဂူအားလုံးကတော့ ပထမအဆင့် ဂူတွေချည်းပဲ…”

ပုံမှန်အားဖြင့်—

ပထမအဆင့် ဂူမာစတာ များသည် ပထမအဆင့်ဂူများကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။

ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်ဂူများကို အသုံးပြုလိုပါက အလွန်ကြီးမားသော အခက်အခဲနှင့် စွမ်းအားကုန်ကျမှုကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဂူတိုင်းကို အစာကျွေးရန် လိုအပ်သည်။

အဆင့်မြင့်ဂူများ၏ အစာကုန်ကျစရိတ်သည် အဆင့်နိမ့်ဂူမာစတာများအတွက် မတတ်နိုင်သော အရာဖြစ်တတ်သည်။

ထို့ကြောင့် အထူးအခြေအနေမရှိပါက—

ဂူမာစတာအသစ်များသည် ပထမဆုံးအနေနှင့် ပထမအဆင့်ဂူတစ်ကောင်ကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည်။

ပထမဆုံး သန့်စင်မွေးမြူသော ဂူသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။

၎င်းသည် ဂူမာစတာ၏ —

အဓိကဂူ (Vital Gu)

ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ထိုဂူနှင့် ဂူမာစတာ၏ အသက်သည် ဆက်စပ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုဂူသေဆုံးသွားပါက—

ဂူမာစတာကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှု ခံရမည်ဖြစ်သည်။

“မူလကတော့…”

“ပန်းသေရည်ဘုန်းကြီး ရဲ့ အရက်ပိုးဂူကို ရှာတွေ့ပြီး အဲဒါကို အဓိကဂူအဖြစ် မွေးမြူချင်ခဲ့တာ…”

ဖန်းယွမ် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် အခုထိ သူ့အရိုးတောင် မတွေ့သေးဘူး…”

“ဘယ်အချိန်မှ ရှာတွေ့မလဲ မသိဘူး…”

“တခြားသူတစ်ယောက်က အရင်တွေ့သွားနိုင်တယ်…”

“အန္တရာယ်မယူတာက ပိုကောင်းမယ်…”

“အခုတော့ လမင်းအလင်းဂူကိုပဲ ရွေးရတော့မယ်…”

သူသည် ဘယ်ဘက်နံရံတစ်လျှောက် လျှောက်သွားသည်။

အပေါ်ဆုံးအလွှာတွင် ငွေရောင်ပန်းကန်များ တန်းစီထားသည်။

ပန်းကန်တစ်ခုစီအတွင်းတွင် ဂူတစ်ကောင်စီ ရှိသည်။

ထိုဂူများသည်—

ကြည်လင်တောက်ပသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး လခြမ်းပုံစံ ဖြစ်သည်။

အပြာရောင်ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်စိတ်နှင့် တူသည်။

ဤဂူများကို —

လမင်းအလင်းဂူ (Moonlight Gu)

ဟု ခေါ်သည်။

၎င်းသည် ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်၏ ထူးခြားသော ဂူဖြစ်သည်။

တခြားနေရာများတွင် မတွေ့နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ဂူယွဲ့ မျိုးနွယ်၏ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဖန်းယွမ် သည် ဂူတစ်ကောင်ကို အေးဆေးစွာ ရွေးလိုက်သည်။

လမင်းအလင်းဂူသည် အလွန်ပေါ့ပါးသည်။

စာရွက်တစ်ရွက်၏ အလေးချိန်နီးပါးသာ ရှိသည်။

သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ထားလိုက်သောအခါ—

၎င်းကို ဖြတ်ပြီး လက်ဖဝါး၏ လိုင်းများကိုတောင် မြင်နိုင်သည်။

သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက်—

သူသည် လမင်းအလင်းဂူကို အိတ်ထဲထည့်ကာ ဂူခန်းမမှ ထွက်လာသည်။

တခြားသူများဆိုလျှင်—

ဂူရပြီးတာနှင့် အိမ်ပြန်ကာ ချက်ချင်း သန့်စင်မွေးမြူကြမည်။

ဒါပေမယ့် ဖန်းယွမ် ကတော့ မလုပ်သေးပေ။

သူ့စိတ်ထဲတွင်—

အရက်ပိုးဂူ အကြောင်းသာ ရှိနေသည်။

အရက်ပိုးဂူသည် လမင်းအလင်းဂူထက် အဆပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးကြီးသည်။

ဂူခန်းမမှ ထွက်လာပြီးနောက်—

ဖန်းယွမ် သည် တိုက်ရိုက် သေရည်ဆိုင်ဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်၊ အိုဟောင်းသေရည်အိုး နှစ်အိုးပေးပါ။”

သူသည် အိတ်ထဲမှ ကျန်ရှိသော မူလကျောက်တုံးအပိုင်းအစများကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

ဤရက်များအတွင်း သူသည် နေ့တိုင်း သေရည်ဝယ်ခဲ့သည်။

ပြီးနောက် ရွာအစပ်သို့သွားကာ—

အရက်ပိုးဂူ ပေါ်လာစေရန် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။

မူလကျောက်တုံးများသည် ဒီကမ္ဘာ၏ ငွေကြေးဖြစ်သည်။

ကုန်ပစ္စည်းတန်ဖိုးကို တိုင်းတာရန် အသုံးပြုသလို—

ဂူမာစတာများ၏ လေ့ကျင့်မှုအတွက်လည်း အရေးကြီးသော အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။

လုံလောက်သော မူလကျောက်တုံးများ ရှိပါက—

လေ့ကျင့်မှုမြန်နှုန်းကို အလွန်တိုးမြှင့်နိုင်သည်။

“မနက်ဖြန်ဆို သေရည်ဝယ်ဖို့ မူလကျောက်တုံး မရှိတော့ဘူး…”

“ဒါပေမယ့် အရက်ပိုးဂူကလည်း မပေါ်လာသေးဘူး…”

“လမင်းအလင်းဂူကိုပဲ အဓိကဂူအဖြစ် သန့်စင်ရတော့မလား…”

ဖန်းယွမ် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင်—

နောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

“အစ်ကို…”

“မင်း တကယ် သေရည်ဆိုင်သွားပြီး အရက်ဝယ်ခဲ့တာပဲလား?”

“လာပါ။ ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးက မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်။”

ဂူယွဲ့ ဖန်းကျန်း ဖြစ်သည်။

ဖန်းယွမ် ရပ်လိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တစ်လပဲ ကြာခဲ့သော်လည်း—

လူတွေက ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

နိုးထခြင်းအခမ်းအနားပြီးနောက်—

အစ်ကို ဖန်းယွမ် သည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဉာဏ်ကြီးရှင်” ဆိုသော နာမည် ပျက်သွားခဲ့သည်။

ညီ ဖန်းကျန်း ကတော့—

ကြယ်အသစ်တစ်လုံးလို တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာခဲ့သည်။

ဖန်းကျန်း အတွက်တော့ ဒီပြောင်းလဲမှုသည် ဘဝတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသလို ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူသည် လူတိုင်း၏ အရိပ်အောက်တွင် နေခဲ့ရသည်။

အခုတော့—

လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အားကျမှုကို ခံနေရသည်။

သို့သော်—

ဒီအရာကို အသားကျဖို့ ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် အစ်ကိုဖြစ်သူ ဖန်းယွမ် ကို အမြဲသတိရနေသည်။

“အစ်ကို ဒီလိုအာရုံစိုက်ခံရတာကို ဘယ်လိုခံနိုင်ခဲ့တာလဲ…”

သူသည် အစ်ကို၏ အေးစက်သောပုံစံကို လိုက်တုပရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

မိန်းကလေးတစ်ယောက် အော်လိုက်ရုံနဲ့တောင် သူ့မျက်နှာနီရဲသွားတတ်သည်။

အခုတော့ သူသည် ဖန်းယွမ် ကို သေရည်အိုးကိုင်ထားပြီး ဆံပင်ရှုပ်၊ အဝတ်အစားမသပ်မရပ်ဖြင့် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သက်သာရာရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အစ်ကို…”

“ဒီလို ဆက်မသောက်နဲ့တော့…”

“မင်းကို စိတ်ပူနေတဲ့သူတွေ ရှိတယ်…”

ဖန်းယွမ် သည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြပေ။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြသည်။

ဖန်းကျန်း ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပပြီး ပြတ်သားနေသည်။

ဖန်းယွမ် ၏ မျက်လုံးများကတော့—

နက်ရှိုင်းသော ရှေးဟောင်းရေကန်တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုအကြည့်ကို ခံရသောအခါ—

ဖန်းကျန်း သည် မသိမသာ မျက်လုံးလွှဲလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ဆိုးသွားသည်။

“ဘာလို့လဲ?”

“ငါ အခု ပြောင်းလဲသွားပြီလေ…”

“ဘာလို့ အစ်ကိုကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲရတာလဲ?”

သူသည် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ဖန်းယွမ် သည် အဝေးသို့ လျှောက်သွားနေပြီ။

“ဘာကြည့်နေတာလဲ?”

“လိုက်ခဲ့…”

ဖန်းကျန်း ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖိအားတစ်မျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အတွင်းက စုဆောင်းထားသော အင်အားသည် ထွက်ပေါက်မရတော့သလို ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်—

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အစ်ကိုနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့—

သူ၏ခေါင်းသည် အရင်လို မငုံတော့ပေ။

သူသည် နေရောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။

သို့သော် သူ၏ခြေထောက်များကတော့—

အစ်ကို ဖန်းယွမ် ၏ အရိပ်ပေါ်တွင်ပင် နင်းလျှောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။