အခန်း ၈၈ — အာဏာပြမှုအစနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖိနှိပ်ခြင်း

နှင်းတောထဲတွင်—

လူငါးယောက်ပါသည့် အဖွဲ့ငယ်တစ်ခု ပြေးလွှားနေကြသည်။ ဂူယွဲ့ ကျောင်းစန် သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး—

“ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့တာဝန်က ‘အေးခဲပုပ်ဆွေးမြေ’ ကို စုဆောင်းရမှာပဲ…”

“လုပ်ရတာ လွယ်တယ်ဆိုပေမယ့် အချိန်တော့ အတော်ပေးရလိမ့်မယ်…”

“ဒါကြောင့် အရှိန်မြှင့်ရမယ်…”

“အားလုံး ငါ့နောက်ကိုသာ လိုက်ခဲ့ကြ…”

“နောက်ကျမကျန်ခဲ့ဖို့ သတိထားကြ…”

“ဖန်းယွမ်၊ မင်း မလိုက်နိုင်ဘူးဆိုရင် ချက်ချင်း ပြောလိုက်ပါ…”

“နောက်ကျကျန်မနေခဲ့စေနဲ့…”

“စိတ်မပူပါနဲ့…”

“ဖန်းယွမ်၊ မင်း မလိုက်နိုင်တော့ရင် ပြောနော်…”

“အားမနာနဲ့…”

“မင်းက အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူသစ်ပဲဟာ…”

“ငါတို့ မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ…”

ဂူယွဲ့ ကျောင်းစန် က အလွန်ရင်းနှီးဖော်ရွေဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက်ပြောသည်။

ဖန်းယွမ် က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အခြားအဖွဲ့ဝင်သုံးယောက်က အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ကောင်းကင်မှာ လင်းထိန်နေဆဲသာ ရှိသေးသည်။

ကျောင်းစန် အနေဖြင့် ထိုသို့ပြောရန် လုံးဝမလိုအပ်ချေ။

အမှန်တွင်—

သူသည် ဖန်းယွမ် ကို စတင်တွေ့ဆုံချိန်ကတည်းက အာဏာပြချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အခြားသုံးယောက်လုံးလည်း အတွင်းစိတ်တွင် ထိုအရာကို သိနေကြသည်။

သို့သော် မည်သူမှ ထုတ်မပြောကြ။

အဖွဲ့အစည်းများအတွင်း ဤကဲ့သို့ အာဏာပြမှုမျိုးမှာ အလွန်ပင် ရိုးအီနေချေပြီ။

အဖွဲ့ဝင်သစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတိုင်း—

အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိတို့၏ အာဏာစက်ကို ပြသတတ်ကြသည်။

အသစ်ဝင်လာသူ၏ မာနကို ချိုးနှိမ်ခြင်းဖြင့်—

နောင်တွင် အမိန့်ပေးရန်နှင့် ထိန်းချုပ်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

“သွားကြမယ်…”

ကျောင်းစန် သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး—

ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် ပထမဆုံး ပြေးထွက်သွားသည်။

ဖန်းယွမ် ၏ မျက်လုံးများက တစ်ချက်မျှ တောက်ပသွားသည်။

သူသည် အခြားသုံးယောက်နှင့် တူညီသော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ပြေးလိုက်ကာ—

သူတို့နောက်သို့ ကပ်လိုက်ပါသွားသည်။

ဝါးဖိနပ်များမှာ နှင်းထုပေါ်တွင် နင်းဖြတ်သွားရင်း—

နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

တောင်လမ်းမှာ အဖုအထစ် အတားအဆီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပြေးလွှားလှုပ်ရှားရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

အထူးသဖြင့် ထူထဲသော နှင်းလွှာများ ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့်—

ဟန်ချက်ပျက်ကာ လဲကျရန် ပို၍လွယ်ကူသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင်—

နှင်းအောက်တွင် ထက်မြက်သော ကျောက်စိမ်းများ ရှိနေနိုင်သကဲ့သို့—

သို့မဟုတ် တွင်းချိုင့်များ ရှိနေမလား—

မည်သူမျှ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။

အကယ်၍ မုဆိုးတစ်ဦး၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ခြေချမိပါက—

ပို၍ပင် ကံဆိုးလိမ့်မည်။

ဤကမ္ဘာတွင် ရှင်သန်နေထိုင်ရသည်မှာ လွန်စွာခက်ခဲလှသည်။

ခရီးသွားလာခြင်းမှာ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ရိုးရှင်းဟန်ရှိသော်လည်း—

အမှန်စင်စစ်တွင် အတွေ့အကြုံနှင့် များစွာသက်ဆိုင်နေသည်။

အဖွဲ့ဝင်သစ် အများအပြားမှာ ဤအချက်ကြောင့် ဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရလေ့ရှိကြသည်။

ကြာရှည်သော လေ့ကျင့်မှု၊

အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ—

အတွေ့အကြုံ ပြည့်ဝနေသော ဂူမာစတာ တစ်ယောက်သာလျှင်—

ဤအန္တရာယ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်ကွင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အေးစက်လှသော ဆောင်းလေမှာ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်တိုးဝှေ့လာသည်။

ဖန်းယွမ် သည် နှင်းတောကို ဖြတ်သန်းကာ အရှိန်မပျက် ပြေးနေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် သွက်လက်စွာ ခုန်လွှားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အကွာအဝေးရှည်ကို ပြေးဖြတ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တက်တက်ကြွကြွ တောင်တက်သကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ—

ကျောင်းစန် နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ချင်းမော်တောင် တစ်ခွင်လုံးမှာ နှင်းဖွေးဖွေးတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိသည်။

သစ်ပင်များစွာမှာလည်း အရွက်တစ်ရွက်မျှ မကျန်တော့ဘဲ—

အကိုင်းများသာ ထီးထီးကျန်နေကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ရှဥ့်များ သို့မဟုတ် တောသမင်ငယ်များမှာ—

ဤလူများကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး—

အလန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားတတ်ကြသည်။

မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင်—

ကျောင်းစန် သည် သူရည်မှန်းထားသော နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။

သူသည် လှည့်ကြည့်ကာ ဖန်းယွမ် ကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ပြုံး၍ ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။

“ကောင်းတယ်!”

“ဒီနှစ်ရဲ့ ချန်ပီယံဆိုတာ တကယ်မမှားဘူး…”

“ငါ့နောက်ကို တစ်ဖဝါးမကွာ လိုက်နိုင်တာပဲ…”

ဖန်းယွမ် က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အာဏာပြမှုမျိုးကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

အမှန်တကယ်တွင် နှင်းတောထဲ၌ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးခြင်းမှာ—

အဖွဲ့ငယ်များကြားတွင် “ရိုးရာအစဉ်အလာ” တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေချေပြီ။

အဖွဲ့ငယ်အများစုမှာ ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး—

အဖွဲ့ဝင်သစ်၏ မာန်မာနကို ဖိနှိပ်တတ်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်စောင့်နေကြသည်။

ကျန်အဖွဲ့ဝင်သုံးယောက် ရောက်လာသည်အထိ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။

“ဟူး… ဟူး… ဟူး…”

သူတို့မှာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။

နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစများ စို့နေပြီး—

မျက်နှာများမှာလည်း နီမြန်းလျက် ရှိသည်။

ခါးကို လက်ထောက်ကာ အမောဖြေနေကြပြီး—

နောက်ဆုံးရောက်လာသူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာထိုင်ချလိုက်မိသည်။

ကျောင်းစန် က သူတို့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်ပြောဆိုသည်။

“မတ်မတ်ရပ်!”

“ငါ့မျက်နှာကို အရှက်ခွဲနေကြတာလား?”

“ဖန်းယွမ် ကို ကြည့်စမ်းဦး…”

“ပြီးရင် မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ပြန်ကြည့်ကြစမ်း…”

“ဟွန့်…”

“ဒီအလုပ်ပြီးရင် ပြန်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သုံးသပ်ကြ!”

အဖွဲ့ဝင်သုံးယောက်မှာ ချက်ချင်း မတ်မတ်ရပ်လိုက်ကြသော်လည်း—

ခေါင်းကိုတော့ ငုံ့ထားကြသည်။

သူတို့မှာ ကျောင်းစန် ၏ ဆူပူမှုကို ခံရသဖြင့်—

ခေါင်းမော့ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြတော့ချေ။

သို့သော် ဖန်းယွမ် အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“တကယ် ထူးဆန်းလိုက်တာ…”

“ဒီ ဖန်းယွမ် က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အတွေ့အကြုံရှိနေတာလဲ?”

“သူ လဲသွားတာ တစ်ခါတောင် မတွေ့လိုက်ဘူး…”

“အို…”

“ငါတို့က သာမန်လူတွေပဲကို…”

“ဒီလို ပါရမီရှင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ?”

“ဟွန့်…”

“ငါတို့က တခြားလူကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြည့်နေရင်းနဲ့—”

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ကွဲသွားတာပဲ…”

“ဒီကောင်…”

“အင်း… လုံလောက်ပြီ၊ စိတ်ဓာတ်ပြန်စုကြ…”

ကျောင်းစန် က ရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ဒီချိုင့်ငယ်လေးက ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းနေရာပဲ…”

“အဲဒီထဲမှာ ငါတို့စုဆောင်းရမယ့် အေးခဲပုပ်ဆွေးမြေ တွေ အများကြီးရှိတယ်…”

“ဒီနေရာမှာ ခွဲပြီး တူးကြမယ်…”

“တစ်နာရီကြာရင် ဒီမှာ ပြန်ဆုံမယ်…”

“ကုန်းကျင်း၊ ကိရိယာတွေ ဝေပေးလိုက်…”

ကျောင်းစန် စကားအဆုံးတွင်—

ဂူယွဲ့ ကုန်းကျင်း ဟု အမည်ရသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာသည်။

သူသည် လက်ဖဝါးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အဝါရောင်အလင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး—

သူ့လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျလာသည်။

အဝါရောင်အလင်းတန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး—

သူ၏ ဂူပိုးပုံစံကို ပြသလာသည်။

ရွှေရောင်ကျောရှိသော ဖားတစ်ကောင်။

ထိုရွှေရောင်ဖားမှာ အတော်ပင် ဝဖြိုးနေပြီး—

ကြီးမားသော နှင်းဖြူရောင် ဝမ်းဗိုက်ရှိသည်။

ထိုကြီးမားသော ဝမ်းဗိုက်ကြောင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ—

လေထိုးထားသော ဘောလုံးတစ်လုံးသဖွယ် ထင်ရသည်။

ဖား၏ ပါးစပ်နှင့် မျက်လုံးများသည်လည်း—

ထိုဝမ်းဗိုက်ကြောင့် ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိတင်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ—

တစ်နေရာတည်းသို့ စုပြုံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဖန်းယွမ် ၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားသည်။

သူသည် ဤဂူပိုးကို ချက်ချင်း မှတ်မိခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အဆင့် ၂ ဂူပိုး—

ဝမ်းကြီးဖားဂူ (Large Belly Frog) ဖြစ်သည်။

မကြာမီ—

ကုန်းကျင်း ၏ လက်ဖဝါးမှ အနီရောင်သံမဏိ မူလအနှစ်သာရစများ ထွက်ပေါ်လာပြီး—

ဖားက စုပ်ယူလိုက်သည်။

“ကွက်!”

ဝမ်းကြီးဖားဂူ က တစ်ချက် အော်လိုက်ပြီး—

ပါးစပ်မှ သံဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။

သံဂေါ်ပြားမှာ လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားပြီး—

ချက်ချင်းပင် အရွယ်အစား ကြီးမားလာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း—

၎င်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာပြီး—

လူတစ်ဝက်အရွယ်ရှိသော သံဂေါ်ပြားကြီးတစ်ချောင်း ဖြစ်လာချေပြီ။

“ကွက်! ကွက်! ကွက်!”

၎င်းက ဆက်တိုက်ဆိုသလို အော်မြည်နေသည်။

တစ်ခါအော်တိုင်း ကိရိယာတစ်ခုစီ အန်ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်—

လူအားလုံးရှေ့ရှိ နှင်းမြေပေါ်တွင် သံဂေါ်ပြားငါးချောင်းနှင့် သစ်သားသေတ္တာငါးလုံး ရှိလာသည်။

သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးစီတွင် ထမ်းရန် ကြိုးနှစ်ချောင်းစီ ပါရှိသည်။

ဂူမာစတာ တစ်ဦးအတွက် ဂူပိုးများကို ကျွေးမွေးပြုစုရခြင်းမှာ—

ကြီးမားသော ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဂူပိုးအရေအတွက်ကို ကန့်သတ်ထားရလေ့ ရှိသည်။

အစပိုင်းအဆင့်များတွင်—

မတူညီသော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများနှင့်—

ပြဿနာပေါင်းစုံကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဂူမာစတာများမှာ မကြာခဏဆိုသလို အဖွဲ့အလိုက် လှုပ်ရှားကြရသည်။

အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုအတွင်း—

စူးစမ်းလေ့လာရေး တာဝန်ယူသူ ရှိသည်။

တိုက်ခိုက်ရေး တာဝန်ယူသူ ရှိသည်။

ကာကွယ်ရေး တာဝန်ယူသူ ရှိသည်။

ကုသရေး တာဝန်ယူသူ ရှိသည်။

ထောက်ပံ့ရေး တာဝန်ယူသူလည်း ရှိသည်။

ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သော ကုန်းကျင်း မှာ—

ထောက်ပံ့ရေးဂူမာစတာ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ ထိန်းချုပ်ထားသော ဝမ်းကြီးဖားဂူ မှာ ထောက်ပံ့ရေးဂူပိုးဖြစ်ပြီး—

၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ပစ္စည်းများစွာ သိမ်းဆည်းနိုင်သော နေရာလွတ်တစ်ခု ပါရှိသည်။

အမှန်တကယ်တွင်—

ဂူပိုးတိုင်း၌ အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက် ကိုယ်စီရှိကြသည်။

ဝမ်းကြီးဖားဂူ ၏ အားနည်းချက်မှာ—

သိုလှောင်နိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ထားရုံသာမက—

ပစ္စည်းတစ်ခု အန်ထုတ်တိုင်း တစ်ကြိမ် အော်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအသံမှာ အတော်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

အထူးသဖြင့် ဂူမာစတာ တစ်ဦးမှာ တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် ပုန်းအောင်းနေရချိန်—

ကျွမ်းကျင်စွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက—

မိမိရှိရာ တည်နေရာကို ဖော်ထုတ်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်စေနိုင်သည်။

နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက်မှာ—

ဝမ်းကြီးဖားဂူ မှာ အခြားဂူပိုးများကို သိမ်းဆည်း၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့အပြင် အဆိပ်ဒဏ်ကိုလည်း မခံနိုင်သဖြင့်—

အဆိပ်ရှိသော ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန် မသင့်တော်ချေ။

ကိရိယာများ ဝေငှပြီးနောက်—

အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးစီတွင် သံဂေါ်ပြား တစ်ချောင်းနှင့် သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးစီ ရှိလာသည်။

“သွားကြမယ်…”

ကျောင်းစန် က လက်ဝှေ့ပြကာ—

အဖွဲ့ကို ချိုင့်ထဲသို့ ဦးဆောင်လိုက်သည်။

ဖန်းယွမ် သည် သံဂေါ်ပြားကို ကိုင်ဆွဲပြီး—

သစ်သားသေတ္တာကို ထမ်းကာ—

အခြားဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

“တကယ်တော့ သူက အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ လူသစ်ပါပဲ…”

“အဲဒီလို တစ်ဟုန်ထိုး ဇွတ်ဝင်သွားတာလား…”

“ဟဲဟဲ…”

“အေးခဲပုပ်ဆွေးမြေ စုဆောင်းရတာကို ဒီလောက် လွယ်မယ် ထင်နေတာလား?”

“သေသေချာချာ မခွဲခြားတတ်ရင် သာမန်မြေကိုပဲ တူးမိပြီး—”

“အချိန်ရော လူရော အလကားဖြစ်ကုန်မှာ…”

“အမှန်တော့ ခွဲခြားရတာ အတော်ခက်တယ်…”

“အေးခဲပုပ်ဆွေးမြေ ရဲ့ အရောင်က သာမန်မြေနဲ့ အတော်လေး ဆင်တူတာ…”

“အထူးသဖြင့် နှင်းတွေအောက်မှာဆို ပိုခက်သွားပြီ…”

“အသစ်တွေကတော့ ကံပေါ်ပုံချပြီး တူးရုံပဲ ရှိတာပေါ့…”

အဖွဲ့ဝင်သုံးယောက်မှာ ဖန်းယွမ် ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း—

စိတ်ထဲတွင် လှောင်ရယ်နေကြသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်—

သူတို့သည် ဖန်းယွမ် ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ကြသည်။

သူ့သေတ္တာထဲတွင် အေးခဲပုပ်ဆွေးမြေ များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

ကျောင်းစန် အပါအဝင်—

သူတို့၏ သေတ္တာများထဲတွင် အေးခဲပုပ်ဆွေးမြေ မှာ တစ်ဝက်ပင် မပြည့်ချေ။

ဖန်းယွမ် ၏ ရလဒ်ကို မြင်သောအခါ—

သူတို့မှာ မိမိတို့ ရလဒ်ကို ပြသရန်ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဒါတွေ အကုန်လုံး အေးခဲပုပ်ဆွေးမြေ တွေပဲ!”

အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက်—

ပို၍ပင် အံ့ဩသွားရသည်။

“ဖန်းယွမ်…”

“မင်း ဒီလောက်များတဲ့ အေးခဲမြေကို ဘယ်လို စုဆောင်းနိုင်တာလဲ?”

အမျိုးသမီး အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖန်းယွမ် ၏ မျက်ခုံးများ တစ်ချက် ပင့်တက်သွားသည်။

နှင်းများမှ အလင်းပြန်မှုက သူ့မျက်လုံးများတွင် ထင်ဟပ်နေပြီး—

တည်ငြိမ်သော အကြည့်မျိုးကို ပြသနေသည်။

သူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး—

“ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ က အရင်က သင်ဖူးတယ်…”

“အေးခဲပုပ်ဆွေးမြေ ဆိုတာက—”

“နှင်းက ရွှံ့မြေကို အေးခဲစေပြီး ဖြစ်လာတဲ့ မြေဩဇာတစ်မျိုးပဲ…”

“အနက်ရောင်ထဲမှာ ခရမ်းရောင် သန်းနေတတ်တယ်…”

“အမှန်တော့ အနံ့က အတော်ဆိုးတာပဲ…”

“ဒါပေမဲ့ နှင်းတွေက အေးခဲထားတာကြောင့် အနံ့ကို မခံစားရဘူး…”

“ဒါက နံစော်လေအဆီပိုးဂူ ရဲ့ အစာလည်း ဖြစ်တယ်…”

“တစ်ဖက်မှာလည်း အလွန် မြေဩဇာကောင်းတာ…”

“သီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးတဲ့အခါ မြေဩဇာအနေနဲ့ အသုံးပြုလေ့ရှိတယ်…”

“မျိုးနွယ်စုက ဒီတာဝန်ပေးတာက—”

“ဖြစ်နိုင်တာက မြေအောက်ဂူထဲမှာသုံးပြီး—”

“လမင်းသစ်ခွပန်း တွေကို ပြုစုဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်…”

သူ့စကားများကြောင့်—

ကျန်ရှိသော လေးယောက်လုံးမှာ မှင်သက်မိသွားကြသည်။

“ဒီအချက်တွေက ကျောင်းတော်မှာ သင်ပေးတာ အမှန်ပဲ…”

“ဒါပေမဲ့ စာတွေ့နဲ့ လက်တွေ့ ချိတ်ဆက်ဖို့က မလွယ်ဘူးလေ…”

“ဖန်းယွမ် က အရင်က စုဆောင်းဖူးလို့လား?”

အဖွဲ့ဝင်များမှာ အချင်းချင်း အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဂူယွဲ့ ကျောင်းစန် ၏ အကြည့်များက စူးရှလာသည်။

သူ ပြောလိုက်သည်။

“လုပ်နိုင်သားပဲ ဖန်းယွမ်…”

သူက ချီးကျူးစကား ဆိုနေသော်လည်း—

အမြဲတမ်းလိုလို နွေးထွေးနေသော သူ၏ အပြုံးမှာ—

ယခုအခါ အတန်ငယ် ဟန်ဆောင်နေရသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကျောင်းစန် က ကျန်အဖွဲ့ဝင်များကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါတို့တာဝန် ပြီးဆုံးပြီ…”

“အားလုံး ကိရိယာတွေကို ကုန်းကျင်း ဆီ ပြန်ပေးလိုက်ကြ…”

“ပြန်ကြမယ်…”

သူတို့ ရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင်—

နေ့လယ်ခင်းသို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ။

လူငါးယောက်လုံး ပြည်တွင်းရေးခန်းမမှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာကြသည်။

ကျောင်းစန် က သူတို့ရရှိခဲ့သော မူလကျောက် ခြောက်လုံးကို ခွဲဝေပေးသည်။

သူက နှစ်လုံး ယူလိုက်ပြီး—

ကျန်အဖွဲ့ဝင်များမှာ တစ်လုံးစီ ရရှိကြသည်။

မူလကျောက်များကို အလွယ်တကူ ရရှိလိုက်သဖြင့်—

အဖွဲ့ဝင်များမှာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ဖန်းယွမ် က သူရရှိသော မူလကျောက်ကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ တွေးတောနေမိသည်။

“အဖွဲ့ထဲကို လူသစ် တစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့အခါ—”

“မျိုးနွယ်စုက ပုံမှန်အားဖြင့် အဲဒီလူသစ်ကို ထောက်ပံ့တဲ့အနေနဲ့—”

“တာဝန်ဆုကြေးကို ပိုပေးလေ့ရှိတယ်…”

“အေးခဲပုပ်ဆွေးမြေ စုဆောင်းတဲ့ တာဝန်က—”

“သာမန်ဆိုရင် မူလကျောက် နှစ်လုံးလောက်ပဲ ရမယ့်အလုပ်…”

“ဒါပေမဲ့ ငါရှိနေလို့ သုံးဆလောက် ပိုရလာတာ…”

“ယုတ္တိနည်းအရဆိုရင် ငါ ပိုရသင့်တာပေါ့…”

“နှင်းထဲမှာ ပြေးခိုင်းတာက အာဏာပြဖို့ဆိုရင်—”

“တစ်ယောက်ချင်း မြေစုဆောင်းခိုင်းတာက ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ…”

“မူလကျောက် ခွဲဝေပုံကတော့ တမင် သက်သက် ဖိနှိပ်တာထက်တောင် ပိုနေပြီ…”

မူလကျောက် တစ်လုံး နှစ်လုံးဆိုသည်မှာ ဖန်းယွမ် အတွက် အရေးမကြီးချေ။

သူ တစ်ခုသာ အံ့ဩနေမိသည်။

သူနှင့် ဂူယွဲ့ ကျောင်းစန် ကြားတွင် ယခင်က မည်သည့် ပတ်သက်မှုမှ မရှိခဲ့ချေ။

သို့ဆိုလျှင် ကျောင်းစန် က ဘာကြောင့် သူ့ကို ဖိနှိပ်နေရသနည်း?

“ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုများ…”

ရုတ်တရက်—

ဖန်းယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။