Shadow Slave Chapter 115 Myanmar Translation

Tab 1

**အခန်း (၁၁၅) ညငှက် (Nightingale)**

အသံလှလှလေးနဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ အမြင်ကနေ ကြည့်ရင် ဒီအခြေအနေက ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားနေလဲဆိုတာကို **SUNNY** တကယ် နားလည်နိုင်ပါတယ်။

အတွင်းထဲမှာ ရှေးဟောင်းနဲ့ လုံးဝကို ဆိုးယုတ်တဲ့ သတ္တဝါ တစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေတယ်လို့ တွေးရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရေတွင်းမည်းကြီး တစ်ခုဆီကို ချဉ်းကပ်ရတာထက် ပိုဆိုးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့၊ တစ်စုံတစ်ရာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းတဲ့ အကောင်က ကိုယ့်ကို အပေါ်ကနေ ငုံ့ကြည့်နေတယ်လို့ တွေးရင်း အဲဒီ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရေတွင်းမည်းကြီး အထဲမှာ တကယ်ပဲ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာပါပဲ။

အခြေအနေတွေ တကယ် ဆိုးရွားလာရင်တောင်၊ အနည်းဆုံးတော့ **SUNNY** မှာ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။ ရေတွင်းထဲက သနားစရာ ကောင်လေးမှာတော့ ပြေးစရာ နေရာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။

သေချာတာပေါ့၊ ဒီအရာတွေ အားလုံးက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါဆိုးကြီး တစ်ကောင်က လည်ဆယ်ပြီး သရုပ်ဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ ရှိနေသေးတယ်။ အခြား သီအိုရီကို စူးစမ်းလေ့လာနေရင်းနဲ့ အဲဒီအချက်ကို **SUNNY** စိတ်ထဲမှာ အမြဲ ထည့်ထားရမယ်။

'ဒါဆို... သူက တကယ် လူသား ဖြစ်တယ်ဆိုရင်၊ ငါက သတ္တဝါဆိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ ယုံအောင် ငါ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ?'

အဲဒါက **SUNNY** အတွက် သိပ်ရိုးရှင်းတဲ့ အလုပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အစကတည်းက သူက လူတွေနဲ့ ဆက်သွယ် ပြောဆိုရတဲ့ နေရာမှာ သိပ်ပြီး မတော်ခဲ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ သုံးလလုံးလုံး လုံးဝ အထီးကျန်နေခဲ့ရတာက အခြေအနေတွေကို ပိုကောင်းမလာစေခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တမ်းကျတော့၊ အဲဒါက အရာအားလုံးကို ပိုဆိုးသွားစေခဲ့တာပါ။

အခုဆို၊ **SUNNY** ကိုယ်တိုင်တောင် တစ်ခါတလေ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စကားပြောရင်တောင် မသက်မသာ ဖြစ်နေတတ်ပြီလေ။

'အင်း... **CASSIE** သာဆိုရင် ဘာပြောမလဲ?'

သူ လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်တယ်။

"မင်းက... လူ... လား? ငါလည်း လူပါပဲ။ ငါလည်း လူပါပဲ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး... လူတွေပါ။"

'ကောင်းလိုက်တဲ့ အလုပ်၊ အရူးကောင်!'

အဲဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ ကြိုးစားမှု အပြီးမှာတော့၊ သူတကယ် လူသား မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရရင်တောင်မှ **SUNNY** အံ့ဩတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်သူက အဲဒီလို စကားပြောလို့လဲ?

ရေတွင်းထဲက လူငယ်လေးက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ပြီးတော့၊ သူက တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်တယ်:

"အင်း၊ ငါ့အတွက်တော့ လုံးဝကို ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ အို၊ ကောင်းပါပြီလေ။ ငါ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်လို့ပဲ ထင်ရမှာပေါ့..."

**SUNNY** ဟာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်တယ်။

"ထိတ်လန့်မနေနဲ့တော့၊ အရူးကောင်! ငါ တကယ် လူပါ!"

ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသံပိုင်ရှင်က ရယ်လိုက်တယ်:

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မယုံလို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ။"

သူက လေးစားသမှုပြတဲ့ နာမ်စားတွေကို သုံးနေတယ်၊ **SUNNY** ကို အသက်ကြီးသူ (elder) တစ်ယောက်လို့ အသိအမှတ်ပြုထားသလိုမျိုးပေါ့။ အဲဒါက ယုတ္တိလည်း တန်ပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူ့ကို ရှေးဟောင်း ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီး (eldritch horror) လို့ ယုံကြည်နေတာကိုး။ အရာအားလုံးကို ခြုံငုံကြည့်ရင် ရှေးဟောင်း ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးဆိုတာ နည်းပညာအရ အသက်ကြီးသူ (elder) လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပဲလေ။

**SUNNY** စိတ်ထဲမှာ ညည်းတွားလိုက်တယ်။

"မင်းက ဘာလို့ လေးစားသမှုပြတဲ့ နာမ်စားတွေကို သုံးနေရတာလဲ? ငါက မင်းထက် အသက်ငယ်မှာ သေချာတယ်။"

ရေတွင်းထဲမှာ အကျဉ်းကျနေတဲ့ လူငယ်လေးက တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။

"နေပါဦး၊ မင်း တကယ် လူလား?"

တိုးတက်မှု ရှိလာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ **SUNNY** ဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်။ ငါ တကယ် လူပါ။"

အသံက စက္ကန့်အတော်များများ ကြာပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာတယ်:

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာမှာ၊ အဲဒါမှ ညလယ်ခေါင်ကြီး တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေရတာလဲ? ပြီးတော့ မင်းဆီမှာ အလင်းရောင် အရင်းအမြစ် တစ်ခုမှလည်း ရှိပုံမရဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ မစ္စတာ သတ္တဝါဆိုးကြီး ခင်ဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်မယ့် အရာမျိုး တိတိကျကျ မဟုတ်ဘူးလေ။ နောက်တစ်ခါ အပြစ်ကင်းတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို သွားစားဖို့ မင်း ထွက်လာရင်၊ မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို နည်းနည်းလောက် ပိုသေချာအောင် လုပ်သင့်တယ် မထင်ဘူးလား? အဲဒါက ဒီတိုင်း၊ အင်း... သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အကြံဉာဏ် သက်သက်ပါပဲ။"

**SUNNY** သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"အရမ်း ရယ်ရတာပဲ။ ငါက ညဘက် မြို့ထဲ လျှောက်သွားလို့ ရတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ Aspect က ငါ့ကို အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နိုင်ခွင့် ပေးထားလို့လေ။ အဲဒီ အမှောင်ထဲမှာလည်း ငါက ကောင်းကောင်း မြင်ရသေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီရေတွင်းထဲ ရောက်သွားရတာလဲ?"

လူငယ်လေးက မဖြေခင် အချိန်ယူ စဉ်းစားလိုက်တယ်။

"လူတစ်ယောက်က ဒီလို အခြေအနေမျိုးထဲ ဘယ်လို အများဆုံး ရောက်သွားတတ်လဲ? လူမိုက် တစ်စုက ငါ့ရဲ့ Memories တွေကို လုယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာလေ။ ငါ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ငြင်းလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာတာပဲ။ သူတို့က ငါ့ဆီကနေ Memories တွေ လွှဲပြောင်းပေးလာအောင် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး ဒီမှာ ငါ့ကို ပိတ်လှောင်ထားတာ အတော်ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက အရမ်းကို ကိုးရိုးကားရား နိုင်လွန်းပါတယ်။ လူတွေကို ဘယ်လို အကြောက်တရား သွင်းရမလဲဆိုတဲ့ အပိုင်းမှာတော့၊ ဒီကောင်တွေက အပျင်းဆုံး စာစဲန်း (sasaeng - အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေသော ပရိသတ်) လောက်တောင် အနားမကပ်ဘူး။"

စာစဲန်း (sasaeng) ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို **SUNNY** မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် အဲဒါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ယုတ်မာတဲ့ အိပ်မက်ဆိုး သတ္တဝါ [Nightmare Creature] တစ်မျိုးမျိုးပဲ ဖြစ်မယ်လို့ သူ ယူဆလိုက်တယ်။ ဇာတ်လမ်းရဲ့ ကျန်တဲ့ အပိုင်းတွေကတော့ အနည်းနဲ့အများတော့ ယုံကြည်ရ လွယ်ပါတယ်။ သေချာတာပေါ့၊ နေရာတွေ အများကြီးထဲကမှ အပျက်အစီးတွေ အလယ်မှာ အကျဉ်းသား တစ်ယောက်ကို သိုဝှက်ထားဖို့ ရွေးချယ်တယ် ဆိုတာကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ အရူးမျိုးမှပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ လူမိုက်တွေ ဆိုတာ ဉာဏ်ကောင်းကြတယ်လို့မှ နာမည်မကြီးတာကိုး။

ဒါ့အပြင်၊ **SUNNY** လို လူနဲ့ မတော်တဆ လာတိုးမိတဲ့ ကံဆိုးမှုမျိုး မကြုံရခင် အချိန်အထိ သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က အတော်လေး အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပုံ ရပါတယ်။

ကောင်းပြီလေ... အခုတော့ ဒီကိစ္စကြီး တစ်ခုလုံး ဘာအကြောင်းလဲ ဆိုတာကို သူ သိသွားပြီ။ အင်မတန် ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းတဲ့ လူတွေရဲ့ ကိစ္စ သက်သက်ပါပဲ။

'စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။'

**NEPHIS** နဲ့ **CASSIE** တို့ကလည်း ဒီ ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူးလေ။ ပဟေဠိ ရှင်းသွားပြီ။ ဒီ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စအတွက် ညတစ်ညလုံး သူ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရတယ်။

"ငါ နားလည်ပါပြီ။ ကောင်းပြီလေ... တာ့တာ။"

စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး၊ **SUNNY** ဟာ နောက်လှည့်ပြီး ထွက်ခွာဖို့ စတင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့၊ အသံလှလှလေး ပိုင်ရှင်က သူ့ကို တားလိုက်တယ်:

"နေဦး! နေပါဦး! မင်းက... မင်း တကယ် လူလား?"

**SUNNY** မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့လိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်! ငါ ပြောပြီးပြီလေ!"

ရေတွင်းထဲမှာ အကျဉ်းကျနေတဲ့ လူငယ်လေးက အလျင်အမြန် မေးလိုက်တယ်:

"မင်း ငါ့ကို ဒီထဲကနေ ထုတ်ပေးနိုင်မလား? အဲဒီကောင်တွေ ဒီည ပြန်လာတော့မယ် မထင်ဘူး။ မင်းသာ ငါ့ကို လွတ်အောင် ကူညီပေးရင်၊ မင်းရဲ့ အပင်ပန်းခံရတာနဲ့ တန်အောင် ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်!"

**SUNNY** သူ့နောက်စေ့ကို သူ ကုတ်လိုက်ပြီး၊ ပြီးတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်:

"ဘယ်လို နည်းလမ်းမျိုးနဲ့လဲ?"

တိုတောင်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခုအပြီးမှာ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ထွက်လာတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ နည်းနည်း တုံ့ဆိုင်းနေတယ်:

"အင်း၊ မင်း ဒါကို သိမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အတော်လေး ချမ်းသာတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ။ ရဲတိုက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ (soul shards) တွေ အများကြီး သိုဝှက်ထားတာ ငါ့မှာ ရှိတယ်။ တချို့ကဆိုရင် ငါ့မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု သေးသေးလေး တစ်ခုတောင် ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ မင်းသာ ငါ့ကို ဒီကျင်းထဲကနေ ထုတ်ပေးရင်၊ အဲဒီရဲ့ တစ်ဝက်က မင်းအတွက်ပဲ။ အနည်းဆုံး အပိုင်းအစ ဆယ်ခု ရှိတယ်!"

**SUNNY** ဟာ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားတယ်။ သေချာတာပေါ့၊ လူငယ်လေး ပေးမယ့် အပိုင်းအစ ဆယ်ခုကို သူ မလိုအပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီ အပိုင်းအစတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ် ဆိုတဲ့ အချက်ကတော့... အဲဒါက တကယ်ကို အသုံးဝင်လာနိုင်တဲ့ အရာပါပဲ။

အကယ်၍ သူက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ (soul shards) အစုအဝေးကြီးနဲ့ မှတ်ဉာဏ် (Memories) တွေ ဝယ်တဲ့အခါ မလိုအပ်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေကို ရှောင်ရှားချင်တယ် ဆိုရင်၊ သင့်တော်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ် (proxy) တစ်ယောက် လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။ သူ့ကိုယ်ပိုင် အပိုင်းအစတွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အိပ်ပျော်နေသူ (Sleeper) တစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ **SUNNY** အပေါ် အကြွေးတင်နေမယ့် သူဆိုရင်၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ပါပဲ။

သူ ပြုံးလိုက်တယ်။

"မင်း ချမ်းသာတယ် ဆိုတာကို လူတွေ သိကြလား?"

လူငယ်လေးက ဖြေလိုက်တယ်၊ သူ့အသံထဲမှာ နည်းနည်း အံ့ဩသွားတဲ့ အရိပ်အယောင် ပါနေတယ်။

"သူတို့... သိလား? အင်း၊ သိတယ် ထင်တာပဲ။ ငါက တစ်ခါတလေ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သုံးတတ်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်။ ဖျော်ဖြေရေး အတွက်ရော၊ အင်း... တခြား အရာတချို့ အတွက်ပါပေါ့။ ငါက အနုပညာ အားပေးသူ (patron of arts) တစ်ယောက်လို့ ပြောလို့ ရပါတယ်။"

'ပြီးပြည့်စုံတယ်... ဒါဆို သူက မှတ်ဉာဏ် (Memories) တွေပေါ်မှာ ရုတ်တရက် အပိုင်းအစတွေ စသုံးလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ အံ့ဩမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။'

ဒါပေမဲ့၊ ပြဿနာ သေးသေးလေး တစ်ခု ရှိနေတယ်။ **SUNNY** က သံပန်းတံခါးကို ဖယ်ရှားပေးလို့ ရပေမဲ့၊ စိတ်ကူးနဲ့တောင် မှန်းဆလို့ မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းတဲ့ အဲဒီ ရေတွင်းထဲကနေ သနားစရာ ကောင်လေး တက်လာနိုင်အောင် ကူညီဖို့ နည်းလမ်း သူ့မှာ မရှိပါဘူး။ သူ ချောင်းမြောင်းနေသော ဆူး (Prowling Thorn) ကို သုံးမယ် ဆိုရင်တောင်၊ မျက်စိနဲ့ မမြင်ရတဲ့ ကြိုးလေးက အဲဒီလောက် အဝေးကြီး ရောက်ပါ့မလား ဆိုတာ သူ သံသယ ရှိပါတယ်။ အဲဒီရဲ့ အရှည်ဆုံး အကွာအဝေးက အဲဒီလောက်အထိ အထင်ကြီးစရာ မကောင်းပါဘူး။

ပြီးတော့ သူကလည်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရေတွင်းထဲကို ကိုယ်တိုင် သေချာပေါက် ဆင်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါ့အပြင်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ အထောက်အထား (identity) နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့မှာ သံသယ နည်းနည်း ရှိနေသေးတယ်။ သူက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို သူ အသေအချာနီးပါး ယုံကြည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျန်နေတဲ့ သေးငယ်တဲ့ သံသယလေး တစ်ခုက သူ့ရဲ့ သံသယ လွန်ကဲမှု (paranoia) ကို သတိပေးဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။

ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်၊ **SUNNY** က ပြောလိုက်တယ်:

"မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

သာယာနာပျော်ဖွယ် အသံလေးက ဖြေလိုက်တယ်:

"**KAI** (ကိုင်း) ပါ။"

**SUNNY** သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"အင်း၊ **KAI**။ ငါ မင်းကို ဘယ်လို ပြောရမလဲတော့ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက ပျံသန်းနိုင်တာ မဟုတ်ရင်၊ မင်း လွတ်မြောက်ဖို့ ငါ ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

လူငယ်လေး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခုအပြီးမှာ၊ သူက ထူးဆန်းတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်:

"...ငါ ပျံနိုင်တယ်။"

**SUNNY** မျက်တောင်ခတ်လိုက်တယ်။

"ဘာ?"

သူ ကြားတာ မှားသွားတာလား? မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။

... ဖြစ်နိုင်တာက **KAI** က လွတ်မြောက်ချင်လွန်းလို့ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ အခြေအနေကြောင့် ဘာမဆို လျှောက်ပြောနေတာ ဖြစ်မယ်။

ရေတွင်းထဲက အကျဉ်းသားက တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်တယ်။

"ငါ ပျံနိုင်တယ်။ အဲဒါ ငါ့ရဲ့ Aspect Ability လေ။"