Shadow Slave Chapter 129 Myanmar Translation

Tab 1

အခန်း (၁၂၉) ဖြေသိမ့်ခြင်း

အမှောင် မြို့တော် (Dark City) ဆီကို သူတို့ရဲ့ ရှည်လျားပြီး ပင်ပန်းခက်ခဲတဲ့ ခရီးစဉ်ကြီးက အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ရတယ် ဆိုတဲ့ ရင်ကွဲနာကျစရာ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့၊ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးကို အချိန်အကြာကြီး ရှေ့ဆက်နိုင်အောင် တွန်းအားပေးခဲ့တဲ့ ကတိထားရာ ရဲတိုက်ကြီးဆီ ရောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒက သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း၊ သူတို့က အဲဒီကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးတော့ ရောက်ချင်နေတုန်းပါပဲ။ SUNNY ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် အကြွင်းအကျန် သေးသေးလေး တစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေဆဲပါ။ ဖြစ်နိုင်တာက... ဖြစ်နိုင်တာက EFFIE က သူတို့ကို လိမ်ပြောနေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် အရာအားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မှားယွင်းနေတာများလား။

ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆိုပေါ့။

ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အဲဒါကို သိပ်မယုံကြည်ပါဘူး။ လှပတဲ့ မုဆိုးမလေးက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ် ဆိုပေမဲ့၊ ရိုးသားပြီး အရည်အချင်းရှိပုံ ပေါက်ပါတယ်။ အဲဒီထက်ပိုပြီး၊ သူမ စကားတွေက အများကြီးကို ယုတ္တိတန်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ EFFIE က granite (ဂရက်နိုက်ကျောက်) မျှော်စင်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး။

"ဒီလောက် အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နေ့ခင်းဘက် အလင်းရောင် အလုံအလောက် မကျန်တော့ဘူး။ အပျက်အစီးတွေ ကြားထဲကနေ သွားရတာက နှေးကွေးပြီး ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲ။ သက်တောင့်သက်သာ နေပြီး အနားယူကြပါ။ မနက်ဖြန် မိုးလင်းရင် ငါတို့ ထွက်ကြမယ်။"

အဲဒီနောက်၊ သူမက လက်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ ဓားရှည် တစ်လက်နဲ့ သတ္တဝါဆိုး အလောင်းတွေကို ခုတ်ထစ် ရှင်းလင်းဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ သူမ အင်္ကျီပေါ် သွေးမပေအောင် သားရေ ခါးစညောင်း (apron) လို ပုံစံရှိတဲ့ Memory တစ်ခုကိုတောင် သူမ ခေါ်ယူလိုက်သေးတယ်။ တက်ကြွတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးဟာ တီးတိုး သီချင်းလေး တစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း၊ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ အစားအသောက် ကျွမ်းကျင်သူ (gourmet chef) တစ်ယောက်လို ပုံပေါက်နေတယ်။

NEPHIS၊ SUNNY နဲ့ CASSIE တို့ကတော့ စကားပြောဖို့ စိတ်မပါကြပါဘူး။ သူတို့ တစ်ယောက်စီက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မှုန်ကုပ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး၊ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေသစ်ရဲ့ ဆိုးရွားလှတဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို ချေဖျက် လက်ခံနိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။

SUNNY ဟာ လုံးဝကို စိတ်ဓာတ်ကျနေတယ်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဘက်ထရီတွေကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်သလို သူ ခံစားရပြီး၊ ဘာတစ်ခုကိုမှ လုပ်ဖို့ ခွန်အား ဒါမှမဟုတ် ဆန္ဒ မရှိတော့ဘူး။ လောကကြီးက မှိုင်းညို့ပြီး ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလာတယ်။

'မျှော်လင့်ချက် ဆိုတာ အဲဒါပဲ။'

ဒေါသထွက်ဖို့တောင် သူ့မှာ လုံလောက်တဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိတော့ဘူး။ အဲဒါက... ပင်ပန်းလွန်းတဲ့ မာရသွန် အပြေးပြိုင်ပွဲ တစ်ခုကို ပြေးပြီး ပန်းတိုင်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ပေမဲ့၊ တစ်ဖက်မှာ နောက်ထပ် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုက သူ့ကို စောင့်နေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရသလိုပါပဲ။

တကယ်တော့၊ သူက ထာဝရ ဆက်ပြေးနေရတော့မှာပါ။

သူ့ကို အသက်ရှင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေနဲ့ သင်ခန်းစာတွေ အတွက် Master JET နဲ့ ဆရာ JULIUS တို့ကို သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ခွင့်၊ ကျေးဇူးတင်ခွင့် ရတော့မှာ မဟုတ်သလို၊ သူတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကိုလည်း ပြန်ဆပ်ခွင့် ရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဘယ်တော့မှ နိုးထသူ [AWAKENED] တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်သလို၊ သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ Aspect ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုလည်း ပိုသိခွင့် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့၊ ချမ်းသာလာဖို့နဲ့ သူ့ဘဝရဲ့ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြတ်သန်းဖို့ ဆိုတဲ့ သူ့အိပ်မက်တွေကလည်း ဖြစ်လာဖို့ ကံကြမ္မာ မပါခဲ့ဘူး။

အဲဒါက အနာကျင်ရဆုံးပါပဲ။

'ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။'

စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့၊ ဒီကပ်ဘေးဆိုးကြီးထဲမှာ ဖြေသိမ့်စရာ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ဖို့ သူ ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်တယ်။

'အင်း... စဉ်းစားကြည့်မယ် ဆိုရင်... ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ အဲဒါက တစ်ခုခုတော့ တန်ဖိုးရှိရမယ် မလား?'

သူ့အရိပ်က သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ လုံးဝ မယုံကြည်တဲ့ ပုံပါပဲ။

"ဒါ့အပြင်၊ အနာဂတ်မှာ ငါ အလွယ်တကူ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ကြီးမားတဲ့ ရုပ်လုံးကြီးကတော့ အဆိုးဆုံး ဖြစ်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကတော့ တကယ်ကို အများကြီး ပိုကောင်းလာတာပဲ။ ရေနစ်သေမယ့် အန္တရာယ် ဒါမှမဟုတ် မှောင်မိုက်တဲ့ ရေနက်ပိုင်းက သတ္တဝါတွေရဲ့ စားသောက်ခံရမယ့် အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်မှုကနေ ငါတို့ လုံခြုံသွားပြီ။ ပြီးတော့ ခိုင်မာတဲ့ လူသား အသိုက်အဝန်း တစ်ခုကိုလည်း ငါတို့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။"

ရဲတိုက်မှာ အရာအားလုံး ဘယ်လိုပဲ လည်ပတ်နေပါစေ၊ အဲဒီမှာ နေထိုင်တဲ့ လူ ရာပေါင်းများစွာ ရှိတယ်။ အိပ်မက်ကမ္ဘာ [DREAM REALM] ထဲမှာ အရေအတွက်နဲ့ အတွေ့အကြုံ ဆိုတာက အရာအားလုံးပဲလေ။ လူသား အစုအဖွဲ့ တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းအားဖြင့်၊ ဒီအချိန်တွေ အားလုံးမှာ သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် ဖိနှိပ်နေခဲ့တဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အများစုကို သူတို့ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တော့မှာပါ။ ဝင်္ကပါ (Labyrinth) ရဲ့ ငရဲလို စမ်းသပ်မှုကြီးနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်၊ ရဲတိုက်ထဲက ဘဝက အိပ်မက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။

သေချာတာပေါ့၊ အဲဒီရဲ့ လူမိုက် ခေါင်းဆောင်ဆီကို သူတို့ အညံ့ခံဖို့ ဆန္ဒရှိတယ် ဆိုရင်ပေါ့လေ။ အကယ်၍ SUNNY သာ တစ်ယောက်တည်း ဆိုရင်၊ သူ အဲဒီလို လုပ်ကောင်း လုပ်မိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ငြင်းဆန်ခဲ့ရင်တောင်မှ၊ အပြင်ဘက် အခြေချ စခန်းလေးတော့ ရှိနေသေးတာပဲ။ EFFIE က လွတ်လပ်တဲ့ မုဆိုးမလေး တစ်ယောက် အနေနဲ့ အတော်လေး အဆင်ပြေနေပုံ ရတယ်။ သူမက သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံတောင် မပေါက်ပါဘူး။

'တကယ်တမ်းကျတော့၊ သူမက ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကျေနပ်ဆုံး လူတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်ပြောတာပါ၊ ဒီလိုမျိုး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ငရဲကြီး အလယ်မှာတောင် သူမက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ တက်ကြွနေနိုင်ရတာလဲ? သူမ ရူးနေတာလား?'

သူက အကြောင်းပြချက် မရှိလောက်အောင် အရပ်ရှည်တဲ့ မုဆိုးမလေးကို ဘေးတစောင်း ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

'အင်း၊ အဲဒီအကြောင်း သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ သူမခေါင်းပေါ်မှာ အမိုးတစ်ခု ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူမကိုယ်တိုင် အမဲလိုက်နိုင်သရွေ့တော့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အကန့်အသတ်မရှိ ရနိုင်တယ်။ အဲဒါက ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်က ငါ့ဘဝထက်ကို ပိုကောင်းနေပြီ။'

ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့၊ အမှောင် မြို့တော် (Dark City) မှာ တစ်သက်လုံး နေရမယ် ဆိုတာက သူ့အနာဂတ်အတွက် သူ စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့တဲ့ ပုံစံ မဟုတ်ပေမဲ့၊ လက်တွေ့ကမ္ဘာရဲ့ ဆင်းရဲသား ရပ်ကွက်တွေမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်ရတာနဲ့ သိပ်မကွာလှပါဘူး။ တကယ်တော့၊ ရှုထောင့် အများအပြားကနေ ကြည့်ရင်၊ အဲဒါက အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒါကြောင့်၊ ဖြစ်နိုင်တာက၊ အခြေအနေက တကယ် ဆိုးရွားနေလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီလို့သာ အရမ်း ဆိုးရွားနေတယ်လို့ ထင်ရတာပါ။

ဖြစ်နိုင်တာက EFFIE ဟာ ဘဝဆီကနေ ဘာကိုမှ မမျှော်လင့်ထားလို့၊ ဒီလို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ငရဲကြီးရဲ့ အလယ်မှာတောင် သူမက အရမ်းကို ပျော်ရွှင်ပြီး တက်ကြွနေတာ ဖြစ်မယ်။

'အင်း... အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ပြဿနာ ရှင်းသွားပြီ။ လွယ်ပါတယ်။'

အရိပ်က ခေါင်းခါပြပြီး မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။ SUNNY သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ဒီကပ်ဘေးကြီးထဲမှာ အကောင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းကို ရှာဖို့ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ပေမဲ့လည်း၊ သူ နည်းနည်းလေးမှ ပိုကောင်းမလာခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တမ်းကျတော့၊ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်က ဘယ်လောက်တောင် ရှောင်လွှဲလို့မရဘဲ မှိုင်းညို့နေလဲ ဆိုတာကို တွေးလေလေ၊ သူ ပိုပြီး ပင်ပန်းလာလေလေပါပဲ။

ရုတ်တရက်၊ သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထသွားတယ်။ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ မသက်မသာ ဖြစ်မှုရဲ့ ရင်းနှီးနေတဲ့ ခံစားချက်က သူ့စိတ်ထဲကို လွှမ်းမိုးသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက အများကြီး ပိုနက်ရှိုင်းပြီး ပိုပြီး ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာတယ်။

နီရဲသော မျှော်စင်ကြီး (Crimson Spire) ရဲ့ အရိပ်က အမှောင် မြို့တော် (Dark City) အပေါ် ကျရောက်လာပြီ။

... သိပ်မကြာခင်မှာပဲ၊ ကျောက်တုံးကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ လှိုင်းသံတွေက ညရောက်လာပြီ ဆိုတာကို သူတို့ကို အသိပေးလာတယ်။ မတ်တပ်တောင် မရပ်ချင်တော့တဲ့ စိတ်အခြေအနေနဲ့၊ SUNNY ဟာ အပြင်ဘက်ကို သွားကြည့်ဖို့ သူ့အရိပ်ကို တိတ်တဆိတ် စေလွှတ်လိုက်တယ်။

ဝင်သွားတဲ့ နေမင်းရဲ့ နောက်ဆုံး ရောင်ခြည်တွေက ကမ္ဘာကြီးကို အနီရောင် အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ဆေးခြယ်နေချိန်မှာ၊ ကျိန်စာသင့် ပင်လယ်ကြီးက ဧရာမ ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲကနေ လျှံကျလာတယ်။ အဝေးက မျက်နှာမပါတဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီး ရုပ်တုကြီးဟာ အမှောင်ထုရဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ လှိုင်းလုံးတွေ အထက်မှာ သူမရဲ့ ဖြန့်ထားတဲ့ လက်ဝါးလေး တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာကို SUNNY စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်၊ သူက အကြည့်ကို ပြောင်းပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။

ကျိန်စာသင့် ပင်လယ်ကြီးရဲ့ တလှိုင်းလှိုင်း ဖြစ်နေတဲ့ အမည်းရောင် မျက်နှာပြင်က granite မြို့ရိုး အစွန်းရဲ့ မီတာ အနည်းငယ် အောက်မှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။ သူက အဲဒါကို သူ့လက်နဲ့ လှမ်းထိလို့တောင် ရလုနီးပါး ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ကျောက်သား အတားအဆီးရဲ့ အခြား တစ်ဖက်မှာတော့၊ ပျက်စီးနေတဲ့ မြို့ကြီးဟာ ရေမျက်နှာပြင်ရဲ့ မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အောက်မှာ၊ အရိပ်တွေထဲ နစ်မြုပ်နေတယ်။

အဆုံးအစမရှိတဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ ပင်လယ်ပြင် ကျယ်ကြီးနဲ့ အပျက်အစီးတွေရဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကြီး ကြားမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ဧရာမ မြို့ရိုးကြီးဟာ စက္ကူရွက်လေး တစ်ရွက်လို ပါးလွှာနေပုံ ရတယ်။ ဒါတောင်မှ၊ အဲဒါက အမည်းရောင် လှိုင်းလုံးတွေရဲ့ ဖိခြေမယ့် ဖိအားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခံနိုင်ရည် ရှိနေပြီး၊ အောက်က မြို့ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးနဲ့ မဖျက်ဆီးခံရအောင် ကာကွယ်ပေးတဲ့ ဆည်ကြီး တစ်ခုလို အသုံးတော်ခံနေတယ်... နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီတိုင်အောင် လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။

ဒါပေမဲ့၊ အဲဒီ ဖိခြေမယ့် အလေးချိန်တွေ အားလုံးက ပြိုကျနေတဲ့ တံတိုင်းကြီးကို ဖောက်ထွက်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုသွားမယ့် အမှောင်ထု ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခု အဖြစ် ဝင်ရောက်လာတာကို SUNNY မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချွေးအေးတွေ စီးကျလာတာကို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ့အရိပ်ကို ပြန်လာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး၊ SUNNY ဟာ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကိုယ်သူ မတ်တပ်ရပ်အောင် အတင်းအကျပ် လုပ်လိုက်ပြီး NEPHIS ဆီကို လျှောက်သွားတယ်။

ပြောင်းလဲနေသော ကြယ် [CHANGING STAR] က နံရံကို ကျောမှီပြီး ထိုင်နေကာ၊ သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ မှောင်မိုက်တဲ့ အမူအရာတစ်ခု ရှိနေတယ်။ သူ့ခြေသံကို ကြားတော့၊ သူမ မျက်လုံးတွေ မော့ကြည့်လာတယ်။

SUNNY က သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေကာ အဲဒီနောက် ပြောလိုက်တယ်:

"မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ?"

သူမက အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ အလျှော့မပေးတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေရုံပဲ ရှိတယ်။ အဖြေ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ သူ တွေးတော့မယ့် ဆဲဆဲမှာပဲ၊ NEPH က နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောလာတယ်။

သူမ အဲဒီလို ပြောလိုက်တဲ့အခါ၊ သူမရဲ့ အေးစက်တဲ့ မီးခိုးရောင် မျက်လုံးတွေရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ အဖြူရောင် မီးပွားလေးတွေ တောက်လောင်လာတယ်။

"ငါတို့ ပြန်ဖို့ လမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်။ ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ၊ ငါတို့ ရှာမယ်။"

သူမရဲ့ စကားတွေက granite မျှော်စင်ကြီး အတွင်းမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ နံရံတွေပေါ်က အရိပ်တွေကို မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ ဝမ်းသာမှုနဲ့ ကခုန်သွားစေတယ်။